บทที่ 98 เขาเต็มใจเอง

ลู่เจียเจียแอบชำเลืองมองเซวียเยี่ยน พอเห็นสันกรามคมชัดของเขาก็ไม่กล้าเงยหน้ามองอีก ขนตาเธอสั่นไหวเล็กน้อย เธอเนี่ยมันซื่อบื้อจริงๆ ถ้าเป็นคนปกติคงหาวิธีสลัดตระกูลเถียนทิ้งไปนานแล้ว

คนในหมู่บ้านซีสุ่ยไม่มีทางปล่อยให้พวกขยะมาขัดขวางการทำงาน หลังจากขังเถียนเย่าจู่ไว้ในห้องมืด ทุกคนก็กลับไปทำงานในทุ่งนา ลู่เย่กั๋วไม่คิดจะทำหน้าดีใส่ลู่กั่งกั๋ว เขาทำตามคำสั่งแม่ลู่แล้วไปเกี่ยวข้าวสาลีก่อน ส่วนลู่อ้ายกั๋วที่ทนพฤติกรรมของบ้านรองมานานแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร เขาพาจางซูอวิ๋นเดินนำหน้าไป

แม่ลู่เป็นห่วงว่าลูกจะขวัญเสีย เลยตั้งใจว่าจะไม่ทำงานช่วงเช้า เธอจูงมือลู่เจียเจียเตรียมกลับบ้าน แต่ลู่เจียเจียกลับหันไปพูดกับเซวียเยี่ยนว่า “ไปดื่มน้ำที่บ้านฉันสิคะ ใกล้นิดเดียวเอง!”

เซวียเยี่ยนกวาดสายตามองแม่ลู่ แม่ลู่เม้มปากแน่น “ไปดื่มน้ำที่บ้านฉันสิ”

เซวียเยี่ยนเข้าใจความหมายทันที มุมปากเขายกยิ้มขึ้นก่อนจะเดินตามลู่เจียเจียไป

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากเซวียเยี่ยนช่วยลูกสาวเธอไว้แบบนี้ แม่ลู่คงต้อนรับขับสู้ด้วยรอยยิ้มอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ต่างออกไป เซวียเยี่ยนจากผู้มีพระคุณอาจกลายเป็นลูกเขยในอนาคต นี่คือผู้ชายที่จะมาฉกลูกสาวเธอไปวันข้างหน้า จะให้แม่ลู่ทำหน้าดีใส่ได้ยังไง

คิดดูสิ ปีหน้าลูกสาวเธอก็จะอายุครบ 18 แล้ว นั่นแปลว่าเธอเหลือเวลาเก็บลูกสาวไว้กับตัวอีกแค่ครึ่งปีเท่านั้น! ยิ่งคิดแม่ลู่ก็ยิ่งมองเซวียเยี่ยนไม่เข้าตา พอถึงบ้านก็ยังสั่งให้เขาไปหาบน้ำ

เซวียเยี่ยนไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบหยิบถังน้ำในครัวแล้วเดินออกไปทันที

ลู่เจียเจียทำหน้างงงวย

พอแผ่นหลังของเขาหายลับไปจากหน้าประตูบ้าน เธอก็ขมวดคิ้วเบ้ปากอย่างไม่พอใจ “แม่คะ เซวียเยี่ยนช่วยหนูไว้แท้ๆ แม่จะทำตัวดุใส่เขาทำไมคะ แถมยังใช้เขาไปหาบน้ำอีก”

แม่ลู่แค่นเสียง “เขาก็เต็มใจไปหาบเองต่างหาก แกไปถามเขาดูสิว่าเต็มใจไหม”

เธอเองก็อยากทำดีกับเซวียเยี่ยน แต่มันจะยอมรึเปล่าล่ะ?

“แม่ทำแบบนี้เหมือนตัวร้ายในนิยายเลยไม่ใช่เหรอคะ”

“ตัวร้ายอะไร?” แม่ลู่ไม่เข้าใจ

“ที่หนูหมายถึงคือเราทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องค่ะ”

“ไม่ถูกตรงไหน?”

ลู่เจียเจียร้อนใจ “เราต้องเป็นมิตรค่ะ จะไปรังแกคนอื่นส่งเดชไม่ได้ โดยเฉพาะกับคนอย่างเซวียเยี่ยนที่อนาคตอาจกลายเป็นผู้มีอิทธิพล” เธอไม่รู้จะอธิบายให้แม่ฟังยังไง ได้แต่กระวนกระวาย “ยังไงการที่แม่ใช้เขาไปหาบน้ำมันก็ไม่ถูกค่ะ แม่คะ ต่อไปนี้ต้องระวังหน่อยนะคะ จะรังแกใครต้องมีเหตุผลและหลักฐานด้วยค่ะ”

แม่ลู่ชะงักมือที่กำลังตักน้ำใส่หม้อ มองดูลูกด้วยความแปลกใจ “ฉันไปรังแกเขาตอนไหน? นี่เพิ่งผ่านไปแป๊บเดียวเอง แกจะออกตัวปกป้องเขาทำไมขนาดนั้น?”

แม่ลู่ทำหน้าเย็นชา ในใจรู้สึกปวดหนึบขึ้นมา เจ้าลูกสาวตัวดีนี่สนใจเจ้าเด็กเซวียเยี่ยนนั่นเข้าจริงๆ แล้วสินะ

ลู่เจียเจียเห็นสีหน้าแม่ไม่สู้ดีก็นึกว่าแม่โกรธ

เธอเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อแม่เบาๆ อย่างระมัดระวัง “แม่คะ อย่าโกรธเลยนะ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น หนูแค่รู้สึกว่าที่แม่ทำกับผู้มีพระคุณของหนูแบบนี้ มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“ฉันโกรธ? ฉันจะไปโกรธอะไร!” แม่ลู่ตะโกนเสียงสูง

ลู่เจียเจีย: “…”

จังหวะนั้นเซวียเยี่ยนก็ถือถังน้ำเดินเข้ามา ลู่เจียเจียเห็นดังนั้นก็รีบเปิดฝาโอ่งน้ำทันที กลัวเขาจะโกรธเข้า “เทตรงนี้เลยค่ะ”

เธอนี่ลำบากจริงๆ ต้องคอยเอาใจคนโน้นทีคนนี้ที ลู่เจียเจียลอบเช็ดเหงื่อซึมบนหน้าผาก

จากนั้นเธอก็หยิบกะละมังล้างหน้าที่วางอยู่ข้างๆ ตักน้ำหนึ่งกระบวยส่งให้เซวียเยี่ยน “มาล้างหน้าก่อนสิคะ”

เซวียเยี่ยนส่ายหน้า ความดุดันในดวงตาเลือนหายไปจนหมดสิ้น เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เดี๋ยวผมหาบน้ำให้เต็มโอ่งก่อน”

เขาพูดจบก็ถือถังน้ำเดินออกไป ลู่เจียเจียมองตามสีหน้าเขา เห็นว่าเขาไม่ได้โกรธเคืองอะไรเลย กลับดูเต็มใจทำด้วยซ้ำ เธอก็รู้สึกงุนงงในใจ

เซวียเยี่ยนนี่อารมณ์ดีขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ

ไม่สิ… เซวียเยี่ยนคงไม่ได้เห็นแก่ที่บ้านเธอมีพ่อเป็นหัวหน้ากองการผลิตหรอกนะ ถึงได้ยอมอดทนทำเรื่องพวกนี้ให้

ยังไงเสียพ่อของเธอก็มีอำนาจในหมู่บ้านนี้มากพอตัว โดยเฉพาะสถานะทางบ้านของเซวียเยี่ยนที่ค่อนข้างเปราะบางอยู่ด้วย

ลู่เจียเจียก้าวขาเตรียมจะตามออกไป แต่พอขยับไปได้ก้าวเดียวก็โดนแม่ลู่เรียกไว้ “แกมานี่ มาเล่าให้แม่ฟังซิว่าเรื่องเถียนเย่าจู่นี่มันยังไงกันแน่”

“เรื่องนี้ยังไม่รีบหรอกจ้ะ”

“จะไม่รีบได้ยังไง เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แกยังไม่กลัว สมแล้วที่เป็นลูกสาวของฉัน!” แม่ลู่ก็แค่ไม่อยากให้ลู่เจียเจียไปหาเซวียเยี่ยนนั่นแหละ

แม่ลู่มองท่าทางไม่ได้เรื่องของลูกสาวแล้วหันไปถาม “ไอ้เด็กสามคนบ้านรองป่านนี้คงยังร้องไห้อยู่มั้ง เถียนจินฮวากลับไปบ้านตระกูลเถียนแล้ว ลู่เย่เพิ่งจะสองขวบ แกบอกแม่มาซิว่าจะดูแลกันยังไง”

“ก็ต้องให้พี่รองดูแลสิคะ” ลู่เจียเจียพับความตั้งใจที่จะตามไปหาเซวียเยี่ยนทิ้งทันที “สถานการณ์ตอนนี้มันเกิดขึ้นเพราะพี่รองดึงดันจะแต่งกับเถียนจินฮวาเองไม่ใช่เหรอคะ ก็ต้องให้พี่รองรู้สำนึกว่าความผิดที่ตัวเองก่อ ตัวเองก็ต้องแบกรับไว้สิ”

“แม่กะว่าจะหาเมียใหม่ให้พี่รองแกสักคน”

ลู่เจียเจียชะงักไปครู่หนึ่ง “แม่จะหาเมียใหม่ให้พี่รองจริงๆ เหรอคะ แต่ว่าตอนนี้ทั้งสองคนยังไม่ได้หย่ากันเลยนะ”

“คำไหนคำนั้น แม่พูดว่าจะออกเงินหาเมียใหม่ให้ลูกรองก็ต้องหาให้” แม่ลู่ถอนหายใจ “เถียนจินฮวานั่นอายุก็ปาไปเกือบสามสิบแล้ว แม่เห็นว่าชาตินี้หล่อนคงดัดนิสัยไม่หายหรอก ถ้าไม่เปลี่ยนเมียใหม่ บ้านรองก็คงพังไม่ต่างจากบ้านตระกูลเถียนนั่นแหละ”

ลู่เจียเจียรู้ว่าแม่ลู่พูดมีเหตุผล แต่พวกหลานชายหลานสาวของเธอคงไม่ได้คิดแบบนั้น

เธอพูดอย่างลังเล “แล้วต้าซานกับลู่ห่าว… พวกเขาอาจจะต่อต้านก็ได้นะคะ…”

แม่ลู่กลอกตา “ใครไม่อยากอยู่ด้วย ก็ไสหัวไปอยู่กับเถียนจินฮวาโน่น แล้วถ้าลู่กั่งกั๋วไม่ยอมหย่า ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเงินค่าสินสอด บ้านรองอยากจะอยู่กันยังไงก็ช่างหัวมัน”

ลู่เจียเจียขานรับอืออออย่างใจลอย สายตามองออกไปนอกประตู เซวียเยี่ยนหิ้วน้ำอีกถังเดินกลับมาแล้ว

เดิมทีเมื่อเช้าก็ไม่ได้ใช้น้ำไปเท่าไร พอเทน้ำลงไปสองถัง โอ่งน้ำก็แทบจะเต็มปริ่ม

“เซวียเยี่ยน คุณรีบล้างหน้าเถอะค่ะ” ลู่เจียเจียรีบขยับเข้าไปใกล้

เซวียเยี่ยนส่งเสียงอืมในลำคอ แล้วใช้น้ำในกะละมังที่ลู่เจียเจียตักไว้ให้

เขาถูมืออย่างตั้งอกตั้งใจ แม้บนมือจะเปรอะเปื้อน แต่ข้อนิ้วกลับเรียวยาว ลู่เจียเจียคิดในใจว่า ถ้าเซวียเยี่ยนไปเกิดในยุคอื่น มือคู่นี้คงเหมาะกับการเล่นเปียโนไม่น้อย

ไม่ทันไรน้ำก็ขุ่นดำ เซวียเยี่ยนยังไม่ได้ล้างหน้า ลู่เจียเจียก็ตักน้ำมาอีกกระบวยพลางบอกเขา “น้ำสกปรกแล้ว เททิ้งแล้วเปลี่ยนใหม่เถอะค่ะ”

เซวียเยี่ยนว่าง่าย สาดน้ำทิ้งไปข้างๆ ลู่เจียเจียจึงเทน้ำสะอาดลงไปใหม่อีกรอบ พอเห็นเขากำลังล้างหน้า เธอก็รีบร้อนวิ่งไปรินน้ำเย็นมาให้เขาดื่มหนึ่งถ้วย

แม่ลู่: “…”