ตอนที่ 81 นายก็อยากกินเหมือนกันเหรอ

สุดท้ายก็ต้านทานความเย้ายวนใจไม่ไหว ไม่ยอมให้เขาดูใช่ไหมล่ะ เขาจะมุด VPN ไปดูเองไม่ได้หรือไง

ซ่งสืออานล้วงมือถือออกมา ต่อ VPN อย่างชำนาญ แล้วกดเข้าไปดูเทรนด์ยอดนิยมในเว็บต่างประเทศ

วินาทีที่ภาพโหลดขึ้นมา เปิดจอมาก็โดนโจมตีอย่างจังเข้าให้ มือถือแทบจะปลิวหลุดจากมือ

เขาหงายหลังพรึบ มือข้างหนึ่งปิดตา อีกข้างก็คว่ำหน้าจอมือถือลงกับโต๊ะอย่างไวราวกับโดนของร้อนลวก

เผยจือเหยียนถือแก้วน้ำเดินผ่าน น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "ก็บอกแล้วว่าอย่าดู"

ซ่งสืออานเงยหน้ามองลอดซอกนิ้ว "ผมจะไปรู้ได้ไงว่าเป็นอันนี้ เว็บนอกเขาไม่เซ็นเซอร์กันเลยเหรอ ชัดระดับเอชดีขนาดนี้..."

ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นภาพที่น่าตกตะลึงขนาดนี้มาก่อน ตอนนี้มีแต่คำว่าเสียใจ เสียใจสุด ๆ ความอยากรู้อยากเห็นนอกจากจะฆ่าแมวได้แล้ว ยังฆ่าเขาได้ด้วย

เผยจือเหยียนไม่ได้พูดอะไร เปิดประตูเดินออกไป ครู่เดียวก็หิ้วถุงหลายใบกลับมาวางบนโต๊ะ "สั่งเดลิเวอรีมาให้พวกนายแล้ว"

หลายคนประสานเสียงกันลั่น "ท่านพ่อบุญธรรม!"

ถึงจะช้าแต่ก็กลืนน้ำลายตัวเองตามระเบียบ ซ่งสืออานเปิดกล่องอาหาร แล้วหยิบข้าวสวยเพิ่มมาอีกกล่องเป็นพิเศษ

กินหญ้ากินผักมานานเกินไป ในปากจืดชืดจนแทบจะเลี้ยงปลาได้อยู่แล้ว

เขาใช้ตะเกียบคีบข้าวสวยคำโตยัดเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

เจียงเหย่มองท่าทางกอดกล่องข้าวแน่นไม่ยอมปล่อยของเขา ตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศ "บริษัทนายทารุณกรรมนายเหรอวะ กินแต่ข้าวไม่กินกับข้าวเลย"

ซ่งสืออานคีบข้าวอีกคำ "นายไม่เข้าใจหรอก ตอนนี้แค่กินข้าวสวยยังหอมเลย เพื่อให้เข้ากล้องแล้วดูดีหน้าไม่บวม แม้แต่น้ำยังต้องจิบให้น้อย ข้าวสวยยิ่งไม่ต้องหวัง ช่วงนี้ได้หยุดพัก ถึงได้กินเต็มคราบแบบนี้ไง"

เจียงเหย่ยกนิ้วโป้งให้ "ต้องนายจริง ๆ ว่ะ ดารานี่ไม่ใช่ว่าใครก็เป็นกันได้จริง ๆ"

พอกินข้าวเสร็จ ซ่งสืออานก็ค้นตู้เสื้อผ้าจะหาชุดมาเปลี่ยน ค้นอยู่ตั้งนานกลับเจอเสื้อยืดแขนสั้นแค่ตัวเดียว

เขาจำได้แม่นว่าทิ้งไว้ที่หอพักตั้งสามสี่ตัว จึงเงยหน้าถามเจียงเหย่ที่กำลังเล่นเกมอยู่ "ตอนที่ฉันออกไปคราวก่อนไม่ได้เก็บผ้าเหรอ"

เจียงเหย่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา นิ้วรัวแป้นพิมพ์เสียงดังเปาะแปะ "เก็บสิ คราวก่อนพอนายไปถ่ายละครฉันก็ช่วยเก็บให้ แขวนไว้ในตู้นายหมดแล้ว"

ซ่งสืออานค้นอีกรอบ ก็ยังคงมีแค่เสื้อยืดตัวนั้นแขวนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนไม้แขวนเสื้อ

เขาเกาหัว หรือว่าตอนนั้นตัวเองซักไปแค่ตัวเดียวจริง ๆ ความจำชักจะแย่ลงเรื่อย ๆ แล้วสิ

เขาค้นเอาชุดนอนลายน้องหมีที่ซักจนสีซีดออกมา แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

อาบเสร็จก็ปีนขึ้นเตียง ไม่รู้ทำไมเตียงแคบ ๆ ในหอพักนี้ถึงให้ความรู้สึกคุ้นเคยเป็นพิเศษ พอล้มตัวลงนอนก็รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อก่อนตอนอยู่มหาวิทยาลัยก็นอนแบบนี้มาตลอดสามปีจนเคยชิน ส่งผลให้ตอนนี้นอนบนเตียงใหญ่ในคฤหาสน์ก็ยังนอนเบียดอยู่แค่ฝั่งเดียว อีกครึ่งเตียงมีไว้ประดับห้องล้วน ๆ

เขาเอนพิงหมอน ไถดูคลิปสั้นไปพลาง ๆ

ไถไปไถมาก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ ในสิบคลิปมีถึงแปดคลิปที่เป็นคลิปรวมฉากกระอักเลือดของเขา

อิ๋งชีล้มลงในกองเลือด เมิ่งเจิ่นคุกเข่าในห้องทรงพระอักษร ทั้งหมดถูกตัดต่อรวมกันวนลูป ใส่เพลงประกอบสุดเศร้าเคล้าน้ำตา ตายซ้ำตายซ้อนไม่รู้จบ

เขาสุ่มกดเข้าไปดูในช่องคอมเมนต์หนึ่ง

"ผู้ชายคนนี้กระอักเลือดในฟีดเว็บ D ของฉันมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ"

"ขอฮาวทูกระอักเลือดยังไงให้สง่างามแล้วตายแบบสวย ๆ หน่อยค่ะ"

"ฉันยอมใจเลยสาว ๆ นึกว่าเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงดวงใหม่ ที่ไหนได้ ไอ้ไม่กี่นาทีที่ตัดมาเนี่ยคือซีนเด่นทั้งหมดของเขาแล้ว จากนั้นคือหมด ไม่มีอีกแล้ว!"

"ใครจะเข้าใจฟีลลิ่งการเป็นติ่งอานอานบ้าง ต้องเอาคลิปกระจึ๋งเดียวมาเปิดวนดูซ้ำ ๆ ประทังชีวิตทุกวัน"

"ไม่เข้าใจเลย อย่างมากเขาก็แค่ตัวประกอบเล็ก ๆ ปะ แบบนี้ถือว่าขโมยซีนไหม ซีนนักแสดงนำแทบไม่ค่อยเห็น มีแต่เขาที่โผล่มาเต้นแร้งเต้นกาอยู่คนเดียว จ้างปั่นกระแสชัวร์"

"พูดตามตรง ฝีมือการแสดงก็งั้น ๆ ไม่รู้จะอวยอะไรกันนักหนา ทั้งเรื่องโผล่มาแค่สิบกว่านาที โดนพวกเธออวยซะกลายเป็นสายฝีมือไปแล้ว"

"หน้าตาเขาหลุดคาแรกเตอร์เกินไป เล่นเป็นอะไรก็คือซ่งสืออาน อินกับบทไม่ลงจริง ๆ"

ซ่งสืออานเลื่อนผ่านไป พูดตรง ๆ นอกจากจะรู้สึกกระดากและเขินอยู่นิดหน่อย นอกนั้นก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไหร่

การเป็นนักแสดงต้องมีจิตใจที่แข็งแกร่ง ไม่อย่างนั้นแค่เห็นคอมเมนต์ก็จิตตกพังทลายแล้ว

เขาปัดคอมเมนต์แง่ลบพวกนั้นทิ้งไป เลื่อนไปเจอคลิปตัดแต่งกีบวัวคลิปหนึ่ง จึงนอนดูอย่างออกรสออกชาติ

ไม่รู้ทำไมคลิปพวกนี้ถึงมีมนตร์สะกด ดูจบหนึ่งคลิปก็ต่อด้วยคลิปถัดไป อัตราการดูจบเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

ดูไปดูมามือถือก็ไถลไปข้างหมอน ตัวเขาก็ผล็อยหลับไปแล้ว

วันรุ่งขึ้นพอนาฬิกาปลุกสั่น ซ่งสืออานก็หรี่ตาควานหามือถือแล้วกดปิดเสียงปลุก

อิจฉาพวกเรียนการเงินชะมัด อาคารเรียนอยู่ใกล้แค่นี้ แต่เขาต้องตื่นล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมง ข้ามไปเรียนอีกฟากของมหาวิทยาลัย

คว้าหนังสือวิชาเอกได้ก็ชิ่ง จอดจักรยานสีเหลืองเสร็จก็รีบวิ่งเข้าห้องเรียน ถือว่ามาค่อนข้างเช้า แถวหลังยังว่างอยู่ เขาจึงหาที่นั่งตรงมุมห้อง

ล้วงเอาขนมปังก้อนเล็กในกระเป๋าเป้ออกมา ดึงหน้ากากอนามัยลงแล้วเริ่มกิน ขนมปังค่อนข้างแห้ง ฝืดคอจนต้องดื่มน้ำตามไม่หยุด

พอกินไปได้ครึ่งหนึ่งก็สังเกตเห็นว่าถัดไปไม่กี่ที่นั่งมีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งนั่งจ้องเขาอยู่ตลอดเวลา

ซ่งสืออานมองขนมปังในมือ แล้วล้วงออกมาจากกระเป๋าอีกชิ้นยื่นไปให้ "อยากกินด้วยเหรอ รสชาติพอใช้ได้นะ"

หลิวเสวี่ยไม่นึกเลยว่าการมาเช้าจะได้ลาภลอยแบบนี้ ใบหน้าเห่อแดงขึ้นมาทันที เธอรับมาอย่างระมัดระวัง "ขอบคุณค่ะ"

พอหยิบมาดู... ขนมปังพ่านพ่าน... ที่แท้ซ่งสืออานก็ชอบกินพวกนี้นี่เอง เธอแอบยัดขนมปังใส่กระเป๋าตัวเองเงียบ ๆ

กินขนมปังหมดไม่นาน ห้องเรียนก็ค่อย ๆ มีคนทยอยเข้ามานั่งจนเต็ม

ซ่งสืออานกางหนังสือออก แววตามุ่งมั่น ทำท่าทีเป็นนักศึกษาดีเด่นที่ตั้งใจฟังบรรยาย

ศาสตราจารย์อาวุโสเดินเข้ามามองไปรอบ ๆ ดีมาก วันนี้คนนั่งเต็มห้องอย่างไม่น่าเชื่อ จึงพยักหน้าด้วยความพอใจ

พอสอนไปสอนมาก็พบว่าความสนใจของคนส่วนหนึ่งไม่ได้อยู่ที่บทเรียนเลย หลายคนเขาก็ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน จึงกระแอมไอสองที "เอาล่ะ ตอนนี้ครูอยากให้นักศึกษาคนหนึ่งตอบคำถามหน่อย อันนี้เก็บเป็นคะแนนเก็บนะ ถ้าตอบไม่ได้ ปีหน้าคงต้องลงเรียนใหม่แล้วล่ะ"

สิ้นเสียง ทุกคนก็ก้มหน้าพร้อมเพรียงกันแล้วเปิดหนังสืออย่างบ้าคลั่ง ในใจท่องพึมพำ มองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน

ซ่งสืออานพลิกไปสองหน้า จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ ไม่สิ ศาสตราจารย์ยังไม่ได้ถามคำถามเลย พวกคุณเปิดหาอะไรกัน เปิดหนังสือแล้วจะมีคำตอบโผล่ออกมาเรอะ

ศาสตราจารย์อาวุโสดันแว่นตาขึ้น สุ่มเรียกนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง เจี่ยงอวี้ลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงก่ำ

ชิบหายแล้ว เธอไม่ได้เรียนสาขากักเก็บพลังงานสักหน่อย น้องชายตัวดีทำเธอซวยแท้ ๆ

สายตาเธอเหลือบมองนักศึกษาชายแถวหน้า เจี่ยงหมิงไม่กล้าหันกลับมามองแม้แต่น้อย

เรื่องนี้โทษเขาไม่ได้ ตั้งแต่สอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกับพี่สาว ไม่ต้องไปรับพัสดุให้ทุกวันก็ต้องคอยเป็นเบ๊รับใช้

เขาแค่ส่งข้อความไปบอกพี่สาวว่า "วันนี้ซ่งสืออานมาเรียนด้วย" พี่สาวเขาก็ลากรองเท้าแตะวิ่งข้ามมาจากวิทยาเขตข้าง ๆ ทันที

เสียงของศาสตราจารย์อาวุโสดังขึ้นเนิบ ๆ "ทุกคนรู้ข้อดีข้อเสียของการกักเก็บพลังงานด้วยแบตเตอรี่ลิเทียมไอออนกันดี คราวนี้ขอตั้งคำถามจากปัญหาจริงในทางวิศวกรรม ตู้กักเก็บพลังงานลิเทียมไอรอนฟอสเฟตที่ใช้คู่กับโรงไฟฟ้ากักเก็บพลังงานลมและแสงอาทิตย์ขนาดใหญ่ ภายใต้สภาวะอุณหภูมิต่ำ ความจุจะลดลงอย่างรวดเร็ว ประสิทธิภาพการชาร์จและการคายประจุจะดิ่งฮวบ ในขณะเดียวกันระบบจัดการความร้อนก็กินไฟต่อเนื่องจนทำให้ค่าใช้จ่ายในการเดินระบบและบำรุงรักษาสูงขึ้น ระบบระบายความร้อนด้วยของเหลวและระบบระบายความร้อนด้วยอากาศแบบทั่วไปในปัจจุบันล้วนไม่สามารถตอบโจทย์เรื่องระยะการทำงานและการใช้พลังงานในอุณหภูมิต่ำได้พร้อมกัน"

"เมื่อผสานแนวคิดการควบคุมอุณหภูมิแบบผสมผสานด้วยการกักเก็บความร้อนจากการเปลี่ยนสถานะ ลองอธิบายแนวทางการออกแบบเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ พร้อมทั้งระบุการเลือกใช้วัสดุและตรรกะการทำงานมาซิ"

เจี่ยงอวี้ส่งสายตาบ้าคลั่งให้เจี่ยงหมิง เจี่ยงหมิงกะพริบตากลับมารัว ๆ พี่สาวแท้ ๆ ครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่มันเกินหลักสูตรแล้ว...

เขาค่อย ๆ หันหน้ากลับไป ไม่มองดวงตาของพี่สาวที่เต็มไปด้วยคำว่า "ช่วยด้วย" อีกต่อไป