ตอนที่ 85 คุณธรรมความเป็นชายอยู่ที่ไหน พิกัดร้านอยู่ที่ไหน!

จู้ยวี่เจี๋ยซดน้ำซุปคำสุดท้ายหมด วางกล่องฟอยล์ลง แล้วยกนิ้วโป้งให้กล้อง "บอกได้คำเดียวว่าสุดยอด!! ต้องได้กินเองถึงจะรู้ว่าอร่อยขนาดไหน เดี๋ยวผมขอลองชิมมันฝรั่งจิ๋วลูกนี้อีกหน่อย"

พอกัดลงไปคำหนึ่ง เสียงเปลือกนอกแตกกรอบก็ดังชัดเจน ผิวด้านนอกกรอบร่วนห่อหุ้มเนื้อสัมผัสนุ่มละมุนด้านใน ผงพริกกับเกลือพริกไทยผสมผสานเข้ากันอย่างลงตัว เขาหรี่ตาลงอย่างฟินสุดขีด

บรรดาชาวเน็ตเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของจู้ยวี่เจี๋ย คอมเมนต์ก็ระเบิดเถิดเทิงทันที

"ไม่รู้เหรอว่าต้องให้แฟนคลับกินก่อนน่ะ!"

"คุณธรรมความเป็นชายอยู่ที่ไหน ช่องทางติดต่ออยู่ที่ไหน แล้วพิกัดแผงลอยอยู่ที่ไหนกันแน่!"

"[รูปภาพ] อยู่ห่างจากจุดหมายร้อยยี่สิบกิโลเมตร พี่น้องทั้งหลาย ฉันขอตัวไปก่อนนะ!"

"ส่งพัสดุได้ไหม เรื่องนี้สำคัญกับชีวิตฉันมากจริงๆ นะ!"

"เห็นสีหน้าตอนเขากินมันฝรั่งนั่น ฉันก็รู้เลยว่าต้องโคตรอร่อยแน่นอน!!"

"ฉันจะมุดสายเน็ตข้ามไปเดี๋ยวนี้แหละ!!!!"

จู้ยวี่เจี๋ยยัดมันฝรั่งชิ้นสุดท้ายเข้าปาก ก่อนจะให้คำนิยามสั้นๆ กับกล้องเพียงคำเดียว "เด็ด!! การจะพิชิตต่อมรับรสของคุณใช้เวลาแค่ 0.01 วินาทีเท่านั้น การไลฟ์วันนี้ก็ขอจบลงเท่านี้ครับ พิกัดร้านผมจะลงไว้ในคลิปใหม่ แฟนคลับคนไหนอยากกินก็แวะมาชิมกันได้ ไม่เสียเที่ยวแน่นอน"

พอปิดไลฟ์ปุ๊บ เขาก็กะว่าจะซื้อเพิ่มอีกสักสองสามกล่องเอากลับไปกินที่โรงแรม แต่พอหันกลับไป เจ้าของร้านก็เริ่มเก็บแผงแล้ว

เชี่ยเอ๊ย!!! เพิ่งจะผ่านไปกี่นาทีเอง เขาต่อแถวไปตั้งสี่สิบนาที ไลฟ์กินโชว์ไปแค่สิบกว่านาที หมดแล้วเนี่ยนะ?

เขารีบวิ่งเข้าไปถามทันที "เถ้าแก่ ขายหมดแล้วเหรอครับ"

ซ่งสืออานเงยหน้าขึ้นมา "ใช่ครับ ขายหมดแล้ว คราวหน้ามาเร็วหน่อยนะ"

จู้ยวี่เจี๋ยร้อนใจขึ้นมา "พรุ่งนี้ยังมาเวลานี้อยู่ไหมครับ"

ซ่งสืออานปิดฝาคลุมรถเข็น "ยังไม่แน่ครับ รอแจ้งในกลุ่มแล้วกัน เวลาไม่ค่อยแน่นอนน่ะ"

จู้ยวี่เจี๋ยรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า ตามปริมาณลูกค้าที่เขาสังเกตดูเมื่อกี้ แค่สองชั่วโมงนี้ก็ฟันรายได้มากกว่าคนทำงานออฟฟิศทั่วไปตั้งเท่าไหร่แล้ว เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่มาตั้งร้านทุกวัน

หรือว่าจะเป็นเชฟมิชลินระดับเทพที่ไหนสักแห่ง ที่แค่ชื่นชอบความสนุกของการมาเปิดแผงลอยขายของเล่นๆ กันแน่?

เขาคล้อยตามความคิดของตัวเองอย่างรวดเร็ว พยักหน้าเข้าใจพลางกดเข้ากลุ่มไป พอเหลือบมองดูก็พบว่าเป็นกลุ่มที่มีคนเกือบสองพันคน เถ้าแก่คนนี้ซ่อนลายไว้ไม่เบาเลย มิน่าล่ะถึงไม่คิดจะไปต่อความยาวสาวความยืดกับไอ้ร้านก๊อปปี้ฝั่งตรงข้าม

แต่ไอ้ร้านก๊อปนั่นเขาต้องเตือนทุกคนให้หนีไปให้ไกล รสชาติต่างกันลิบลับ นั่นไม่ใช่การเลียนแบบแล้ว แต่มันคือการดูหมิ่นต้นฉบับชัดๆ

ซ่งสืออานเข็นรถเข็นเดินกลับ พอดีสวนเข้ากับเด็กคนหนึ่งที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตา นี่ไม่ใช่เด็กที่เขาเคยพาไปส่งบ้านคราวก่อนหรอกเหรอ

ป้าจางกำลังจูงเสิ่นซิงลั่วกลับมาจากสวนสนุก เสิ่นซิงลั่วฟุดฟิดจมูกแล้วเขย่ามือป้าจาง "ป้าจาง หอมจังครับ"

ป้าจางมองซ้ายมองขวา ก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งสวมหน้ากากอนามัย หมวก และผ้ากันเปื้อน กำลังเข็นรถคันเล็กมุ่งหน้าไปทางวิลล่าหมายเลขเจ็ด

แถวนี้มีคนมาตั้งแผงขายของด้วยเหรอ เธอจูงเสิ่นซิงลั่วเดินไปทางนั้นแล้วร้องทัก "สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ นี่คุณขายของอยู่เหรอคะ"

ซ่งสืออานไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเดินเข้ามาทักทาย จึงหยุดฝีเท้าลง "ใช่ครับ เพิ่งกลับมา" พูดจบก็ก้มตัวลงโบกมือให้เสิ่นซิงลั่ว "ไง เจอกันอีกแล้วนะ"

เสิ่นซิงลั่วเบิกตากลมโต เป็นพี่ชายคนเมื่อคราวก่อนนี่นา

เขาปล่อยมือป้าจางแล้วโผเข้าไปกอดขาซ่งสืออานทันที "พี่ชาย!"

ซ่งสืออานลูบหัวเด็กน้อย "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

ป้าจางรีบดึงตัวเสิ่นซิงลั่วกลับมา "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ คุณรู้จักกับเสี่ยวซิงด้วยเหรอคะ"

เสิ่นซิงลั่วเงยหน้าขึ้นแย่งตอบ "คราวก่อนพี่ชายเป็นคนพาเสี่ยวซิงกลับมาส่งครับ"

ป้าจางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบกล่าวขอบคุณซ้ำๆ "ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ คราวก่อนทำเอาป้าแทบหัวใจวาย หันไปแป๊บเดียวเด็กก็หายไปแล้ว โชคดีจริงๆ ที่คุณพาเขากลับมาส่ง หลังจากนั้นคุณเสิ่นยังอุตส่าห์ไปเปิดกล้องวงจรปิดดูเพราะอยากตามหาคุณเพื่อขอบคุณ แต่ก็ไม่เจอตัวสักที"

ซ่งสืออานรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง "ไม่เป็นไรครับ แค่เรื่องเล็กน้อยเอง"

เสิ่นซิงลั่วฟุดฟิดจมูก สายตาจ้องเขม็งไปที่รถเข็น "พี่ชาย หอมจังครับ"

ซ่งสืออานยิ้ม "พี่ทำของอร่อยมาน่ะ ตรงนี้ยังเหลืออีกสองกล่องพอดียกให้หนูแล้วกันนะ"

ป้าจางรีบโบกมือเป็นพัลวัน "ไม่ได้หรอกค่ะ เรื่องคราวก่อนยังไม่ได้ตอบแทนคุณเลย จะมารับของของคุณได้ยังไงกันคะ"

ซ่งสืออานพูดว่า "เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้นครับ อันนี้ผมให้แก"

เขาเปิดกล่องออก ข้างในยังเหลือของตุ๋นพะโล้หนึ่งชุดกับมันฝรั่งลูกเล็กคั่วพริกเกลือหนึ่งชุด ซึ่งเดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้กินเป็นมื้อเย็น

เขาหยิบออกมาส่งให้ป้าจาง "มันฝรั่งลูกเล็กจะเผ็ดนิดหน่อยนะครับ ถ้าเด็กกินเผ็ดไม่ได้ก็อย่าให้กินเลย ส่วนของตุ๋นเป็นรสพะโล้ห้าเครื่องเทศ เด็กกินได้ครับ วัตถุดิบสะอาดถูกสุขอนามัย กินได้อย่างสบายใจเลยครับ"

ป้าจางมองเสิ่นซิงลั่วที่ทำท่าเหมือนน้ำลายแทบจะไหลออกมา ก็ตัดใจปฏิเสธไม่ลง "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณนะคะ คุณผู้ชายพักอยู่ที่นี่เหรอคะ"

ซ่งสืออานชี้ไปทางวิลล่าหมายเลขเจ็ด "ใช่ครับ อยู่หลังที่เจ็ดนี่เอง"

ป้าจางพยักหน้าเข้าใจ "คราวหน้าจะเอาผลไม้กับขนมมาให้นะคะ คุณอย่าเกรงใจล่ะ นี่ก็เริ่มเย็นแล้ว ฉันขอพาเสี่ยวซิงกลับก่อนนะคะ"

ซ่งสืออานตอบตกลงอย่างสุภาพ ป้าจางจูงเสิ่นซิงลั่วเดินไปยังวิลล่าหมายเลขสาม เสิ่นซิงลั่วเดินไปพลางหันกลับมามองไปพลาง ซ่งสืออานจึงโบกมือให้เขา

ป้าจางพาเสิ่นซิงลั่วกลับถึงบ้าน ทันทีที่ก้าวเข้าประตูก็เห็นผู้เฒ่าเสิ่นนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

เสิ่นซิงลั่วโผเข้าไปหาทันที "คุณปู่!"

ผู้เฒ่าเสิ่นอุ้มหลานชายขึ้นมาในอ้อมแขน "หลานรักของปู่ ให้ปู่ดูหน่อยซิว่าช่วงนี้สูงขึ้นบ้างหรือยัง"

เสิ่นซิงลั่วยื่นแขนสั้นป้อมออกมาทำท่ากะระยะ "สูงขึ้นมานิดนึงครับ"

ป้าจางเดินเข้ามา "ท่านผู้เฒ่าเสิ่นคะ ฉันขอพาเสี่ยวซิงไปล้างมือก่อนนะคะ" เธอวางถุงไว้บนโต๊ะ แล้วจูงเสิ่นซิงลั่วเดินไปห้องน้ำ

หลังจากทั้งสองคนเดินไปแล้ว ผู้เฒ่าเสิ่นก็ได้กลิ่นหอมจางๆ ลอยมา จึงตามกลิ่นจนเจอกับถุงใบนั้นบนโต๊ะ

เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าข้างในคือของตุ๋นพะโล้กับมันฝรั่งลูกเล็ก สีสันสดใสน่ากิน กลิ่นหอมฟุ้งแตะจมูกทันที

หลานรักของเขาชอบกินของพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ เขาหยิบส้อมเล็กๆ ข้างๆ ขึ้นมา กำลังเตรียมจะจิ้มชิมสักชิ้น เสียงความเคลื่อนไหวก็ดังขึ้นที่หน้าประตู

เสิ่นลิ่งซูกลับมาแล้ว เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่บนโซฟา "คุณปู่ ทำไมถึงมีเวลาแวะมาได้คะ"

ผู้เฒ่าเสิ่นแอบซ่อนส้อมไว้ด้านหลัง ยืดตัวตรงแล้วกระแอมเบาๆ "ก็แวะมาหาพวกแกน่ะสิ ทำไม คนแก่อย่างฉันมาไม่ได้หรือไง"

เสิ่นลิ่งซูวางกระเป๋าลง "มาได้สิคะ คราวหน้าหนูพาเสี่ยวซิงไปหาคุณปู่เองก็ได้" เธอได้กลิ่นหอมเข้มข้นของพะโล้ในอากาศจึงขมวดคิ้ว "คุณปู่ ซื้ออะไรมาให้เสี่ยวซิงอีกแล้วคะเนี่ย"

ผู้เฒ่าเสิ่นรีบปัดปฏิเสธทันที "ฉันไม่ได้ซื้อสักหน่อย ก็แค่ของกินไม่ใช่เหรอ เสี่ยวซิงชอบกินไม่ใช่หรือไง!"

เสิ่นลิ่งซูเดินมาดูที่โต๊ะ กล่องอาหารสองกล่อง กล่องหนึ่งเป็นของตุ๋นพะโล้ อีกกล่องเป็นมันฝรั่งลูกเล็ก หน้าตาดูน่ากินไม่น้อยทีเดียว

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผู้เฒ่าเสิ่นเดินไปหยิบตะเกียบสองคู่มาจากในครัว แล้วยื่นให้เธอคู่หนึ่ง

ทั้งสองคนสบตากัน รู้ใจกันโดยไม่ต้องพูด พลางยื่นตะเกียบออกไปพร้อมๆ กัน

ป้าจางพาเสิ่นซิงลั่วที่ล้างเนื้อล้างตัวจนตัวหอมฟุ้งเดินออกมาจากห้องน้ำ

เสิ่นซิงลั่ววิ่งดุ๊กดิ๊กมาที่ห้องนั่งเล่นอย่างตื่นเต้นกระตือรือร้น ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นกล่องว่างเปล่าสองกล่องบนโต๊ะ

ของตุ๋นพะโล้หมดแล้ว มันฝรั่งลูกเล็กก็หมดแล้ว แม้แต่น้ำซอสพะโล้ก็ยังถูกจิ้มกินจนเกลี้ยงไม่เหลือ

คุณปู่กับพี่สาวถือตะเกียบอยู่คนละคู่ในมือ มุมปากยังมีคราบน้ำมันวาววับติดอยู่เล็กน้อย

น้ำตาของเสิ่นซิงลั่วเอ่อล้นเต็มเบ้าตาทันที พี่ชายใจดีอุตส่าห์ให้เขามา เขายังไม่ได้กินสักคำเดียวเลยนะ