ตอนที่ 80 งานเข้าแล้ว

หลินฟานกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง พี่เขาหมายถึงยอดฟอลโลเวอร์เพิ่มขึ้นเท่าไรเหรอ? เขาจึงตอบตามตรง "น่าจะล้านกว่าๆ ครับ"

ซ่งสืออานรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม เขาค่อยๆ ถอยหลังไปสองก้าวแล้วทิ้งก้นนั่งลงบนเตียง ทั้งร่างเอนหลังพิงไปราวกับไร้กระดูกพลางถอนหายใจ "นายยังจะเป็นผู้ช่วยให้ผมอยู่ไหม ไม่ใช่ว่าจะทิ้งกันไปแบบนี้หรอกนะ"

อย่านะ!! ผู้ช่วยอย่างหลินฟานเขากำลังเริ่มคุ้นเคย แถมยังนิสัยดีมาก คอยสั่งมื้อเช้าให้ ช่วยกันแฟนคลับให้ ช่วยประสานงานกับผู้กำกับให้ จะไปหาผู้ช่วยที่รอบด้านแถมยังมัดจุกให้เขาเป็นจากที่ไหนได้อีกล่ะเนี่ย เศร้าชะมัด...

หลินฟานถึงเพิ่งเข้าใจ พี่เขาคุยคนละคลื่นความถี่กับเขามาตั้งนาน จึงรีบยกถุงในมือขึ้น "พี่เข้าใจผิดแล้วครับ! ผมแค่ไปซื้อมื้อเช้ามาให้พี่เฉยๆ แล้วก็ไม่ได้จะลาออกย้ายงานด้วย!"

ซ่งสืออานได้กลิ่นหอมจากในถุงก็รับมาเปิดฉากสวาปามทันที โยนเรื่องเมื่อครู่ทิ้งไปไว้ข้างหลังในพริบตา

ในใต้หล้ามีเพียงของอร่อยเท่านั้นที่ไม่อาจทรยศได้ ผู้ช่วยยังอยู่ก็พอแล้ว

ระหว่างที่เขากินข้าว หลินฟานก็นั่งยองๆ อยู่กับพื้นช่วยเขาเก็บกระเป๋าเดินทาง จังหวะนั้นโทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมาหนึ่งที

ซ่งสืออานกดเข้าไปดู เชี่ย!! ในที่สุดบริษัทก็โอนค่าตัวมาให้สักที แต่หักภาษีเยอะเกินไปแล้วมั้ง

ซ่งสืออานคาบตะเกียบไว้พลางกดยอดชำระหนี้ทั้งหมดในรวดเดียว พอหน้าจอเด้งคำว่า "ชำระครบถ้วนแล้ว" ขึ้นมา หินก้อนใหญ่ในใจก็ยกออกจากอกเสียที

ทางนั้นยังส่งข้อความแสนใส่ใจมาให้อีกว่า: ขอให้ชีวิตหลังจากนี้ของคุณมีความสุข

เขาวางมือถือลงแล้วก้มหน้ากินข้าวต่ออย่างอารมณ์ดี หลินฟานสัมผัสได้อย่างเฉียบไวว่าจู่ๆ อารมณ์ของพี่เขาก็ดีขึ้น เมื่อกี้ตอนเห็นเขาหยิบมือถือขึ้นมาเกือบหัวใจวาย นึกกลัวแทบแย่ว่าพี่เขาจะไปไถเจอคอมเมนต์ด่าอะไร ตอนนี้ค่อยโล่งอกได้หน่อย

พอเก็บของเสร็จ ทั้งสองคนก็นั่งรถกลับจิงตู

ซ่งสืออานเอนพิงหน้าต่างรถอย่างเบื่อหน่าย พอกดเปิดมือถือก็เห็นข้อความจากจี้ซูเหยา "ที่รับปากว่าจะให้พักสักช่วง ตามที่สัญญาไว้ ไปตามเก็บวิชาเรียนที่ค้างอยู่ให้ดีๆ ล่ะ ภาพลักษณ์เด็กเรียนห้ามพังเด็ดขาด"

ซ่งสืออานตอบกลับด้วยสติกเกอร์แมวพยักหน้า ฮ่าๆๆ ในที่สุดเขาก็ได้พักผ่อนสักที

นับสะสมได้ห้าตัวประกอบสังเวยแล้ว ความคืบหน้าถือว่าไม่เลว เสร็จไปหนึ่งในยี่สิบแล้วไม่ใช่หรือไง เงินหนึ่งหมื่นล้านกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่รำไร

รถแล่นตรงมาถึงโซนบ้านพักตากอากาศ ซ่งสืออานโบกมือ "หลินฟาน กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่นะ! ช่วงนี้เหนื่อยหน่อย ผมขอขึ้นเงินเดือนให้นายกับพี่เหยาเรียบร้อยแล้ว!"

หลินฟานซึ้งใจจนแทบร้องไห้ ไม่เสียแรงที่เมื่อคืนเขาเปิดแอ็กหลุมสามแอ็กไปทำสงครามน้ำลายมาสามร้อยยก พี่เขายังอุตส่าห์จำเรื่องขึ้นเงินเดือนให้เขาได้อีก

พอเปิดประตูเข้าบ้านเขาก็ไถกระเป๋าเดินทางไปข้างๆ โซฟาที่รัก เตียงนอนที่รัก ในที่สุดเขาก็ได้กลับมาแล้ว

ยังไม่ทันได้ทิ้งตัวลงนอนเสพสุข มือถือก็สั่นขึ้นมาหนึ่งที คนที่คาดไม่ถึงอย่างจูเทาส่งข้อความมาหาเขา "เถ้าแก่ คุณกลับมาแล้วใช่ไหมครับ!"

ซ่งสืออานจ้องหน้าจอแล้วค่อยๆ พิมพ์เครื่องหมายคำถามส่งไปตัวหนึ่ง

ไม่สิ ทำไมแต่ละคนถึงรู้ตารางการเดินทางของเขาแม่นขนาดนี้ หลินฟานยังพอว่า จูเทาไปรู้มาได้ยังไง

ทางนั้นขึ้นกำลังพิมพ์อยู่ตั้งนานสองนานกว่าจะตอบกลับมา "เถ้าแก่ครับ คุณหายหน้าไปทีเป็นสิบวันครึ่งเดือน ลูกค้าประจำแทบจะหนีหายกันไปหมดแล้ว ช่วงนี้ในตลาดโต้รุ่งมีคนโผล่มาคนหนึ่ง ไม่รู้ทำอีท่าไหน เลียนแบบคุณทำวุ้นเส้นหอยตลับขายของตุ๋น รสชาติก็งั้นๆ แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงดังขึ้นมาได้"

ซ่งสืออานเบิกตากว้าง เรื่องแค่นี้ยังมีคนลอกเลียนแบบอีกเหรอ?

เขาเปิดดูยอดเงินคงเหลือของตัวเอง ใช้หนี้หมดก็แทบไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ชีวิตมันช่างรันทดจริงๆ

คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบกลับไปว่า "พรุ่งนี้ค่ำๆ เปิดร้าน"

จูเทาตอบกลับทันที "รับทราบครับเถ้าแก่! เดี๋ยวผมรีบไปบอกพวกนั้นเลย ขัดหูขัดตากับไอ้หมอนั่นมานานแล้ว!"

ซ่งสืออานพักผ่อนตอนบ่ายไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลากกระเป๋าเดินทางที่เต็มไปด้วยของฝากและของขวัญกลับมหาวิทยาลัย

ผลักประตูหอพักเข้าไปพลางตะโกนลั่น "พระเจ้าของพวกนายกลับมาแล้ว!"

ในห้องพักผ้าม่านถูกรูดปิดไว้อย่างมิดชิด แสงสลัว มีเพียงหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่กี่เครื่องที่ส่องแสงสว่างเรืองๆ

เผยจือเหยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ พอได้ยินเสียงก็หันมามองเขาแวบหนึ่ง น้ำเสียงเบากว่าปกติเล็กน้อย "พวกเขากำลังนอนอยู่"

ซ่งสืออานงงเล็กน้อย สี่โมงกว่าแล้วจะนอนอะไรกัน อีกเดี๋ยวฟ้าก็มืดแล้ว

เจียงเหย่กับฉือสวินถูกเสียงตะโกนนี้ปลุกให้ตื่น จึงโผล่หัวฟูๆ ยุ่งเหยิงสองหัวออกมาจากเตียงชั้นบน

ผ่านไปพักใหญ่สายตาถึงโฟกัสได้ และจำได้ว่าใครยืนอยู่ตรงประตู "ในที่สุดคุณดาราดังก็กลับมาแล้ว..."

เผยจือเหยียนลุกขึ้นไปเปิดไฟ "เอาละ นอนมาค่อนวันแล้ว ตื่นกันได้แล้ว สืออานกลับมาแล้ว"

พอไฟสว่างขึ้น ซ่งสืออานถึงมองเห็นหน้าของแต่ละคนชัดเจน

ผมสีแดงของเจียงเหย่นอนจนฟูฟ่องเป็นรังนก รอยคล้ำใต้ตาของฉือสวินเห็นได้ชัดเจน ส่วนเผยจือเหยียนดูไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่ แต่ใต้ตาก็มีรอยคล้ำจางๆ สองวงเหมือนกัน

ทั้งสามคนดูเหมือนเพิ่งอดนอนโต้รุ่งมา สภาพอิดโรยหมดเรี่ยวแรงราวกับถูกตัวอะไรสูบพลังหยางไปจนเกลี้ยง

เขาวางกระเป๋าเดินทางลง "เมื่อคืนไปปาร์ตี้สุดเหวี่ยงมาเหรอ ทำไมสภาพแต่ละคนเหมือนโดนสูบวิญญาณแบบนั้นล่ะ"

ฉือสวินเกาหัวพลางหาวหวอดหนึ่งที "ในฐานะคนต้นเรื่อง ประโยคนี้พวกเราควรเป็นฝ่ายถามนายมากกว่ามั้ง"

เขาคลำหาโทรศัพท์มือถือจากใต้หมอน เปิดหน้าหลังบ้านของเวยป๋อให้อีกฝ่ายดู "เมื่อคืนบ้านไซต์ของนายลงรูปปิดกล้องแล้วโดนรุมถล่ม พวกเราสามคนช่วยนายด่ากลับทั้งคืน เหล่าเผยถึงขั้นเขียนโค้ดขึ้นมาเพื่อรีพอร์ตคอมเมนต์ด่าทอพวกนั้นโดยอัตโนมัติ อัตราความสำเร็จในการรีพอร์ตตั้งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แน่ะ"

ซ่งสืออานรับโทรศัพท์มาเลื่อนดูอยู่นาน สมรภูมิในช่องคอมเมนต์ดุเดือดยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เยอะมาก

ที่แท้เมื่อคืนคนทั้งโลกต่างออกไปรบพุ่งออกศึกแทนเขา มีแค่เจ้าตัวคนเดียวที่พลาดสงครามทั้งหมดไป นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ในโรงแรม

เขาส่งโทรศัพท์คืนให้ฉือสวิน "ขอบใจนะพวกนาย ในกระเป๋าเดินทางมีของที่ซื้อมาฝากพวกนายหมดเลย"

พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมานั่งลงบนเก้าอี้ เปิดเวยป๋อดูแวบหนึ่ง

หลังบ้านมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นมาล้านกว่าคนจริงๆ ด้วย ที่แท้เมื่อเช้าหลินฟานพูดถึงเรื่องนี้นี่เอง

เขาเลื่อนดูช่องคอมเมนต์ เต็มหน้าจอมีแต่ "ตามมาเผือกแล้วโดนตก" "แอดมินบ้านไซต์ตาถึงจริงๆ" "ร่วมปกป้องอานอานที่ดีที่สุดในโลก"

พอดูกวาดไปรอบหนึ่ง ซ่งสืออานได้แต่ยอมรับว่าเก่งกาจจริงๆ คารมของชาวเน็ตพวกนี้ถ้าตกมาถึงมือเขาละก็ เขาคงสับแหลกแหวกจักรวาลไปแล้ว

พอหันกลับไป พวกเพื่อนๆ ก็เปิดกระเป๋าเดินทางออกเรียบร้อยแล้ว

ในปากของเจียงเหย่เคี้ยวตุ้ยๆ เต็มปาก ในมือยังกำเนื้อแผ่นแห้งไว้สองถุง พูดอู้อี้ไม่เป็นภาษา "อัน...อันนี้อร่อย..."

ฉือสวินยื่นมือจะไปแย่งถุงในมือของเขา

เจียงเหย่ยัดส่วนที่เหลือทั้งหมดเข้าปากในคราวเดียว สองแก้มป่องจนเหมือนกระรอก สองมือปกป้องของรางวัลสงครามของตัวเอง "ของเลาหมกแย้ว!"

ซ่งสืออานกุมขมับ เมื่อกี้ยังเล่นบทพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวสุดซึ้งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมบรรยากาศถึงเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้

เผยจือเหยียนตอนนั้นเองก็เอ่ยปากขึ้นมา "ดูเว็บนอกสิ River โป๊ะแตกแล้ว"

ฉือสวินมือไวกดมุดข้ามกำแพงเข้าเว็บต่างประเทศทันที วินาทีต่อมาก็หลุดขำพรืด ตบขาหัวเราะจนตัวโยน "หมอนี่กล้าดียังไงเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ! พริกขี้หนูเม็ดจิ๋ว ฮ่าๆๆๆๆๆ! ขนาดนี้ยังมีแฟนคลับยอมคบด้วยอีก แฟนคลับพวกนี้ก็อดทนเก่งเกินไปแล้ว"

ซ่งสืออานขยับเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เกิดอะไรขึ้น ขอดูหน่อยสิ"

เผยจือเหยียนเก็บโทรศัพท์ทันที "นายไม่ต้องดูหรอก ไม่ดีต่อสายตา"

ซ่งสืออานยิ่งอยากรู้อยากเห็นจนใจคันยุบยิบ พริกขี้หนูอะไรกัน อะไรคือพริกขี้หนูกันแน่เนี่ย!