บทที่ 97 คนโง่

อากาศร้อนอบอ้าวอยู่แล้ว ทว่าคำพูดของเซวียเยี่ยนกลับเหมือนประกายไฟที่จุดวาบขึ้นกลางอากาศ ทำเอาบรรยากาศรอบตัวพลันเดือดพล่าน

ลู่เจียเจียรู้สึกถึงไอความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้า เธอรีบกะพริบตาถี่ๆ แล้วหันหน้ากลับไป สีหน้าดูตื่นตระหนกอยู่บ้าง

เธอส่ายหน้าเบาๆ เหมือนกลองป๋องแป๋ง “ไม่กลัวหรอก”

“หน้าเปื้อนแล้ว” เซวียเยี่ยนก้มมองปลายจมูกของลู่เจียเจีย นึกอยากจะเอื้อมมือไปเช็ดให้เหลือเกิน

แต่ความคิดนั้นก็ถูกระงับลงทันควัน เซวียเยี่ยนก้มมองมือที่เปื้อนดินของตนเอง ตอนนี้เขายังแตะต้องตัวเธอไม่ได้

ภาพตอนที่ใบหน้าไปเปื้อนฝุ่นผุดขึ้นมาในหัว ลู่เจียเจียยิ่งรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวกว่าเดิม เธอรีบยื่นมือไปเช็ดข้างแก้มทั้งสองข้าง

แต่กลับไม่โดนปลายจมูกเลย จากนั้นเธอก็หลบสายตา ถามอ้อมแอ้มว่า “ตอนนี้สะอาดแล้วใช่ไหม”

เซวียเยี่ยนส่ายหน้า เขายกนิ้วขึ้นชี้ไปที่ปลายจมูกของลู่เจียเจีย “ตรงนี้”

“อ๋อ” ลู่เจียเจียรีบใช้นิ้วถูออกทันที ก่อนจะก้มหน้าถูซ้ำอีกครั้ง

ระหว่างนั้นเธอรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวผิดปกติ อากาศร้อนขนาดนี้ เธอคงไม่ได้เป็นลมแดดหรอกนะ

ลู่เฉ่าที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าทีของทั้งสองคนทั้งหมด เธอเบะปากด้วยความชิงชัง

ไม่รู้จริงๆ ว่าพี่เจียเจียของเธอเกิดเสียสติอะไรขึ้นมา ถึงได้ไปสนิทสนมกับเซวียเยี่ยนขนาดนั้น

ไม่กลัวบ้างหรือไงว่าจะโดนเซวียเยี่ยนเกาะติดไม่ปล่อย!

ลู่เฉ่ากลอกตาโดยไม่รู้ตัว แต่สายตายังไม่ทันเบนไปทางอื่น ก็ปะทะเข้ากับแววตาเย็นเยียบของเซวียเยี่ยนที่ตวัดมองมา

เธอรีบหันขวับไปทางอื่น ตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน

เซวียเยี่ยนมันคนบ้า ลู่เฉ่ายกมือขึ้นลูบคอตัวเอง รอยแผลบนนั้นยังไม่จางหาย เธอจึงต้องพันผ้าพันคอไว้โดยไม่สนสายตาประหลาดใจของคนรอบข้าง

ครู่หนึ่ง เธอก็อดใจไม่ไหว ชำเลืองมองไปทางลู่เจียเจียอีกครั้ง

เซวียเยี่ยนยืนอยู่ด้านหลังลู่เจียเจีย สายตาไม่ละไปจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอไม่รู้จะอธิบายสายตานั้นอย่างไร รู้สึกเพียงว่ามันช่างอันตรายและน่ากลัวเหลือเกิน

ขณะที่ลู่เฉ่ารู้สึกหวาดหวั่น ในใจก็แอบสะใจอยู่ลึกๆ ลู่เจียเจียโดนผู้ชายแบบนี้หมายตาเข้า อนาคตคงไม่มีวันลงเอยด้วยดีแน่

เธอหันไปมองทางแม่ลู่อย่างอารมณ์ดี

ฝั่งนั้นแม่ลู่กำลังจัดการแม่เถียนจนร้องโอดครวญ ส่วนเถียนเย่าจู่ที่อยู่ข้างๆ กำลังดัดกระดูกก็ร้องโหยหวนลั่น ทั้งสองคนสภาพไม่ต่างจากหมูที่รอโดนเชือด

พ่อเถียนทนดูต่อไปไม่ไหว เขาค้อมตัวเดินเข้าไปหาแม่ลู่ที่กำลังพักเหนื่อย พลางเอ่ยเสียงอ่อย “แม่ลู่ เรื่องวันนี้เป็นความผิดของพวกเราจริงๆ แต่ลูกสาวฉันก็แต่งเข้าบ้านพวกคุณแล้ว สองบ้านเราก็เกี่ยวดองกัน คุณอย่าเพิ่งทุบตีแกเลยนะ”

“ดองกันงั้นเหรอ?” แม่ลู่ลุกขึ้นยืน กระชากตัวเถียนจินฮวาที่หลบอยู่ด้านหลังไม่กล้าส่งเสียงออกมาต่อหน้าพ่อเถียน แล้วผลักไหล่เธออย่างแรง “แกพาลูกสาวแกกลับไปเลย บ้านตระกูลลู่เราไม่เอาแล้ว วันนี้ฉันจะใจกว้างสักครั้ง ยอมควักเงินสินสอดให้เจ้าสองแต่งเมียใหม่อีกรอบก็ได้ ไม่เชื่อหรอกว่าจะหาเมียดีๆ ไม่ได้!”

สีหน้าของลู่เจียเจียซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

เถียนจินฮวาก็เหมือนเนื้อร้ายชิ้นใหญ่บนบาดแผล ตัดออกก็กระทบเส้นประสาทที่ขา แต่ถ้าไม่ตัด ขาทั้งข้างก็คงเน่าตาย

ทางด้านเถียนจินฮวาอึ้งงันไป เธอไม่คิดว่าแม่ลู่จะคิดเปลี่ยนตัวเธอจริงๆ หญิงสาวสติแตกทันที ทรุดลงกับพื้นกอดขาแม่ลู่ไว้แน่น “แม่ ฉันเกิดเป็นคนตระกูลลู่ ตายก็จะเป็นผีตระกูลลู่ ไม่มีทางไปจากบ้านตระกูลลู่เด็ดขาด! อีกอย่าง ถ้ากั่งกั๋วแต่งงานใหม่ แม่เลี้ยงคนนั้นต้องตีลูกฉันตายแน่ๆ”

“ถอยไปนะ!” แม่ลู่รู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหว พยายามถีบส่งเถียนจินฮวาออกไปให้พ้นตัว

ต้าซานรีบพุ่งเข้ามา “ย่าครับ ขอร้องล่ะ อย่าให้พ่อกับแม่หย่ากันเลย ถ้ามีแม่เลี้ยงเข้ามา เขาต้องตีผมตายแน่ๆ แล้วถ้าพวกเขามีลูกของตัวเอง ผมกับพี่น้องก็คงไม่มีใครเอาแล้ว!”

ลู่ห่าวกับลู่หยวนที่วิ่งตามมาทีหลังก็ตกใจร้องไห้จ้ากับเหตุการณ์ตรงหน้าเช่นกัน

ในหมู่บ้านซีสุ่ยก็เคยมีพ่อแท้ๆ แต่งงานใหม่ ลูกพวกนั้นไม่มีข้าวกิน เสื้อผ้าที่ใส่ก็ขาดวิ่น แถมยังโดนตีทุกเมื่อเชื่อวัน

ต่อไปพวกเธอจะต้องเป็นเหมือนเด็กพวกนั้นหรือเปล่า!

“หยุดร้องได้แล้ว!” แม่ลู่ตวาดลั่น

เสียงร้องไห้ของลูกหลานบ้านรองชะงักกึกทันที

แม่ลู่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา “เถียนจินฮวา วันนี้แกแสดงจุดยืนให้ฉันเห็นหน่อย ตอนแต่งเข้ามาเราตกลงกันไว้แล้วว่าจากนี้ไปแกจะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับบ้านตระกูลเถียนอีก วันนี้แกพูดต่อหน้าทุกคนมาซิว่า ต่อไปแกยังมีบ้านเดิมหลงเหลืออยู่อีกไหม?”

ลู่เจียเจียรู้สึกว่าสมองของเถียนจินฮวาคงขาดอะไรไปสักเส้นจริงๆ

ถ้าเป็นเธอที่มีคนบ้านสามีคอยหนุนหลังขนาดนี้ เธอคงอยากจะตัดขาดไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนบ้านตระกูลเถียนไปตลอดชีวิต หลุดพ้นจากครอบครัวพรรค์นั้นให้สิ้นซาก

แต่ดูเถียนจินฮวาสิ ยังเอาตัวเข้าไปพัวพันอยู่ได้

หรือว่าถ้าเจอปีข้าวยากหมากแพงขึ้นมา เธอจะยอมให้ลูกสาวลูกชายตัวเองอดตายเหมือนพี่สาวเธอ เพื่อเอาอาหารไปประเคนให้บ้านเดิมหรือไง!

ลู่เจียเจียแค่คิดก็ขนลุกซู่ เถียนจินฮวาก็เหมือนหมาป่าตาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่อง ไม่รู้ว่าจะแว้งกัดเอาเมื่อไหร่

เถียนจินฮวาหันไปมองแม่เถียนที่โดนทุบตีจนสะบักสะบอมอยู่บนพื้น และน้องชายที่กำลังนอนครวญครางอยู่ไม่ไกล

แม่กับน้องชายกำลังลำบากขนาดนี้ เธอจะกล้าพูดต่อหน้าคนมากมายได้ยังไงว่าไม่มีบ้านเดิมแล้ว?

อีกอย่าง เธอยังหวังพึ่งให้บ้านเดิมคอยหนุนหลังอยู่ ถ้าตัดขาดจากบ้านตระกูลเถียนไป ต่อไปถ้าโดนบ้านตระกูลลู่รังแก ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครออกหน้าช่วยเธอเลยเหรอ

“นังสารเลวเอ๊ย!” แม่ลู่เห็นเถียนจินฮวายังเงียบเป็นเป่าสากก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

สันดานมันหยั่งรากลึกจริงๆ จะให้คนแบบนี้เปลี่ยนนิสัย ชาตินี้ก็คงไม่มีทางเป็นไปได้

แม่ลู่ออกแรงที่เท้าสะบัดเธอลงกับพื้น “บ้านตระกูลลู่เราไม่มีทางเก็บคนแบบแกไว้ ไม่อย่างนั้นบ้านรองคงไม่แคล้วเป็นเหมือนบ้านตระกูลเถียน แกไสหัวกลับไปเดี๋ยวนี้เลย!”

เธอเอื้อมมือไปดึงตัวต้าซานขึ้นมา “ร้องไห้อยู่นั่นแหละ ร้องไปทำไมกัน ไม่มีแม่คนนี้ ฉันก็หาแม่ใหม่ที่ดีกว่าให้แกได้ ไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีเถียนจินฮวาแล้วพวกแกบ้านรองจะอยู่กันไม่ได้!”

“พาลูกสาวแกออกไปให้พ้นหน้าฉัน!” เธอตะโกนใส่พ่อเถียน

พ่อเถียนหดคอลง แต่ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าเถียนจินฮวาเป็นแรงงานชั้นดี พอกลับไปก็ใช้งานทำงานไร่นาได้พอดี

อีกอย่าง ยังมีลูกชายอีกสี่คนของบ้านรองตระกูลลู่ เขาไม่เชื่อหรอกว่าลู่กั่งกั๋วจะไม่มารับตัวเถียนจินฮวากลับไป

ถึงเวลานั้นค่อยถือโอกาสคุยเรื่องลูกชายคนเล็กของเขา เรื่องใหญ่จะได้กลายเป็นเรื่องเล็ก

เขาเอื้อมมือไปประคองเถียนจินฮวา “ลูกสาว กลับบ้านกับพ่อเถอะ ไม่ต้องอยู่ที่นี่ให้ช้ำใจ!”

พ่อเถียนทำน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับพ่อผู้เปี่ยมเมตตา เถียนจินฮวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยโฮออกมาทันทีราวกับเจอที่พึ่งพิง “พ่อ!”

คนบ้านตระกูลลู่ระบายความแค้นออกมาแล้ว เถียนเย่าจู่ถูกขังไว้ในห้องมืดประจำหมู่บ้าน

คนบ้านตระกูลเถียนร้อนใจกันแทบตาย แต่กลับไม่มีหนทางอะไรเลย

แม่เถียนตาแดงก่ำด้วยความสงสารลูก เธอตำหนิลูกชายในใจว่าทำไมไม่เลือกที่ลับตาคน ตอนนี้ต้องมาโดนขังเพราะเด็กผู้หญิงแท้ๆ

เถียนจินฮวาเดินตามพ่อเถียนไปหาแม่เถียน เธอช่วยพยุงแม่เถียนขึ้น เตรียมจะกลับไปคิดหาวิธีที่บ้านตระกูลเถียน

ต้าซานเห็นเถียนจินฮวากำลังจะจากไปก็ร้องตะโกน “แม่ อย่าไปนะ แม่ อย่าไป!”

แม่ลู่ทำหน้าบึ้งตึงดึงตัวต้าซานไว้ ต้าซานดิ้นไม่หลุด ได้แต่ยื่นมือออกไปร้องเรียกเถียนจินฮวาไม่หยุด

เถียนจินฮวาหันกลับไปมองลูกชายแวบหนึ่ง รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง เธอหยุดชะงักไปไม่กี่วินาที แต่สุดท้ายก็เดินจากไปพร้อมกับคนบ้านตระกูลเถียน

ลู่เจียเจียขมวดคิ้ว เธอรังเกียจเถียนจินฮวาถึงขีดสุดจริงๆ

ที่แม่ลู่พูดเมื่อครู่ให้เถียนจินฮวาไสหัวกลับบ้านตระกูลเถียน เดิมทีก็แค่อยากให้เถียนจินฮวาตัดขาดกับบ้านเดิมให้เด็ดขาด

ไม่นึกเลยว่าเถียนจินฮวาจะเดินตามคนบ้านตระกูลเถียนไปจริงๆ

แม้แต่ลูกชายที่ร้องไห้แทบขาดใจอยู่ข้างหลังขอให้เธอกลับมา เถียนจินฮวาก็แค่หันไปมองไม่กี่วินาทีเท่านั้น

“เธอเป็นโรคประสาทหรือไง” ลู่เจียเจียพึมพำเบาๆ

เซวียเยี่ยนที่อยู่ข้างหลังเธอพยักหน้าเห็นด้วย “คนโง่”

ลู่เจียเจีย: “…”