ตอนที่ 82 ลากเขามาเอี่ยวอีกแล้ว!!

เจียงอวี้กะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสามองไปทางศาสตราจารย์ชรา "หนู...หนูตอบไม่ได้ค่ะ..."

ศาสตราจารย์ชราพยักหน้าเข้าใจ และไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจแต่อย่างใด "ไม่ใช่เด็กภาควิชานี้สินะ ในเมื่อเข้ามาแล้วก็ตั้งใจฟังล่ะ นั่งลงเถอะ"

เจียงอวี้ทรุดตัวนั่งลงอย่างกระอักกระอ่วน ซุกหน้าลงกับท่อนแขนทันที

ขายหน้าจะตายอยู่แล้ว ทั้งชีวิตนี้เธอไม่เคยทำเรื่องน่าอายต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย

เจียงหมิงที่อยู่แถวหน้าหดคอจนลีบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลับถึงบ้านไปพี่สาวเขาต้องถลกหนังเขาแน่ๆ

บรรยากาศยังไม่ทันจะคลี่คลายลง ชายหนุ่มคนหนึ่งตรงมุมห้องก็ยกมือขึ้น

ซ่งสืออานปรายตามองไป ค่อนข้างคุ้นหน้าอยู่บ้าง นึกออกแล้ว นี่ไม่ใช่คนที่พูดจากระแนะกระแหนเขาในห้องน้ำคราวก่อนว่า 'มีผู้อุปถัมภ์หนุนหลัง' หรอกเหรอ...

น้ำเสียงของนักศึกษาชายคนนั้นเจือความสะใจอย่างเห็นได้ชัด "ศาสตราจารย์หวังครับ ใครบางคนสิบวันครึ่งเดือนถึงจะโผล่มาเรียนสักคาบ คนที่ควรเรียนซ้ำน่าจะเป็นเขามากกว่านะครับ คำถามพวกนี้เผลอๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพูดถึงเรื่องอะไร"

คนข้างๆ รีบผสมโรงทันที "นั่นสิครับ พวกเรานั่งเรียนกันทุกวัน อย่างน้อยก็ดีกว่าใครบางคน มาเรียนแค่ไม่กี่ครั้งในรอบสองเดือน แบบนี้จะให้เขาจบการศึกษาได้ยังไง?"

ซ่งสืออานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไม่สิ ลากเขามาเอี่ยวแบบนี้ก็ได้เหรอ? บัญชีแค้นเรื่องปากหมาในห้องน้ำคราวก่อนยังไม่ได้เคลียร์ วันนี้ยังจะเสนอหน้ากระโดดโลดเต้นขึ้นมาอีก

ตัวเป็นชายอกสามศอกแต่ใจแคบชะมัด คับแคบยิ่งกว่าเสื้อยืดหดน้ำของตัวเองเสียอีก

หลายคนหันไปมองตรงมุมแถวหลังโดยไม่รู้ตัว

ทว่าศาสตราจารย์ชรายังคงมีสีหน้าปกติ ก่อนหน้านี้เขาได้ยินมาบ้างว่าภาควิชาระบบกักเก็บพลังงานมีนักแสดงชื่อดังอยู่คนหนึ่ง ผลการเรียนชั้นปีหนึ่งเกือบเต็ม ทางภาควิชาจึงหลับตาข้างลืมตาข้างปล่อยผ่านไป ขอแค่สอบปลายภาคผ่านก็พอ

วันนี้ถือโอกาสนี้ดูเสียหน่อยว่านักศึกษาคนนี้มีน้ำยาแค่ไหน

เขายิ้มเล็กน้อย สายตามองข้ามสองสามแถวหน้าไปตกอยู่ที่ชายหนุ่มตรงมุมแถวหลังสุด "ในเมื่อทุกคนต่างก็สงสัยในตัวเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ ถ้างั้นนักศึกษาคนนี้พอจะตอบคำถามนี้เพื่อพิสูจน์ตัวเองหน่อยได้ไหม ข้อนี้เกินหลักสูตรไปบ้าง คาบก่อนๆ ไม่เคยสอนมาก่อน ก็แค่อยากจะทดสอบความรู้ความเข้าใจของทุกคนที่มีต่อวิชานี้ดูน่ะ"

เสียงกระซิบกระซาบในห้องเรียนดังขึ้นเรื่อยๆ หลายคนก้มหน้าเปิดตำรา ในหนังสือเรียนแค่เกริ่นถึงแนวคิดเรื่องวัสดุเปลี่ยนสถานะไว้คร่าวๆ เท่านั้น ไม่มีแผนงานระบบควบคุมอุณหภูมิแบบผสมผสานครบวงจรเลยสักนิด มันเกินหลักสูตรไปจริงๆ

ศาสตราจารย์หวังยังคงชอบแกล้งคนเหมือนเดิม ทุกครั้งมักจะยิ้มแย้มพลางขุดหลุมพรางรอดูว่าคุณจะกระโดดลงไปไหม

ซ่งสืออานลุกขึ้นยืนอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้ว่าคนพวกนี้แค่เหม็นขี้หน้าเขา ชายอกสามศอกแท้ๆ แต่ใจแคบเท่ารูเข็ม

เขาเรียบเรียงความคิดชั่วครู่ น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว จังหวะการพูดมั่นคงสม่ำเสมอ เป็นขั้นเป็นตอนราวกับเตรียมบทเรียนล่วงหน้ามาอย่างดี "ศาสตราจารย์หวังครับ ผมขอแบ่งอธิบายเป็นสามระดับ ได้แก่ วัสดุ โครงสร้าง และตรรกะการควบคุมการทำงาน ข้อแรก การเลือกใช้วัสดุเปลี่ยนสถานะแบบผสมผสาน... พร้อมทั้งผสมนาโนซิลิกอนไดออกไซด์ในปริมาณเล็กน้อย เพื่อยับยั้งปัญหาการรั่วซึมหลังกระบวนการเปลี่ยนสถานะ และยืดอายุการใช้งานของวัสดุครับ"

ในห้องเรียนพลันเงียบกริบลงทันที

"ข้อสอง การออกแบบโครงสร้างการจัดการความร้อนแบบผสมผสานภายในตู้กักเก็บพลังงาน... เมื่อเทียบกับการใช้ระบบระบายความร้อนด้วยของเหลวตลอดทั้งวัน จะช่วยลดการใช้พลังงานไฟฟ้าในการควบคุมอุณหภูมิได้มากกว่าร้อยละหกสิบ ข้อสาม กลยุทธ์การควบคุมการทำงานอัจฉริยะที่เข้าชุดกัน... โดยประเมินจากกราฟคาดการณ์การผลิตไฟฟ้าของสถานีและข้อมูลสภาพอากาศแบบเรียลไทม์ เพื่อตัดสินใจตามสถานการณ์จริงว่าควรเก็บกักความร้อนหรือระบายความร้อนเวลาใด ซึ่งจะช่วยลดการสูญเสียพลังงานจากการจ่ายไฟภายนอกของสถานีไฟฟ้าลงไปอีกครับ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงความคิดต่อไป จากนั้นจึงเอ่ยปากต่อ

"แผนงานแบบผสมผสานชุดนี้ไม่ต้องดัดแปลงโครงสร้างตู้กักเก็บพลังงานเดิมขนานใหญ่ สามารถปรับปรุงและติดตั้งในระดับโมดูลได้โดยตรง จุดด้อยเพียงอย่างเดียวคือต้นทุนการจัดซื้อแผ่นวัสดุเปลี่ยนสถานะในช่วงแรกจะค่อนข้างสูง ทว่าเมื่อคำนวณตามอัตราค่าไฟฟ้าช่วงที่มีความต้องการใช้ไฟฟ้าสูงสุดและต่ำสุดในปัจจุบันแล้ว จะสามารถคืนทุนจากค่าไฟฟ้าที่ประหยัดได้ภายในสามถึงสี่ปี ซึ่งให้ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจในระยะยาวที่คุ้มค่ากว่าครับ"

สิ้นเสียงพูด ทั้งห้องเรียนเงียบสงัดไร้เสียง ทุกคนต่างอึ้งงัน ปลายปากกาในมือของหลายคนค้างเติ่งอยู่บนสมุดบันทึก ตามความคิดของเขาไม่ทันอย่างสิ้นเชิง

ศาสตราจารย์หวังดันแว่นตาขึ้น แววตาชื่นชมฉายชัดจนปิดไม่มิด "ยอดเยี่ยม ครอบคลุมทั้งห่วงโซ่วิศวกรรมตั้งแต่วัสดุ โครงสร้าง ไปจนถึงระบบควบคุมไฟฟ้า แถมยังคำนึงถึงต้นทุนการนำไปใช้จริงและสถานการณ์การใช้งานได้อย่างรอบด้าน"

"แนวคิดนี้ช่วงก่อนหน้านี้ผมเคยคุยปรึกษากับเพื่อนร่วมงานที่สถาบันวิจัยมาแล้ว นับเป็นหนึ่งในทิศทางที่มีอนาคตที่สุดของการควบคุมอุณหภูมิระบบกักเก็บพลังงานในสภาพอากาศหนาวเย็นในปัจจุบัน นักศึกษาปริญญาโทหลายคนยังตอบได้แค่ทฤษฎีด้านเดียว แต่คุณที่เป็นแค่นักศึกษาปริญญาตรีกลับสามารถอนุมานได้อย่างสมบูรณ์โดยเชื่อมโยงเข้ากับการใช้งานจริงทางวิศวกรรม หาได้ยากมาก"

เขาโบกมือ "นั่งลงเถอะ เลิกคลาสแล้วแวะไปที่ห้องพักอาจารย์ของผมหน่อย"

ซ่งสืออานถอนหายใจโล่งอกแล้วนั่งลง ก่อนจะสะดุ้งสูดหายใจเข้าลึกอีกรอบ เดี๋ยวสิ ศาสตราจารย์หวังเรียกเขาไปห้องพักอาจารย์ทำไมกัน คงไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เขาลาหยุดบ่อยเกินไปจนกะจะมาคิดบัญชีย้อนหลังหรอกนะ

เจี่ยงหมิงหันกลับมาจากแถวหน้า มองซ่งสืออานด้วยสายตาเลื่อมใสบูชาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เขาผิดไปแล้ว ที่ผ่านมาเขาเอาแต่บ่นพี่สาวว่าสนใจแต่มองคนหน้าตาดี ตลอดหนึ่งปีเต็มของปีก่อน นอกจากรู้ว่าสาขาวิชากักเก็บพลังงานมีเด็กหัวกะทิแบบนี้อยู่คนหนึ่ง ทุกคนก็แทบไม่ได้สนใจเขาเลย

แค่ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนสั้น ๆ เจ้าตัวกลับเปลี่ยนไปราวกับเกิดใหม่ นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว แอบไปเข้าคอร์สติวเข้มที่ไหนมาหรือเปล่า ช่วยพาเขาไปด้วยคนได้ไหม

เจี่ยงอวี้ตกหลุมรักเข้าเต็มเปา แม้ตั้งแต่ต้นจนจบเธอจะไม่เข้าใจสักคำ แต่ท่าทางของอานอานที่ยืนร่ายคำศัพท์เฉพาะทางยาวเป็นพรืดออกมาอย่างสุขุมใจเย็นตรงนั้น ช่างเปล่งประกายสุด ๆ

พอกระดิ่งเลิกคลาสดังขึ้น เพื่อนนักศึกษาที่เดิมทีคิดจะไปขอลายเซ็นเห็นซ่งสืออานลุกขึ้นเดินตามหลังศาสตราจารย์หวัง ต่างก็ชะงักฝีเท้าพร้อมเพรียงกัน

ล้อเล่นน่า ศาสตราจารย์หวังคือใครล่ะ นั่นประธานกรรมการบริษัทฮั่นหยวนอิเล็กทริกเทคโนโลยีเลยนะ พอเกษียณแล้วถึงมาเป็นอาจารย์สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยเพื่อใช้วัยเกษียณ

ทั่วทั้งสาขากักเก็บพลังงานใครจะกล้าไปขัดหูขัดตาเขา หากอยากได้ลายเซ็นก็ต้องรอให้อานอานรอดชีวิตออกมาจากห้องพักอาจารย์ก่อนค่อยว่ากัน

เมื่อมาถึงห้องพักอาจารย์ ศาสตราจารย์หวังนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน แล้วเริ่มชงชาอย่างเนิบนาบ

ล้างใบชา อุ่นถ้วย รินน้ำ ทุกท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

ซ่งสืออานยืนอยู่ข้าง ๆ มองโต๊ะชาไม้แท้ที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าราคาไม่เบา สมัยนี้พวกอาจารย์รักสุขภาพกันจังเลยแฮะ

ศาสตราจารย์หวังเงยหน้ามองซ่งสืออานที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น แล้วยื่นถ้วยชามาตรงหน้าเขา "ลองชิมดูสิ"

ซ่งสืออานเพิ่งพูดไปยืดยาวกำลังคอแห้งอยู่พอดี จึงเอ่ยขอบคุณแล้วยกขึ้นกระดกรวดเดียวหมด

วินาทีต่อมาเขาแทบจะพ่นพรวด ขมชะมัด นี่มันชาอะไรกันเนี่ย ขมยิ่งกว่าชีวิตเขาเสียอีก

ศาสตราจารย์หวังมองดูซ่งสืออานที่ดื่มชาเหมือนวัวกินน้ำแล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

คนหนุ่มสาวสมัยนี้ละนะ อุตส่าห์ชงชาหินอู่อี๋ของแท้ให้ ดันกระดกหมดในอึกเดียว แถมยังทำหน้าพะอืดพะอมอีก...

ซ่งสืออานวางถ้วยลง เช็ดมุมปาก "ศาสตราจารย์หวัง อาจารย์เรียกผมมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

ศาสตราจารย์หวังหยิบเอกสารฉบับหนึ่งจากด้านข้างยื่นให้ "สนใจเข้าร่วมไหม ตามหลักแล้วเธอยังอยู่ชั้นปริญญาตรีจึงยังไม่มีสิทธิ์เข้าร่วม แต่คำตอบของเธอในวันนี้ทำให้ผมพอใจมาก จะลองเก็บไปพิจารณาดูก็ได้"