บทที่ 99 ผมจะหาเงินเลี้ยงดูเธอเอง

งานนวดข้าวทั้งสกปรกและเหนื่อยแสนเหนื่อย เห็นทีคงต้องอาบน้ำสระผมสถานเดียวถึงจะล้างคราบออกได้หมดจด

แม้เซวียเยี่ยนจะล้างหน้าแล้ว แต่บนเส้นผมและลำคอยังคงมีเศษฟางข้าวสาลีติดอยู่ ลู่เจียเจียมองแล้วคันไม้คันมือ อยากจะยื่นมือไปช่วยหยิบออก

ทว่าติดตรงที่สมัยนี้ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน เธอจึงไม่กล้าลงมือทำอะไร

พลันนั้นลู่เจียเจียนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเล็กตรงเอว

นั่นเป็นของแถมตอนที่เธอซื้อชุดกระโปรงบลาจีตัวนั้น ปกติเธอไม่ค่อยได้ใช้และไม่ชินที่จะใช้ จึงพกติดตัวไว้เผื่อฉุกเฉินเท่านั้น

เธอยื่นให้เซวียเยี่ยน “เอาไปเช็ดสิคะ”

เซวียเยี่ยนเหลือบมองแม่ลู่ที่จ้องเขม็งอยู่ไม่ไกล เขาไม่อยากทิ้งความประทับใจที่ไม่ค่อยสำรวมไว้ จึงส่ายหน้า นิ้วมือปาดหยดน้ำบนใบหน้าออกทีหนึ่งแล้วพูดว่า “แค่นี้ก็พอแล้ว”

แม่ลู่เห็นทั้งสองคนแทบจะแนบชิดกันก็แทบจะกลอกตาขึ้นฟ้า เธอหรี่ตาลง “เจียเจีย ไปเอาถั่วเขียวในห้องแม่มา”

“อ๋อ” ลู่เจียเจียยกน้ำเย็นไปให้เซวียเยี่ยนก่อน จากนั้นค่อยวิ่งไปเอาถั่วเขียวที่ห้องของแม่ลู่

ไม่นานก็เหลือเพียงเซวียเยี่ยนกับแม่ลู่สองคน

บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ แม่ลู่เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน “แกก็รู้ว่าฉันมีลูกสาวแค่คนเดียว รักที่สุดก็คือเธอ ฉันไม่ได้ห้ามถ้าพวกแกสองคนจะคบกัน แต่ต้องให้เธอเต็มใจด้วย”

“แล้วก็ ถ้าต่อไปพวกแกสองคนได้อยู่ด้วยกันจริงๆ ฉันคงทนเห็นลูกสาวตามไปลำบากกับแกไม่ได้ ทางเราจะใช้เส้นสายของลูกชายคนโตกับพ่อของเจียเจียหางานที่ดูดีให้แกสักงาน รอจนเมื่อไหร่แกหาเงินสร้างบ้านได้ ฉันถึงจะยอมตกลง”

นี่เป็นข้อเรียกร้องขั้นต่ำสุดของเธอแล้ว ตอนนี้บ้านเซวียมีห้องแค่ห้องเดียว พ่อลูกสี่คนแออัดกันอยู่ในนั้น ฝนตกทีไรน้ำก็รั่วทุกที

คนสองคนแต่งงานกันจะไม่มีแม้กระทั่งบ้านได้อย่างไร ถ้าไม่มีบ้าน ลูกสาวเธอจะไปอยู่ที่ไหน

แม่ลู่คิดแล้วก็กลุ้มใจ บ้านเซวียจนเกินไปจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะเซวียเยี่ยนช่วยชีวิตลูกสาวเธอไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า เธอไม่มีทางพิจารณาบ้านเซวียเลยสักนิด

แม่ลู่ขมวดคิ้วแน่น เซวียเยี่ยนหลุบตาลง กำชามในมือแน่น “ไม่ต้องให้บ้านตระกูลลู่หางานให้ผมหรอกครับ ผมจะหาทางหาเงินเลี้ยงเธอเอง จะไม่ยอมให้เธอลำบากเด็ดขาด”

แม่ลู่ถึงได้เลิกคิ้วขึ้น หากเป็นผู้ชายคนอื่นได้ยินว่าบ้านตระกูลลู่ยอมหางานให้ ป่านนี้คงดีใจจนเนื้อเต้นไปแล้ว

“นี่แกพูดเองนะ ถ้าแกสร้างบ้านไม่ได้จริงๆ ต่อให้วันหน้าลูกสาวฉันจะชอบแกแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางยอมให้เธอแต่งกับแกหรอก” แม่ลู่มองเซวียเยี่ยนด้วยสายตาที่อ่อนลงหลายส่วน

แต่นี่คือเรื่องจริง หากบ้านเซวียยังยากจนข้นแค้นแบบนี้ ต่อให้ต้องขายหน้าผู้คน ฉันก็ไม่มีวันยอมทำลายชีวิตทั้งชีวิตของลูกสาวตัวเองเด็ดขาด

เซวียเยี่ยนมองน้ำในชาม เน้นย้ำทีละคำ “ถ้าผมสร้างบ้านไม่ได้ ให้ชีวิตที่ดีกับเธอไม่ได้ ผมก็จะไม่แต่งกับเธอครับ!”

เขาไม่มีทางให้ลู่เจียเจียต้องมาลำบากกับเขา และตัวเขาเองก็ไม่มีทางยอมจนไปตลอด

เซวียเยี่ยนกลืนน้ำในชามลงคออึกใหญ่

ลู่เจียเจียตักถั่วเขียวออกมาครึ่งชามเล็กพอดีกับที่เซวียเยี่ยนดื่มน้ำหมด พอเห็นเขาลุกขึ้นเตรียมจะกลับ ลู่เจียเจียก็รีบวางชามลงบนเตาทันที

“แม่คะ หนูไปส่งเซวียเยี่ยนก่อนนะคะ” ลู่เจียเจียรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย เมื่อตอนเที่ยงเขาก็ช่วยเธอไว้แล้ว นี่พอมาบ้านเพื่อดื่มน้ำ ยังต้องมาช่วยบ้านเธอหาบน้ำไปอีกสองหาบอีก

ทว่าในใจเธอกลับรู้สึกปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด

ลู่เจียเจียตั้งใจว่าจะตอบแทนเซวียเยี่ยนด้วยการให้ปลาเขาไปอีกสักสองตัว เลยบอกให้เขาแวะมารับเธอตอนเที่ยง

จู่ๆ แม่ลู่ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจขึ้นมา จึงลุกเดินตามหลังลู่เจียเจียออกไป ทั้งสองคนจึงเดินไปส่งเซวียเยี่ยนด้วยกัน

ลู่เจียเจีย: “…”

เถียนจินฮวาเดินตามพ่อกับแม่เถียนกลับมาที่บ้าน ทันทีที่ถึงบ้าน ต้าเฟย ลูกชายของเถียนกวางจงก็พุ่งเข้ามาหาเถียนจินฮวาแล้วเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง “ป้า มีของกินมาฝากต้าเฟยไหมครับ”

เถียนจินฮวาชะงักไปเล็กน้อย “มะ…ไม่มีจ้ะ”

รอยยิ้มบนหน้าของต้าเฟยหายวับไปทันที “รู้อยู่แล้วเชียว ป้าต้องเอาไปให้ลูกชายป้ากินหมดแน่ ย่าบอกว่าบ้านป้าแบ่งหมูป่าได้ตั้งเยอะ แถมยังมีปลาอีก ไม่ยอมแบ่งให้พวกเราสักนิดเลย”

“ไม่มีหรอกจ้ะ ป้ารักต้าเฟยที่สุดเลย ต้าเฟยไม่รู้เหรอ”

“งั้นป้า ต้าเฟยก็อยากกินปลา” ต้าเฟยยิ้มประจบออดอ้อน ท่องจำคำพูดที่ย่าเคยสอนมา “ต่อไปต้าเฟยจะกตัญญูกับป้ายิ่งกว่าต้าซานอีก ใครกล้ารังแกป้า ต้าเฟยจะไปตีมันให้ตายเลย”

เถียนจินฮวาซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้ แต่แม่เถียนกลับดึงต้าเฟยเข้ามากอดแล้วร้องไห้โฮ “ต้าเฟย อาเล็กของแกเกิดเรื่องแล้ว!”

ต้าเฟยไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร อาเล็กชอบแย่งของกินเขาตลอด ไม่เคยรักเขาเลยสักนิด ตอนนี้เกิดเรื่องก็ดี จะได้ไม่มีใครมาแย่งของกินกับเขาอีก

“แม่ แม่จะไปพูดเรื่องพวกนี้กับต้าเฟยทำไม” เถียนกวางจงดึงลูกชายตัวเองไปไว้ข้างหลัง “เขายังเด็กขนาดนี้ เกิดตกใจจนไข้ขึ้นจะทำยังไง”

“ใช่ๆ” แม่เถียนเช็ดน้ำตา ในบรรดารุ่นหลาน เธอรักหลานชายคนโตคนนี้ที่สุด

แม่เถียนหันไปมองพ่อเถียน “พ่อมัน แกบอกซิว่าเรื่องนี้จะเอายังไงดี”

“ลูกรองโดนซ้อมจนสภาพนั้น เรื่องนี้มันก็น่าจะจบๆ กันไปได้แล้ว” พ่อเถียนหลังค่อม “ก็แค่คิดจะรังแกลูกสาวบ้านนั้น ลูกรองบ้านเรายังไม่ได้แตะต้องตัวสักหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ก็แค่ต้องทนเจ็บตัว รอเขากลับมาค่อยบำรุงให้ดีๆ ก็แล้วกัน”

“แล้วถ้าเกิดโดนขังขึ้นมาล่ะ อย่าลืมสิว่าบ้านลู่เป็นถึงหัวหน้ากองการผลิต แถมยังมีลูกชายเป็นทหารอยู่ข้างนอกอีกคน”

“หัวหน้ากองการผลิตแล้วไงล่ะ ถ้าเขาทำอะไรพวกเราจริง เราก็ไปร้องเรียนสิ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะจับพวกเราทั้งบ้านไปขังคุกได้”

แม่เถียนฟังแล้วเห็นด้วย แต่ก็ยังอดหลั่งน้ำตาออกมาไม่ได้ “เพราะยัยเด็กนั่นคนเดียวแท้ๆ ลูกชายฉันถึงต้องมารับเคราะห์ขนาดนี้”

เมื่อไม่มีที่ลงอารมณ์ พอเห็นเถียนจินฮวายืนอยู่ข้างๆ เธอจึงเอื้อมมือไปหยิกเนื้อตัวอีกฝ่ายอย่างแรง “ฉันว่าแกแต่งเข้าบ้านลู่มาเกือบสิบปีแล้ว แต่กลับไม่มีน้ำยาอะไรเลยสักอย่าง แค่จะให้ช่วยพูดแทนน้องชายตัวเองสักคำก็ยังทำไม่ได้!”

เถียนจินฮวาหดแขนหลบ “แม่ เรื่องนี้จะโทษฉันไม่ได้นะ แม่สามีฉันร้ายจะตายไป อีกอย่างสมองแกก็ไม่ปกติ ไม่รักลูกชาย ไม่รักหลานชาย ดันไปโอ๋แต่ลูกสาว ฉันเองก็หมดปัญญาเหมือนกัน”

“หมดปัญญาเหรอ ฉันว่าแกมันไม่ได้เรื่องต่างหาก” แม่เถียนตวาดเสียงเหี้ยม “แกคลอดหลานชายให้บ้านลู่ตั้งคนหนึ่ง ถ้าลูกชายยืนอยู่ข้างแก ยังจะต้องกลัวว่ายัยแก่นั่นจะไม่ยอมฟังแกอีกเหรอ”

“ต้าซานเหรอ” เถียนจินฮวาคอยหลบมือแม่เถียนพลางนึกถึงลูกชายตัวเอง ดวงตากลอกไปมา

เธอคิดวิธีทำให้ลู่กั่งกั๋วไม่หย่าได้แล้ว เถียนจินฮวาไม่เชื่อหรอกว่าบ้านลู่จะยอมทิ้งหลานชายตัวอ้วนจ้ำม่ำได้ลงคอ

ตอนเที่ยง เถียนเย่าจู่โดนคนที่ทางเบื้องบนส่งมารับตัวไป สีหน้าเขาซีดเผือด ทำได้แค่ส่งเสียงครางฮือๆ ออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง

พ่อลู่ยกชามน้ำขึ้นดื่ม “พ่อถามเรื่องคดีวันนี้มาแล้ว น่าจะเข้าไปนอนคุกสักสามสี่ปี”

สามสี่ปีงั้นเหรอ

ตอนอยู่โรงเรียนลู่เจียเจียพอรู้มาบ้างว่ามีช่วงหนึ่งที่คดีอันธพาลถูกกวาดล้างอย่างเข้มงวด แค่พูดจาแทะโลมผู้หญิงไม่กี่คำก็อาจโดนยิงเป้ากินลูกตะกั่วได้แล้ว

แต่ตอนนี้เถียนเย่าจู่กลับโดนขังแค่สามสี่ปี แปลว่ากฎหมายข้อนี้ยังไม่ได้เข้มงวดถึงขั้นนั้น

นับว่าปล่อยให้มันได้เปรียบเกินไปจริงๆ

พ่อลู่มองสำรวจลูกสาวอย่างละเอียดแล้วถาม “ตกใจไหมลูก มีตรงไหนไม่สบายต้องบอกพ่อนะ อย่าเก็บไว้ในใจคนเดียว เข้าใจไหม”

เขาเคยได้ยินมาว่า เด็กผู้หญิงที่เคยโดนคนรังแกมักจะเสียขวัญจนจิตใจผิดปกติได้ง่าย

ลู่เจียเจียส่ายหน้า “หนูไม่เป็นไรค่ะ ที่จริงวันนี้เถียนเย่าจู่วิ่งตามหนูไม่ทันเลยด้วยซ้ำ ทั้งอ้วนทั้งเผละ แถมยังโดนหนูตีไปตั้งหลายที วิ่งกะโผลกกะเผลกตามหนูเหมือนคนโง่ไม่มีผิด”

เธอเป็นคนที่จะยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ เสียที่ไหน

บรรยากาศตอนกินข้าวเที่ยงค่อนข้างอึมครึม เด็กทั้งสามคนของบ้านรองก้มหน้าก้มตากินข้าว ต้าซานกินไปพลางสะอึกสะอื้นร้องไห้ไปพลาง

“ร้องๆ ร้องอยู่ได้ ไม่มีความเป็นผู้ชายของบ้านลู่เลยสักนิด” แม่ลู่รำคาญจะตายอยู่แล้ว “เถียนจินฮวาไปแล้ว ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะแยกพวกแกออกไปนี่ ของกินของใช้ของพวกแกมันต่างจากปกติครงไหน อีกอย่าง ถึงหล่อนจะยังอยู่บ้านแล้วมันยังไงล่ะ ทุกวันเคยทำของอร่อยให้พวกแกกิน หรือเคยตัดเสื้อผ้าใหม่ให้พวกแกไหม ก็ไม่ใช่ว่างานทุกอย่างพวกแกต้องทำกันเองหรอกเหรอ”

ลู่ห่าวคิดในใจ เหมือนจะจริงอย่างนั้น

ลู่ห่าวเหลือบมองแม่ลู่ จู่ๆ ก็ไม่รู้สึกกลัวเท่าไรแล้ว

ความจริงเธอแค่กลัวว่าพ่อจะแต่งงานมีแม่เลี้ยง แล้วแม่เลี้ยงจะมาทรมานพวกเธอต่างหาก

ส่วนสำหรับเถียนจินฮวา นอกจากความกลัวแล้วเธอก็ไม่มีความรู้สึกอื่นอีก เธอกลัวว่าแม่จะแอบหยิกแขน กลัวแม่จะด่าว่าเธอมีชีวิตต่ำต้อยไร้ค่า

และยิ่งกลัวเถียนจินฮวาจะมาคอยพร่ำบ่นกรอกหู สั่งให้เธอว่านอนสอนง่าย เพื่อที่โตขึ้นจะได้เอาตัวเธอไปแลกเงินสินสอดมาให้ลูกชาย