บทที่ 96 อย่ากลัวเลย

นิ้วมือเรียวยาวคู่นั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ทั้งหยาบกร้านและดำมืด ทว่ากลับบีบแน่นราวกับคีมเหล็ก ต่อให้ดึงอย่างไรก็ไม่อาจสะบัดหลุด

ขาของเถียนเย่าจู่สั่นระริก เขาค่อยๆ หันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านข้างให้เต็มตา

เซวียเยี่ยนสูงกว่าเขาอยู่ช่วงหัว กล้ามเนื้อแน่นหนาบนท่อนแขนเห็นได้ชัด เขายกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบดุดันเหลือเกิน

ลู่เจียเจียเห็นเถียนเย่าจู่เริ่มออกอาการขวัญหนีดีฝ่อ ใบหน้าเล็กๆ ของเธอยิ่งฉายแววรังเกียจชัดเจนกว่าเดิม

นิสัยรังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนเข้มแข็งนี่มันฝังลึกอยู่ในกระดูกคนตระกูลเถียนจริงๆ

ตอนรังแกเธอที่เป็นผู้หญิงกลับทำเป็นวางท่าดุร้าย พอเจอเซวียเยี่ยนที่เหนือกว่าหน่อยก็กลัวจนตัวสั่น ไม่กล้ากระดิกแม้แต่นิดเดียว

“เซวียเยี่ยน… ปล่อยฉันนะ” เถียนเย่าจู่พยายามสะบัดแขนออก

เซวียเยี่ยนจ้องเถียนเย่าจู่ด้วยสายตาเย็นชาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลายมือออก

เถียนเย่าจู่นึกดีใจในใจ รีบหมุนตัวเตรียมจะหนี ทว่าวินาทีต่อมา หมัดหนักๆ ก็กระแทกเข้าที่คางเขาอย่างจัง

เพียงหมัดเดียว เถียนเย่าจู่ก็มึนงงจนเห็นดาวหมุนวนไปหมดในหัว

ร่างอ้วนอุ้ยอ้ายล้มฟาดลงกับพื้นดังพลั่ก

เซวียเยี่ยนเดินเข้าไปหาเถียนเย่าจู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาใช้มือข้างหนึ่งกดลงบนไหล่อีกฝ่าย พอออกแรงเพียงนิด เถียนเย่าจู่ก็ร้องลั่นออกมาทันที

เถียนเย่าจู่กอดแขนตัวเอง เหงื่อกาฬผุดซึม เขาเจ็บจนรู้สึกเหมือนแขนตัวเองหัก ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วจนแทบอยากจะตายให้พ้นๆ ไป

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วมาก พอลู่เจียเจียได้สติ เซวียเยี่ยนก็จัดการดึงข้อต่อแขนของเถียนเย่าจู่หลุดไปเรียบร้อยแล้ว

บนตัวเซวียเยี่ยนเต็มไปด้วยฝุ่นจากการตีข้าว ดูมอมแมมไปหมด แต่แววตากลับดูอันตรายและน่าเกรงขาม โดยเฉพาะตอนที่เขามองเถียนเย่าจู่ ราวกับกำลังมองคนตายคนหนึ่ง

ตอนเห็นเซวียเยี่ยนฆ่าหมูป่าครั้งแรกเธอยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยู่ด้วยกันนานหรืออย่างไร ตอนนี้พอได้เห็นเซวียเยี่ยนในมุมที่ดูอันตรายแบบนี้อีกครั้ง เธอกลับรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด!

ลู่เจียเจียเห็นเซวียเยี่ยนยกเท้าขึ้นหมายจะเหยียบข้อมือเถียนเย่าจู่ หางตาเธอก็เหลือบไปเห็นชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรงมาพอดี

กลัวเขาจะเสียเปรียบ ลู่เจียเจียจึงรีบก้าวไปข้างหน้าแล้วโอบเอวเขาไว้พลางดึงรั้ง “ช่างเถอะค่ะ ปล่อยเขาไปนอนคุกดีกว่า ฉันว่าแบบนั้นทรมานกว่าเยอะ”

เซวียเยี่ยนก้มมองมือเล็กขาวผ่องที่โอบเอวเขาอยู่ รวมถึงร่างนุ่มนิ่มที่แนบชิดด้านหลัง เขาสงบใจเก็บเท้ากลับมา ทว่าใบหูสีทองแดงกลับขึ้นสีแดงระเรื่อ

ลู่เจียเจียเห็นเซวียเยี่ยนหยุดการกระทำก็ออกแรงดึงมากขึ้น เซวียเยี่ยนยอมให้เธอฉุดไปโดยง่ายดาย

พ่อลู่และแม่ลู่รีบร้อนวิ่งเข้ามา พอเห็นเถียนเย่าจู่นอนครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น ทั้งคู่ไม่ได้สนใจแต่กลับรีบคว้าตัวลู่เจียเจียมาสำรวจ “เป็น…เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?”

อากาศร้อนขนาดนี้ ลู่เจียเจียวิ่งมาครู่หนึ่ง เหงื่อบนหน้าผากทำให้ไรผมเปียกชุ่ม เธอส่ายหน้า “แม่ หนูไม่เป็นอะไรค่ะ”

ถ้าไม่เป็นอะไรแล้วทำไมหน้าถึงมอมแมมไปด้วยฝุ่นแบบนั้น? แม่ลู่เดาถึงความเป็นไปได้หนึ่ง ลูกสาวเธอคงไม่ได้โดนเถียนเย่าจู่กดลงกับพื้นหรอกนะ?

แม่ลู่ใจหายใจคว่ำ รีบยื่นมือไปเช็ดหน้าเช็ดตาให้ลู่เจียเจียทันที

“หนูไม่เป็นไรค่ะ ฝุ่นพวกนี้มาจากตัวเซวียเยี่ยนต่างหาก เมื่อกี้เขาช่วยหนูไว้” ลู่เจียเจียเงยหน้ายิ้มให้เซวียเยี่ยน

แม่ลู่หันไปมองเซวียเยี่ยน พอเห็นว่าเสื้อผ้าเขาเต็มไปด้วยฝุ่น ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ที่แท้ก็ไม่ใช่เพราะลูกสาวโดนกดลงพื้นแล้วเลอะสินะ… เอ๊ะ? แล้วทำไมถึงเปื้อนหน้าได้ล่ะ?

พ่อลู่กับแม่ลู่สบตากัน พลันนึกถึงบทสนทนาในคืนนั้นขึ้นมา

พ่อหนุ่มเซวียเยี่ยนคนนี้มีพลังปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายจริงๆ หรือเปล่านะ ทำไมถึงได้โผล่มาถูกจังหวะตอนที่ลูกสาวพวกเขากำลังตกอยู่ในอันตรายได้ตลอดเลยล่ะ

เซวียเยี่ยนคนนี้จะมีพลังปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายจริงๆ หรือเปล่านะ ทำไมถึงมักจะโผล่มาถูกจังหวะตอนที่ลูกสาวพวกเขาตกอยู่ในอันตรายอยู่เรื่อย

ลู่เย่กั๋วมองเถียนเย่าจู่ที่นอนอยู่บนพื้นเหมือนหมูตัวหนึ่ง เขาเตะมันไปหนึ่งทีด้วยความโกรธจัด “ไอ้สภาพทุเรศแบบแกเนี่ยนะ ยังกล้าคิดหวังสูงกับน้องเล็กของฉัน ฉันจะเตะแกให้ตายคอยดู!”

เถียนเย่าจู่มองคนบ้านตระกูลลู่ตัวสั่นเทา เดิมทีเขาคิดจะฉวยโอกาสเอาเปรียบเจียเจีย ต่อให้เธอไม่อยากแต่งงานกับเขาก็ต้องแต่ง

แต่ตอนนี้กลับไม่ได้เอาเปรียบ แถมยังไม่ได้เป็นเขยตระกูลลู่อีก แบบนี้จะไม่ใช่หายนะมาเยือนหรือไง

เถียนเย่าจู่ตะโกนเรียกเถียนจินฮวา “พี่หก พี่หก!”

เถียนจินฮวามองน้องชายที่นอนโอดครวญอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บใจ เธอเอ่ยเสียงเบาจากด้านข้าง “น้องสี่ น้องสี่ เราก็เป็นญาติกันทั้งนั้น น้องเล็กคงไม่ได้ตั้งใจ เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ”

“ถ้าพี่ยังกล้าพูดอีกคำ ฉันจะตบพี่แน่ ต่อให้เป็นพี่สะใภ้รองก็ช่าง!” ลู่เย่กั๋วกล่าวด้วยแววตาเกรี้ยวกราด “พวกเรายังไม่เคยแตะต้องน้องเล็กแม้แต่ปลายนิ้ว แต่วันนี้เกือบโดนน้องชายพี่ทำร้าย ฉันยังไม่ทันคิดบัญชีกับพี่ พี่ก็กล้าเปิดปากเข้าข้างมันแล้วเหรอ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ตอนนี้ฉันไม่อยากนับพี่เป็นพี่สะใภ้แล้วด้วยซ้ำ!”

“ตอนแรกแม่ก็บอกแล้วว่าไม่ให้พี่รองแต่งกับเถียนจินฮวา แต่เขาก็ดึงดันจะแต่งให้ได้ ตอนนี้ดูสิ บ้านเมียยังกล้าคิดระยำกับน้องสาวตัวเองอีก!”

ลู่กั่งกั๋วเม้มปากแน่น กำหมัดจนตัวสั่นเทา เขาทนไม่ไหวจึงตบหน้าเถียนจินฮวาไปหนึ่งฉาด แล้วชี้หน้าเถียนเย่าจู่ที่นอนอยู่บนพื้น “มันกล้าใช้วิธีสารเลวแบบนี้กับน้องเล็กฉัน แล้วเธอยังกล้าบอกว่าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดอีกเหรอ บ้าเอ๊ย!”

เถียนจินฮวาล้มลงไปกองกับพื้น เห็นได้ชัดเลยว่าลู่กั่งกั๋วลงมือแรงแค่ไหน

คนบ้านตระกูลลู่ไม่มีใครไม่โกรธแค้น หากวันนี้เถียนเย่าจู่ทำสำเร็จ ชีวิตของเจียเจียคงพังทลายลง เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าคน หรือจะพูดให้ถูกคือเลวร้ายยิ่งกว่าฆ่าคนเสียอีก

บ้านตระกูลเถียนก่อเรื่องชั่วช้าขนาดนี้ แต่เถียนจินฮวากลับยังกล้าเดินเข้ามาหวังจะขอความเห็นใจ ใครให้ท้ายเธอถึงได้กล้าขนาดนี้กัน? เถียนจินฮวาเห็นคนตระกูลลู่ทุกคนต่างจ้องมองเธอด้วยความชิงชัง แม้จะถูกตบก็ยังไม่กล้าโวยวาย

ลู่เย่กั๋วยังอยากจะเตะซ้ำอีกสองที แต่พ่อลู่เอ่ยเสียงเย็น “พอได้แล้ว เอาตัวมันไป ส่งเข้าคอมมูน”

สถานการณ์เลวร้ายขนาดนี้ อย่างน้อยมันก็ต้องได้รับโทษหนักแน่

ในตอนนั้นเอง แม่เถียนก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พอเห็นลูกชายร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น เธอก็โผเข้าไปหาด้วยใจที่สลาย “ลูกรักของแม่ ใครทำลูกจนเป็นแบบนี้!”

“ใครทำมันแบบนี้งั้นเหรอ? ก็ฉันนี่ไง!” แม่ลู่กำลังหงุดหงิดที่หาที่ลงไม่ได้พอดี เธอคว้าผมแม่เถียนแล้วกระชากลงกับพื้น ก่อนจะหันไปบอกป้าสะใภ้ใหญ่กับจางซูอวิ๋น “ช่วยกันกดมันไว้ที ดูซิว่าวันนี้ฉันจะจัดการมันให้เข็ด!”

ลู่เจียเจียกระตุกเสื้อแม่ลู่จากด้านหลัง จางซูอวิ๋นชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง พลางคิดว่าน้องเล็กคงจะขอให้เลิกราหรือเปล่า

แต่ใครจะไปคิดว่าลู่เจียเจียกลับพูดว่า “แม่คะ ครั้งนี้พวกเราทำไปเพราะมีเหตุผล แต่อย่าตีให้ถึงตายเลยค่ะ”

จางซูอวิ๋น: “ไม่ต้องห่วงหรอก แม่แกกะน้ำหนักมือแม่นจะตาย” แม่ลู่ตบหน้าแม่เถียนชุดใหญ่ไม่ยั้ง

ลูกชายมันกล้าทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ได้ ก็ต้องมีนังแก่หน้าด้านนี่คอยยุยงอยู่เบื้องหลังแน่ๆ ยอมให้แต่งเข้าบ้านตระกูลลู่มาเป็นตัวซวยทำบ้านแตกก็ถือว่าบุญโขแล้ว ยังจะกล้ามาคิดไม่ซื่อกับลูกสาวฉันอีก!

พ่อลู่ไม่ได้สนใจจะต่อความยาวสาวความยืด เขาหาหมอมาต่อกระดูกให้เถียนเย่าจู่ มัดเท้าทั้งสองข้างไว้ แล้วก็พาตัวเข้าเมืองไป

ครอบครัวพ่อเถียนรีบตามมาสมทบในเวลาไม่นาน แต่คนบ้านตระกูลลู่แต่ละคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ทำให้ไม่มีใครกล้าพุ่งเข้ามาสักคน

ลู่เจียเจียไม่คิดเลยว่าครอบครัวที่ขี้ขลาดขนาดนี้ วันนี้กลับมีลูกบ้ากล้ามาหาเรื่องเธอถึงกลางถนน

ถ้าจะพูดให้ชัดเจนหน่อยก็คือ บ้านนั้นเห็นผู้ชายสำคัญกว่าผู้หญิงจนเกินไป คิดว่าเด็กผู้หญิงก็แค่พวกตัวขาดทุน แกล้งไปก็ไม่มีอะไรเสียหาย

โดยเฉพาะเถียนเย่าจู่ นิสัยน่ารังเกียจจริงๆ ยุคสมัยนี้ถ้าเด็กผู้หญิงโดนล่วงเกินขึ้นมาจริงๆ แล้วเจอกับครอบครัวหัวโบราณ ก็มีแค่สองทางเลือกเท่านั้น คือไม่แต่งงานออกไป ก็ต้องไปตาย

“กลัวเหรอ?” เซวียเยี่ยนจู่ๆ ก็ถามขึ้นจากด้านหลังลู่เจียเจีย

ลู่เจียเจียหันกลับไปมอง เห็นเซวียเยี่ยนยืนอยู่ข้างๆ คราบฝุ่นที่ปลายจมูกของเธอยังเช็ดไม่สะอาด ตอนที่เงยหน้ามองเขาก็ช้อนตามองอย่างรอคอย

เซวียเยี่ยนก้มลงมองริมฝีปากแดงระเรื่อชุ่มชื้นของลู่เจียเจีย ถ้าจะจูบกัน มุมนี้ถือว่าเหมาะเจาะทีเดียว

เซวียเยี่ยนก้มมองริมฝีปากแดงระเรื่อชุ่มฉ่ำของลู่เจียเจีย หากคิดจะจูบ มุมนี้ช่างเหมาะเจาะพอดี

เขากลืนน้ำลายลงคอพลางกระซิบ “ไม่ต้องกลัว”