ตอนที่ 74 คนโรคจิตแบบนี้นี่แหละดีสุดๆ!

ซ่งสืออานถูกจับกดให้นั่งนิ่งๆ แล้วโดนจัดการแต่งหน้าทำผมยกใหญ่ เส้นผมดกดำหนานุ่มถูกหวีเสยไปด้านหลังทั้งหมด ไม่มีปอยผมระเกะระกะมาบดบังคิ้วและดวงตา เผยให้เห็นหน้าผากกว้างอิ่มเอิบกับโหนกคิ้วคมคายอย่างชัดเจน

จอนผมทั้งสองข้างถูกเล็มจนเนี้ยบกริบ เส้นสายเย็นชาและเฉียบคม ขับให้แนวกรามดูเด่นชัดสมบูรณ์แบบ

หลี่เฟิงถอยหลังไปสองก้าวเพื่อตรวจดูผลงานโดยรวม จากนั้นก็หยิบรองพื้นเนื้อบางเบาขึ้นมา ปัดคอนทัวร์บางๆ ตรงโหนกคิ้วและสองข้างสันจมูก

พอเปลี่ยนมาใส่ชุดสูท ออร่าของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ชุดสูทสั่งตัดสีเทาชาร์โคลคัตติ้งเนี้ยบกริบ ทรงเข้ารูปช่วงเอวอย่างพอดีตัว ไม่หลวมและไม่เทอะทะ

ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์ ปกเสื้อตั้งตรงไร้รอยยับ ผูกเนกไทสีเงินเนื้อแมตต์ดีไซน์เรียบหรู พร้อมคลิปหนีบเนกไทอันเล็กเรียบง่ายแต่ดูดี

กางเกงสแล็กทิ้งตัวตรงแน่ว ชายกางเกงตกลงมาคลุมหลังรองเท้าหนังพอดีเป๊ะ

ข้อมือสวมนาฬิกากลไกแบบบางพิเศษที่ดูเรียบหรู บนตัวไม่มีเครื่องประดับอื่นใดที่เกินจำเป็นเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

หลี่เฟิงยืนอยู่ด้านข้าง มองคนในกระจกแล้วก็อดไม่ได้ที่จะผิวปากออกมาเบาๆ

ทุกครั้งที่แต่งหน้าให้ซ่งสืออาน เขามักจะรู้สึกเหมือนได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่อยู่เสมอ

คราวที่แล้วบทเมิ่งเจิ่นให้ความรู้สึกแบบหมาผู้ซื่อสัตย์ที่ทั้งจิตทั้งดาร์ก แต่คราวนี้บทซูเหวินหลี่กลับกลายเป็นคนถ่อยในคราบผู้ดีไปเลย

แต่งตัวดูดีแต่ข้างในสันดานสัตว์ร้าย สามารถใส่คำว่า 'สารเลว' ให้ออกมาดูมีระดับราวกับประธานจอมเผด็จการได้หน้าตาเฉย

ผู้ช่วยสาวหัวใจเต้นรัวมือไม้สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น เธอติดตามอาจารย์ไปแต่งหน้าตามกองถ่ายต่างๆ มาตลอด จากที่เคยตื่นเต้นในตอนแรกก็กลายเป็นความเบื่อหน่าย เพราะดาราก็ไม่ได้คุยง่ายทุกคน

ซ่งสืออานจัดว่าอยู่ในกลุ่มที่ว่าง่ายมาก ให้ทำอะไรก็ทำ หน้าตาก็ดี อารมณ์ก็ดี

จนถึงตอนนี้เธอยังตามดู "บัลลังก์จักรพรรดิ" อยู่เลย แต่ก็ใกล้จะถึงตอนอวสานแล้ว ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ในฐานะตัวเอกของตอนย่อยนี้ ซูเหวินหลี่คือตัวร้ายแบบเต็มขั้นร้อยเปอร์เซ็นต์

คนเขามักจะพูดกันว่าคนน่ารังเกียจมักมีเบื้องหลังที่น่าสงสาร แต่ซูเหวินหลี่ไม่เหมือนคนอื่น เขาแค่ชั่วโดยสันดานล้วนๆ

ไม่มีปูมหลังน่าเวทนา ไม่มีชะตากรรมรันทด ชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรคมาตั้งแต่เกิด

ครอบครัวแม้จะธรรมดา แต่สมองดีมาก สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดได้แบบม้วนเดียวจบ เรียนจบมาไม่กี่ปีก็ได้เป็นพาร์ตเนอร์ของสำนักงานทนายความ มีทั้งหน้าที่การงานและรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ

ไม่ว่าจะเป็นบุคลิกหรือการพูดจาล้วนทำให้คนอื่นตายใจ และคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยมมากคนหนึ่ง

ทว่าเขากลับรู้สึกเบื่อหน่ายกับโลกใบนี้ เขาชอบกะเทาะเปลือกนอกของคนอื่นออกมาดูความกลัวและความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ข้างใน มีเพียงสิ่งเหล่านี้เท่านั้นที่มอบความสุขสำราญให้เขาได้

คนพรรค์นี้ไม่มีทางฟอกขาวได้ และซ่งสืออานก็ไม่ได้คิดจะฟอกขาวให้ด้วย ถ้าไม่ใช่คนเลวบริสุทธิ์เล่นไปก็ไม่สนุก มันต้องเล่นตัวร้ายที่เลวบริสุทธิ์แบบไร้สามัญสำนึกแบบนี้นี่แหละ

พอผู้กำกับเห็นซ่งสืออานเดินออกมา ก็เดินวนรอบตัวเขาหนึ่งรอบพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอสองที

คนถ่อยในคราบผู้ดีจริงๆ ความย้อนแย้งแบบนี้นี่แหละถึงจะสะใจ

ซ่งสืออานเพิ่งเคยแต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้เป็นครั้งแรก จึงรู้สึกอึดอัดไม่คุ้นชินไปทั้งตัว

ใต้เสื้อผ้ายังซ่อนสายรั้งเสื้อเชิ้ตเอาไว้ ปลายด้านหนึ่งหนีบชายเสื้อเชิ้ตสีขาวไว้แน่น ส่วนปลายอีกด้านยึดติดกับสายรัดต้นขาหนัง

เขาก้มหน้าดึงขากางเกงเล็กน้อย พวกคนชั้นสูงเขาแต่งตัวกันแบบนี้เหรอเนี่ย มีของแบบนี้รัดขาไว้ เดินไปก็รู้สึกเหมือนว่ามันจะดีดผึงออกมาได้ทุกวินาที

ยังไม่ทันได้ปรับตัวให้ชินกับชุดนี้ เขาก็โดนลากตัวไปถ่ายภาพฟิตติงก่อน

ช่างภาพเห็นเขาปุ๊บก็ตาเป็นประกายทันที คุณพระช่วย นี่มันเทพบุตรจุติลงมาเกิดชัดๆ

เขาให้ซ่งสืออานนั่งลงบนโซฟาหนังสีดำในฉาก ยัดแก้วเหล้าสีอำพันใส่มือ แล้วถอยกลับไปหลังกล้องเพื่อเริ่มออกคำสั่ง

"ปลดกระดุมคอออกสองเม็ดครับ ใช่ แบบนั้นแหละ เอนตัวไปข้างหลังหน่อย ไม่ต้องนั่งหลังตรงขนาดนั้น คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง วางข้อมือพาดบนที่พักแขนโซฟา ถือแก้วเหล้าให้ต่ำลงอีกนิด สายตามองมาที่กล้อง ไม่ต้องยิ้มนะ ขอแววตาเย็นชาหน่อยครับ"

แม้ซ่งสืออานจะรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง แต่พอนึกถึงคาแรกเตอร์ของซูเหวินหลี่ ความผ่อนคลายและบรรยากาศแห่งการควบคุมสถานการณ์ในระดับนี้ ก็ตรงกับสภาพเวลาอยู่ตามลำพังของตัวละครจริงๆ

เขาทำตามที่บอก นิ้วเรียวยาวเกี่ยวขอบแก้วเหล้าไว้ ของเหลวสีอำพันสะท้อนแสงไฟเกิดเป็นประกายโทนอุ่น

เมื่อเอนตัวไปด้านหลัง เสื้อสูทตัวนอกก็เปิดอ้าออกเล็กน้อยตามท่วงท่า เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด

ไหปลาร้าเผยให้เห็นรำไร แนวไหล่ตัดตรงคมกริบตัดกับฉากหลังโทนมืด สายตาเย็นชาเหลือบมองมาที่หน้ากล้อง

ช่างภาพกดชัตเตอร์ไม่หยุด ชายคนนี้ไม่จำเป็นต้องหามุมกล้องเลยแม้แต่น้อย จะถ่ายมุมไหนก็รอด ทุกเฟรมสามารถเอาไปใช้เป็นหน้าปกนิตยสารได้ทันที

ถ่ายอยู่นานในที่สุดก็เสร็จสิ้น

หลินฟานยืนอยู่ด้านข้าง ในมือถือพัดโบกใส่ตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย สองแก้มยังแดงระเรื่อนิดๆ

ซ่งสืออานเดินเข้าไปมองเขาแวบหนึ่ง "เป็นอะไรน่ะ ร้อนเหรอ"

หลินฟานส่ายหน้ารัวๆ พัดในมือยิ่งโบกเร็วขึ้นกว่าเดิม

พ่อแก้วแม่แก้วเอ๋ย ท่าทางเมื่อกี้นี้ถ้าเผยเนื้อหนังเพิ่มอีกนิดเดียวก็ติดเรตสิบแปดบวกแล้วมั้ง

สีหน้าของพี่ชายเขาตอนนั่งบนโซฟาแล้วมองกล้องนั่น ขนาดเขายืนดูอยู่ข้างๆ ยังรู้สึกว่าตัวเองชักจะไม่ปกติเลย

ผู้กำกับเปิดดูภาพฟิตติงที่เพิ่งออกมา ยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ ซีนย่อยตอนนี้ต้องถ่ายออกมาให้ดีให้ได้

เปิดฉากมาก็เป็นซีนสำคัญทันที เนื่องจากเรื่องคิวงาน นักแสดงหญิงที่เล่นประกบคู่ด้วยพรุ่งนี้ต้องรีบไปกองถ่ายอื่น จึงทำได้แค่อัดฉากที่ต้องปะทะอารมณ์กับเธอให้จบในวันนี้รวดเดียว

ซ่งสืออานอ่านบทจนจบ ซูเหวินหลี่ยามว่าความให้ลูกความในศาลจะดูสุภาพอ่อนโยน แต่เวลาอยู่ตามลำพังกลับเหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคน แรงกดดันอันเงียบงันแบบนั้นทำให้คนขนลุกซู่ยิ่งกว่าความรุนแรงตรงๆ เสียอีก

หลี่ย่าฉีในฐานะนักแสดงหญิงตัวท็อปรุ่น 95 นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ได้ร่วมงานกับนักแสดงชายอายุน้อยขนาดนี้

เดิมทีเธอมาแสดงรับเชิญเป็นมิตรภาพ ไม่ได้กะจะรับเล่นเรื่องนี้ตั้งแต่แรก เพราะบทบาทนี้โดนข่มมิดตั้งแต่ต้นจนจบ ตอนถ่ายทั้งเหนื่อยทั้งกดดัน

แต่พอได้ยินว่าซ่งสืออานที่กำลังเริ่มมีชื่อเสียงในช่วงนี้มารับบทซูเหวินหลี่ เธอจึงคิดดูแล้วตัดสินใจเสี่ยงดวงดูสักตั้ง ถ้าชนะก็ได้เลื่อนขั้น แต่ถ้าแพ้ก็ไม่ได้เสียหายอะไร

ซ่งสืออานทบทวนบทที่จะต้องแสดงต่อไปอีกรอบ แล้วเดินไปตรงหน้าหลี่ย่าฉี พลางเอ่ยอย่างเกรงใจเล็กน้อย "รุ่นพี่ครับ บทต่อจากนี้ต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยนะครับ พวกเราพยายามเล่นให้ผ่านในเทคเดียวเถอะครับ"

หลี่ย่าฉีมองคนตรงหน้า ทั้งที่ใส่สูทผูกเนกไทดูสุขุมเยือกเย็น แต่พอเปิดปากพูดกลับใช้น้ำเสียงถ่อมตัวและดูอ่อนเยาว์

เสน่ห์ความคอนทราสต์นี้นี่เอง ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีคนชอบเขามากมายขนาดนั้น

กองถ่ายเช่าคฤหาสน์หรูหลังหนึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำ ซ่งสืออานเงยหน้ามองหน้าต่างบานสูงจรดเพดานกับโคมไฟระย้าคริสตัล ที่นี่ดีจริงๆ ไว้มีเงินเมื่อไหร่จะซื้อหลังที่ดีกว่านี้

ผู้กำกับเดินเข้ามา "ทำใจให้สบาย เทคเดียวไม่ผ่านก็ไม่เป็นไร ขอแค่สื่ออารมณ์ออกมาให้ดีก็พอ ความรู้สึกจิตๆ ดำมืดแบบนั้นเล่นออกมาไหวไหม หรือจะขอเวลาทำอารมณ์สักหน่อยดี"

ซ่งสืออานรีบพูด "ไม่เป็นไรครับผู้กำกับ พร้อมเริ่มได้ตลอดเลยครับ"

ล้อเล่นน่า ขืนมัวแต่ทำอารมณ์ต่อไปฟ้าก็มืดพอดี ตอนค่ำเขายังอยากไปกินปิ้งย่างเสียบไม้อยู่เลย

ผู้กำกับจึงได้แต่ยกโทรโข่งขึ้น "นักแสดงประจำที่ เตรียมถ่ายทำได้"

เสียงสเลทตีดังเป๊าะ

ซูเหวินหลี่ผลักประตูเปิดออก เสื้อสูทตัวนอกถูกเขาโยนลงบนโซฟาตรงทางเข้าอย่างไม่ใส่ใจ เขาเดินพลางพับแขนเสื้อขึ้นอย่างใจเย็น

จากห้องนั่งเล่นสู่บันได รองเท้าหนังเหยียบลงบนขั้นบันไดไม้ เสียงดังเป็นจังหวะ ไม่ช้าและไม่เร็ว

เจียงซูเยวี่ยขดตัวอยู่ที่มุมเตียง พอได้ยินเสียงนี้ก็ยิ่งขดตัวแน่นขึ้นไปอีก

ประตูถูกเปิดออก

ซูเหวินหลี่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู แสงจากโถงทางเดินส่องมาจากด้านหลัง ทอดเงาดำลงบนใบหน้าของเขาไปครึ่งหนึ่ง

เขาเอียงคอมองเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

"ซูเยวี่ย คืนนี้ฉันมาหาเธอแล้ว ดีใจไหม"