บทที่ 100 เหวินชิง ฉันมาแล้ว

ลู่เจียเจียไม่ได้ออกไปทำงานมาสองวันแล้วเพราะเรื่องของเถียนเย่าจู่ โดยมีลู่ฮวาคอยอยู่เป็นเพื่อนไม่ห่าง

ช่วงบ่าย ขณะที่เธอกำลังจะไปตรวจดูคะแนนแรงงาน ก็เห็นลู่เฉ่าเดินลับๆ ล่อๆ เลี้ยวไปทางลานเลี้ยงหมู

ลู่เจียเจีย: “…”

ลู่เจียเจียจูงมือลู่ฮวาวิ่งเหยาะๆ ไปหลบข้างกำแพง ทั้งสองคนชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างในด้วยความสูงที่ต่างกันเล็กน้อย

ลู่เฉ่าเดินย่องเข้าไป พอเห็นโจวเหวินชิงกำลังตักมูลหมูอยู่ ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเวทนา “เหวินชิง ฉันมาแล้วค่ะ”

ลู่เจียเจียได้ยินเสียงดัดจริตนั้นแล้วถึงกับขนลุกซู่ แต่สายตากลับเบิกกว้างขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

ลู่เฉ่ากับโจวเหวินชิงเนี่ยนะ…

ทั้งสองคนเริ่มไปเกี่ยวข้องกันตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือจะเป็นตั้งแต่ครั้งที่แบ่งเนื้อหมูแล้วลู่เฉ่าไปยืนบังหน้าโจวเหวินชิง?

โจวเหวินชิงเห็นลู่เฉ่าที่ทั้งขี้เหร่และผิวคล้ำอยู่ไม่ไกลก็เม้มปากด้วยความรังเกียจ แต่ไม่นานเขาก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าอ่อนโยน “ลู่เฉ่า เธอทำไมมาเร็วนักล่ะ? ทำงานมาทั้งเช้าแล้ว เหนื่อยไหม?”

“ไม่เหนื่อยค่ะ แม่บอกให้ฉันพักตอนบ่าย วันนี้เลยแวะมาหา” ลู่เฉ่าลูบเปียผมตัวเองอย่างเขินอาย “ฉันกลัวคุณจะเหนื่อย แล้วก็นี่… ฉันมีไข่ไก่ฟองหนึ่ง เก็บไว้ให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ”

“คราวที่แล้วเธอก็ให้ฉันมาสองฟองแล้ว คราวนี้ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก เธอเก็บไว้บำรุงตัวเองเถอะ!”

“แต่ร่างกายคุณแย่มากนะ เพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่วันก็ผอมลงไปตั้งเยอะ พี่เจียเจียก็นะ ฉันว่าเธอจงใจแก้แค้นคุณแน่ๆ”

ลู่เจียเจีย: “…”

เธอแค่ไล่โจวเหวินชิงไปทำงานในตำแหน่งของเขาเนี่ยนะคือการแก้แค้น? นี่มันงานของโจวเหวินชิงไม่ใช่หรือไง

อีกอย่างถ้าเขาไม่อยากเลี้ยงหมูจริงๆ ก็ไปเกี่ยวข้าวสิ ไม่มีใครห้ามเขาสักหน่อย

ลู่เจียเจียกัดฟันกรอด

โจวเหวินชิงก้มหน้าลงแล้วแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง “ตอนนั้นฉันดันไปขอไข่ไก่ของเจียเจีย เธอถึงได้โกรธขนาดนี้ จริงๆ แล้วฉันทนไหว เธอไม่ต้องห่วงฉันหรอก”

“จะได้อย่างไรคะ?” ลู่เฉ่าพูดอย่างร้อนรน

กว่าเธอจะจีบโจวเหวินชิงเกือบติดแล้ว จะมาห่างเหินกันเพราะไข่ไก่แค่ฟองสองฟองได้ยังไง

ลู่เฉ่าเดินเข้าไปหาโจวเหวินชิง “ฉันเห็นช่วงนี้คุณเหนื่อย ต้องบำรุงให้ดีนะคะ อีกอย่างคุณไม่เหมือนคนในชนบทพวกนี้หรอก มือของคุณมีไว้จับปากกา ตาของคุณมีไว้เพื่ออ่านหนังสือ จะเอามาทิ้งขว้างแบบนี้ได้ยังไง”

เธอกล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปข้างๆ โจวเหวินชิง กลิ่นขี้หมูที่เข้มข้นกว่าเดิมโชยเข้าจมูกเธออย่างจัง

ช่วงสองวันนี้โจวเหวินชิงยิ่งแย่กว่าเดิม เขาเลี้ยงหมูทั้งวัน ตกกลางคืนก็เหนื่อยจนพอหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย ไม่มีเวลาแม้แต่จะอาบน้ำล้างตัว

กลิ่นเหม็นของเขาทำให้ปัญญาชนคนอื่นๆ ในห้องพักเริ่มไม่พอใจ

ลู่เฉ่ากลั้นหายใจจนแทบจะอาเจียนออกมา

!!! โจวเหวินชิงกลัวว่ายัยผู้หญิงขี้เหร่นี่จะอ้วกใส่ตัวเอง จึงรีบถอยหลังไปสองก้าว

ยังไม่ทันที่ลู่เฉ่าจะได้เอ่ยถามอะไร เขาก็แสร้งทำสีหน้าเศร้าสร้อยตัดพ้อขึ้นมาก่อน “เธอรังเกียจที่ตัวฉันมีกลิ่นเหม็นเพราะต้องมาทำงานที่นี่ใช่ไหม… ก็ถูกของเธอแล้วละ เธอเป็นผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ จะมารังเกียจฉันก็ไม่แปลกหรอก”

โจวเหวินชิงตั้งใจว่าจะทนทำไปอีกสักสองสามวันแล้วค่อยจัดการตัวเองให้สะอาดสะอ้าน ขนาดตัวเขาเองยังทนกลิ่นตัวเองแทบไม่ไหว

แต่ตอนนี้คงทำได้แค่หลอกล่อให้ยัยโง่นี่เอาของดีๆ มาให้กินประทังไปก่อน

“ไม่รังเกียจเลยค่ะ ฉันไม่ได้รังเกียจคุณเลยสักนิด” ลู่เฉ่ารีบแย่งพลั่วมาจากมือโจวเหวินชิง “เดี๋ยวฉันช่วยตักขี้หมูให้เองค่ะ”

เธอต้องเอาชนะใจโจวเหวินชิงให้ได้ เพื่อให้ทุกคนเห็นว่าเธอเหนือกว่าลู่เจียเจีย

ลู่เฉ่ายื่นไข่ไก่ในมือส่งให้โจวเหวินชิง “เหวินชิง คุณไปนั่งพักข้างๆ เถอะค่ะ ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง”

ลู่เจียเจียมองดูโจวเหวินชิงเดินไปไกลๆ เขาล้างมือแล้วเริ่มปอกไข่กิน

ส่วนลู่เฉ่าที่กำลังตักขี้หมูกลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด มุมปากยังประดับด้วยรอยยิ้ม

ลู่เฉ่าประสาทหรือเปล่าเนี่ย

โลกใบนี้ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเนื้อเรื่องแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมลู่เฉ่ายังทำพฤติกรรมสมองฝ่อแบบนี้อีกล่ะ

ลู่ฮวาทำท่าทางเหมือนชินชาเสียแล้ว ฉากแบบนี้เธอเห็นมาหลายครั้ง สมัยก่อนอาเล็กก็เคยทำแบบนี้เหมือนกัน

เพียงแต่อาเล็กไม่เคยลงมือทำงานสกปรก ได้แต่เอาของกินมาปรนเปรอเอาใจโจวเหวินชิงเท่านั้น

“ไปกันเถอะ” ลู่เจียเจียหันกลับมาแล้วพูดกับลู่ฮวา

ลู่ฮวาละสายตาจากทางนั้นกลับมาถามด้วยความสงสัย “อาเล็กคะ ทำไมพวกอาถึงดีกับปัญญาชนโจวคนนี้จังเลยล่ะคะ”

“ตอนนั้นยังเด็กเลยไม่รู้ประสีประสา ตอนนี้โตแล้วก็เลยฉลาดขึ้นยังไงล่ะ”

“แล้วพี่สาวจะไม่รู้ประสีประสาไปอีกปีเลยเหรอคะ?”

“ไม่รู้สิ เธออาจจะโง่กว่าฉันอีกก็ได้” ลู่เจียเจียส่ายหน้า

“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปเราก็ต้องเรียกโจวเหวินชิงว่าอาเขยกันน่ะสิคะ?”

ลู่เจียเจียหันไปหยิกแก้มลู่ฮวาเบาๆ แล้วขู่ “เด็กแค่นี้ทำไมถึงคิดอะไรเยอะแยะทุกวัน อาเขยอะไรกัน ห้ามเอาประวัติศาสตร์ดำมืดของฉันไปพูดให้ใครฟังเด็ดขาดเลยนะ!”

ลู่ฮวานวดแก้มตัวเองแล้วตอบ “รับทราบค่ะ”

ตอนที่ลู่เจียเจียไปตรวจเช็กคะแนนแรงงาน เธอเห็นหลัวชิงชิง ช่วงนี้หลัวชิงชิงทำตัวสงบเสงี่ยมมาก ทุกวันทำงานได้คะแนนแรงงาน 6-7 แต้ม เลี้ยงตัวเองได้สบาย

หลินเฟิงมักจะวิ่งไปช่วยหลัวชิงชิงทำงานอยู่บ่อยๆ ตอนที่ลู่เจียเจียเดินไปถึง หลัวชิงชิงกำลังนั่งรับลมเย็นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ส่วนหลินเฟิงกลับกำลังเหงื่อท่วมตัวอยู่กลางแดด

หลัวชิงชิงลูบผิวหน้าที่โดนแดดจนแดงก่ำ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นลู่เจียเจียที่ดูสะสวยและสดใส

หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงเชิดหน้าวางท่าใส่อีกฝ่ายไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าทำแบบนั้นอีก

หลัวชิงชิงไม่ได้พูดอะไร เพียงเบนสายตาไปทางอื่น

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า เธอเห็นลู่เย่กั๋วกำลังทำงานในไร่อยู่

ลู่เย่กั๋วผิวคล้ำพอๆ กับหลินเฟิง แต่เครื่องหน้าเขาดูดีกว่า แววตาเขาก็มีความดื้อรั้นไม่ยอมใคร ทั้งยังรูปร่างสูงโปร่ง

ตอนที่เขาเอื้อมมือขึ้นเช็ดเหงื่อ มัดกล้ามเนื้อตรงท่อนแขนพลันปูดนูนขึ้นมา ดูทรงเสน่ห์และเต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นชายอย่างยิ่ง

สายตาของหลัวชิงชิงแปรเปลี่ยนไป ในใจเริ่มมีความคิดบางอย่างผุดพรายขึ้นมา

ลู่เจียเจียมองตามสายตาของหลัวชิงชิง สัญญาณเตือนภัยในหัวก็พลันส่งเสียงหวูดร้องลั่นขึ้นมาทันที!