ตอนที่ 84 นายช่วยพูดอะไรสักคำสิพี่ชาย~

ซ่งสืออานเดินตรงไปยังแผงฝั่งตรงข้ามชายคนนั้น แล้วเริ่มกางแผงอย่างไม่รีบร้อน

มีลูกค้าชะโงกหน้ามองด้วยความสงสัย มองเจียงหมิงเหิงที มองฝั่งตรงข้ามที แล้วอดถามไม่ได้ "เถ้าแก่ ฝั่งตรงข้ามนั่นร้านพี่เหมือนกันเหรอ ทำไมเหมือนกันเป๊ะเลย"

เจียงหมิงเหิงเงยหน้าขึ้นมอง ใจพลันกระตุกวูบ หมอนี่เลิกทำไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงโผล่กลับมาอีกล่ะ

เขากดเสียงต่ำบอกกับลูกค้าตรงหน้า "ไม่ใช่ครับ ไม่รู้จัก ดูร้านผมไว้ก็พอ วันนี้ใครมาซื้อลดราคาให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ทุกเมนูครับ"

พอลูกค้าได้ยินว่าลดราคาก็ยิ่งดีใจ แถวจึงยาวขึ้นอีกหลายคน

จูเทาเป็นคนแรกที่มาถึง เขาถือขาตั้งมือถือวิ่งหอบแฮ่กมาหน้าแผงของซ่งสืออาน "เถ้าแก่ครับ ถ้าพี่ยังไม่กลับมาอีก ลิงหกหูจะไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่ชมพูทวีปแทนพี่อยู่แล้วเนี่ย"

ซ่งสืออานเกือบจะคว่ำกล่องฟอยล์ในมือลงพื้น ลิงหกหูอะไรของมันวะ แต่ก็นะ เปรียบเทียบได้ตรงดีเหมือนกัน

เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าแม้แต่การตั้งแผงขายของจะมีคนลอกเลียนแบบ ซ้ำยังก๊อปกระทั่งตัวหนังสือบนผ้ากันเปื้อน ลายผ้ากันเปื้อนเหมือนกันยังพอทำเนา แต่คำว่า 'รวยล่ำซำ' สี่คำนี้เขาสุ่มหยิบมาจากตลาดค้าส่งแท้ ๆ หมอนี่ยังอุตส่าห์ไปหาแบบที่เหมือนกันเป๊ะมาได้อีก...

เขาทยอยยกของออกจากรถเข็นทีละอย่าง "ช่างเขาเถอะ เลียนแบบยังไงก็ทำรสชาตินี้ไม่ได้หรอก"

จูเทาได้กลิ่นกระเทียมหอมฟุ้งที่คุ้นเคย ตาพลันเป็นประกาย กลิ่นนี้เข้มข้นกว่าคราวก่อนเสียอีก "เถ้าแก่! จัดมาให้อย่างละสองที่ก่อนเลยครับ เดี๋ยวพวกนั้นมาผมจะแย่งไม่ทัน! ตอนนี้ผมถ่ายคลิปไปด้วยได้ใช่ไหมครับ!"

ซ่งสืออานสวมถุงมือ "ได้สิ ไม่มีปัญหา"

จูเทารับกล่องฟอยล์ไปยืนโซ้ยแหลกอยู่ข้าง ๆ พลางวิเคราะห์หน้ากล้องไปด้วยว่ารสชาติรอบนี้ต่างจากคราวก่อนยังไงบ้าง แถมยังมีมันฝรั่งจิ๋วคั่วพริกเกลือเพิ่มเข้ามาด้วย

ลูกค้าที่ต่อคิวอยู่ฝั่งตรงข้ามได้กลิ่นหอมที่ลอยข้ามไป ก็เริ่มกลืนน้ำลายเอื๊อกอย่างห้ามไม่อยู่

หลายคนแต่เดิมก็มาเพราะชื่อเสียงของสตรีตฟู้ดคนดังในเน็ตและราคาที่ถูกอยู่แล้ว ตอนนี้ฝั่งตรงข้ามกลับปล่อยท่าไม้ตายออกมาไม่หยุด กลิ่นกระเทียมสับผสมผสานความหวานสดของหอยตลับลอยตามลมโชยเข้าจมูกเป็นระลอก

จู้อวี่เจี๋ย บล็อกเกอร์สายอาหารที่มีผู้ติดตามกว่าห้าล้านคนซึ่งยืนอยู่แผงฝั่งตรงข้ามเห็นเข้า ก็คิดในใจว่ากระแสร้อนมาเสิร์ฟถึงที่แล้วไงล่ะ

กล้องที่เดิมทีหันไปทางเจียงหมิงเหิงเริ่มส่ายไปมาสลับสองฝั่ง "เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็นครับ เดิมทีตั้งใจจะมาเช็กอินสตรีตฟู้ดที่กำลังฮิตสุด ๆ ในเมืองนี้ นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอพ่อค้าแผงลอยที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะถึงสองคน"

คอมเมนต์บนหน้าจอเริ่มลอยขึ้นมา ยอดผู้ชมออนไลน์มีมากกว่าห้าหมื่นคน

"เอ๊ะ? คราวก่อนฉันไถเจออีกบล็อกเกอร์หนึ่งก็ถ่ายนะ ตอนนั้นดูน่ากินมาก"

"ตอนนี้มันอะไรกันเนี่ย ศึกพ่อค้าแผงลอยตัวจริงตัวปลอมเหรอ? ใครก๊อปใครกันแน่"

"ก็ต้องเป็นฝั่งคนเยอะอยู่แล้วสิ ฝั่งตรงข้ามมีแค่คนสองคนเอง"

คอมเมนต์เพิ่งจะลอยไปได้ไม่เท่าไร จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มใหญ่โผล่มาจากไหนไม่รู้ พุ่งตรงมายังแผงของซ่งสืออาน พริบตาเดียวก็ต่อคิวยาวจนเลี้ยวหักมุมไปหลายทบ

"ฝั่งตรงข้ามจ้างหน้าม้ามาปะเนี่ย จู่ ๆ คนแห่มาเพียบขนาดนี้!"

"ขอร้องละเจ้าของช่อง! อยากเห็นพี่ไปกินร้านฝั่งตรงข้าม!"

"ซื้อทั้งสองฝั่งมาเทียบกันไปเลยก็จบเรื่อง"

"ไม่ได้มีสคริปต์แน่นะ ดราม่าเยอะขนาดนี้..."

จู้อวี่เจี๋ยไม่อยากปล่อยให้กระแสนี้หลุดมือไป จึงสั่งให้ผู้ช่วยตัวน้อยต่อคิวฝั่งนี้ ส่วนตัวเองเดินไปสอดแนมฝั่งตรงข้าม

เขายกมือถือขึ้นเล็งไปที่แผงของซ่งสืออานได้ไม่ทันไร ก็มีเงาร่างหนึ่งก้าวมาขวางหน้ากล้องไว้

จูเทาเคี้ยวมันฝรั่งตุ้ย ๆ พลางยืนขวางหน้าเขา

จู้อวี่เจี๋ยขยับไปทางซ้ายหนึ่งก้าว จูเทาก็ขยับไปทางซ้ายหนึ่งก้าว จู้อวี่เจี๋ยขยับไปทางขวา จูเทาก็ขยับไปทางขวาตาม

จู้อวี่เจี๋ยลดมือถือลง "พี่ชาย หลบหน่อยได้ไหมครับ คุณบังกล้องผมอยู่"

จูเทาหันหน้ามา พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ขอกับเถ้าแก่เขายังล่ะ ถึงได้มาถ่ายเนี่ย"

คอมเมนต์ลอยผ่าน

"ใช่แล้วลูกพี่ ลองคุยกับเถ้าแก่เขาก่อน เดี๋ยวจะกลายเป็นละเมิดสิทธิในภาพถ่ายของเขาเอา"

จู้อวี่เจี๋ยเดินอ้อมจูเทาไปหยุดตรงหน้าซ่งสืออาน พอเข้ามาใกล้ถึงได้มองชัด ๆ ว่าเถ้าแก่คนนี้ตัวสูงทีเดียว สูงกว่าเขาตั้งครึ่งค่อนศีรษะ

มือที่จับตะหลิวดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ ตอนพลิกข้อมือสะบัดกระทะ น้ำซุปในกล่องฟอยล์ก็หมุนวนครบรอบพอดีเป๊ะโดยไม่หกออกมาแม้แต่หยดเดียว

ซ่งสืออานกำลังยุ่งจนมือเป็นระวิง กล่องอาหารส่งออกไปกล่องแล้วกล่องเล่า แทบไม่มีเวลาแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

จู้อวี่เจี๋ยรีบเอ่ยปาก "สวัสดีครับเถ้าแก่ ผมเป็นบล็อกเกอร์สายอาหาร กำลังไลฟ์สดอยู่ อยากถามหน่อยว่าถ่ายติดคุณเข้ากล้องได้ไหมครับ"

ซ่งสืออานเจียดเวลาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ตัวเขาเองพรางตัวแน่นหนาขนาดนี้คงไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว อย่างไรเสียทั้งหมวกทั้งแมสก์ก็ปิดมิดชิดจนแม่แท้ ๆ ยังอาจจะจำไม่ได้เลย

เขาพยักหน้าพูดว่า "ได้ครับ แต่ต้องไม่มีผลกระทบด้านลบนะ"

จู้อวี่เจี๋ยพูดว่า "ไม่มีปัญหาครับเถ้าแก่ ถ้ารสชาติอร่อยผมช่วยโปรโมตให้เต็มที่แน่นอน!"

พูดจบกล้องก็จับไปที่มือของซ่งสืออาน ตะเกียบคนวุ้นเส้นหอยลายในฟอยล์ น้ำมันกระเทียมสับเคลือบเส้นวุ้นเส้นเหนียวนุ่มลื่นคอ หอยลายทุกตัวอ้าปากอวดเนื้ออวบแน่น ควันร้อน ๆ ลอยกรุ่นพวยพุ่งขึ้นมา

กล้องเลื่อนขึ้นไปอีกนิด พอดีจับภาพจังหวะข้อมือที่พลิกสะบัดกระทะของเถ้าแก่ มันฝรั่งลูกเล็กพริกเกลือกลิ้งตัวในกระทะรอบหนึ่ง ผิวด้านนอกเหลืองทองกรอบเกรียม

"เมื่อไหร่ไลฟ์สดจะเปิดฟังก์ชันแชร์กลิ่นได้บ้างเนี่ย! ฉันต้องการมันมากนะ!"

"มือเถ้าแก่สวยจัง ขายไหมคะ"

"นึกถึงมือเมนฉันเลย มือของอานอานก็เป็นแบบนี้ อานอานของฉันตอนทำอาหารก็คงจะประมาณนี้แหละมั้ง"

"ดูจากหน้าตาแล้วน่ากินกว่าร้านตรงข้ามอีกนะ ร้านตรงข้ามดูจืดชืดเจิ่งนองยังไงไม่รู้ นอกจากราคาถูกคุ้มค่าแล้ว ก็ไม่เห็นจะมีใครชมว่าอร่อยสักเท่าไหร่"

"มันฝรั่งลูกเล็กนี่ทอดได้หอมมากเลย รสชาติเป็นไงบ้างล่ะเนี่ย ลุ้นจนจะบ้าตายแล้ว ให้ฉันได้กินสักคำเถอะ!"

จูเทาที่อยู่ข้าง ๆ มองดูจู้อวี่เจี๋ยยกโทรศัพท์ถ่ายไม่หยุดจนแทบจะกัดฟันกรอด

ก็แค่ดังกว่าเขาหน่อยไม่ใช่หรือไง ก็แค่แฟนคลับเยอะกว่าเขาไม่กี่ล้านคนเอง รอให้เขาเป็นบล็อกเกอร์เบอร์ใหญ่ก่อนเถอะ เขาจะตามถ่ายซ่งสืออานคนเดียวเท่านั้น ไม่เหลือช่องว่างให้คนอื่นเลย ใครกล้ามาแย่งแอร์ไทม์เขาจะกัดให้จมเขี้ยวเลยคอยดู!!

หลังจากต่อแถวอยู่นาน ในที่สุดจู้อวี่เจี๋ยก็ได้ของที่ซื้อมา สั่งมาอย่างละชุด เขาขอยืมโต๊ะเล็กของพี่สาวข้าง ๆ ผู้ช่วยตัวน้อยก็จัดวางของรางวัลที่พิชิตมาได้เรียงเป็นแถว

เขาเปิดฝาทีละกล่อง แค่ดูหน้าตาก็ตัดสินแพ้ชนะได้ทันที ฝั่งซ่งสืออานน้ำซุปสีแดงสดเป็นมันวาวหอยลายเนื้ออวบอิ่มแน่น ส่วนกล่องของร้านตรงข้ามน้ำใสแจ๋วจืดชืดแถมหอยลายยังผอมกะหร่องเหมือนขาดสารอาหาร

พอตั้งโทรศัพท์เสร็จ จู้อวี่เจี๋ยก็หยิบตะเกียบขึ้นมา "ผมขอชิมแทนแฟน ๆ ในห้องไลฟ์ก่อนนะครับว่ารสชาติเป็นยังไง"

เขาชิมกล่องที่หน้าตาด้อยกว่าก่อน พอกินเข้าไปคำหนึ่ง คิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปม "รสชาติธรรมดาทั่วไป ไม่รู้ว่าใส่เครื่องเทศอะไรลงไป รสชาติเลยจัดไปหน่อย แต่ด้วยราคานี้จะเอาอะไรมากมาย"

พอบ้วนปากเสร็จ เขาก็หยิบตะเกียบยื่นไปทางกล่องของซ่งสืออาน

เขากินติดต่อกันไปหลายคำ หลังจากนั้นก็ยกกล่องฟอยล์ขึ้นมาจ่อปากโดยตรง หน้าแทบจะมุดลงไปในชามอยู่แล้ว

คอมเมนต์ลอยผ่านเป็นเครื่องหมายคำถามพรึ่บพรั่บ

"พี่เจี๋ย! พี่เป็นอะไรไปน่ะ! เงยหน้าขึ้นมาพูดอะไรสักคำสิพี่!"

"หน้านี่แทบจะมุดลงไปในชามแล้ว พี่เจี๋ย ภาพลักษณ์พี่ล่ะ!"

"วิจารณ์หน่อยสิเฟ้ย!!! บรรยายรสชาติหน่อยสิ!!! ลุ้นจนฉันต้องวิ่งไปครัวซดซีอิ๊วไปอึกหนึ่งแล้วเนี่ย!!!"