ตอนที่ 77 แอดมินบ้านไซต์ประจำตัว

"ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อคืนยังไม่หายตกใจเลย ไม่ได้ตั้งใจจะแช่งนะคะ..."

ซ่งสืออานเกือบหลุดขำ บทบาทอายุสั้นนี่มันฝังลึกในใจคนขนาดนี้เลยเหรอ

เขายังคงประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้า พลางทักทายทุกคนเพื่อกอบกู้ภาพลักษณ์ที่หลุดฟอร์มตอนไลฟ์กลางป่ากลับคืนมา

แฟนคลับต่างตื่นเต้นพากันยื่นซองจดหมายและของขวัญให้ มีคนเบียดขึ้นมาด้านหน้าสุดแล้วตะโกนเสียงดังจนได้ยินไปทั้งถนน "อานอาน! คราวนี้บททนายความคงเป็นตัวละครที่อยู่รอดตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องใช่ไหมคะ!"

ซ่งสืออานยกนิ้วขึ้นดันแว่นตา แล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "รอดูกันนะครับ ทุกคนรีบกลับไปพักผ่อนได้แล้ว ขอบคุณมากนะครับ!"

"ฉันเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว..."

"ปล่อยแว่นตาอันนั้นนะ ฉันขอเป็นคนดันเอง!"

"นี่ถือว่าเป็นการตอบรับตรง ๆ ว่าบทนี้จะรอดไปจนจบเรื่องใช่ไหม!"

"มันต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว ทางการก็บอกแล้วว่าเป็นตัวเอกของพาร์ตย่อย ตัวเอกก็ต้องรอดจนจบสิ!"

"ดีจัง ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นเขาตายตามที่ต่าง ๆ อีกแล้ว ฉันแทบจะมีปมในใจอยู่แล้วเนี่ย"

"ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกแก ถึงจะยังถ่ายไม่เสร็จแต่ฉันนี่ตั้งตารอคอยแบบสุด ๆ เลย!"

"อานอาน!!! รักเธอนะ!!!"

ซ่งสืออานยังคงรักษารอยยิ้มไว้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยน ทว่าปลายหูที่แดงระเรื่อกลับเปิดเผยความรู้สึกข้างใน

อันนี้พวกคุณมโนกันไปเองนะ ถึงบทนี้จะอยู่รอดจนจบเรื่องจริง แต่ก็น่าหมั่นไส้เอาเรื่อง หวังว่าตอนออนแอร์คงไม่โดนด่าหนักเกินไปนะ

บรรดาแฟนคลับต่างรัวชัตเตอร์เก็บภาพเขาทุกมุม 360 องศาอย่างไร้จุดบอดทันที

ลู่สือเยวี่ยยืนอยู่แถวหน้าสุดของฝูงชน เลนส์กล้องในมือคอยจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของซ่งสืออาน

เธอเป็นคนที่ซิงเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์ตั้งใจเชิญตัวกลับมา เธอเคยเป็นแอดมินบ้านไซต์อยู่ต่างประเทศมาตลอด และมีผู้ติดตามถึงสิบสองล้านคน ซึ่งมากกว่าศิลปินดาราหลายคนเสียอีก

แม้เธอที่เพิ่งกลับประเทศจะพอรู้เรื่องศิลปินหน้าใหม่ในประเทศอยู่บ้างแต่ก็ไม่มากนัก ทว่าข้อเสนอที่ซิงเฉินมอบให้นั้นดีเกินไป ประกอบกับซ่งสืออานยังไม่มีแอดมินบ้านไซต์ประจำตัว

บวกกับช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเธอได้ศึกษาข้อมูลของซ่งสืออานอย่างถี่ถ้วน ชะตากรรมที่แอดมินบ้านไซต์จะตกหลุมรักเมนของตัวเองก็มาถึงจนได้ คนแบบนี้ถ้าไม่ดังก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

ตั้งแต่เมื่อคืนที่ทางออฟฟิเชียลปล่อยโปสเตอร์เดี่ยวประจำพาร์ต ไปจนถึงกระแสความนิยมของละครเรื่องก่อนหน้า ตารางงานของเขาจึงถูกเปิดเผยออกมา ในฐานะแอดมินบ้านไซต์เธอจำเป็นต้องมา

การบินข้ามคืนมาที่นี่ช่างคุ้มค่าจริง ๆ ตั้งแต่วินาทีที่เปิดประตูรถ รูปแต่ละรูปล้วนเป็นภาพระดับเทพ ตอนนั่งอยู่ในรถดูเป็นหนุ่มแว่นลุคร้ายลึก แต่พอยกยิ้มทักทายกลับดูสุภาพอ่อนโยน ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เหล่าแฟนคลับยืนจับกลุ่มคุยจ้อถึงภาพที่เพิ่งถ่ายได้อยู่ข้าง ๆ ผ่านไปพักใหญ่ถึงค่อยทยอยแยกย้ายกันกลับเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย

มีเพียงลู่สือเยวี่ยในฐานะแอดมินบ้านไซต์ที่ต้องปักหลักเฝ้าตั้งแต่เช้าจรดค่ำเพื่อคอยจับภาพตลอดทั้งวัน

นอกจากนี้ยังมีพวกนักถ่ายภาพขายอีกจำนวนหนึ่งที่ยังคงปักหลักรออยู่ ตามหลักแล้วด้วยระดับความดังของซ่งสืออานไม่น่าจะมีมือรับจ้างถ่ายภาพยอมเสียเงินเสียเวลามาเฝ้าเขามากขนาดนี้

สิ่งที่พวกเขาเดิมพันไว้ก็คือซ่งสืออานจะต้องดังเปรี้ยงขึ้นมาอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นภาพถ่ายเอ็กซ์คลูซีฟในมือจะตั้งราคาเท่าไหร่ก็ได้ ยิ่งหายากก็ยิ่งมีราคา

พอซ่งสืออานมาถึงฉากการพิจารณาคดีในศาลที่เซตขึ้นมาชั่วคราว เขาก็ต้องตกตะลึงกับปริมาณงานของวันนี้

เมื่อวานตอนพักระหว่างถ่ายทำเขาดูวิดีโอการว่าความในศาลไปไม่น้อย วันนี้มีแต่ฉากในศาล บทพูดยาวเหยียดหลายหน้ากระดาษ แถมเต็มไปด้วยศัพท์เฉพาะทางอีกเพียบ

หลี่เฟิงพอเห็นการแต่งตัวของเขาก็หัวเราะชอบใจ "วันนี้อาจารย์ซ่งช่วยผมประหยัดเวลาได้เยอะเลยนะ สวมชุดครุยทนายความได้เลยครับ"

ซ่งสืออานรับชุดครุยทนายความมาสวมทับ แล้วเดินไปส่องกระจกดู

เสื้อคลุมสีดำตัวโคร่งทิ้งชายจากไหล่ลงมาถึงต้นขา ด้านในเป็นสูทสีเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์ บนสันจมูกสวมแว่นตากรอบทอง

อือ ถือไม้กวาดอีกด้ามก็บินได้แล้ว ในหัวผุดทำนองเพลงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว: เธอชี้หน้าด่าร้องเพลงยามอาทิตย์ขึ้น จนก๊ากกากร้องเพลงยามอาทิตย์ตก แฮร์รี่ พอตเตอร์ขี่ไม้กวาดบินฉิว ซอรี่ ซอรี่~ แต่ไม้กวาดของเขา กลับทำได้แค่กวาดกองขยะ ดาวเคราะห์แห่งความสุขคืออะไร จนก๊ากกาก!!

เขาหลุดหัวเราะให้กับตัวเองในกระจก จะทำยังไงดี ตอนนี้มองชุดครุยทนายความแบบปกติไม่ได้แล้วสิ

หลินฟานยื่นกล่องนมที่เสียบหลอดเรียบร้อยแล้วมาให้ "พี่ขำอะไรน่ะครับ ชุดนี้โคตรหล่อเลย!"

ซ่งสืออานรับกล่องนมมากัดหลอดไว้ แล้วพูดเสียงอู้อี้ "นายไม่คิดว่าเหมือนมักเกิ้ลเหรอ"

หลินฟานส่ายหน้าด้วยความงงงวย "พี่ พี่อยากกินฟักทองเหรอครับ เที่ยงนี้ผมสั่งซุปฟักทองให้เอาไหม"

ซ่งสืออานถอนหายใจออกมา เศร้าชะมัด ไม่มีใครเก็ทมุกของเขาเลยสักคน

เขาพิงราวคอกพิจารณาคดีพลางคาบหลอดดูดนม แขนเสื้อครุยทนายความที่กว้างหล่นลงมาอยู่ที่ท่อนแขน เผยให้เห็นข้อมือเสื้อเชิ้ตกับนาฬิกากลไก

ดวงตาใต้แว่นกรอบทองหรี่ลงเล็กน้อยเพราะได้ดื่มนม อารมณ์เกียจคร้านแผ่ออกมาเต็มพิกัด

ลู่สือเยวี่ยที่อยู่ตรงมุมมือกดชัตเตอร์อย่างรวดเร็วตาไว

ทำไมอานอานถึงเหมือนเด็กน้อยแบบนี้นะ ทั้งที่ใส่สูททางการแล้วมีใบหน้าแบบสุภาพบุรุษตัวร้ายแท้ ๆ แต่กลับมาดูดนมเนี่ย น่ารักจนเธอแทบจะเลือดกำเดาไหล เธอเอามือปาดมุมปากตามสัญชาตญาณ...

ก้มหน้าตรวจดูหน้าจอกล้อง นี่ขนาดยังไม่ถึงชั่วโมงก็กดไปกว่าสองร้อยรูปแล้ว มือบ้าเอ๊ย ตอนอยู่ต่างประเทศยังไม่ขยันถ่ายขนาดนี้เลย!!!

ซ่งสืออานดูบทไปพลางกินมื้อเช้าไปพลาง นักแสดงสมทบทุกคนประจำที่เรียบร้อย

อย่าว่าไป ศาลจำลองนี้จัดออกมาได้สมจริงไม่เบา ถ้าไม่ดูเนื้อเรื่องช่วงหลัง ไม่ว่าใครก็ต้องคิดว่าซูเหวินหลี่เป็นทนายความที่เปี่ยมด้วยความยุติธรรมแน่นอน

เขาแบกรับกระแสสังคมและแรงกดดันมหาศาลบนโลกอินเทอร์เน็ต เพื่อทำหน้าที่ว่าความแก้ต่างให้เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีที่ฆ่าเพื่อนร่วมชั้น ความคิดเห็นบนโลกออนไลน์ถล่มทลายเข้ามาไม่ขาดสาย

"ซูเหวินหลี่ว่าความให้ฆาตกรเพื่อเงิน ทนายไร้ยางอาย!"

"ไสหัวไปจากวงการทนายซะ ไม่คู่ควรจะเป็นทนายหรอก!"

"ตอนที่เด็กคนนั้นโดนกลั่นแกล้งตั้งนานทำไมไม่มีใครพูดแทนเขาล่ะ? พอเขาฮึดสู้กลับกลายเป็นฆาตกรไปซะงั้นเหรอ?"

"กฎหมายคือกฎหมาย ฆ่าคนก็คือฆ่าคน คุณเป็นทนายความไม่มีเส้นแบ่งพื้นฐานแค่นี้เลยเหรอ?"

"ได้เงินพอรึยังล่ะ? แม้แต่เดรัจฉานแบบนี้ยังรับว่าความให้อีก?"

"ฉันไม่เข้าข้างใครทั้งนั้น แค่รู้สึกว่าทนายความที่กล้ารับคดีภายใต้แรงกดดันจากกระแสสังคมขนาดนี้ได้ ถ้าไม่ทำเพื่อเงิน ก็คงเชื่อมั่นในตัวลูกความของตัวเองจริง ๆ"

ซ่งสืออานพลิกบทละครไม่กี่หน้านี้อ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ บทซูเหวินหลี่นี้เหนือความคาดหมายของเขาจริง ๆ

โรคจิตน่ะของจริง มีความสุขกับความกลัวและความเจ็บปวดของคนอื่นก็เรื่องจริง

แต่ในฐานะทนายความ ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเขาทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม เนื้อเรื่องช่วงหลังจะพลิกแล้วพลิกอีก แต่อย่างน้อยตอนออกอากาศช่วงแรก บทนี้ก็น่าจะมีคนชอบพอสมควร

ผู้กำกับถือวิทยุสื่อสารเดินเข้ามา "เสี่ยวอาน ท่องบทแม่นแล้วใช่ไหม? เดี๋ยวจะเป็นลองเทกยาวสิบกว่านาทีเลยนะ ตลอดทั้งฉากห้ามพลาดเด็ดขาด"

ซ่งสืออานวางบทลง "ไม่มีปัญหาครับผู้กำกับ ท่องได้แม่นแล้วครับ"

ผู้กำกับมองเขาด้วยความโล่งใจ ตั้งแต่เปิดกล้องจนถึงตอนนี้ ซ่งสืออานเป็นนักแสดงที่ทำให้เขาสบายใจที่สุด เขาวางใจได้เกินร้อยเปอร์เซ็นต์

สเลทตีลงดังเพียะ

ซูเหวินหลี่นั่งอยู่เบาะหลังรถ นิ้วมือเรียวยาวเลื่อนหน้าจอมือถือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ

ความคิดเห็นบนหน้าจอเลื่อนผ่านไปทีละข้อความ ทั้งด่าทอ สาปแช่ง ข่มขู่ ทุกถ้อยคำทิ่มแทงหัวใจ

เขาพิงเบาะหนังแท้ แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงเย็นเยียบจากหน้าจอ มุมปากค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น

น่าสนใจ สันดานมนุษย์ก็เป็นแบบนี้ ทั้งที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง แต่กลับหลบอยู่หลังหน้าจอแล้วเที่ยวตัดสินทุกสิ่งทุกอย่างได้