ตอนที่ 89 ถ่ายโปสเตอร์

ซ่งสืออานใช้กระดาษทิชชูเช็ดมุมปากแก้เก้อ "ขอโทษด้วยนะครับรุ่นพี่เยี่ย พอดีจู่ ๆ ก็เห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเลยเผลอมองนานไปหน่อย"

เยี่ยชิงเหอยิ้มพลางเอ่ย "ไม่ต้องเกร็งหรอกค่ะ คราวก่อนเราก็เคยเจอกันแล้วนี่นา"

ซ่งสืออานยิ่งกระอักกระอ่วนเข้าไปใหญ่ สรุปว่าเธอยังจำได้อยู่สินะ ตอนนี้ขุดหลุมฝังตัวเองยังทันไหมเนี่ย...

เขาฝืนปั้นยิ้ม "ฮะ ๆ ๆ... รุ่นพี่เยี่ยยังจำได้ด้วยเหรอครับ"

เยี่ยชิงเหอเหลือบมองไปทางหลินฟานแวบหนึ่ง "ไม่รังเกียจใช่ไหมคะถ้าฉันจะขอนั่งคุยด้วย"

หลินฟานรีบยกจานของตัวเองวิ่งมานั่งฝั่งซ่งสืออานอย่างคล่องแคล่ว แล้วสละที่นั่งฝั่งตรงข้ามให้เยี่ยชิงเหอทันที

พอนั่งลงแล้ว เยี่ยชิงเหอก็กวาดตามองบนโต๊ะและจานเปล่าที่วางซ้อนกันเป็นตั้งบนรถเข็นเล็กข้าง ๆ กินเก่งจังแฮะ แอบอิจฉาอยู่นะเนี่ย

เพื่อรักษาเสียงร้องและรูปร่าง เธอไม่กล้ากินแบบนี้มาหลายปีแล้ว กระทั่งคาร์โบไฮเดรตยังต้องชั่งเป็นกรัม

เยี่ยชิงเหอไม่อ้อมค้อม "ช่วงนี้ฉันได้ดูคลิปเกี่ยวกับคุณในเน็ตมาเยอะเหมือนกัน เล่นละครได้ดีเลยนะ"

ซ่งสืออานไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่าอย่างไร อยู่ดี ๆ มาชมเขาทำไม ผิดปกติแบบนี้ต้องมีเลศนัยแน่! เขาจึงมองเธอด้วยสีหน้างุนงงเต็มประดา

เยี่ยชิงเหอกระแอมเบา ๆ สองที "เอ็มวีเพลงใหม่ของฉันยังขาดพระเอกอยู่พอดี อยากจะชวนคุณมาร่วมแสดงหน่อยน่ะค่ะ เรื่องค่าตัวรับรองว่าต้องถูกใจแน่นอน"

ซ่งสืออานได้ยินแค่ บลา ๆ ๆ... ค่าตัว... ถูกใจ

สมองของเขาคัดกรองคำพูดก่อนหน้านั้นทิ้งไปหมดโดยอัตโนมัติ เหลือเพียงคีย์เวิร์ดสองคำนี้ที่วนลูปฉายซ้ำอยู่ในหัว

หลินฟานเห็นพี่ชายตัวเองนั่งนิ่งไม่ไหวติง ก็ร้อนใจจนต้องใช้เข่าสะกิดใต้โต๊ะ เดี๋ยวสิ เอ็มวีของราชินีเพลงเชียวนะ! คนแย่งกันแทบตายยังไม่มีโอกาส เยี่ยชิงเหอเอ่ยปากชวนด้วยตัวเองขนาดนี้ พี่เขายังจะมานั่งเหม่ออะไรอยู่อีก!

ซ่งสืออานได้สติกลับมา "ผมไม่เคยถ่ายเอ็มวีมาก่อนเลยครับ เคยเล่นแค่บทตัวประกอบในละครไม่กี่เรื่อง มันจะไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่าครับ"

เยี่ยชิงเหอยิ้ม "เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงค่ะ เอ็มวีถ่ายง่ายมาก ไม่มีบทพูด ขอแค่คุณเข้าฉากไม่กี่คัตก็พอ ทางผู้จัดการของคุณน่าจะได้รับข้อเสนอร่วมงานจากฉันแล้ว หวังว่าจะได้ร่วมงานกันนะคะ"

ซ่งสืออานงงเล็กน้อย ได้เล่นเอ็มวีของเยี่ยชิงเหอง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอเนี่ย

เขาข่มความตื่นเต้นเอาไว้แล้วตอบอย่างสุภาพ "ได้ครับ หวังว่าจะได้ร่วมงานกันครับ"

เยี่ยชิงเหอลุกขึ้นยืน "งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ พวกคุณทานกันตามสบาย ไว้เจอกันใหม่ค่ะ"

"ไว้เจอกันใหม่ครับ"

เยี่ยชิงเหอหันหลังเดินไปได้สองก้าว จู่ ๆ ก็ชะงักแล้วหยิบกล่องอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋ามาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรเลย

ซ่งสืออานหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย... ยาช่วยย่อยยี่ห้อหนึ่ง

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแกะออกจากแผงเม็ดหนึ่งแล้วยื่นให้หลินฟาน "รุ่นพี่เยี่ยให้แกมา อย่าให้เสียของล่ะ"

หลินฟานมองยาช่วยย่อยที่พี่ชายยื่นมาให้ สลับกับมองกองจานเปล่าบนโต๊ะ พี่ครับ พี่แน่ใจนะว่าเธอให้ผม...

ตัวเขาเพิ่งกินไปได้ไม่กี่คำ อาหารค่อนโต๊ะล้วนถูกพี่ชายฟาดเรียบ กระทั่งโรสแมรี่กับมะเขือเทศราชินีที่ใช้ตกแต่งจานยังโดนสวาปามจนเกลี้ยง

หลินฟานดันยาช่วยย่อยกลับไปเงียบ ๆ "พี่ครับ ผมว่าพี่กินเพิ่มอีกสักสองสามเม็ดเถอะ"

ฟางเยี่ยนเฉิงได้รับใบเสร็จที่ร้านอาหารส่งมาระหว่างทางกลับบ้านถึงกับหน้ามืด ตกเย็นสองคนนี้กินอะไรเข้าไปเนี่ย ยอดใช้จ่ายเท่ากับเงินเดือนเขาทั้งเดือนเลย แต่ก็ช่างเถอะ ให้บริษัทเสียเลือดเสียเนื้อบ้าง จะได้ไม่ต้องหาเรื่องหักเงินเดือนมั่วซั่ว...

พอกินข้าวเสร็จทั้งสองคนก็ลงไปที่ห้องสวีตชั้นล่าง ที่แท้ราคาคืนละสามหมื่นกว่าก็คือคอนโดหรูแบบหนึ่งยูนิตทั้งชั้น มีตั้งหลายห้อง ห้องนั่งเล่นใหญ่กว่าวิลลาที่เขาพักอยู่ตอนนี้ถึงเท่าตัว

หลินฟานช่วยเขาเก็บของในห้องนอนใหญ่ ส่วนซ่งสืออานก็เดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น พื้นที่กว้างจริง ๆ น่าจะหลายร้อยตารางเมตรได้

เพียงยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นก็สามารถมองเห็นทัศนียภาพยามค่ำคืนของทั้งเมืองได้ สายน้ำรถยนต์เบื้องล่างไหลมาบรรจบกันเป็นเส้นสายแห่งแสงไฟ ตึกสูงลิบในระยะไกลสว่างไสวด้วยแสงไฟระยิบระยับ

คนรวยนี่ช่างเสวยสุขจริง ๆ ในห้องมีทั้งน้ำผลไม้และเหล้าสารพัดชนิด ในตู้เย็นก็อัดแน่นไปด้วยผลไม้และของหวาน

เขาหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปวิวกลางคืนแล้วส่งเข้าไปในกลุ่ม F4 "พวกมึงไม่ต้องคิดถึงกูมากนะ กูอยู่ทางนี้สุขสบายดี"

ฉือสวิน "........."

เจียงเหย่ "........."

เผยจือเหยียน "วิวกลางคืนไม่เลว แต่จำได้ว่ามีห้องสวีตที่ดีกว่านี้ อัปเกรดให้แล้ว วิวจะสวยกว่านี้อีก"

ซ่งสืออาน ".........สมเป็นบอสเผยน้อยจริง ๆ ครับ"

ประธานจอมบงการนี่มันต่างออกไปจริง ๆ แฮะ มีคนของตัวเองอยู่ทุกที่เลย แต่ว่านี่เป็นห้องที่บริษัทจัดไว้ให้ ไม่นอนก็เสียของเปล่า ไว้ในอนาคตเขามีเงินแล้วค่อยมาสัมผัสดูว่าห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตมันเป็นยังไงแล้วกัน

เผยจือเหยียนขมวดคิ้วมองข้อความตอบกลับบนหน้าจอ ประโยคนี้ของอีกฝ่ายหมายความว่ายังไง อัปเกรดห้องสวีตมันไม่ดีหรือไง ทิศทางของห้องสวีตนี้ไม่ใช่จุดชมวิวกลางคืนที่ดีที่สุด ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตทางฝั่งทิศตะวันออกมองเห็นทั้งวิวแม่น้ำและใจกลางเมืองได้พร้อมกันแท้ ๆ

ซ่งสืออานตื่นเต้นไปทั้งคืน นอนพลิกไปพลิกมาไถมือถืออยู่บนเตียงจนถึงตีสามถึงได้หลับ

นอนไปได้ไม่ทันไรก็ถูกเสียงเคาะประตูปลุกให้ตื่น เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมาจากผ้าห่มคลำหามือถือขึ้นมาดูเวลา รู้สึกเหมือนร่างกายตื่นแล้วแต่วิญญาณยังหลับลึกอยู่

หลินฟานผลักประตูเดินเข้ามา เห็นพี่ชายของตนในสภาพนี้ก็รู้ทันทีว่าเมื่อคืนแอบนอนดึกอีกแล้ว "พี่ครับ เก้าโมงต้องไปถึงสตูดิโอถ่ายโปสเตอร์ พรุ่งนี้เช้าตรู่บินไปอาเล่อไท่ โค้ชทางฝั่งโน้นรอพี่ไปฝึกซ้อมอยู่แล้วครับ"

ซ่งสืออานล้างหน้าแปรงฟันอย่างเซื่องซึมจนเสร็จแล้วถูกพาตัวมาที่สตูดิโอ ช่างแต่งหน้ามองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ทว่าในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เรียกเธอมาที่นี่ทำไมกัน จะให้ลงมือแต่งยังไงไหวเนี่ย!

แบรนด์กิจกรรมกลางแจ้งแต่งหน้าอ่อน ๆ ก็พอแล้ว คนตรงหน้านี้แค่ล้างหน้าก็ขึ้นกล้องได้สบายเลย เธอจะตกงานแล้ว...

อ้อยอิ่งอยู่นานสองนานก็ทาลิปมันเพิ่มความชุ่มชื้นให้ริมฝีปากเขา เล็มแต่งทรงคิ้วให้เข้าที่เข้าทางเล็กน้อย เป็นอันเสร็จสิ้น

ผู้กำกับการถ่ายภาพเพ่งมองอยู่นานสองนาน ก่อนจะตบไหล่ช่างแต่งหน้า "ฝีมือพัฒนาขึ้นไม่เลวเลยนะ ดูไม่ออกเลยว่าแต่งหน้ามา"

ช่างแต่งหน้ายิ้มแห้งอย่างกระดากใจ "โธ่ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ"

คอลเลกชันใหม่สำหรับฤดูหนาวนอกจากชุดสกีที่ลองไปเมื่อคืนแล้ว ยังมีเสื้อแจ็กเกตกันลมสำหรับใส่ในชีวิตประจำวัน ซึ่งเข้ากับการแต่งตัวทั่วไปในชีวิตประจำวันของคนส่วนใหญ่

เสื้อแจ็กเกตกันลมมีฮู้ดลวดลายหมึกจีนสีขาวจาง ทรงหลวมทะมัดทะแมง รูดซิปเปิดครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นเสื้อยืดคอกลมสีขาวล้วนตัวใน

สร้อยคอคิวบาโซ่สีเงินประดับแนบลำคอช่วยขับความประณีตโทนเย็นขึ้นมาอีกระดับ ข้างลำคอคล้องหูฟังครอบศีรษะสีเงินไว้ ให้ทั้งความรู้สึกผ่อนคลายและทันสมัยไปพร้อมกัน

ท่อนล่างจับคู่กับกางเกงขายาวขากว้างทรงขาม้าเล็กน้อยสีดำ ทรงขากางเกงทิ้งตัวสวย ปลายขาคลุมหลังเท้าพอดี หัวเข็มขัดทรงสี่เหลี่ยมสีเงินที่เอวทำหน้าที่เป็นจุดนำสายตา ดูสะอาดสะอ้านแฝงด้วยความเท่แบบหนุ่มน้อยหัวรั้น

หลินฟานยืนมองอยู่ข้าง ๆ แอบเทียบขากับขาพี่ชายของตนในใจ ขาของพี่ชายเขายาวกว่าอายุขัยของเขาเสียอีก...

ผู้กำกับพยักหน้าอย่างพึงพอใจ มือของพี่ช่างภาพไม่เคยหยุดพักเลย กดชัตเตอร์รัวราวกับเปิดโหมดถ่ายต่อเนื่อง

ซ่งสืออานเปลี่ยนท่าทางทีละท่า ไม่ว่าจะพิงกำแพง หันมองกลับมา ล้วงกระเป๋าข้างเดียว หรือสวมหูฟังแล้วก้มหน้าเดิน ทุกครั้งที่เปลี่ยนท่าทาง พี่ช่างภาพก็ส่งเสียงชื่นชมด้วยความพึงพอใจออกมาหนึ่งครั้ง

กว่าจะถ่ายซีรีส์ใหม่เสร็จทั้งหมดก็บ่ายสามโมงกว่าแล้ว ซ่งสืออานเพิ่งเตรียมจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ผู้กำกับก็เดินเข้ามาพูดว่า "อาจารย์ซ่งครับ ไว้มีโอกาสคราวหน้ามาร่วมงานกันใหม่นะ"

ซ่งสืออานพยักหน้าอย่างสุภาพ "ถ้ามีโอกาสยินดีแน่นอนครับ"

ผู้กำกับยิ้มแก้มแทบปริ คนที่ถ่ายยังไงก็ขึ้นกล้องแบบนี้ เส้นทางดวงดาวในวันข้างหน้าไม่มีทางแย่แน่นอน นับว่าเฟิงถูได้ของล้ำค่ามาครองจริง ๆ