ตอนที่ 83 หมูป่ากินรำละเอียดไม่เป็น

ซ่งสืออานรับมาเปิดแฟ้มดู หน้าแรกก็คือโครงการวิจัยและพัฒนาที่สำคัญระดับชาติ—ฐานพลังงานลมและแสงอาทิตย์ระดับสิบล้านกิโลวัตต์ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ "การวิจัย พัฒนา และสาธิตระบบการจัดการความร้อนที่อุณหภูมิต่ำแบบเปลี่ยนสถานะคอมโพสิตสำหรับตู้กักเก็บพลังงานลิเธียมไอเอิร์นฟอสเฟต"

นี่มันใช่เรื่องที่เขาจะเข้าร่วมได้ด้วยเหรอเนี่ย?! เขามองศาสตราจารย์หวังด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ศาสตราจารย์หวังครับ นี่มันโครงการวิจัยระดับชาตินะครับ ระดับอย่างผมยังห่างไกลเกินกว่าจะ..."

ศาสตราจารย์หวังจิบชาอย่างเนิบนาบ "ช่วงนี้ยังไม่ต้องการให้เธอเข้าร่วมหรอก แค่อยากให้เธอสอบเข้าปริญญาโทของมหาวิทยาลัยเรา ถึงตอนนั้นก็เลือกผมเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา พอยื่นเริ่มโครงการอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ เธอค่อยเข้ามา เธอยังมีเวลาให้คิดอีกเยอะ"

ให้ตายสิ ยังไม่ทันเรียนจบปริญญาตรีเลย ก็เริ่มมาจองตัวเขาเรื่องสอบเข้าปริญญาโทซะแล้ว

เขาแค่อยากเรียนให้จบปริญญาตรีไปวัน ๆ แล้วนอนเปื่อยเฉย ๆ ต่างหากล่ะ พอได้เงินหมื่นล้านมาแล้ว ก็นอนตื่นสายโด่งทุกวัน ตื่นมากิน กินเสร็จก็นอน นั่นต่างหากคือเป้าหมายสูงสุดในชีวิต

ศาสตราจารย์หวังเห็นคนตรงหน้าทำท่าทางลังเลใจ ไม่ได้การ ต้องหว่านล้อมเป่าหูเพิ่มอีกหน่อย

เขาวางถ้วยชาลง น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว "ผมรู้ว่าตอนนี้เธอไปได้สวยในวงการบันเทิง แต่ถ้ามีโครงการวิจัยติดตัวไว้บ้าง มันก็ช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้เธอได้ไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ความต้องการด้านวุฒิการศึกษาของนักแสดงก็สูงมากด้วย ต่อให้วันข้างหน้าไม่เดินบนเส้นทางนักแสดงแล้ว ก็ยังมีทางถอยให้เธอเปิดดูงบประมาณการวิจัยก่อนแล้วค่อยคิดดูก็ได้"

พอซ่งสืออานได้ยินอย่างนั้น ก็รีบพลิกไปหลายหน้า ในที่สุดก็เห็นงบประมาณรวมของโครงการที่อยู่ด้านหลัง... ห้าหมื่นล้านหยวน!!!

เขากะพริบตาปริบ ๆ มองดูอีกรอบ มหาวิทยาลัยจิงเฉินร่วมวิจัยและพัฒนากับฮั่นหยวนอิเล็กทริกเทคโนโลยี

นี่เขาไปกินเห็ดพิษในป่าฝนจนเกิดภาพหลอนแล้วยังไม่หายดีหรือเปล่าเนี่ย

โลกนี้จะมีคนรวยเพิ่มขึ้นมาอีกสักคนอย่างเขาจะเป็นไรไป แล้วพวกทำวิจัยนี่หน่วยเงินงบประมาณสตาร์ตกันที่ร้อยล้านพันล้านขึ้นไปกันหมดเลยหรือไง

เขาปิดแฟ้มลง ในหัวเริ่มคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว

การตอบตกลงตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร แม้จุดจบของเขาถ้าไม่แสดงเป็นตัวประกอบสังเวยครบหนึ่งร้อยบทเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ ก็คงถูกระบบรีไซเคิลจนตายแหงแก๋

แต่ใครบ้างล่ะจะรังเกียจเงินเยอะ เผื่อว่ารอดชีวิตขึ้นมา การมีโครงการวิจัยติดตัวไว้สักหน่อยก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวเหมือนกัน

"ศาสตราจารย์หวังครับ เรื่องที่คุณพูดผมจะเก็บไปคิดดูครับ ตราบใดที่ผมสอบติดปริญญาโทของที่นี่ได้ ผมจะเลือกคุณแน่นอนครับ"

ศาสตราจารย์หวังพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ไว้มีเวลาจะพาเธอไปร่วมงานสัมมนาวิจัยเพื่อสัมผัสบรรยากาศดูบ้าง เวลาก็ไม่เช้าแล้ว เธอกลับไปก่อนเถอะ"

ซ่งสืออานวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ "ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับศาสตราจารย์หวัง"

วินาทีที่ประตูปิดลง ศาสตราจารย์หวังก็วางถ้วยชา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาเหล่าเกาห้องข้าง ๆ ทันที "เหล่าเกา ดูเหมือนนายจะแพ้แล้วนะ เงินลงทุนโครงการใหม่นี้นายไม่ลงไม่ได้แล้วล่ะ"

เพียงครู่เดียว หน้าประตูก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น วินาทีถัดมาประตูก็ถูกผลักเปิดออก

ศาสตราจารย์เกายืนอยู่ตรงประตู ผมเผ้าถูกลมพัดจนยุ่งเหยิงไปหมด "ไอ้แก่หวังสารเลว ไปขุดตัวคนมาจากไหนอีกวะ!"

ศาสตราจารย์หวังยื่นถ้วยชาไปให้ "ใจเย็น ๆ ดับไฟโมโหก่อน นั่งลงดื่มสักถ้วยสิ"

ศาสตราจารย์เการับมากระดกกลืนในอึกเดียว คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปม "ชานี่ของแกบูดแล้วหรือเปล่าวะ..."

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผากของศาสตราจารย์หวัง หมูป่ากินรำละเอียดไม่เป็นจริง ๆ เสียของชาดี ๆ ของเขาหมด

ซ่งสืออานพอออกจากห้องทำงานก็ปั่นจักรยานสีเหลืองตรงไปยังหน้าประตูมหาวิทยาลัยทันที แล้วเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยังตลาดค้าส่งวัตถุดิบที่อยู่ใกล้ ๆ

เขาเลือกหอยตลับสด ๆ วุ้นเส้น และเครื่องพะโล้มาหลายถุงใหญ่ แล้วยังหิ้วมันฝรั่งลูกเล็กมาอีกหนึ่งกระสอบ

วันนี้เพิ่มเมนูใหม่ มันฝรั่งจิ๋วคลุกพริกไทยเกลือ เจ้ามันฝรั่งนี่ไม่ว่าจะทำอะไรก็อร่อยจริง ๆ ทั้งทอด ทั้งผัด ทั้งนึ่ง ทั้งต้ม ทำได้สารพัดอย่าง แถมราคายังถูกอีกต่างหาก เรียกได้ว่าเป็นไอเทมระดับเทพสำหรับการตั้งแผงลอยเลยทีเดียว

พอกลับถึงวิลล่า เขาก็พุ่งตัวเข้าครัวเริ่มง่วนกับงานทันที

ของตุ๋นพะโล้เดือดปุด ๆ อยู่ในหม้อ หอยตลับกำลังคายทรายอยู่ในน้ำสะอาด มันฝรั่งลูกเล็กถูกปอกเปลือก หั่นเป็นชิ้น ลวกน้ำร้อน แล้วพักให้สะเด็ดน้ำ

เขายืนอยู่หน้าเตาตลอดทั้งบ่าย ในที่สุดก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก่อนสี่โมงเย็น

ก่อนออกจากบ้านก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความเข้ากลุ่มของกิน "เดี๋ยวจะไปตั้งแผงแล้วนะ!"

กลุ่มของกินที่เงียบเหงาไปทั้งสัปดาห์พลันระเบิดความคึกคักขึ้นมาทันที

"คุณพระช่วย บุคคลสูญหายกลับมาแล้ว นึกว่าเถ้าแก่จะไม่กลับมาแล้วซะอีก"

"เถ้าแก่เล่นหายไปทีเหมือนหายไปสามปี ถุย หายไปตั้งครึ่งเดือน ทำเอาคิดถึงแทบแย่เลยนะเนี่ย"

"อะไรนะ! เถ้าแก่รอก่อน เพิ่งลงจากเครื่องบินเหมือนกัน ในที่สุดก็ดักรอทัน อยู่เมืองนอกเห็นคลิปแผงขายของกินของเถ้าแก่ ครั้งนี้กลับประเทศมาต้องจัดหนักกินให้จุใจเลย!"

"เถ้าแก่!! ยังมีของพะโล้อยู่ไหม!! ลูกช้างคนนี้อยากกินมาครึ่งเดือนแล้ว ไปลองมาตั้งหลายร้านก็ไม่ได้รสนั้นเลย ทรมานเหมือนมดไต่ไปทั้งตัวแล้ว!!!"

"เพื่อน นายเล่นยามาเหรอเนี่ย..."

"คันก็ไปอาบน้ำสิวะ!! อย่าพูดให้คนอื่นเข้าใจผิดเซ่!!!"

ซ่งสืออานเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าแล้วเข็นรถมุ่งหน้าไปตลาดโต้รุ่งทันที

ตลอดทาง กลิ่นหอมของพะโล้ที่ลอยฟุ้งออกมาจากรถเข็นพุ่งเข้าปะทะจมูกคนเดินถนนเต็มเปา

หลัวหยางที่เพิ่งวิ่งเสร็จกำลังยืนหอบอยู่ริมทาง เหลือบไปเห็นเถ้าแก่ที่ขายพะโล้คราวก่อนเข็นรถมาจากทิศทางโซนบ้านพักตากอากาศพอดี จึงรีบหยุดฝีเท้า "เถ้าแก่ ไม่เจอกันนานเลยนะ! ยังขายพะโล้อยู่ไหมครับ?"

ซ่งสืออานจำได้ว่านี่คือลูกค้าที่เหมาซื้อไปหลายชุดเมื่อคราวก่อน จึงรีบบอกว่า "ใช่ครับ รับสักชุดไหม รสชาติปรับใหม่นิดหน่อย รับรองว่าอร่อยกว่าคราวที่แล้วแน่นอน วันนี้มีเมนูใหม่เพิ่มด้วยนะ มันฝรั่งจิ๋วพริกเกลือ"

หลัวหยางลังเลใจเล็กน้อย ช่วงนี้กำลังฟิตเนสอยู่ โค้ชบอกว่าห้ามแตะของแคลอรีสูงโซเดียมสูงเด็ดขาด

แต่ซ่งสืออานเปิดฝารถเข็นออกแล้ว กลิ่นหอมเข้มข้นนุ่มละมุนของมันฝรั่งลูกเล็กที่ทอดจนสุกทั่วด้วยความร้อนสูงพุ่งตรงเข้าจมูกทันที

ผิวนอกเกรียมเหลืองกรอบนิด ๆ พร้อมกลิ่นหอมของน้ำมัน กลิ่นเค็มหอมของพริกเกลือกระจายตัวอย่างนุ่มนวล เจือด้วยความหอมละมุนบางเบาของยี่หร่า กลิ่นแห้งสะอาดไม่เลี่ยน

เขาสลัดหน้าโค้ชฟิตเนสหลุดออกจากหัวทันที "เถ้าแก่ เอาพวกนี้อย่างละชุด ไม่สิ อย่างละสามชุดเลย!"

ซ่งสืออานดีใจสุด ๆ ออกจากบ้านปุ๊บก็เปิดบิลได้ปั๊บ ขอบคุณเทพเจ้าแห่งโชคลาภจริง ๆ

เขาตักพะโล้สามชุดกับมันฝรั่งจิ๋วพริกเกลือสามชุดใส่ถุงอย่างคล่องแคล่ว "ทั้งหมดแปดสิบสี่หยวน สแกนตรงนี้ได้เลยครับ"

เสียง 'ติ๊ง' ดังขึ้น เงินเข้าบัญชีเรียบร้อย เสียงใสกังวานนี้ช่างไพเราะจับใจ รู้สึกว่าติดใจยิ่งกว่าการแสดงละครเสียอีก

ซ่งสืออานยื่นถุงให้หลัวหยาง "ขอบคุณที่อุดหนุนครับ ผมขอตัวก่อนนะ โอกาสหน้าแวะมาใหม่นะครับ!"

พูดจบก็เข็นรถเข็นคันน้อยหายลับไปตรงหัวมุมถนนอย่างอารมณ์ดี

หลัวหยางทนไม่ไหวรีบจิ้มมันฝรั่งชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก ผิวนอกกรอบเกรียมเนื้อในเนียนนุ่ม รสเค็มหอมของพริกเกลือกับความหวานตามธรรมชาติของมันฝรั่งผสมผสานกันอย่างลงตัวบนปลายลิ้น

เขาหลับตาเคี้ยวอยู่นาน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงโมเมนต์ในวีแชต พร้อมแคปชันว่า "เจอพ่อค้าแผงขายของกินที่ดังเปรี้ยงปร้างเมื่อช่วงก่อนแล้ว! จัดมาอย่างละสามชุด ขอตัวฟินก่อนไม่รอละนะ!"

คอมเมนต์แรกใต้โพสต์ โค้ชฟิตเนส "นายจะบอกว่าเพิ่งเล่นฟิตเนสเสร็จกลับไปก็กินของพวกนี้เหรอ? สามชั่วโมงที่เหนื่อยไปคือสูญเปล่า..."

หลัวหยางก้มมอง เชี่ย ลืมตั้งค่าซ่อนโค้ช

ซ่งสืออานเข็นรถไปถึงตลาดโต้รุ่ง มองเห็นแต่ไกลว่าตรงข้ามที่ประจำของตนมีแผงหนึ่งตั้งขึ้นมา

ผ้ากันเปื้อนสีเข้มแบบเดียวกันเป๊ะ หน้ากากอนามัยสีดำกับหมวกแก๊ปแบบเดียวกันเป๊ะ

หน้าแผงมีคนต่อคิวอยู่ไม่น้อย แถมยังมีคนถือโทรศัพท์มือถือไลฟ์สดอยู่ด้วย เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วชำเลืองมองบนรถเข็นของอีกฝ่าย วุ้นเส้นหอยลาย พะโล้ ลอกเมนูไปเหมือนกันหมดทุกอย่าง