ตอนที่ 76 คลั่งสะบัด

วินาทีต่อมาคอมเมนต์ลอยก็ระเบิดสนั่น

"ฉินเหยี่ยน! แกมันไม่มีหัวใจ!"

"ขุนนางผู้กุมอำนาจล้นฟ้าดันตายง่ายขนาดนี้เนี่ยนะ? มันสมเหตุสมผลตรงไหนเนี่ย!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเมิ่งเจิ่น แกคิดว่าตัวเองจะชิงบัลลังก์คืนมาได้ง่ายๆ เหรอฉินเหยี่ยน? หันหลังกลับมาก็ฆ่าเขาเลยเนี่ยนะ?"

"ราชนิกุลไม่มีหัวใจอยู่แล้ว นั่งอยู่ตรงตำแหน่งนั้นก็ต้องกำจัดเสี้ยนหนามให้สิ้นซาก มีสติกันหน่อยทุกคน"

"มีฉันคนเดียวที่จิ้นคู่นี้หรือเปล่าเนี่ย ฉินเหยี่ยนดูไม่ได้ไร้ความรู้สึกกับเขานะ แค่เมื่อเทียบกับเมิ่งเจิ่นแล้ว เขารักแผ่นดินมากกว่า"

"จิ้นหมดไม่สนลูกใครแบบนี้ รับสารอาหารครบถ้วนทุกหมู่แน่นอน"

"เมิ่งเจิ่น : ฉันเห็นแกเป็นเจ้านาย แต่แกเห็นฉันเป็นเควสต์ไว้ปั๊มผลงาน"

"คุณพี่คนข้างบนคะ กินทุกอย่างไม่เลือกเดี๋ยวจะแย่เอานะ!"

"ขำจะตายอยู่แล้ว มู้ดในคอมเมนต์ลอยเปลี่ยนจากนิยายตับพังมาเป็นคอมเมดี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

บนคอมเมนต์ลอยเถียงกันดุเดือด กระแสความร้อนแรงพุ่งทะยานไม่หยุด

ซ่งสืออานเคี้ยวมันฝรั่งทอดแผ่นดูอย่างเอร็ดอร่อย ผู้ชมพวกนี้เวลาเถียงกันสนุกกว่าเนื้อเรื่องในละครเสียอีก

หลินฟานจิบเหล้าไปนิดหน่อย พอมองเมิ่งเจิ่นที่ล้มลงในกองเลือดบนหน้าจอ น้ำตาก็ไหลพรากไม่หยุด "พี่ครับ... คราวหน้าพวกเราอย่ารับเล่นบทชีวิตรันทดขนาดนี้อีกเลยนะครับ..."

ซ่งสืออานยัดหมั่นโถวลูกเล็กลงไปในปากของเขา "รันทดตรงไหนกัน นอกจากตอนจบที่ตายแล้ว ที่เหลือก็สะใจจะตาย บทเมิ่งเจิ่นนี้กุมอำนาจล้นมือ นอกจากฮ่องเต้แล้วใครก็ต้องฟังเขาทั้งนั้น คิดแบบนี้แล้วสะใจขึ้นเยอะเลยไม่ใช่เหรอ"

หลินฟานเคี้ยวหมั่นโถวพลางคิดตาม มันถูกเหรอ... เหมือนจะถูก แต่ก็เหมือนจะไม่ถูกแฮะ

พอกินเสร็จ ซ่งสืออานก็ไปล้างเครื่องสำอาง พอกลับถึงโรงแรมก็ทิ้งตัวลงบนเตียง สบายตัวชะมัด

หลังอาบน้ำเสร็จ เขาก็มุดตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วเปิดซูเปอร์ทอปปิกในเวยป๋อ ก็เห็นทุกคนกำลังถกเถียงเรื่องเนื้อหาตอนใหม่ของคืนนี้กันอย่างเจ็บปวดรวดร้าว

ไถหน้าจอลงไปสักพัก ทั่วทั้งจอก็เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและมีดบิน แทรกด้วยแฟนอาร์ตประปรายอยู่สองสามรูป

"เดี๋ยวนะ มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่รู้สึกว่าช็อตเลียเลือดนั่นมันคลั่งสะบัดเลย..."

"[รูปภาพ] @ปั้นฉือโย่ว แฟนอาร์ตของอาจารย์มาแล้ว! สวยตาแตกมาก! เชิญรับชม!"

"เมิ่งเจิ่นเพิ่งตายไปแค่สองชั่วโมงเองมั้ง อาจารย์ลงรูปไวขนาดนี้เลยเหรอ?"

ซ่งสืออานกดเปิดรูปขึ้นมาดู เมิ่งเจิ่นนอนทอดกายอยู่ในกองเลือด เรือนผมยาวสยาย หน้าอกถูกกระบี่เล่มหนึ่งปักอยู่ รอยยิ้มตรงมุมปากชั่วร้ายและเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนใจ

ตรงมุมภาพวาดตราประทับหยกที่ล้มตะแคง ใต้แอ่งเลือดมีเด็กตัวน้อยคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่

เขาตามลายน้ำเข้าไปที่หน้าหลักของนักวาด รูปที่ปักหมุดไว้ก็คือรูปนั้น แถมยังแท็กหาเขาด้วย ที่สำคัญคือมีผู้ติดตามตั้งหกล้านกว่าคน

ซ่งสืออานจึงคอมเมนต์ใต้โพสต์ไปประโยคหนึ่ง "ขอบคุณอาจารย์ที่วาดภาพให้เมิ่งเจิ่นนะครับ สวยมากเลยครับ"

วินาทีที่ปั้นฉือโย่วได้รับการตอบกลับ เธอก็กอดโทรศัพท์กรีดร้องออกมาทันที

แม่ของเธอชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัวด้วยความสงสัย เด็กคนนี้เป็นอะไรไปนะ คราวที่แล้วตอนได้รับรางวัลยังไม่ตื่นเต้นขนาดนี้เลย

ปกติแล้วเธอไม่ค่อยดูละครโทรทัศน์ แต่แม่ของเธอชอบเปิดดูในห้องนั่งเล่น นานวันเข้าจึงเริ่มชินกับการมีเสียงละครเป็นแบ็กกราวด์

ตัวละครเมิ่งเจิ่นนี้ ตอนแรกเธอถูกดึงดูดด้วยหน้าตา ต่อมาก็ตกหลุมรักเสน่ห์ของตัวละคร ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวล้วนทำให้ละสายตาไปไม่ได้

เธอใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะคิดคำตอบอย่างพิถีพิถัน "ดีใจมากเลยค่ะที่อาจารย์ซ่งมาตอบ ฝีมือการแสดงของอาจารย์ซ่งถ่ายทอดตัวละครเมิ่งเจิ่นออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันแค่ใช้พู่กันเติมแต่งสีสันให้เขาเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยเท่านั้นเองค่ะ"

เหล่าชาวเน็ตต่างพากันมามุงดูการโต้ตอบกันระหว่างนักวาดกับนักแสดงด้วยความตื่นเต้น ช่องคอมเมนต์ครึกครื้นราวกับเทศกาลปีใหม่

"นักวาดกับตัวละครวิ่งเข้าหากันแบบใจตรงกัน ฉันจะร้องไห้แล้ว"

"แม่เจ้า ปกติฉันเห็นตัวหนังสือก็ปวดหัวแล้ว นี่ถึงกับทนอ่านนิยายต้นฉบับจนจบเลยนะ"

"อ่านนิยายจบ ฉันบอกได้คำเดียวว่าสุดปัง!"

"พวกเธอสังเกตเห็นเด็กตัวเล็กๆ ใต้กองเลือดนั่นไหม นั่นคงเป็นเมิ่งเจิ่นตอนเด็กสินะ ดีเทลนี้สุดยอดไปเลย"

"ปกติอาจารย์ปั้นฉือโย่วรับงานคอมมิชชันเชิงพาณิชย์ต้องรอคิวตั้งครึ่งปี คราวนี้วาดแฟนอาร์ตให้เมิ่งเจิ่นฟรีๆ นี่แหละรักแท้"

"แกรรร... อาจารย์ที่ปกติจ้างงานไม่ได้ วันนี้จู่ๆ ก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว..."

"ไม่รู้ขอถามหน่อย เมิ่งเจิ่นนี่เป็นตัวเอกเหรอ?"

"คนข้างบน ไม่ใช่ตัวเอกหรอก แต่เท่และมีมิติมาก ลองไปดูได้เลย"

"...ทำไมตัวละครที่พวกเธอตามติ่งถึงอายุสั้นกันหมดเลยเนี่ย"

ซ่งสืออานไถดูคลิปวิดีโอต่ออีกสักพักก็แวบไปนอน พรุ่งนี้เขายังต้องตื่นเช้าไปถ่ายละครอีก

นอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมง ประตูก็ถูกเคาะดังขึ้น

ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ จังหวะถี่รัวราวกับกำลังรัวกลองชุด

ซ่งสืออานดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปง ทว่าเสียงเคาะประตูกลับยังดังตื๊อไม่ยอมเลิก

เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเตียง เดินเท้าเปล่าสะโหลสะเหลาไปดึงประตูเปิด ตาแทบยังลืมไม่ขึ้น พลางหาวหวอดแล้วพูดว่า "หลินฟาน นายรู้ไหมว่ากวนคนจะหลับจะนอนมันผิดบาปมหันต์..."

หลินฟานยืนอยู่หน้าประตู กระปรี้กระเปร่าราวกับกระต่ายเพิ่งชาร์จแบตเต็ม "พี่ครับ วันนี้พวกเราต้องรีบแต่งหน้าทำผมแต่เช้านะครับ!"

ซ่งสืออานพิงกรอบประตู หัวสัปหงกหงึกหงัก พร้อมจะกลับเข้าสู่โหมดหลับได้ทุกวินาที "ไปถึงกองค่อยทำไม่ได้เหรอ วันนี้รีบขนาดนั้นเลย?"

หลินฟานเปิดเว็บ D ในมือถือชูขึ้นตรงหน้าเขา "พี่ ดูนี่สิครับ"

ซ่งสืออานขยี้ตาแล้วรับมามองดู ภาพนี้ทำไมคุ้นตาจังแฮะ

นั่นไม่ใช่สถานที่ถ่ายทำของกองถ่ายหรอกเหรอ ข้างรั้วด้านนอกมีคนนั่งยองๆ ออเต็มไปหมด บางคนก็ถือกล้องถ่ายรูป

บางคนถึงกับพกเก้าอี้พับตัวเล็กมานั่งเรียงกันเป็นแถว แถมยังมีผู้หญิงสองสามคนช่วยกันชูป้ายผ้าซัปพอร์ตวาดมือ บนนั้นวาดรูปหัวจิบิของซูเหวินหลี่ ข้างๆ เขียนด้วยลายมือโย้เย้ว่า "ทนายซูเปิดศาล คนไม่เกี่ยวข้องหลบไป"

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างงงๆ "นี่มันอะไรกัน ทำไมคนเยอะขนาดนี้"

"นี่คือคนมารอดักหน้ากองไงครับพี่! พี่เองก็มีคนมารอดักดูตอนเข้างานเลิกงานแล้วนะ!"

อ้าว? กะทันหันขนาดนี้เลยเหรอ สมองยังไม่ทันตื่นดี ช่างแต่งหน้าทำผมก็หิ้วกระเป๋าเครื่องสำอางมายืนรออยู่หน้าประตูแล้ว

หลินฟานรีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมให้ลูกพี่ของตนแล้วเชิญช่างเข้ามา "อาจารย์ รบกวนด้วยนะครับ!"

ช่างแต่งหน้าตื่นเต้นสุดขีด ตอนตีสี่กว่าๆ โดนโทรศัพท์ด่วนปลุก บอกว่ามีนักแสดงต้องการแต่งหน้าทำผมกะทันหัน เธอขับรถเกือบสองชั่วโมงบึ่งมาที่นี่ พอเดินเข้าประตูปุ๊บก็ตาสว่างโร่ทันที

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความง่วงงุนจนแทบลืมตาไม่ขึ้นคนนั้น ไม่ใช่ซ่งสืออานที่เธอเพิ่งไถเจอซ้ำแล้วซ้ำเล่าในซูเปอร์ทอปปิกหรอกเหรอ

มือที่เปิดกระเป๋าเครื่องสำอางของเธอสั่นเทาเล็กน้อย ได้แต่งหน้าให้อานอานแบบนี้ เธอเอาไปคุยอวดได้ทั้งปี

ทว่าเธอก็ค่อนข้างสงสัย อานอานยังไม่มีช่างแต่งหน้าประจำตัวอีกเหรอ ถึงต้องยอมจ่ายราคาสูงเพื่อจ้างด่วนจากข้างนอกแบบนี้

ซ่งสืออานนั่งหลับตาเอาแรงบนเก้าอี้ ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าละเลงฝีมือได้ตามสบาย

ช่างแต่งหน้ามองใบหน้ายามหลับใหลอันเงียบสงบของเขา อดทนข่มใจอยู่ตั้งหลายรอบถึงไม่ได้ควักมือถือออกมาแอบถ่ายรูปไว้

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ตัวเขาในกระจกก็กลับคืนสู่ลุคสุภาพบุรุษจอมวายร้ายของซูเหวินหลี่อีกหน

สูทสีเข้ม เสื้อเชิ้ตขาวบริสุทธิ์ ผมถูกหวีเซตไปด้านหลังอย่างเนี้ยบกริบ บนสันจมูกยังเพิ่มแว่นตากรอบทองมาอีกหนึ่งอัน

ซ่งสืออานดันกรอบแว่นขึ้น แววตาหลังเลนส์กระจกแฝงกลิ่นอายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

หลังจากหลินฟานส่งช่างแต่งหน้าเสร็จ ก็พาเขาขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังกองถ่าย

ทันทีที่รถมาถึงหน้ากองถ่าย บรรดาแฟนคลับที่มารอดักและคนรับจ้างถ่ายรูปก็กรูล้อมเข้ามาทันที

ซ่งสืออานสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเปิดประตู ปรับเปลี่ยนสีหน้า คลี่ยิ้ม แล้วดึงประตูเปิดก้าวลงจากรถ

"อานอาน! อานอานนี่นา!"

"ทนายซู วันนี้ยังเปิดศาลไหม!"

"สืออาน วันนี้คุณยังต้องตายอีกไหม!"

"เธอพูดภาษาคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย..."