ตอนที่ 88 เผือกกันสดๆ ติดขอบโต๊ะ

จี้ซูเหยาได้รับรูปที่หลินฟานส่งมา เขากดขยายดูอย่างละเอียด

สัดส่วนช่วงไหล่ เอว และขาที่ชุดสกีช่วยขับเน้น ความรู้สึกเย็นชาลึกลับจากแว่นสกีขอบเงินที่พาดอยู่บนดั้งจมูก ต่อให้อยู่ในสตูดิโอที่รกระเกะระกะก็ยังทำให้คนมองรู้สึกตาพร่าพราวได้ ค่าพรีเซนเตอร์ยังเรียกน้อยไปจริงๆ...

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับหลินฟานไปว่า "อู้งานในเวลาทำงาน หักเงินเดือน"

ตอนที่หลินฟานเห็นข้อความก็รู้สึกเหมือนหัวใจแทบหยุดเต้น เงินเดือนที่เพิ่งขึ้นยังไม่ทันอุ่นมือเลย พี่เหยาไม่มีหัวใจบ้างเลยหรือไงครับเนี่ย!!!

ซ่งสืออานปล่อยให้โอเว่นจับเขาปรับแก้ชุดตามใจชอบ ทั้งเข็มกลัดทั้งสายวัดผลัดกันใช้งานอย่างต่อเนื่อง เขาจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ซีรีส์หลักคือชุดสกีเหรอครับ"

มือของโอเว่นไม่หยุดทำงาน ปากก็คาบเข็มกลัดไว้สองสามตัวแล้วพูดอ้อมแอ้มไม่ชัดถ้อยชัดคำว่า "ตัวหลักคือซีรีส์สกีครับ รวมไปถึงพรีเซนเตอร์พวกสโนว์บอร์ดอะไรพวกนั้นด้วย ยังไงก็ต้องถ่ายให้ครบทั้งซีรีส์อยู่แล้ว"

ซ่งสืออานรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที นี่หมายความว่าเขาต้องไปหัดเล่นสกีด้วยงั้นเหรอ

เกิดมาจนป่านนี้เขาเคยดูโอลิมปิกฤดูหนาวแค่ในทีวีเท่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกีฬาการเล่นสกีมีอยู่แค่ เขารู้ว่าหิมะเป็นสีขาว

แต่พอคิดถึงเงินหนึ่งล้านแปดแสนที่กำลังจะได้มา ก็ดูเหมือนจะพอรับได้ ก็แค่กลิ้งตกจากยอดเขาลงมาถึงตีนเขาไม่ใช่เหรอ เขากระโดดเครื่องบินก็ยังเคยมาแล้ว แค่เล่นสกีจะไปนับเป็นอะไรได้ แต่ว่าไอ้ของพรรค์นี้มันทำให้คนตายได้เลยไม่ใช่เหรอเนี่ย...

จนกระทั่งถึงเวลาสองทุ่มกว่า โอเว่นก็ยอมวางเข็มกลัดลงแล้วยืดตัวตรงในที่สุด "ไม่มีปัญหาแล้ว แก้ไขเรียบร้อยหมดแล้ว จะเอาตามแบบนี้ไปทำชุดสำเร็จรูปให้คุณ คืนนี้เร่งงานหน่อย พรุ่งนี้เช้าก็ถ่ายโปสเตอร์ก่อนได้เลย"

ฟางเยี่ยนเฉิงที่อยู่ด้านข้างรีบเอ่ยขึ้นทันที "ลำบากอาจารย์ซ่งแล้วครับ ทางบริษัทจัดเตรียมที่พักไว้ให้คุณแล้ว จะให้รถไปส่งคุณกลับไปพักผ่อนเลย ส่วนมื้อเย็นอยู่ที่ชั้นบนของโรงแรม จัดการเตรียมไว้ให้หมดเรียบร้อยแล้วครับ"

ซ่งสืออานหิวตั้งนานแล้ว พอไปถึงโรงแรมพร้อมกับหลินฟาน สองคนก็ตรงดิ่งไปยังห้องอาหารชั้นสิบสองทันที

พอประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็ถึงกับตื่นตะลึง การออกแบบหลักของห้องอาหารทั้งห้องเน้นใช้กระจกบานใหญ่ กระจกชมวิวแบบบานจรดพื้นกักเก็บวิวกลางคืนเอาไว้ได้ทั้งหมด แสงไฟของเมืองทอดยาวพร่างพราวไปทั่ว

แต่ละบูทที่นั่งใช้กระจกฝ้าแบ่งเป็นสัดส่วนกึ่งส่วนตัว ในพื้นที่โปร่งโล่งมีเสียงเพลงเบาๆ ช้าๆ ลอยคลอ ที่แบบนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ถูก บริษัทช่างใจป้ำดีแท้

หลินฟานก้มหน้าค้นข้อมูลดู ตาเบิกกว้างแล้วยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูเขา "พี่! ที่นี่คืนละสามหมื่นกว่าเลยนะ! ค่าอาหารเฉลี่ยต่อคนในห้องอาหารก็เริ่มต้นที่หนึ่งหมื่นขึ้นไปด้วย!"

ซ่งสืออานดันแว่นกันแดดขึ้นบนดั้งจมูก "ในเมื่อมีคนเลี้ยงแล้วจะกลัวอะไร นานๆ ทีจะได้มา กินให้เต็มที่ไปเลยสิ"

บริกรนำทางทั้งสองคนไปยังที่นั่ง หลินฟานมองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอสายตากวาดผ่านไปยังบูทฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ กัน ทั้งร่างก็พลันแข็งทื่อ

เขาเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อซ่งสืออานแล้วกดเสียงต่ำลง "พี่! ไอดอลพี่!"

ซ่งสืออานเพิ่งจะนั่งลง พอได้ยินคำว่า "ไอดอล" ก็หันขวับมองตามทิศทางที่หลินฟานบอกทันที เยี่ยชิงเหอ!

เธอสวมเสื้อไหมพรมถักสีเบจนั่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงไฟตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ ช่างแตกต่างจากราชินีเพลงผู้เปล่งประกายเจิดจรัสในคอนเสิร์ตคราวก่อนราวกับเป็นคนละคน

ฝั่งตรงข้ามยังมีผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่ ดูคุ้นหน้าอยู่บ้างแต่นึกไม่ออก

เขาหันไปมองหลินฟาน พบว่าสีหน้าของหลินฟานดูตกใจยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก "หลินฟาน นายเป็นอะไรไป"

หลินฟานกดเสียงให้ต่ำลงไปอีก เหมือนกลัวคนอื่นจะได้ยิน "ซูหลิงไงพี่! สองคนนั้นไม่ได้แตกหักกันเพราะเรื่องรายการเรียลลิตี้หาคู่หรอกเหรอ แฟนคลับเปิดศึกตีกันทุกวันเลยนะ"

พอซ่งสืออานได้ยินชื่อนี้ก็นึกขึ้นได้ทันที ตอนไปดูคอนเสิร์ตครั้งก่อน คนข้างๆ ก็นินทาเรื่องซูหลิงกับเยี่ยชิงเหออยู่ พอกลับไปเขายังตั้งใจค้นหาดูในเวยป๋อเป็นพิเศษด้วย

แฟนคลับสองบ้านเปิดศึกฟาดฟันกันอย่างดุเดือดเลือดพล่านเพราะเรื่องของดาราชายคนหนึ่งในรายการเรียลลิตี้หาคู่เมื่อหนึ่งปีก่อน หลังจากนั้นทั้งสองคนต่างก็แยกย้ายกันไปพัฒนาผลงานของตัวเอง และไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กันออกสื่ออีกเลย

แต่ดูเหมือนสองคนนั้นกำลังคุยกันอย่างมีความสุขดี แบบนี้เรียกว่าแตกหักงั้นเหรอ มิตรภาพในวงการบันเทิงนี่คาดเดายากจริงๆ

วิญญาณสายเผือกลุกโชนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาไม่อาจควบคุมได้จนต้องเหลือบมองไปทางฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ อยู่เรื่อย

บริกรยื่นเมนูอาหารมาให้ เขาก้มหน้าเปิดดู มองรูปแล้วเห็นว่าปริมาณน้อยนิดเหลือเกิน ใจจริงเขาอยากจะสั่งมาทั้งเล่มเลยด้วยซ้ำ แต่คิดดูอีกทีอย่างน้อยก็เป็นมื้อที่มีคนเลี้ยง จะกินเยอะเกินไปก็คงดูไม่ค่อยดี

เขาเลยสั่งพอเป็นพิธีไปสองหน้า แล้วส่งเมนูคืนให้บริกร

บริกรมองสองหน้าที่ถูกเปิดค้างไว้ ในแววตามีประกายความตกใจปนอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยังเอ่ยยืนยันอย่างสุภาพ "รับทั้งหมดในสองหน้านี้เลยเหรอคะ"

ซ่งสืออานพยักหน้ายืนยัน บริกรเพิ่งจะเตรียมหมุนตัวเดินออกไปก็ถูกเขาเรียกเอาไว้เสียก่อน นึกว่าจะขอเปลี่ยนเมนู ที่ไหนได้เขากลับสั่งน้ำผลไม้เพิ่มอีกสามแก้ว

"ได้ค่ะคุณผู้ชาย" บริกรยิ้มแล้วเดินจากไป ความเป็นมืออาชีพทำให้เธอไม่เอ่ยถามอะไรเซ้าซี้แม้แต่คำเดียว

หลินฟานถามด้วยความสงสัย "พี่ครับ ทำไมสั่งตั้งสามแก้วล่ะ มีคนอื่นมาอีกเหรอครับ"

ซ่งสืออานหยิบมือถือออกมาวางบนโต๊ะ "เปล่า ของฉันสองแก้ว ของนายแก้วหนึ่ง มีแก้วหนึ่งชื่ออะไรนะ เกรปฟรุตหลงทางในลมราตรี ฉันอยากลองชิมดูว่าพอเกรปฟรุตหลงทางแล้วจะมีรสชาติยังไง"

มุมปากของหลินฟานกระตุก เขาตามระบบความคิดของพี่เขาไม่ทันตลอดกาลจริง ๆ

ซ่งสืออานกดเปิดเวยป๋อถึงได้รู้ว่าช่วงนี้เยี่ยชิงเหอกำลังเดินสายทัวร์คอนเสิร์ตอยู่ตลอด และเพิ่งจัดคอนเสิร์ตที่เมืองนี้ไปเมื่อวานเอง

แต่ซูหลิงคนนี้มันยังไงกันนะ สองคนนั้นคุยกันดูท่าทางแฮปปี้เชียว

บริกรเริ่มทยอยยกอาหารมาเสิร์ฟ จานแล้วจานเล่า ไม่นานโต๊ะก็วางไม่พอ จนต้องเอารถเข็นคันเล็กมาเสริมไว้ข้าง ๆ ทั้งซุปเห็ดทรัฟเฟิลครีม ฟัวกราส์ย่างกระทะ หางวัวตุ๋น ขาแกะตุ๋นไวน์แดง กินอาหารฝรั่งจนกลายเป็นอลังการระดับบุฟเฟต์ไปเลย

บริกรยังอยากจะอยู่บริการต่อ ช่วยแบ่งอาหารและรินไวน์ให้ แต่ซ่งสืออานก็เอ่ยตัดบททันที "ไม่ต้องครับ พวกเราจัดการเองได้ ขอบคุณครับ" นี่มันไม่ขัดจังหวะความเร็วในการสวาปามของเขาหรอกเหรอ!!

บริกรยิ้มรับแล้วถอยออกไป ซ่งสืออานถอดหน้ากากอนามัยกับแว่นตาออก ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มลงมือกวาดเรียบ

หลินฟานมองดูพี่ชายของตนที่มือหนึ่งถือมีดอีกมือถือส้อม จัดการทั้งซ้ายขวาอย่างคล่องแคล่ว ถึงกิริยาท่าทางการกินจะไม่ได้น่าเกลียดอะไร แต่ความเร็วมันจะไม่ไวเกินไปหน่อยเหรอ

ตอนแก้ชุดเพิ่งจะกินเนื้อเค็มหมดไปถุงหนึ่งกับคุกกี้อีกกล่องหนึ่งไม่ใช่เหรอ กระเพาะนี่หยั่งกะหลุมดำไม่มีก้นแน่ะ

ซ่งสืออานกินไปพลางคอยสังเกตความเคลื่อนไหวทางฝั่งเยี่ยชิงเหอไปพลาง ก้มหน้าแทะขาแกะไปสองสามคำ แล้วยกแก้วเกรปฟรุตหลงทางในลมราตรีขึ้นมากระดกไปอึกหนึ่ง

ก็แค่สปาร์กลิงเกรปฟรุตไม่ใช่เหรอ นึกว่าจะได้สัมผัสสัจธรรมชีวิตอะไรเสียอีก พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที สองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้อง ๆ ก็หายไปแล้ว

ขณะที่กำลังจะละสายตากลับมาสวาปามต่อ เสียงหนึ่งก็ลอยมาจากข้างล็อกที่นั่ง "ดูพอรึยังจ๊ะน้องชาย"

ซ่งสืออานเกือบจะสำลักน้ำสปาร์กลิงตาย เอามือกุมหน้าอกไอค่อกแค่กอยู่พักใหญ่

เยี่ยชิงเหอที่เพิ่งหายตัวไปเมื่อครู่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างล็อกที่นั่งของพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เธอยืนกอดอก หางตาโค้งลงเล็กน้อยขณะก้มมองพวกเขา

เขาพยายามสูดหายใจปรับจังหวะอยู่หลายรอบกว่าจะตั้งสติได้ "รุ่นพี่เยี่ย... คุณมาได้ยังไงครับ"

เยี่ยชิงเหอเอียงคอเล็กน้อย "หืม? แอบมองตั้งนานขนาดนั้น จะไม่ให้เดินมาทักทายพวกนายหน่อยเหรอ"

เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้เขาทำตัวโจ่งแจ้งขนาดนั้นเลยเหรอ? แอบเนียนขนาดนี้รู้ได้ยังไง เยี่ยชิงเหอมีตาทิพย์เรอะ? เปิดโปรชัด ๆ!!