ตอนที่ 75 ชวนขนลุก

เจียงซูเยวี่ยกอดหมอนแนบอกด้วยตัวที่สั่นเทา เธอหดตัวขดลึกเข้าไปในมุมเตียง

ซูเหวินหลี่เดินมาที่ข้างเตียง โน้มตัวลงคว้าข้อมือเธอ แล้วกระชากร่างนั้นเข้ามาตรงหน้าในคราวเดียว

"ทำไมไม่พูดล่ะ" เขาก้มมองเธอ "ไม่ใช่ว่าชอบส่งข้อความมาบอกว่าคิดถึงผมเหรอ พอผมมาแล้ว กลับไม่ดีใจงั้นเหรอ"

เจียงซูเยวี่ยถูกบีบให้ต้องเงยหน้าขึ้น ใบหน้าตรงหน้านี้ไร้ที่ติ บนศาลเขาก็เอียงหน้ามองคณะลูกขุนแบบนี้ ทำให้ทุกคนปักใจเชื่อว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษผู้ถ่อมตน

ยามนี้ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ราวกับคนรักผู้อ่อนโยนที่กำลังรอคอยคำตอบจากเธอ

แต่เธอรู้ดีว่าใต้รอยยิ้มจางๆ นั้นไม่มีอะไรอยู่เลย มันว่างเปล่า

ตะลึงงัน หวาดผวา รังเกียจ อารมณ์ที่พลุ่งพล่านในแววตาเธอสับสนปนเปเกินไป สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นเพียงเสียงอ้อนวอนเจือสะอื้น "เหวินหลี่ ปล่อยฉันไปเถอะนะ... ฉันขอร้องล่ะ"

ซูเหวินหลี่ยื่นมือไปลูบแก้มเธอ ปลายนิ้วเย็นเยียบ

เจียงซูเยวี่ยผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกมืออีกข้างของเขาล็อกท้ายทอยไว้แน่น

นิ้วเรียวยาวทั้งหลายลูบไล้ลงมาตามพวงแก้มของเธอ ปลายนิ้วกรีดผ่านแนวกราม ก่อนจะหยุดลงที่ลำคอ ออกแรงเพียงแผ่วเบา ราวกับกำลังลูบไล้เครื่องลายคราม

เขาก้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอ เสียงต่ำจนมีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน "ตอนนั้นไม่ใช่ว่าพูดเองหรอกเหรอว่าตายก็จะไม่ไปไหน"

นิ้วมือค่อยๆ บีบกระชับ ลมหายใจของเจียงซูเยวี่ยติดขัดอยู่ในลำคอ เธอพยายามแกะนิ้วของเขาออกตามสัญชาตญาณ เล็บข่วนหลังมือเขาจนเกิดรอยแดงขึ้นหลายรอย

เขาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย มองดูใบหน้าเธอที่แดงก่ำเพราะขาดอากาศ ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับภาพอันน่าสนใจ

"โกหกผมงั้นเหรอ"

เสียงของเจียงซูเยวี่ยเค้นออกมาจากลำคอ ขาดเป็นห้วงๆ "ฉันผิดไปแล้ว... เหวินหลี่ ฉันผิดไปแล้วจริงๆ... แค่ก..."

ซูเหวินหลี่คลายมือออก เจียงซูเยวี่ยทรุดฮวบลงบนเตียง หอบหายใจเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผาก ทั้งร่างขดงอสั่นเทา

เขานั่งลงข้างเตียง สางปอยผมที่ยุ่งเหยิงของเธอเบามือแล้วทัดไว้หลังใบหู กิริยานุ่มนวลราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่

"ซูเยวี่ย เด็กดี อยากได้อะไรผมก็จะให้คุณทั้งนั้น"

เจียงซูเยวี่ยช้อนตาขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ

เธอมองดูชายตรงหน้า เขายังคงประดับสีหน้าอ่อนโยนเช่นนั้นไว้ คิ้วไม่ขมวดเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เหวินหลี่... ทำไมกัน..."

ซูเหวินหลี่ลุกขึ้นยืน ก้มมองเธอจากมุมสูง

เขาเอียงคอเล็กน้อยราวกับได้ยินคำถามชวนขัน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ "หืม? ทำไมล่ะ"

เขาเดินไปที่ประตูแล้วหันกลับมามองเธอ สายตาคู่นั้นเหมือนกำลังมองของเล่นที่หมดความแปลกใหม่ไปแล้ว แฝงไว้ด้วยความเบื่อหน่ายและไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

"ตอนนั้นเธอมาหาฉันด้วยเจตนาอะไรกันแน่ล่ะ" เขาละสายตากลับไป น้ำเสียงคืนสู่ความราบเรียบตามปกติ "ฉันยังมีงาน ต้องไปแล้ว ไว้คราวหน้าจะมาอยู่เป็นเพื่อนใหม่"

ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าค่อย ๆ แว่วไกลออกไป

เจียงซูเยวี่ยทรุดตัวลงนอนหมดแรงอยู่บนเตียง หยาดน้ำตาไหลรินจากหางตาอย่างไร้เสียง ซึมหายลงไปในหมอน

"คัต!"

ไฟในฉากสว่างขึ้น หลี่ย่าฉีลุกขึ้นนั่งบนเตียง ใช้หลังมือปาดคราบน้ำตาบนใบหน้า ใช้เวลาดึงอารมณ์กลับมาอยู่พักใหญ่

ซ่งสืออานรีบเดินเข้ามาหา ทรงการแสดงเมื่อครู่เขาพยายามยั้งมือตลอด เพราะกลัวว่าจะกะแรงไม่ถูกจนทำให้รุ่นพี่เจ็บตัวเข้าจริง ๆ

ผู้กำกับกรอกล้องกลับไปดูภาพย้อนหลังที่หน้าจอมอนิเตอร์ ยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ

แรงดึงดูดและแรงตึงเครียดอันเข้มข้นนี้ ทั้งชวนใจสั่นทั้งดูร้ายกาจ ความเย็นชาและความกระหายที่จะควบคุมที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของซูเหวินหลี่ถูกถ่ายทอดออกมาจนหมดสิ้น

ปัญหาเดียวก็คือแววตาตกตะลึงในความหล่อของเจียงซูเยวี่ยตอนถูกกระชากเข้าไปมันชัดเจนเกินไป คนดูอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าเจียงซูเยวี่ยยังมีความรู้สึกให้ซูเหวินหลี่อยู่ แบบนี้ไม่ได้ ต้องเก็บอาการหน่อย

"อาจารย์ย่าฉีครับ เดี๋ยวถ่ายเจาะโคลสอัปใบหน้าเพิ่มอีกนิดนะ เก็บอาการตะลึงความหล่อลงหน่อย เน้นอารมณ์หวาดกลัวให้มากกว่านี้"

หลี่ย่าฉีทำมือเป็นสัญญาณโอเค

เธอนั่งอยู่ที่ขอบเตียงให้ช่างแต่งหน้าช่วยเติมเครื่องสำอาง หัวใจยังเต้นแรงไม่สงบลงเสียที

เมื่อครู่นี้ซูเหวินหลี่เข้ามาประชิดใกล้เกินไป ใกล้เสียจนเธอมองเห็นแม้กระทั่งไรขนอ่อน ๆ บนใบหน้าของเขา

พอดวงตาคู่นั้นมองใครในระยะประชิด เธอถึงเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าทำไมชาวเน็ตถึงบอกว่าซ่งสืออาน "ขนาดมองหมายังดูคลั่งรัก"

หากเธอเป็นเจียงซูเยวี่ยจริง ๆ ก็อาจจะเผลอหลงใหลไปกับดวงตาคู่นั้นสักวินาทีหนึ่งเหมือนกัน

ทว่าพอลองคิดดูอีกที เจียงซูเยวี่ยในบทก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไร ตอนที่เข้าหาซูเหวินหลี่แต่แรกก็ไม่ได้เจตนาดีอยู่แล้ว

ต่างฝ่ายต่างไม่ขาวสะอาด ถือเสียว่าผีเน่ากับโลงผุเจอกันพอดี

ถ่ายทำต่ออีกสองชั่วโมงเต็ม

คัตสุดท้ายคือเจียงซูเยวี่ยนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยสีเลือด บาดแผลบนข้อมือไม่มีเลือดไหลออกมาอีกแล้ว เธอเลือกที่จะกรีดข้อมือตัวเอง

ประตูห้องน้ำแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ซูเหวินหลี่ยืนอยู่ข้างนอก มองใบหน้าซีดขาวในอ่างอาบน้ำด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา วินาทีที่กดโทรแจ้งตำรวจ น้ำเสียงพลันเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก ร้อนรน และพูดจาไม่เป็นภาษา ช่างขัดแย้งกับสีหน้าบนใบหน้าอย่างสิ้นเชิง

พอวางสาย มุมปากของเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้น รอยยิ้มนั้นแผ่จากมุมปากขึ้นไปจนถึงแววตา ทั้งเย็นเยียบและชวนขนลุก

ผู้กำกับนั่งดูอยู่หลังจอมอนิเตอร์จนเสียวสันหลังวาบ คนแบบนี้คือชั่วจริง ๆ ชั่วถึงกระดูกดำ สีหน้ากับคำพูดแยกขาดจากกันได้อย่างสิ้นเชิง

ในที่สุดก็ถ่ายเสร็จและเลิกกอง หลี่หย่าฉีปีนขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำประกอบฉาก ผู้ช่วยรีบเอาเสื้อคลุมมาห่มให้เธอทันที

ก่อนหน้านี้ตอนถ่ายทำ ซ่งสืออานคอยแต่จะหลบตาไม่กล้ามองเธอตรง ๆ ตอนนี้ถึงเพิ่งได้สบตากันจริงจัง เขาเกาท้ายทอยเบา ๆ สีหน้าดูเก้อเขินเล็กน้อย

หลี่หย่าฉีเห็นท่าทางใสซื่อของเขาก็หลุดขำ เธอเดินเข้ามาตบไหล่เขาอย่างเป็นกันเอง "แค่นี้ก็เขินแล้วเหรอคะ ไม่ได้โป๊ตรงไหนสักหน่อย วันนี้ถ่ายเสร็จก็หมดคิวของฉันแล้ว ขอแอดช่องทางติดต่อไว้หน่อยสิคะ วันหน้าถ้ามีบทดี ๆ อย่าลืมฉันนะ"

ซ่งสืออานหยิบมือถือออกมาสแกนคิวอาร์โค้ดอย่างอารมณ์ดี รู้จักคนเพิ่มอีกคนก็เหมือนเพิ่มทางให้ตัวเองอีกสาย เขาถือคตินี้มาตลอดอยู่แล้ว

หลี่หย่าฉีเก็บมือถือแล้วโบกมือให้เขา "หวังว่าคราวหน้าจะได้ร่วมงานกันอีกนะคะ" พูดจบก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ตอนบ่ายซ่งสืออานบอกให้หลินฟานสั่งบาร์บีคิวเสียบไม้ย่างไว้ล่วงหน้าระหว่างที่เขาถ่ายฉากสุดท้าย

ทันทีที่เลิกกองกลับมาถึงรถบ้าน เขายังไม่ทันได้ล้างหน้าลบเครื่องสำอางด้วยซ้ำ ก็ดึงเนกไทสูทออกแล้วทิ้งตัวนอนแผ่บนโซฟา ก้มหน้าก้มตากินกับหลินฟานอย่างเอาเป็นเอาตาย

เจ้าของร้านใจดีแถมเบียร์มาให้สองขวด ซ่งสืออานไม่ดื่มแอลกอฮอล์ เลยยกให้หลินฟานจัดการทั้งหมด

หลินฟานแทะเนื้อเสียบไม้ไปพลางพูดอู้อี้ไปพลาง "พี่ วันนี้พี่เล่นได้สุดยอดมากจริง ๆ รอยยิ้มตอนท้ายนั่น ชวนขนลุกจริง ๆ"

ซ่งสืออานกัดมันฝรั่งแผ่นไปคำหนึ่งแล้วกระดกโค้กตาม "ส่วนที่ยากที่สุดเล่นไปแล้ว หลังจากนี้ก็เป็นฉากที่ทำตัวสุภาพเรียบร้อยบังหน้า เรื่องนี้ถ่ายเสร็จคงลาหยุดไม่ได้อีกแล้วล่ะ ทางมหาวิทยาลัยคงไม่ยอมปล่อยฉันไว้แน่"

หลินฟานเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็ตบฉาดเข้าที่ต้นขา "พี่! วันนี้ "บัลลังก์จักรพรรดิ" ออนแอร์ถึงตอนที่พี่ปิดกล้องแล้วไม่ใช่เหรอ!"

ซ่งสืออานคาบไม้เสียบเนื้อไว้ในปาก ควานหาแท็บเล็ตออกมากางตั้งไว้ กดเปิดตอนล่าสุดของ "บัลลังก์จักรพรรดิ" แล้วเปิดคอมเมนต์วิ่งไปด้วย

ข้อความคอมเมนต์ลอยผ่านหน้าจอไปเป็นแถว ๆ

เขาเห็นมีคนคอมเมนต์ว่า "ฝีมือการแสดงของซ่งสืออานใช้ได้เลยนะ บทแบบนี้เล่นให้มีมิติได้ไม่ง่ายเลย" มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

เนื้อเรื่องค่อย ๆ ดำเนินเข้าสู่จุดไคลแมกซ์ แสงเทียนในห้องทรงพระอักษรสั่นไหว ฉินเหยี่ยนกำมีดมั่น ปลายมีดจ่ออยู่ตรงตำแหน่งหัวใจของเมิ่งเจิ่น

ผู้ชมที่ไม่เคยอ่านนิยายต้นฉบับมาก่อนไม่มีทางคาดคิดเลยว่า สมุหราชองครักษ์ฝ่ายในผู้มีอำนาจล้นฟ้าและทำงานสกปรกแทนฮ่องเต้มานับไม่ถ้วนคนนั้น จะต้องมาจบชีวิตลงอย่างง่ายดายด้วยน้ำมือของกษัตริย์ที่ตนเองปกป้องมาค่อนชีวิตเช่นนี้