ตอนที่ 78 หล่อระเบิด

รถเก๋งสีดำคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบหน้าศาล

ซูเหวินหลี่ก้าวลงมาจากเบาะหลัง สวมครุยทนายความสีดำทับสูทสีเทาเข้ม แว่นตากรอบทองพาดอยู่บนสันจมูก ในมือถือกระเป๋าเอกสาร

นักข่าวหลายสิบชีวิตพร้อมด้วยกลุ่มคนดูนับร้อยคนที่ยืนชูป้ายอยู่หน้าประตูเกิดความฮือฮาขึ้นมาทันที ไมโครโฟนยื่นเข้ามาจากรอบทิศทาง

"ทนายซูครับ! จำเลยฆ่าเพื่อนร่วมชั้นอย่างโหดเหี้ยม หลักฐานมัดตัวแน่นหนา ทำไมคุณถึงยังยอมว่าความให้เขาอีกล่ะครับ!"

"ในเน็ตบอกว่าคุณรับเงินค่าทนายมหาศาลถึงยอมรับทำคดีนี้ เป็นความจริงไหมคะ!"

"ครอบครัวผู้เสียชีวิตบอกว่าคุณกำลังช่วยคนร้ายให้พ้นผิด คุณมีอะไรจะตอบเรื่องนี้ไหมครับ!"

ฝีเท้าของซูเหวินหลี่ไม่หยุดชะงัก เพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อย สุ้มเสียงเย็นชาและเฉียบขาด "ทุกอย่างค่อยว่ากันหลังพิจารณาคดีเสร็จสิ้นครับ"

ตำรวจศาลก้าวเข้ามากันเหล่านักข่าวไว้ ส่วนเขาเดินเข้าประตูศาลไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

คดีนี้ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางจากชาวเน็ต ในหมู่คณะลูกขุนมีบล็อกเกอร์ที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างหลายคนที่ติดตามคดีนี้อยู่

การพิจารณาคดีเริ่มต้นขึ้น อัยการอ่านคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุและภาพถ่ายอาวุธที่ใช้ก่อเหตุถูกฉายขึ้นบนจอใหญ่ทีละภาพ

ญาติของผู้เสียชีวิตในที่นั่งผู้ฟังร่ำไห้จนแทบขาดใจ ข้อความในห้องถ่ายทอดสดการพิจารณาคดีอย่างเป็นทางการเต็มไปด้วยคำว่า "ประหารชีวิต" "ไอ้สัตว์นรก" "ซูเหวินหลี่ไสหัวออกไปจากวงการกฎหมายซะ"

จากนั้นก็ถึงคราวที่ซูเหวินหลี่ต้องแสดงพยานหลักฐาน

เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ผู้พิพากษา น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว "ท่านผู้พิพากษาครับ นี่คือภาพแคปจากกล้องวงจรปิดในโรงเรียนช่วงระยะเวลาหนึ่งปีก่อนที่ผู้ตายจะเสียชีวิต ทั้งหมดสี่สิบเจ็ดภาพ บันทึกเหตุการณ์แยกย่อยยี่สิบเอ็ดครั้งที่จำเลยถูกผู้ตายและพวกดักล้อม ทำร้ายร่างกาย และรีดไถ หลักฐานชิ้นแรก วันที่สิบสองกันยายน ห้องน้ำชั้นสามของอาคารเรียน ผู้ตายใช้ไฟแช็กเผาแขนท่อนล่างข้างซ้ายของจำเลย ต่อเนื่องเป็นเวลาสิบเอ็ดวินาที"

ภาพแคปจากกล้องวงจรปิดถูกฉายขึ้นบนจอใหญ่ทีละภาพ

ภาพค่อนข้างเบลอ ทว่าชัดเจนพอที่จะเห็นเด็กชายรูปร่างผอมกะหร่องคนหนึ่งถูกนักเรียนที่ตัวสูงกว่าเขาหนึ่งช่วงศีรษะหลายคนต้อนจนมุมกำแพง มีคนกดไหล่เขาไว้ มีคนรื้อค้นกระเป๋านักเรียน และมีคนถือไฟแช็กจ่อเข้าไปใกล้แขนของเขา

เสียงสะอื้นไห้จากที่นั่งผู้ฟังค่อย ๆ เงียบสงบลง

"หลักฐานชิ้นที่สอง รายงานตรวจชันสูตรบาดแผลจากโรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง วันที่ตรวจคือสามเดือนก่อนเกิดเหตุ จำเลยมีรอยแผลทั้งเก่าและใหม่ทั่วร่างกายรวมสามสิบเจ็ดแห่ง กระจายอยู่บริเวณแผ่นหลัง แขน น่อง และลำคอ โดยแผลไฟไหม้ที่แขนท่อนล่างข้างซ้ายนั้น สอดคล้องกับการกระทำที่ถูกไฟเผาในคลิปกล้องวงจรปิดอย่างสมบูรณ์แบบ"

คณะลูกขุนเริ่มกระซิบกระซาบปรึกษากัน มีคนพูดขึ้นว่า "รอยแผลสามสิบเจ็ดแห่งนี่มันขนาดไหนกัน" ขณะที่บางคนยังยืนกรานว่า "ถึงจะถูกรังแกก็ฆ่าคนไม่ได้อยู่ดี" แต่น้ำเสียงเริ่มขาดความมั่นใจอย่างเห็นได้ชัด

ซูเหวินหลี่เรียกพยานขึ้นเบิกความต่ออีกสามปาก ได้แก่ ครูประจำชั้นของจำเลย เพื่อนนักเรียนห้องข้าง ๆ และเจ้าของร้านขายของชำหน้าประตูโรงเรียน

ครูประจำชั้นยอมรับว่าเด็กคนนี้เคยมาฟ้องเธออยู่สองสามครั้ง แต่ทุกครั้งก็คิดว่าเป็นแค่ "การหยอกล้อเล่นกันระหว่างเพื่อนร่วมชั้น"

เพื่อนร่วมชั้นห้องข้าง ๆ บอกว่ามักจะเห็นเด็กชายคนนั้นนั่งร้องไห้อยู่ที่ช่องบันไดคนเดียวบ่อย ๆ

เจ้าของร้านขายของชำเล่าว่าพวกนักเรียนรุ่นพี่กลุ่มนั้นมาไถเงินทุกสัปดาห์ ถ้าไม่ให้ก็จะลงไม้ลงมือ เขาเคยแจ้งความแล้ว แต่เรื่องก็เงียบหายไป

คนทั้งสามยืนยันเรื่องเดียวกันจากมุมมองที่ต่างกัน นั่นคือ เด็กหนุ่มคนนี้ถูกกลั่นแกล้งรังแกมาตลอดหนึ่งปีเต็ม เคยร้องเรียนกับทางโรงเรียนและคุณครูหลายครั้ง แต่กลับไม่ได้รับการปกป้องดูแลอย่างมีประสิทธิภาพเลยแม้แต่น้อย

ซูเหวินหลี่พับแฟ้มคดีลง สุ้มเสียงยังคงราบเรียบ

"ท่านผู้พิพากษาครับ ฝ่ายอัยการอ้างว่าลูกความของผมใช้วิธีการอันโหดเหี้ยม ผมไม่ปฏิเสธผลลัพธ์ที่เกิดจากการกระทำของเขา แต่เด็กอายุสิบสี่ปีคนหนึ่ง ที่พยายามร้องขอความช่วยเหลือซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็มโดยไร้ผล ในวันเกิดเหตุกลับถูกผู้กระทำผิดใช้ไฟแช็กเผาร่างกาย ซ้ำยังถูกข่มขู่ว่าจะหักขาของเขาหลังเลิกเรียน ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังไร้ทางออกของเขา ศาลแห่งนี้ควรจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นจริง ๆ หรือครับ"

"เป้าหมายของกฎหมายไม่ใช่เพียงแค่การลงโทษผู้กระทำความผิด แต่คือการปกป้องประชาชนทุกคนจากการถูกละเมิด ในยามที่เหยื่อไร้หนทางขอความช่วยเหลือ กฎหมายกลับไม่เคยปกป้องเขา แต่ในยามที่เขาขาดสติท่ามกลางความหวาดกลัว กฎหมายกลับต้องการพิพากษาเขา ผมขอวิงวอนให้องค์คณะผู้พิพากษาโปรดพิจารณาข้อเท็จจริงทั้งหมดของคดีนี้ใหม่อีกครั้ง ไม่ใช่พิจารณาเพียงแค่สามนาทีในช่วงเวลาเกิดเหตุเท่านั้น"

คณะลูกขุนระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง

จากกระแสที่เอนเอียงไปทาง "โทษประหาร" ฝ่ายเดียว ก็เริ่มแตกออกเป็นสองฝั่ง ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ต่างพูดกันว่า "พอดูหลักฐานพวกนี้แล้วฉันอยู่ฝั่งทนายซู" "ศาลชั้นต้นตัดสินกันยังไงเนี่ย" "เด็กคนนี้ก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะ"

การพิจารณาคดีดำเนินต่อเนื่องยาวนานถึงสี่ชั่วโมง

องค์คณะผู้พิพากษาอ่านคำพิพากษากลางศาล ให้ยกเลิกคำพิพากษาเดิมและส่งฟ้องพิจารณาใหม่ โดยตัดสินว่าจำเลยกระทำไปเพื่อป้องกันตัว เปลี่ยนโทษเป็นจำคุกสามปีแต่ให้รอลงอาญาสี่ปี และให้ปล่อยตัวทันทีในศาล

ค้อนตุลาการเคาะลง

ผู้เป็นแม่บนที่นั่งผู้ฟังการพิจารณาร่ำไห้ออกมา เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนที่นั่งจำเลย ไหล่ผอมบางสั่นเทาอยู่พักใหญ่ ถึงค่อยกล้าเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังในชุดครุยทนายสีดำตรงที่นั่งทนายฝ่ายจำเลย ประกายความมืดมนในดวงตาของเด็กหนุ่มเริ่มมีแสงสว่างริบหรี่ปรากฏขึ้นมา

ที่หน้าประตูศาล ทันทีที่ซูเหวินหลี่เดินออกมาก็ถูกนักข่าวรุมล้อมจนแน่นขนัด

เขาพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า "ทุกอย่างเป็นไปตามคำพิพากษาครับ" ไม่ว่านักข่าวจะซักไซ้ไล่เลียงอย่างไรก็ไม่ยอมเอ่ยปากอีกเลย

ประตูรถปิดลง เขาเอนหลังพิงเบาะหนังแท้ คลายเนกไทเล็กน้อย และเผยรอยยิ้มแรกหลังขึ้นรถออกมา

อยากเห็นจริง ๆ ว่าตอนนี้พวกนั้นจะทำสีหน้าแบบไหนกัน ผิดหวัง หรือว่าเสียใจภายหลัง

"คัต!"

ซ่งสืออานรีบกระตุกเนกไทออกทันที เมื่อกี้เก๊กหล่อออกแรงดึงมากไปหน่อย เนกไทรัดคอจนแทบหายใจไม่ออก สมแล้วที่ว่าการจะเก๊กเท่มันต้องจ่ายค่าตอบแทน

เขาถอดเสื้อครุยทนายออก หน้าผากมีเหงื่อบาง ๆ ผุดขึ้นมาเพราะความอบอ้าว

หลินฟานพุ่งพรวดเข้ามาช่วยรับเนกไทกับกระเป๋าเอกสารไป "พี่ครับ เมื่อกี้พี่โคตรเท่เลย! ทำเอาตัวน้อย ๆ ของผมซาบซึ้งจนเกือบลืมไปเลยว่าพี่เล่นเป็นไอ้สารเลว"

ซ่งสืออานตบไหล่เขา "เก็บอาการหน่อย ลองนึกดูว่าซูเหวินหลี่มันเลวขนาดไหน นายก็จะไม่รู้สึกว่าเท่แล้ว"

หลินฟานรู้สึกเสมอว่าพี่ชายของเขามีตรรกะแปลก ๆ มาอ้างได้เรื่อย ๆ

ผู้กำกับลุกขึ้นจากหลังจอมอนิเตอร์ ใบหน้ายังคงเปี่ยมด้วยอารมณ์ที่อินไปกับฉากเมื่อครู่

ช็อตยาวร่วมยี่สิบนาทีตลอดทั้งฉาก ซ่งสืออานแสดงได้อย่างยอดเยี่ยมสม่ำเสมอตั้งแต่ต้นจนจบ อารมณ์ไต่ระดับขึ้นไปอย่างมั่นคงไร้ที่ติ

สายตาทุกคู่ในกองถ่ายล้วนจับจ้องมาที่เขา แม้แต่นักแสดงสมทบตรงที่นั่งผู้ฟังก็ยังถูกเขาดึงอารมณ์ร่วมไปด้วย พอค้อนตุลาการเคาะลงในตอนท้ายถึงกับมีคนร้องไห้ออกมาจริง ๆ พลังในการดึงดูดอารมณ์ช่างเหลือร้ายจริง ๆ!

ต้องยอมรับเลยว่าเจ้าหมอนี่มีฝีมือไม่เบา ไม่ใช่แค่หน้าตาดีระดับไร้เทียมทานเท่านั้น แต่ยังมีพลังดึงดูดบางอย่างในตัวที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูกอีกด้วย

ลู่สือเยวี่ยนั่งยอง ๆ อยู่บริเวณรอบนอกกองถ่าย ในกล้องถ่ายได้แค่ภาพหลุดของซ่งสืออานตอนลงจากรถและขึ้นรถเท่านั้น

เธอเปิดดูรูปพวกนั้นแล้วเจ็บใจชะมัด เข้าไปในฉากห้องพิจารณาคดีไม่ได้ อยากเห็นท่าทางตอนทนายซูฟาดฟันทุกคนในศาลจริง ๆ เลย

ซ่งสืออานถูกผู้กำกับดึงตัวไปถ่ายฉากโคลสอัปเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย

ยิ่งถ่ายไปผู้กำกับก็ยิ่งดูแล้วถูกใจ อดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดขึ้นมา "เสี่ยวอานเอ๊ย ให้เพิ่มบทให้นายหน่อยดีไหม เชื่อมต่อไปถึงพาร์ตย่อยถัดไปด้วย ให้ซูเหวินหลี่เป็นตัวร้ายสายลับที่ซ่อนอยู่ในเส้นเรื่องไปเลย"

ซ่งสืออานแทบจะคุกเข่าลงตรงหน้าผู้กำกับ กราบขอร้องล่ะผู้กำกับ อย่าคิดอยากทำอะไรก็ทำปุบปับแบบนี้เลย

เดิมทีบทของตัวละครนี้ก็เยอะมากพออยู่แล้ว เกาะอยู่ตรงเส้นปลอดภัยหนึ่งในยี่สิบส่วนอย่างเฉียดฉิว ถ้าขืนเพิ่มมาอีกนิดเดียว ทางฝั่งระบบได้ส่งเสียงเตือนไซเรนแน่

ถึงตอนนั้นถ้าผู้กำกับอยากเจอเขาอีกก็คงต้องไปเจอกันบนสวรรค์แล้ว เพราะระบบคงริบวิญญาณเขากลับไปแล้ว ขอบพระคุณแต่ขอผ่านเถอะครับ!!!!