ตอนที่ 87 เปิดฝาพับได้ด้วยเนี่ยนะ!

หลังจากเคาะขั้นตอนการทำงานเรียบร้อย ทางฝั่งเฟิงถูก็เร่งจัดคิวถ่ายทำทันที ในเมื่อมีระยะเวลาสัญญาแค่ครึ่งปี จึงต้องตักตวงผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้าซ่งสืออานยังนั่งเรียนอยู่ในห้อง พอผ่านไปชั่วโมงเดียวตัวเขาก็ขึ้นมาอยู่บนเครื่องบินแล้ว ไม่มีเวลาให้ปรับตัวสักนิด แต่จะว่าไปคนพวกนี้ก็ยังมีน้ำใจอยู่บ้างที่รู้จักรอให้เขาเลิกเรียนก่อนค่อยออกเดินทาง

หลินฟานยื่นกล่องผลไม้ให้ซ่งสืออาน "พี่ครับ กินรองท้องหน่อย อีกเดี๋ยวก็ถึงสำนักงานใหญ่ของเฟิงถูแล้ว"

ซ่งสืออานรับมาด้วยอารมณ์เบิกบาน "ทำไมพวกเราไม่ไปถ่ายโฆษณาตรงๆ เลยล่ะ จะไปสำนักงานใหญ่ของพวกเขาทำไม"

หลินฟานหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดูรายละเอียดความร่วมมือ "เพื่อยกระดับความร่วมมือให้ดูพรีเมียมขึ้น ทางแบรนด์เลยเป็นฝ่ายชวนพี่ไปเยี่ยมชมศูนย์วิจัยและพัฒนา รวมถึงโรงงานผลิตที่สำนักงานใหญ่เพื่อเก็บฟุตเทจครับ เอาภาพตอนเยี่ยมชมไปตัดเป็นคลิปโปรโมตกับข่าวพีอาร์ติดเทรนด์ นี่เป็นการประชาสัมพันธ์เพิ่มมูลค่าเชิงพาณิชย์ พอโฆษณาปล่อยออกมาแล้วค่อยปล่อยพวกนี้ตาม ก็จะยิ่งแสดงให้เห็นว่าพี่ใส่ใจกับการเป็นพรีเซนเตอร์มากแค่ไหน"

ซ่งสืออานได้ยินแล้วก็คิดในใจ วงการนี้มันมีลูกเล่นเยอะขนาดนี้เชียว

เขากินผลไม้ไปครึ่งกล่อง ส่วนที่เหลือก็ยัดให้หลินฟาน จากนั้นก็หลับตาลงงีบไปพักหนึ่ง

หลินฟานกินไปพลางวางแผนตารางงานถัดไป พอถึงที่หมายเขาก็ปลุกซ่งสืออาน ซ่งสืออานหาวออกมาหวอดหนึ่ง ชาติก่อนไม่เคยได้นั่งเครื่องบินด้วยซ้ำ พอมาอยู่ที่นี่กลับต้องบินแทบจะวันเว้นวัน

ก่อนจะลงจากเครื่อง หลินฟานรีบช่วยเขาจัดแจงสวมหน้ากากอนามัยกับหมวกให้เรียบร้อย ทั้งยังยื่นแว่นกันแดดให้อีกอัน

ซ่งสืออานรับมา อ้าว เปิดฝาพับขึ้นได้ด้วยแฮะ ตอนเด็กๆ เคยมีคนให้แว่นกันแดดลายดอกทานตะวันแบบเปิดฝาพับได้กับเขาอันหนึ่ง พอใส่ปุ๊บก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กที่เท่สุดในโรงเรียนทันที

เขาเปิดฝาพับแว่นกันแดดดังเป๊าะ แล้วก็ปิดลงดังเป๊าะ กะพริบตากลมโตเล่นไปมาอย่างสนุกสนาน

หลินฟานมองการกระทำของพี่ชายแล้วเหงื่อกาฬเริ่มผุดเต็มหลัง กำหนดการมันเร่งรีบเกินไป เขาเลยหยิบแว่นกันแดดสำรองจากบนรถติดมือมา ไม่นึกเลยว่าจะหยิบเอารุ่นฝาพับที่แบรนด์เคยส่งมาให้รอบก่อนมาซะได้

เขาเอื้อมมือจะขอแว่นคืน ซ่งสืออานก็เอี้ยวตัวหลบ พลางปิดฝาพับดังเป๊าะ "โคตรเท่เลย ไปกันเถอะ"

งานพรีเซนเตอร์ครั้งนี้ถูกเก็บเป็นความลับตลอดกระบวนการ นอกจากลู่สือเยวี่ยที่เป็นแอดมินบ้านไซต์ที่ได้รับแจ้งล่วงหน้าแล้ว แฟนคลับคนอื่นไม่มีใครรู้เลย

ลู่สือเยวี่ยมาถึงก่อนพวกเขาสองชั่วโมง และมาปักหลักรออยู่ที่สนามบินเรียบร้อยแล้ว

วินาทีที่ซ่งสืออานก้าวออกมา เสียงชัตเตอร์ของเธอก็ไม่เคยหยุดลงเลย

ลู่สือเยวี่ยกลั้นขำไปกดชัตเตอร์รัวๆ ไป รอจนซ่งสืออานขึ้นรถ เธอจึงก้มลงเปิดดูรูปถ่าย แม้จะเป็นแค่แว่นกันแดดแบบเปิดฝาพับได้ แต่รูปที่ออกมากลับให้ฟีลเหมือนถ่ายแบบแฟชั่นชั้นสูงไม่มีผิด

ศิลปินที่มีเซนส์ด้านแฟชั่นติดตัวมาแต่กำเนิดแบบนี้หาได้ยากมาก ต่อให้เอาผ้ากระสอบมาคลุมตัว คนก็คงนึกว่าเป็นคอลเลกชันใหม่ของแบรนด์เนมหรู

ทางเฟิงถูส่งรถมารับ พอขึ้นรถหลินฟานก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป "พี่ครับ เอาแว่นมาให้ผมเถอะ เราอย่าใส่เลยดีกว่า"

ซ่งสืออานดันแว่นกันแดดเข้าแนบหน้า ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด "ไม่เอา ผมว่าออกจะดี ปิดฝาลงมาก็ใช้ได้แล้ว" พูดจบก็ปิดฝาพับดังเป๊าะ กอดอกพิงพนักเบาะ วางมาดทำนองว่าแว่นอันนี้งอกติดอยู่บนหน้าผม ใครก็อย่าหวังจะเอาไปได้

หลินฟานจนปัญญา ได้แต่ปล่อยเลยตามเลยไปตามใจพี่ชาย

พอถึงหน้าตึกสำนักงานใหญ่ของเฟิงถู ก็มีฝ่ายต้อนรับมายืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว

ตอนที่ฟางเยี่ยนเฉิงได้รับมอบหมายให้มาต้อนรับพรีเซนเตอร์คนใหม่ ในใจเขานั้นต่อต้านอย่างยิ่ง

คราวก่อนก็เป็นเขาที่รับหน้าที่ต้อนรับพรีเซนเตอร์คนก่อน มีจุดบกพร่องเล็กน้อยไปจุดหนึ่งก็ถูกหัวหน้าด่ากราดยับเยิน มิหนำซ้ำยังโดนหักโบนัสสิ้นปีอีก

ครั้งนี้ก็เป็นเขาอีก เหนื่อยใจชะมัด ไม่รู้เลยว่าพรีเซนเตอร์คนใหม่ที่มานี้จะปรนนิบัติดูแลยากไหม เขายืนรอหน้าประตูตั้งนานสองนานก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน

ซ่งสืออานมองเห็นชายหนุ่มสวมสูทสีเทายืนอยู่ตรงหน้าประตูแต่ไกล ข้างๆ ยังมีตากล้องแบกกล้องวิดีโอตามมาด้วยคนหนึ่ง

เขาเปิดฝาพับแว่นกันแดดดังเป๊าะแล้วเดินเข้าไปหา "สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าเป็นฝ่ายต้อนรับของเฟิงถูใช่ไหมครับ"

ฟางเยี่ยนเฉิงได้ยินเสียงจึงหันขวับไป ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า

ฝาพับของแว่นกันแดดเปิดค้างชี้ขึ้นด้านบน เผยให้เห็นดวงตาที่เรียวยกหางตาขึ้นเล็กน้อยคู่นั้นใต้แว่น ซึ่งกำลังจ้องมองรอคอยคำตอบจากเขาอยู่

ฟางเยี่ยนเฉิงชะงักไปชั่วขณะ ทำไมคนคนนี้ถึงไม่ค่อยเหมือนในรูปบนอินเทอร์เน็ตเลย ในรูปดูเป็นเทพบุตรมาดนิ่งสุขุมเยือกเย็นแท้ๆ แต่ตัวจริงทำไมถึงได้ดู... เด็กน้อยชอบกล

เขารีบดึงสติกลับมา "สวัสดีครับๆ ผมฟางเยี่ยนเฉิงจากฝ่ายวางแผนผลิตภัณฑ์ของเฟิงถู ยินดีเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักครับ"

ซ่งสืออานตอบกลับอย่างสุภาพ "สวัสดีครับ ผมซ่งสืออาน ตอนนี้เราจะไปทำอะไรกันต่อเหรอครับ"

ฟางเยี่ยนเฉิงเดินนำทางพลางบอก "เดี๋ยวผมพาคุณเดินชมสำนักงานใหญ่ของเราก่อนครับ"

พี่ตากล้องตั้งกล้องเรียบร้อยอยู่ด้านหลัง พลางก้มมองภาพในเลนส์แล้วทำท่าอึกอักเหมือนอยากพูดอะไร "อาจารย์ซ่งครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ พอจะถอดแว่นตาอันนี้ออกหน่อยได้ไหมครับ จะได้สะดวกต่อการถ่ายทำน่ะครับ"

ซ่งสืออานเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงรีบถอดทั้งแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัยออก แล้วยัดทั้งหมดใส่มือหลินฟานทันที "เมื่อกี้ช่วยตัดทิ้งด้วยนะครับ ขอโทษจริงๆ ครับ"

พี่ตากล้องส่งสัญญาณมือโอเค ฟางเยี่ยนเฉิงอาศัยจังหวะนี้กวาดสายตามองใบหน้าทั้งหมดของพรีเซนเตอร์คนใหม่ในระยะประชิด ในใจถึงกับร้องโอ้โห ตัวจริงดูเว่อร์วังกว่าในรูปเสียอีก

ในหัวเขาเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็วแล้วว่า ถ้างานพรีเซนเตอร์สินค้าใหม่คราวนี้ปังเป็นพลุแตก โบนัสปลายปีของเขาจะเพิ่มขึ้นกี่เท่ากันนะ

เขาพาซ่งสืออานเดินชมและคอยแนะนำไปตลอดทางตั้งแต่ล็อบบี้ชั้นหนึ่ง ตอนเดินผ่านแผนกต่างๆ ฟางเยี่ยนเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปสองสามที

ปกติคนพวกนี้แต่ละคนเอื่อยเฉื่อยกันทั้งนั้น แต่วันนี้กลับดีแฮะ เสียงคีย์บอร์ดรัวดังเปาะแปะ ก้มหน้าก้มตาทำงานงุดๆ ไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย บรรยากาศการทำงานจัดว่าดีเยี่ยม

ฟางเยี่ยนเฉิงแอบกลอกตาเงียบๆ ปกติไม่เห็นพวกนายจะขยันขนาดนี้สักนิด

พอพาชมเสร็จก็ไปพบดีไซเนอร์นามว่าโอเว่น ตอนที่โอเว่นเห็นซ่งสืออาน สองตาของเขาก็แทบจะเชื่อมติดอยู่บนร่างอีกฝ่ายทันที เขากวาดตามองสำรวจตั้งแต่หัวจดเท้าอยู่หลายรอบ พลางจับคางแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

สัดส่วนรูปร่างแบบนี้มันหุ่นลองเสื้อมีชีวิตชัดๆ เขาหยิบชุดตัวอย่างทั้งเซ็ตลงมาจากราวแล้วยื่นให้ซ่งสืออานทันที "พวกนี้เป็นสินค้าใหม่ของฤดูหนาวทั้งหมด คุณลองใส่ดูก่อนนะ มีปัญหาตรงไหนเดี๋ยวผมค่อยแก้ให้"

ซ่งสืออานรับมาแล้วก้มมองดู มีแว่นครอบตาด้วย ดูเหมือนจะเป็นชุดสำหรับเล่นสกี

เขาหอบเสื้อผ้ากองโตเดินเข้าห้องลองเสื้อข้างๆ พอถอดเสื้อโค้ตตัวนอกออก ขนมขบเคี้ยวในกระเป๋าก็ร่วงกราวลงมา ทั้งเนื้อแดดเดียว ทั้งอมยิ้ม หล่นกระจายเกลื่อนพื้นดังกราว

เขาเลยต้องย่อตัวลงไปนั่งยองๆ ก้มหน้าก้มตาเก็บอย่างขะมักเขม้น แล้วยัดกลับเข้ากระเป๋าทีละชิ้น

หลินฟานที่อยู่ข้างนอกกำลังจิ้มหน้าจอโทรศัพท์ พิมพ์คอมเมนต์ใต้เว็บไซต์ทางการของเฟิงถูรัวๆ ว่าตั้งตารอพรีเซนเตอร์คนใหม่ไปหลายข้อความ

พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงหันหลังกลับไปมอง แล้วก็ต้องยืนอึ้งไปทั้งตัว

ชุดสกีตัดต่อสีโทนเย็นระหว่างสีดำกับสีเทาโอบกระชับเรือนร่าง การตัดเย็บแบบแบ่งช่วงช่วยลดความเทอะทะของอุปกรณ์เอาต์ดอร์ ดีไซน์คอตั้งแบบมีฮู้ดขับให้แนวไหล่ดูเพรียวยาวและเฉียบคม

กางเกงสกีขากว้างเข้าชุดทิ้งตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติตามท่ายืน ถุงมือสกีระดับมืออาชีพสีดำสวมกระชับปกป้องมือทั้งสองข้างอย่างมิดชิด แว่นสกีขอบเงินกรอบแคบพาดอยู่บนสันจมูก บดบังคิ้วและดวงตาไว้

การแต่งกายสไตล์เทคแวร์ทั้งตัวดูทะมัดทะแมงและเท่ล้ำ ความเป็นเด็กหนุ่มกับความเท่ทรงพลังของกีฬาเอ็กซ์ตรีมผสมผสานเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งเท่ทั้งหล่อกระชากใจ!

พี่ชายของเขายืนอยู่ตรงนั้น ดูราวกับนักกีฬามืออาชีพที่เพิ่งสกีลงมาจากยอดเขาหิมะ แตกต่างจากเจ้าเด็กไม่รู้จักโตที่เล่นพับแว่นกันแดดขึ้นลงเมื่อกี้อย่างกับเป็นคนละคน

โอเว่นเดินวนรอบตัวซ่งสืออานสองรอบ ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด จากนั้นก็ติดเข็มกลัดสองสามตัวทำเครื่องหมายตรงรายละเอียดช่วงเอวและปลายแขนเสื้อ

หลินฟานแอบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพอยู่ข้างๆ เงียบๆ รูปนี้ต้องส่งไปให้พี่เหยาดูให้อิจฉาเล่นเสียหน่อยแล้ว