บทที่ 94 น้องสาวตระกูลลู่

ลู่เจียเจียได้แต่นิ่งเงียบ แม่ลู่บีบแก้มลูกสาวเบาๆ “เรื่องพวกนี้หนูไม่ต้องกังวลหรอก แม่จัดการเอง หนูรีบกลับไปนอนเถอะไป”

ลู่เจียเจียไม่ค่อยสันทัดเรื่องการจัดการความสัมพันธ์ในครอบครัวนัก เธอจึงไม่ได้พูดอะไรต่อและเดินกลับห้องไป

พอจัดการธุระส่วนตัวเสร็จและล้มตัวลงนอน ลู่หยวนก็ใช้นิ้วก้อยแตะมือของอาเล็กอย่างประหม่า “อาเล็กคะ… อาเล็กเกลียดหนูหรือเปล่าคะ?”

ลู่เจียเจียชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลู่หยวนเพิ่งจะห้าขวบเอง เธอจึงกุมมือน้อยๆ ของหลานสาวไว้ “อาเล็กไม่ได้เกลียดหนูหรอก เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ความผิดของหนูสักหน่อย”

เรื่องความขัดแย้งในบ้านมักส่งผลกระทบต่อเด็กมากที่สุด ยิ่งเห็นสายตาไม่มั่นคงของลู่หยวน ลู่เจียเจียก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

เธอเองก็เป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีประสบการณ์เรื่องครอบครัวพวกนี้เลย จะให้ทำอะไรก็สำเร็จไปเสียทุกอย่างคงเป็นไปไม่ได้

เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้นเสียหน่อย!

พี่รองก็เอาแต่ใจ ส่วนเถียนจินฮวาก็ลำเอียงเห็นผู้ชายดีกว่าผู้หญิง ในฐานะอาเล็ก เธอจึงไม่สะดวกที่จะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของพ่อแม่ลูกนัก

คิดไปคิดมา ลู่เจียเจียก็ได้แต่บอก “ต่อไปถ้าหนูมีปัญหาอะไรก็มาหาอาเล็กได้นะ อะไรที่อาเล็กช่วยได้ อาเล็กจะช่วยเต็มที่”

ลู่หยวนน้ำตาไหลพราก เธอใช้แขนเล็กๆ ปาดน้ำตาแล้วโผเข้ากอดแขนอาเล็กแน่นพร้อมกับสะอื้น

ทั้งสองเงียบกริบ ไม่รู้ว่าผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ส่วนทางฝั่งลู่กั่งกั๋วกับเถียนจินฮวา กลับรู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา หากแม่ลู่ไล่พวกเขาออกจากบ้านจริงๆ แล้วต่อไปจะเอาที่ไหนอยู่ จะเลี้ยงลูกเต้าอย่างไร?

รุ่งเช้าวันถัดมา เด็กๆ ยังคงได้กินข้าวตามปกติ ทว่าลู่กั่งกั๋วและเถียนจินฮวากลับได้เพียงข้าวต้มจางๆ กับหมั่นโถวข้าวโพดเท่านั้น

แม่ลู่แค่นเสียง “อีกไม่กี่วันพวกบ้านรองก็ต้องแยกออกไปแล้ว จากนี้ไปก็กินตามคะแนนแรงงานที่พวกแกหามาเองเถอะ กินข้าวที่ตัวเองหาได้นั่นแหละ”

“แม่ครับ ผมไม่อยากแยกออกไป” ลู่กั่งกั๋วร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก

ต้าซานร้องไห้ “ย่าครับ ผมไม่อยากออกไป ผมอยากอยู่ที่นี่!”

“ไม่อยากออกไปงั้นรึ?” แม่ลู่เบ้ปาก “เห็นแก่ว่าพวกแกยังเป็นเด็ก ฉันถึงยอมให้พวกแกได้กินปลา กินหมูป่าทุกวัน ต่อให้ฉันตัดเสบียงของพ่อแม่พวกแก แต่ก็ไม่เคยตัดของพวกแกเลย แต่ในใจพวกแกคงคิดสินะว่า ถ้าฉันให้น้อยลงไปหน่อย ฉันก็เป็นย่าใจร้ายไปแล้ว? ทุกครั้งที่แม่พวกแกทำตัวไม่ดี ฉันก็สั่งสอนแทนพวกแก แต่คนที่พวกแกเกลียดน่ะ อาจไม่ใช่แม่พวกแกหรอก แต่เป็นฉันต่างหาก!”

ต้าซานเงียบกริบไปทันที สองวันที่ผ่านมามีเพื่อนพูดกรอกหูว่าแม่เขาโดนตีก็สมควรแล้ว ทำตัวออกหน้าออกตาเป็นคนโง่เขลา ทำเอาเขาอับอายขายหน้าแทบแย่

จริงๆ เขาก็คิดว่าย่าไม่ควรตีแม่ แค่ด่าๆ ก็พอแล้ว พอคนรู้กันทั่วเข้าหน่อย เขาก็เลยพลอยโดนล้อไปด้วย

แม่ลู่ทำหน้านิ่ง “แม่แกดีกับแกหนึ่งส่วน จะเอาอะไรมาเทียบกับที่ฉันดีกับแกสิบส่วน แล้วฉันจะทนเหนื่อยไปทำไมกัน!”

“ไม่ต้องพูดอะไรกันทั้งนั้น กินข้าวไป ใครไม่อยากกินก็ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”

ในครัวเงียบกริบลงทันที คนบ้านรองดูห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงและหวาดกลัวตัวสั่น

เถียนจินฮวานึกไม่ถึงเลยว่าแม่ลู่จะใจแข็งถึงขั้นไม่ต้องการแม้แต่หลานชายตัวเอง

ยายแก่ใจดำคนนี้!

ลู่เจียเจียที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร เธอเองก็ไม่รู้จะเข้าไปยุ่งอย่างไร ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นปัญหาของคนบ้านรองเอง

หลังจากกินข้าวเสร็จ ลู่เจียเจียก็ออกไปทำงาน วันนี้อากาศร้อนเป็นพิเศษ เหงื่อผุดพรายขึ้นบนหน้าผากเธอไม่หยุด เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อแล้วดื่มน้ำอึกใหญ่

วันนี้เธอสวมชุดเดรสสีชมพูตัวเดียวกับตอนที่เซวียเยี่ยนช่วยเธอไว้ สีของชุดก็ว่าหวานแล้ว พอตัดกับผิวขาวเนียนของเธอ ยิ่งทำให้ดูระเรื่อเป็นสีชมพูอ่อนๆ เข้าไปใหญ่

ลู่เจียเจียพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา นึกอยากกลับบ้านไปต้มน้ำถั่วเขียวมาให้คนทำงานกิน

ระหว่างเดินกลับ เธอผ่านลานเลี้ยงหมูพอดี

ลู่เจียเจียกลอกตาไปมา แล้วแอบย่องไปที่มุมกำแพง

การเลี้ยงหมูในหน้าร้อนต้องการความสะอาดเป็นพิเศษ ถ้าหมูเจ็บป่วยเพราะดูแลไม่ดี โจวเหวินชิงต้องโดนลงโทษแน่

แถมทุกบ่ายยังมีคนมาตรวจความสะอาดด้วย ถ้าทำไม่ดีก็โดนด่าตรงๆ เลย

เธอชะโงกหน้ามองเข้าไปตรงมุมกำแพง

โจวเหวินชิงกำลังตักมูลหมูด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ได้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวสะอาดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่เปลี่ยนมาใส่ชุดทำงานสีเทา สภาพดูมอมแมมไปทั้งตัวราวกับเป็นคนละคน

เขาตักมูลหมูใส่ตะกร้าก่อนจะหาบออกไป ระหว่างนั้นมีก้อนมูลเล็กๆ หล่นใส่เท้าเขา สีหน้าของโจวเหวินชิงพลันบิดเบี้ยวทันที

!!! โจวเหวินชิงสูดหายใจเข้าลึก เดิมทีเขาคิดจะไปเกี่ยวข้าวสาลีต่อ แต่พอเห็นแดดจัดข้างนอกนั่น เขาก็เปลี่ยนใจ

ลู่เจียเจียหลุดขำกิ๊ก โจวเหวินชิงคนนี้เอาเงินเดือนและสวัสดิการของเธอไปตั้งหนึ่งปี

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากทวงเงินพวกนั้นคืน แต่โจวเหวินชิงชอบทำตัวเป็นคุณชายสำอาง เงินเดือนมีเท่าไหร่ก็ใช้จนหมด แถมฐานะทางบ้านเขาก็ไม่ได้ดีนัก ลู่เจียเจียจึงรู้ดีว่าไม่มีทางได้เงินก้อนนั้นคืนมาแน่ๆ

แต่เหรียญก็มีสองด้าน ในขณะที่คนอื่นเริ่มปรับตัวกับชีวิตชนบทได้บ้างแล้ว โจวเหวินชิงกลับต้องมาลำบากเลือดตาแทบกระเด็นกับงานเกษตรที่เขาหวาดกลัวที่สุด

ลู่เจียเจียยิ่งมองก็ยิ่งสนุก ตาหยีโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีคนมาแตะไหล่เธอจากด้านหลัง

สัมผัสที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอรู้สึกรังเกียจจนขนลุก ลู่เจียเจียรีบหันขวับไปมอง แล้วก็เห็นใบหน้ามันเยิ้มของใครบางคน

เถียนเย่าจู่ยืนลงพุง มือที่ค้างอยู่กลางอากาศยังไม่ยอมลดลง เขาฉีกยิ้มแป้นใส่ลู่เจียเจีย “น้องลู่ครับ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคุณที่นี่”

ลู่เจียเจียถลึงตาใส่เขา ก่อนจะเดินอ้อมเถียนเย่าจู่หนีไป

ปกติเถียนเย่าจู่แทบไม่มีโอกาสได้เจอหน้าลู่เจียเจียตามลำพัง พอสบโอกาสนี้เข้าจึงรีบวิ่งเหยาะๆ ตามไป

เขามองลู่เจียเจียตาไม่กะพริบ “น้องลู่ครับ คุณอยากได้อะไรไหม อีกสองวันพี่จะเข้าเมืองพอดี เดี๋ยวซื้อมาฝากนะ”

“ไสหัวไป!” ลู่เจียเจียหยุดฝีเท้า ใบหน้าสวยเฉียบเย็นชา เธอมองเขาด้วยความรังเกียจ “ถ้าไม่ไสหัวไป ฉันจะให้พี่สี่มาตีแกให้ตาย!”

“น้องลู่ ทำไมดุจังล่ะ? พี่สาวผมก็เป็นพี่สะใภ้รองของคุณ เราสองคนก็นับว่าเป็นญาติกันนะ” เถียนเย่าจู่ไม่ถอยกลับ ซ้ำยังก้าวเท้าเข้ามาหาเธออีกก้าว

ลู่เจียเจียเห็นความหน้าด้านของอีกฝ่ายก็ถอยกรูดทันที เธอปั้นหน้านิ่งเย็นชา “เถียนเย่าจู่ แกเบื่อชีวิตนักหรือไง? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? เชื่อไหมว่าฉันจะให้แม่ไปพังบ้านแกเดี๋ยวนี้!”

“น้องลู่ อย่าเข้าใจผิดสิ พี่แค่มีเรื่องอยากคุยด้วยเฉยๆ” เถียนเย่าจู่มองใบหน้าขาวนวลของลู่เจียเจียด้วยรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกขยะแขยง ความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “น้องลู่ อันนี้พี่ฝากคนซื้อมาให้ ลองดูสิว่าชอบไหม?”