บทที่ 93 บ้านรองแยกครอบครัวออกไป

“แม่คะ แม่กล่าวหาหนูแล้ว! หนูจะไปอยากได้ห้องของน้องเล็กได้ยังไงกันคะ?” เถียนจินฮวาถอยกรูดไปข้างหลังพลางหดคอ “หนูแค่… แค่อยากให้น้องเล็กช่วยดูแลเสี่ยวหยวนหน่อยน่ะค่ะ”

“พูดจาเหลวไหล! ลูกตัวเองก็เลี้ยงเองสิ จะมาโยนให้ลูกสาวฉันดูแลทำไม!” แม่ลู่ถลึงตาใส่

การเลี้ยงเด็กไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าดูแลดีก็โชคดีไป แต่หากเกิดเรื่องขึ้นมา ความซวยก็ตกอยู่ที่ลูกสาวเธอแน่ ต่อให้ปากไม่พูด แต่ในใจก็ต้องโทษกันอยู่ดี

แม่ลู่หันไปทางลู่กั่งกั๋ว “ไอ้ลูกรอง ปกติน้องสาวแกช่วยพวกแกฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่นี่จะเอาลูกมาโยนให้เขาดูแลอีกเรอะ? แล้วถ้าเขาต้องเลี้ยงลูกให้พวกแก แล้วลูกหลานบ้านใหญ่ล่ะ? แกนึกว่าลูกพวกแกเกิดมาเพื่อให้แม่พวกแกช่วยเลี้ยงหรือไง!”

การเลี้ยงเด็กมันเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ ยิ่งนานไปพ่อแม่แท้ๆ ก็จะยิ่งถือเป็นหน้าที่ที่ตายตัว พออยู่กันไปนานเข้า บ้านรองไม่ใช่ว่าจะดูแลเองไม่ได้ แต่ที่ทำแบบนี้ก็เห็นๆ อยู่ว่าจงใจปัดความรับผิดชอบ

ไม่เพียงแต่จะลดภาระการเลี้ยงเด็กไปได้คนหนึ่ง แต่นี่ยังคิดจะฮุบห้องของน้องเล็กอีก พอคิดดูดีๆ แล้ว ความคิดของเถียนจินฮวานี่ร้ายกาจไม่เบาเลย!

“แม่ครับ ไม่ใช่แบบนั้นนะ ผมไม่มีความคิดแบบนั้นเลย!” ลู่กั่งกั๋วแทบจะเป็นลม เขาไม่คิดเลยว่าเมียตัวเองจะมีเรื่องให้ปวดหัวได้ไม่หยุดหย่อนขนาดนี้

เขาคว้าคอเสื้อเถียนจินฮวาลากเข้าห้องไปทันที

เนื่องจากทุกคนเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานในไร่มาทั้งวัน แม่ลู่จึงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีก ไล่ทุกคนให้กลับไปพักผ่อน

ลู่เจียเจียยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยความรู้สึกซับซ้อน

หากเถียนจินฮวาแค่ขอให้ลู่หยวนมานอนห้องเธอสักพัก เธอก็คงไม่ปฏิเสธหรอก

แต่ถ้ามีจุดประสงค์แอบแฝง ต่อให้เธอจะเอ็นดูลู่หยวนแค่ไหน ในใจก็คงอดระแวงไม่ได้ กลัวว่าจะโดนเถียนจินฮวาเล่นตุกติกเข้าสักวัน

ลู่หยวนมองพ่อแม่สลับกับลู่เจียเจียด้วยความตื่นกลัวและกระวนกระวาย ก่อนจะเดินก้มหน้าก้มตาไปทางห้องของพ่อแม่

เดินไปได้แค่ก้าวเดียวก็ถูกแม่ลู่คว้าคอเสื้อไว้ “ไปนอนกับอาเล็กเขาไปก่อนสองวัน แต่แค่สองวันเท่านั้นนะ!” แม่ลู่กำชับเสียงหนักแน่น

“มาเถอะ” ลู่เจียเจียเดินไปหาลู่หยวนแล้วลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ “หนูเข้าไปในห้องอาไปก่อนนะ”

ลู่หยวนเงยหน้าขึ้นอย่างประหม่า คราบน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มแก้ม

ลู่เจียเจียถอนหายใจ เรื่องแบบนี้คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือเด็กจริงๆ นั่นแหละ

“ไปเถอะ อย่าร้องไห้เลยนะ”

ลู่หยวนเห็นลู่เจียเจียไม่ได้โกรธ จึงเดินเข้าห้องไปอย่างระมัดระวัง

พอประตูปิดลง แม่ลู่จึงเอ่ยขึ้น “ลูกสาว รู้ไหมว่าแม่หมายความว่ายังไง?”

“พอจะเดาออกค่ะ” ลู่เจียเจียพยักหน้าตอบ

แม่ลู่พูดให้ชัดเจนว่า ต่อไปนี้บ้านรองคงไม่กล้ามาหวังห้องของเธออีกแล้ว และต่อให้หลังจากนี้ลู่หยวนจะเผลอไปกระแทกหรือล้มเจ็บขึ้นมา ก็ไม่มีทางมาโทษเธอได้อีก

“ฟังแม่นะ แม่รู้ว่าหนูสงสารเด็กคนนั้น” แม่ลู่ยืดอกพูด “วางใจเถอะ เรื่องร้ายๆ ให้แม่จัดการเอง ส่วนหนูแค่ทำตัวเป็นคนดีก็พอแล้ว”

ลู่เจียเจียพยักหน้าแบบงงๆ แต่เสี้ยววินาทีถัดมา แม่ลู่ก็แผดเสียงร้องขึ้นมาทันที “ลูกสาวฉันช่างมีน้ำใจเหลือเกิน~”

ลู่เจียเจียสะดุ้งเฮือก

แม่ลู่วิ่งรุดไปเคาะประตูห้องบ้านรอง ลู่กั่งกั๋วรีบวิ่งมาเปิดประตู ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำก็โดนแม่ลู่ทุบเข้าที่หน้าอก “แกดูสิว่าบ้านรองของแกทำตัวละอายใจบ้างไหม? ฉันบอกแล้วว่าเมียแกมันคิดไม่ซื่อ แต่น้องเล็กของแกยังอุตส่าห์ยอมให้ลูกสาวแกไปนอนห้องเธอตั้งสองวัน แกดูสิพวกแกวางแผนเล่นงานเธอแบบนี้ ยังจะมีหน้ามาทำตัวแบบนี้อีกเหรอ? ในใจไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง!”

อะไรนะ น้องสาวสามียอมให้ลู่หยวนนอนห้องเธอแล้วเหรอ? เถียนจินฮวาที่อยู่ในห้องรีบลุกพรวดจากเตียง เอียงหูฟังความเคลื่อนไหวข้างนอกทันที

บนใบหน้าของนางเผยรอยยิ้ม ลู่ห่าวมองรอยยิ้มนั้นแล้วนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร เบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ

ส่วนทางบ้านใหญ่ก็ได้ยินคำพูดของแม่ลู่เช่นกัน จางซูอวิ๋นรู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมา น้องเล็กช่วงนี้เปลี่ยนไป ไม่ชอบโจวเหวินชิงแล้ว กลับมานิสัยดีเหมือนเมื่อก่อน บ้านรองทำแบบนี้เกินไปหน่อย น้องเล็กตอนนี้ก็ช่วยเลี้ยงดูครอบครัวอยู่ ทำไมพวกเขาถึงได้มีเล่ห์เหลี่ยมเยอะขนาดนี้?

“พูดให้น้อยลงหน่อย แม่เขารู้ว่าควรจัดการยังไง” ลู่อ้ายกั๋วขมวดคิ้ว

ตามหลักแล้วเรื่องของบ้านรอง บ้านใหญ่ไม่ควรยุ่ง แต่การที่บ้านรองรังแกน้องเล็กของเขาแบบนี้มันเกินไป เห็นทีพรุ่งนี้เขาคงต้องจัดการเตือนสติบ้านรองสักหน่อยแล้ว

ลู่กั่งกั๋วแทบเงยหน้าไม่ขึ้นต่อหน้าแม่ “แม่ครับ ผมขอโทษน้องเล็ก!”

“ลูกรอง คำพูดประโยคนี้ของแกพูดครั้งเดียวมันก็น่าฟังหรอก แต่พูดไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ไม่เห็นจะมีอะไรที่ทำจริงสักอย่าง แม่เบื่อเต็มทนแล้วที่ต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างเรื่องเละเทะให้พวกแก” แม่ลู่เบะปาก “พวกแกแยกบ้านออกไปซะเถอะ แม่ขี้เกียจมายุ่งเรื่องไร้สาระของพวกแกแล้ว”

“แยกบ้าน?” ลู่กั่งกั๋วตกใจจนตัวสั่น ชีวิตนี้เขาไม่เคยคิดเรื่องแยกบ้านเลย

แม่ลู่กลอกตา “ทำไม? ถ้าไม่แยกบ้าน พวกแกจะให้เราสองผัวเมียแก่ๆ เลี้ยงดูพวกแกไปตลอดชีวิตหรือไง ลู่กั่งกั๋ว แกก็อายุจะสามสิบแล้ว ลูกก็มีตั้งสี่คน ถึงเวลาที่แกต้องกตัญญูแล้ว ยังจะหวังให้เราเลี้ยงดูพวกแกอยู่อีก”

!!! เถียนจินฮวาเดิมทีดีใจที่น้องสาวสามียอมเลี้ยงลู่หยวน แบบนี้บ้านรองของนางไม่เพียงแต่จะลดภาระลงได้ แต่ไม่แน่อาจจะได้ห้องของน้องสาวสามีมาจริงๆ ก็ได้

ยังไงลู่หยวนเด็กคนนั้นก็น่าเอ็นดู อยู่ด้วยกันนานๆ ไป น้องสาวสามีก็ต้องมีความผูกพันกับแกแน่นอน

อีกอย่าง อาที่เลี้ยงหลานเหมือนแม่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี พอเวลาผ่านไปนานเข้า น้องสาวสามีจะตัดใจดูหลานสาวตัวเองไม่มีที่นอนได้เหรอ?

แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้แม่ลู่จะประกาศว่าจะให้พวกเขาแยกบ้าน นางบ้าไปแล้วหรือไง? บ้านรองมีหลานชายคนโตของตระกูลลู่อยู่นะ

ต้าซานเป็นเด็กผู้ชายนะ ไม่เหมือนกับพวกเด็กผู้หญิงหรอก!

นางอยากจะวิ่งลงจากเตียงไปถามให้รู้เรื่อง แต่พอเท้าแตะรองเท้า ก็รีบชักเท้ากลับไป

ลู่กั่งกั๋วทำอะไรไม่ถูกในทันที เขาเกาหัวอย่างร้อนรน “แม่…”

ลู่เจียเจียไม่ค่อยเข้าใจความคิดของแม่นัก แต่ก็รู้ว่าการแยกบ้านเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี

เถียนจินฮวาชอบหาเรื่องวุ่นวายเกินไป บ้านรองมีแต่ปัญหา ทั้งที่อาศัยข้าวหม้อเดียวกับคนทั้งบ้านแต่ก็ไม่รู้จักเจียมตัว ยังจะกล้าไปวางแผนเล่นงานคนอื่นได้หน้าตาเฉยอีก

อีกอย่างพี่รองก็ซื่อเกินไป นิสัยแบบนี้ทำให้เขาจัดการอะไรไม่เป็น ตอนนั้นแม่ลู่ก็รู้ว่าลู่กั่งกั๋วตัดสินใจอะไรเองไม่ได้ เลยอุตส่าห์หาผู้หญิงนิสัยเข้มแข็งและมีความคิดเป็นของตัวเองจากหมู่บ้านข้างๆ มาให้

ใครจะไปคิดว่าลู่กั่งกั๋วจะดันไปชอบผู้หญิงแบบเถียนจินฮวาเข้า

แม่ลู่โบกมือปัด ไม่คิดจะยุ่งเรื่องบ้านรองอีก “ลูกรอง ตอนนั้นแม่บอกแล้วว่าไม่ให้แกแต่งกับนาง แต่แกดันดื้อดึงจะขัดใจแม่ ตอนนี้แต่งไอ้ตัวปัญหาพรรค์นี้เข้ามาแล้ว แกก็ทนรับกรรมไปเองเถอะ”

พ่อลู่เดินออกมาจากห้องเช่นกัน “งั้นก็รอให้ผ่านช่วงเก็บเกี่ยวผลผลิตไปก่อนแล้วค่อยแยกบ้านรองออกไป ช่วงนี้พวกแกก็พักอยู่ในบ้านนี่แหละ เราสองคนแก่ๆ ก็ไม่อาจทนดูพวกแกไม่มีที่ซุกหัวนอนได้ ห้องนี้ก็ยกให้พวกแกไป ส่วนที่เหลือค่อยว่ากันอีกที”

คนที่มีน้ำหนักคำพูดมากที่สุดในบ้านคือพ่อลู่ เถียนจินฮวาทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว นางสวมรองเท้าวิ่งออกมา “พ่อ แม่คะ เรามีลูกตั้งสี่คนนะ ถ้าแยกบ้านออกไปแล้วเราจะเอาอะไรกินล่ะคะ?”

แม่ลู่แค่นหัวเราะ “ก็ใช้ชีวิตไปตามปกติสิ บ้านอื่นเขาอยู่กันยังไง พวกแกก็อยู่กันไปอย่างนั้นแหละ!”

“แม่คะ ต้าซานเป็นหลานชายแท้ๆ ของแม่นะ” เถียนจินฮวาดึงต้าซานออกมาจากข้างหลัง เด็กน้อยดูหวาดกลัวและกระวนกระวายใจ “แม่จะไม่เอาหลานชายคนโตของตระกูลลู่แล้วเหรอ? นี่คือทายาทสืบสกุลของตระกูลลู่นะคะ!”

“นั่นมันทายาทของบ้านรองพวกแก” แม่ลู่ตอบอย่างรำคาญเต็มทน

เดิมทีก็เลี้ยงลูกชายจนโต ให้ในสิ่งที่ควรให้ไปหมดแล้ว ใครจะคิดล่ะว่ายิ่งโตจะยิ่งใช้ชีวิตลำบากใจกว่าเดิม

นางหันหลังเดินไปหาลู่เจียเจีย “พรุ่งนี้ยังต้องเก็บเกี่ยวผลผลิตกันอีก ไปนอนเถอะ เก็บเกี่ยวเสร็จค่อยแยกบ้านรองออกไป”

แม่ลู่จูงมือลู่เจียเจียไปยังห้องของตน

ลู่เจียเจียถาม “แม่คะ แม่จะให้พี่รองแยกบ้านจริงๆ เหรอ?”

“แม่ก็คิดไว้แบบนั้นแหละ” แม่ลู่ถอนหายใจ “เหนื่อยยากมาหลายปีแล้ว ก็หมดแรงเหมือนกัน ตอนนี้ลู่ห่าวก็อายุเก้าขวบแล้ว รวมเวลาที่เถียนจินฮวาตั้งท้องแล้วย้ายมาอยู่ที่บ้านนี้ก็นับสิบปีแล้ว พี่รองของลูกก็เกือบจะสามสิบแล้ว แม่จัดการไม่ได้แล้ว และไม่อยากจะจัดการอีกต่อไป ต่อให้แม่พยายามมากแค่ไหน พวกเขาก็เป็นพ่อแม่ของลูกตัวเอง ลองคิดดูสิถ้าเราสองคนทะเลาะกันขึ้นมา เด็กสี่คนในห้องนั้นจะมีใครมาช่วยแม่บ้าง?”

“ไม่แน่พวกเขาอาจจะคิดว่าฉันเป็นย่าเลี้ยงใจร้ายด้วยซ้ำ!”