บทที่ 95 เธอแต่งงานกับผม เราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกันมากขึ้นไปอีก

อากาศร้อนระอุ เหงื่อซึมตามปลายจมูกรั้นสวยของหญิงสาว ริมฝีปากของเธอแดงระเรื่อราวกับภาพวาด ลมวูบหนึ่งพัดผ่าน ปอยผมสีดำขลับปลิวไสวไปปัดป่ายติ่งหูขาวผ่องนั้น

เถียนเย่าจู่ได้กลิ่นหอมจางๆ โชยมา เขามองดวงตากลมโตคู่สวยของลู่เจียเจียด้วยความตื่นเต้นระคนหื่นกระหาย “น้องลู่ มานี่สิ เดี๋ยวฉันเช็ดเหงื่อให้!”

ผ้าเช็ดหน้าของเถียนเย่าจู่สีขาวสะอาดสะอ้าน ทว่ามือที่ถือมันกลับดูอวบอ้วนน่ารังเกียจ ซ้ำยังมีคราบดินฝังอยู่ในซอกเล็บดำมืด

ลู่เจียเจียถอยหลังกรูดด้วยความสะอิดสะเอียน “ใครเป็นน้องแก? ฉันเตือนไว้ก่อนนะ ถอยไปให้ไกลๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนเรียกคนมาจัดการแกแน่!”

เห็นลู่เจียเจียต่อต้านรุนแรงเช่นนี้ เถียนเย่าจู่จึงพูดไม่อ้อมค้อมอีก “น้องลู่ ฉันชอบเธอจริงๆ นะ ดูสิ พี่ชายรองเธอแต่งงานกับพี่สาวฉันไปแล้ว ถ้าฉันได้เธอไปอีกคน เราก็ยิ่งสนิทแน่นแฟ้นกันมากขึ้นไม่ใช่เหรอ”

“นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? ต่อให้ฉันต้องขึ้นคานไปตลอดชีวิต ก็ไม่มีทางชายตามองคนอย่างนายหรอก!” ลู่เจียเจียจ้องเถียนเย่าจู่ด้วยความชิงชัง “อายุอานามขนาดนี้แล้วยังเกาะพ่อแม่กิน ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยไปทำงานในไร่นาเลยสักครั้ง ตัวเองกินจนอ้วนพี แต่พ่อแม่ตัวเอง หรือแม้แต่หลานสาวในบ้านยังผอมแห้งเหลือแต่กระดูก นายยังมีความเป็นคนอยู่บ้างไหม? ต่อให้เป็นคนบ้า เขาก็ยังไม่เอาคนอย่างนายไปเป็นผัวหรอก!”

เถียนเย่าจู่ขมวดคิ้ว “ฉันทำไม? ฉันเป็นลูกชายของบ้าน ตระกูลเถียนต้องหวังพึ่งฉันสืบสกุล อีกอย่างพ่อแม่รักฉันมันผิดตรงไหน? รอให้เธอแต่งเข้าบ้านมา ฉันรับประกันได้เลยว่าจะไม่ให้เธอทำงานหนักสักอย่าง ให้พ่อแม่ฉันลงไร่ลงนาหาเลี้ยงเราสองคนก็พอ”

“นายไสหัวไปเลยนะ!” ลู่เจียเจียหันหลังเตรียมจะเดินหนีไป

เที่ยงนี้เธอต้องบอกแม่ลู่เกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ได้

ลู่เจียเจียไม่อยากข้องเกี่ยวกับคนอย่างเถียนเย่าจู่ และไม่อยากให้เกิดข่าวลือเสียหายตามมาเด็ดขาด

แม้แต่ในยุคปัจจุบันยังมีคำพูดที่ว่าแมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไร้รอยร้าว นับประสาอะไรกับยุค 70 ที่นี่

คนมักบอกว่าอย่าไปใส่ใจกับข่าวลือ แต่เมื่อใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ ข่าวลือสามารถฆ่าคนได้จริงๆ หรือกลายเป็นเหตุผลให้คนอื่นมาโจมตีคุณได้เลย

เถียนเย่าจู่เห็นลู่เจียเจียจะเดินหนีก็รีบร้อน “น้องลู่ อย่าเพิ่งไปสิ ฉันชอบเธอจริงๆ นะ” เถียนเย่าจู่เดินเข้าไปหา มือหนึ่งคว้ามือลู่เจียเจีย ส่วนอีกมือหนึ่งตรงเข้าโอบเอวเธอ

บ้าเอ๊ย! ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่หน้าไม่อายขนาดนี้

ลู่เจียเจียโมโหจนเดือดพล่าน เธอเงื้อมือตะปบลงบนใบหน้าเถียนเย่าจู่จนเกิดรอยเลือด

เถียนเย่าจู่รู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้า เขาถูกแม่เถียนตามใจมาตั้งแต่เด็ก แค่โดนมีดบาดนิ้วก็ร้องห่มร้องไห้แล้ว

เขาเอามือกุมหน้าพลางทำสีหน้าบิดเบี้ยว “ลู่เจียเจีย ยัยเด็กนี่ แกกล้าลงมือกับฉันเหรอ!”

พูดจบเถียนเย่าจู่ก็พุ่งเข้าใส่ลู่เจียเจียอีกครั้ง

ลู่เจียเจียไหวพริบดี เธอหันไปมองด้านหลังของเถียนเย่าจู่ ใบหน้าเล็กเผยท่าทางดีใจ “พี่สี่! เถียนเย่าจู่คนนี้รังแกฉัน พี่ช่วยจัดการมันให้ที!”

ลู่เจียเจียเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาหยิ่งผยอง ท่าทางเหมือนคนที่มีคนหนุนหลังอย่างเห็นได้ชัด

เถียนเย่าจู่ตัวแข็งทื่อ

ลู่เย่กั๋วมีนิสัยชอบมีเรื่องชกต่อยมาตั้งแต่เด็ก อารมณ์ก็ฉุนเฉียว เถียนเย่าจู่เคยโดนเขาทุบตีตอนเด็กๆ ครั้งหนึ่ง เลยฝังใจหวาดกลัวเขามาตลอด

เถียนเย่าจู่ตัวสั่นเทา ถอยหลังกรูไปอย่างตะกุกตะกัก “ฉัน… ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ ฉันก็แค่ล้อเล่นกับน้องลู่เจียเจียเท่านั้น”

เขารีบหันหลังกลับไปดูตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าข้างหลังว่างเปล่าไม่มีใครอยู่เลย เถียนเย่าจู่รู้ทันทีว่าตัวเองโดนหลอกแล้ว

เขารีบหันกลับมาอีกครั้ง ก็พบว่าลู่เจียเจียกำลังวิ่งไปข้างหน้า ทิ้งห่างเขาไปหลายเมตรแล้ว

ลู่เจียเจียวิ่งไปพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ จนเห็นกองฟืนอยู่ไม่ไกล ในชนบทมักจะนิยมใช้กิ่งไม้แห้งเป็นเชื้อไฟ จึงมักกองรวมกันไว้ จะใช้เมื่อไหร่ก็ค่อยเดินมาหยิบ

เธอพุ่งตัววิ่งออกไปทันที เถียนเย่าจู่กัดฟันวิ่งไล่ตามมาติดๆ

หากผู้หญิงคนไหนเสียชื่อเสียง ต่อให้เธอจะบริสุทธิ์น่าสงสารแค่ไหน สุดท้ายก็มีแต่ต้องแต่งงานกับเขาเท่านั้น อีกอย่างเขาสัญญาว่าจะดูแลเธอให้ดีแน่!

เถียนเย่าจู่แบกพุงพลุ้ยไล่ตามมา “น้องลู่ อย่าหนีเลย มานี่เถอะ เดี๋ยวฉันเช็ดเหงื่อให้”

ลู่เจียเจียรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีวิ่งสุดกำลัง เธอคว้ากิ่งไม้ที่หนาที่สุดหันกลับไปฟาดใส่ร่างเถียนเย่าจู่

“โอ๊ย!” เถียนเย่าจู่โดนฟาดเข้าที่ไหล่เต็มแรง เขาร้องโอดครวญพลางกระโดดโหยงไปมา

ลู่เจียเจียฟาดไม้ในมือไปพลางตะโกนไปพลาง “ช่วยด้วย! มีคนลวนลาม!”

ทว่าตอนนี้ในหมู่บ้านแทบไม่มีใครอยู่ คนส่วนใหญ่ต่างออกไปเกี่ยวข้าวสาลีหรือนวดข้าวอยู่ในนา บ้างก็ขึ้นเขาไปตัดหญ้าให้หมูกันหมด

ลู่เจียเจียตะโกนเรียกอยู่หลายครั้งก็ไม่มีใครขานรับ มีเพียงเด็กหญิงอายุราวห้าหกขวบสองสามคนโผล่หน้าออกมาจากบ้านข้างๆ

ลู่เจียเจียจนปัญญา ได้แต่เอ่ยขอร้องเด็กๆ ให้ไปช่วยตามคนตระกูลลู่มา “พวกหนูช่วยวิ่งไปตามพ่อลู่ให้พี่หน่อยได้ไหมจ๊ะ”

เด็กคนหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวิ่งเตาะแตะจากไป

ลู่เจียเจียไม่หยุดมือ เธอหวดไม้ใส่เถียนเย่าจู่ไม่ยั้ง หวังจะตีให้เขาลุกไม่ขึ้นไปเลย

โจวเหวินชิงที่กำลังแบกตะกร้าขี้หมูผ่านมายินเสียงเข้าพอดี เขารีบเดินไปหลบมุมตึกแล้วชะเง้อมองไปทางต้นเสียง

เขาเห็นลู่เจียเจียถือไม้เรียวหวดใส่ผู้ชายรูปร่างท้วมคนหนึ่งไม่หยุด

โจวเหวินชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะนึกแผนการบางอย่างขึ้นมาได้

ถ้าเขาโผล่ออกไปช่วยในตอนที่ลู่เจียเจียกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ เขาก็จะกลายเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลลู่ไปโดยปริยาย

รอให้เขาได้แต่งงานกับลู่เจียเจียเมื่อไหร่ งานของเธอก็ย่อมกลายเป็นของเขา

โจวเหวินชิงจึงแอบหลบอยู่ในที่มืดคอยดูสถานการณ์

ถึงอย่างนั้นเถียนเย่าจู่ก็เป็นผู้ชาย เขาเอื้อมมือคว้าสะเปะสะปะไปมาไม่หยุด จนกระทั่งคว้าไม้จากมือเธอไว้ได้จริงๆ

เมื่อครู่ลู่เจียเจียไม่กล้าหวดไปที่หัวของเถียนเย่าจู่ เพราะกลัวว่าถ้ามือหนักไปจนอีกฝ่ายตายเข้า เธอจะซวยติดคุกเอาได้ เถียนเย่าจู่คนนี้ไม่คุ้มค่าพอที่จะให้เธอเอาอนาคตไปเสี่ยง

เห็นเขาคว้าไม้ไว้ได้ ลู่เจียเจียก็หมุนตัววิ่งหนีทันที เธอตัวเล็กและคล่องแคล่ว ส่วนเถียนเย่าจู่โดนตีทั้งที่เอว หลัง และหน้าท้องจนปวดระบมไปหมด แถมรูปร่างยังอ้วนเทอะทะ จึงไล่ตามลู่เจียเจียไม่ทัน

ลู่เจียเจียเห็นว่าเขาไล่ตามมาไม่ทันแน่ จึงหันกลับมายิ้มให้อย่างสดใส “เก่งจริงก็ไล่ตามมาสิ ไอ้คนขี้ขลาด แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันนายยังไล่ไม่ทันเลยหรือไง”

เถียนเย่าจู่กัดฟันวิ่งไล่ตาม ลู่เจียเจียก็โกยแน่บวิ่งหนีไปข้างหน้า ทันทีที่เลี้ยวโค้ง หน้าผากของเธอก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่างเต็มแรง ทั้งร่างถลาเข้าไปในอ้อมกอดของอีกฝ่าย กลิ่นอายของฟางข้าวสาลีลอยมาแตะจมูกทันที

จมูกของลู่เจียเจียเปื้อนฝุ่นดิน เธอแหงนหน้ามองขึ้นไป ก็สบเข้ากับดวงตาที่ก้มลงมองมาของเซวียเยี่ยน

ลู่เจียเจียยืนอยู่ด้านนอกของทางโค้ง ส่วนเซวียเยี่ยนยืนอยู่ด้านใน มุมสายตาของเถียนเย่าจู่จึงมองเห็นร่างของลู่เจียเจียได้เพียงครึ่งเดียว เขาเห็นลู่เจียเจียหยุดวิ่งแล้วยืนหอบหายใจ “ยัยเด็กผู้หญิงตายยาก วิ่งไม่ไหวแล้วล่ะสิ ฉันบอกแล้วไงว่าเธอมาแต่งงานกับฉันมันดีแค่ไหน รับรองได้เลยว่าเธอไม่ต้องทำงานทำการอะไรสักอย่าง อยู่บ้านกินๆ นอนๆ เที่ยวเล่นได้ทั้งวัน เธอรู้ไหมว่ามีผู้หญิงกี่คนที่อยากมีชีวิตแบบนี้”

ความตึงเครียดบนใบหน้าของลู่เจียเจียหายไปจนหมดสิ้น เธอขยับเท้าถอยหลังไปเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปด่าเถียนเย่าจู่ “ไอ้คนบ้า! แม่แกเลี้ยงพี่สาวแกมาดีขนาดนั้น ครอบครัวแกน่าจะจัดการกันเองภายในให้จบๆ ไปเถอะ”

“แก!” เถียนเย่าจู่ถลึงตาใส่ลู่เจียเจียอย่างเอาเรื่อง “ฉัน… ฉันจะจัดการแกวันนี้แหละ ต่อให้คนอื่นจะมาเห็น ฉันก็อยากจะรู้นักว่าหลังจากนี้แกยังจะไปแต่งงานกับใครได้อีก!”

เถียนเย่าจู่เดินดุ่มเข้ามาอย่างคุกคาม ยื่นมือจะไปคว้าตัวลู่เจียเจีย

ลู่เจียเจียเบี่ยงตัวหลบไปทางเซวียเยี่ยน แววตาของเถียนเย่าจู่เต็มไปด้วยความดุร้าย ทว่ายังไม่ทันจะถึงตัว ข้อมือของเขากลับถูกมือคู่หนึ่งคว้าจับเอาไว้แน่น