บทที่ 92 อยากตบพี่สี่ของนาง

“น้องเล็ก พี่ว่าน้องมองพี่สูงไปนะ” ลู่เย่กั๋วทำหน้าเหลอหลา “อีกอย่าง ตอนนี้หลัวชิงชิงไม่ได้คบกับหลินเฟิงอยู่หรอกเหรอ? แล้วมันจะมาเกี่ยวอะไรกับพี่ล่ะ?”

เขาลืมเรื่องหลินเฟิงไปแล้วสินะ

ลู่เจียเจียเหลือบมองลู่เย่กั๋ว “พี่รู้ได้ยังไงว่าพวกเขาสองคนคบกัน? หลัวชิงชิงเคยพูดเรื่องความสัมพันธ์ของตัวเองกับหลินเฟิงออกมาตรงๆ บ้างไหม? ถ้ายังไม่เคยพูด ก็แสดงว่าเขายังไม่อยากเปิดเผย หรือไม่ก็อาจจะเหมือนกับโจวเหวินชิงที่มองคนอื่นเป็นแค่พี่ชายเท่านั้นแหละ”

ลู่เย่กั๋วขมวดคิ้ว พอนึกถึงตอนที่โจวเหวินชิงคอยพร่ำบอกว่ามองลู่เจียเจียเป็นแค่น้องสาว เขาก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที

สีหน้าของเขาฉายแววรังเกียจออกมาวูบหนึ่ง “น้องเล็ก น้องวางใจเถอะ พี่ไม่มีทางไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับหลัวชิงชิงแน่นอน”

“ก็ดี” ลู่เจียเจียอารมณ์ดีขึ้นมาทันที เธอหักขนมฟักทองในมือแล้วกัดคำหนึ่งอย่างมีความสุข ก่อนจะถามขึ้นมาลอยๆ “แล้วนี่พี่ก็ยังไม่ได้บอกฉันเลยนะว่าขนมฟักทองนี่ไปเอามาจากไหน?”

“จริงๆ แล้ว… จ้าวเซ่อฮุ่ยฝากพี่เอามาให้”

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เจียเจียเลือนหายไปทันที เธอเงยหน้าขึ้นสูดหายใจเข้าลึกๆ “ลู่เย่กั๋ว…”

“น้องเล็ก อย่าโกรธนะ ก็แค่ขนมฟักทองชิ้นเดียวเอง” ลู่เย่กั๋วตกใจจนถอยกรูดไปสองก้าว

“พี่ยังจะกล้าพูดอีกเหรอ!” ลู่เจียเจียแทบอยากจะพุ่งเข้าไปฟาดเขาสักที เธอวางขนมฟักทองที่เหลือในมือลงบนโต๊ะข้างๆ

เธอกับจ้าวเซ่อฮุ่ยไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกันสักนิด แต่ผลคือเธอดันมากินขนมที่เขาอุตส่าห์ส่งมาให้!

ถ้าวันหนึ่งจ้าวเซ่อฮุ่ยมาสารภาพรักกับเธอ จะให้เธอทำตามหลัวชิงชิงแล้วบอกเขาว่า “ขอโทษนะ ถึงฉันจะกินขนมฟักทองของคุณไปแล้ว แต่ฉันก็เห็นคุณเป็นแค่พี่ชายเท่านั้น” งั้นเหรอ?

ลู่เจียเจียแทบจะคลั่ง

ลู่เย่กั๋วหดคอพิงประตู “น้องเล็ก อย่าเข้าใจผิดนะ จ้าวเซ่อฮุ่ยบอกว่าที่เขาให้ขนมฟักทองนี้ไม่ได้มีความหมายอื่น แค่เห็นน้องเป็นน้องสาวคนหนึ่งเฉยๆ”

ลู่เจียเจียชี้หน้าลู่เย่กั๋วทันที “ห้ามรับของจากเขามาให้อีกเด็ดขาด”

เธอเว้นช่วงไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “แล้วก็ บอกเขาไปอ้อมๆ ด้วยว่ายังมีผู้หญิงที่ดีกว่านี้รอเขาอยู่ ตอนนี้ฉันยังไม่อยากแต่งงาน ไม่ต้องมาเสียเวลาคิดอะไรกับฉัน”

“รู้แล้วๆ น้องเล็ก อย่าโกรธนะ ไม่อย่างนั้นแม่ต้องถลกหนังพี่แน่” ลู่เย่กั๋วพนมมือไหว้

เขากลัวแม่หวดก้นด้วยไม้เรียวที่สุด บางทีอาจจะโดนทุบสองต่อพร้อมกันด้วยซ้ำ

ลู่เจียเจียหันไปยัดขนมฟักทองที่เหลือใส่มือลู่เย่กั๋วแรงๆ จากนั้นก็หยิกแขนเขาอย่างแรงแล้วถลึงตาใส่ “พี่กินเองไปเลย!”

อุตส่าห์เป็นห่วงแทบตาย แต่ผลคือลู่เย่กั๋วกลับมาเล่นงานเธอแบบนี้

ลู่เจียเจียสะบัดตัวเดินออกไป

“น้องเล็ก น้องเล็ก…” ลู่เย่กั๋วไม่กล้าตามไป ได้แต่เรียกเสียงเบา

เขายังคิดว่าจ้าวเซ่อฮุ่ยออกจะดีขนาดนี้ มีงานประจำทำในตัวเมือง แถมเขากับจ้าวเซ่อฮุ่ยยังเป็นเพื่อนซี้กัน ต่อไปจ้าวเซ่อฮุ่ยต้องไม่กล้ารังแกเจียเจียแน่ๆ

“เรียกอะไรนักหนา เรียกวิญญาณคนตายหรือไง!” แม่ลู่เดินเท้าสะเอวออกมาจากห้องครัว “ลู่เย่กั๋ว ไอ้เจ้าลูกตัวแสบ แกแกล้งน้องสาวจนโกรธหรือไงหะ?”

“เปล่า…เปล่าครับแม่ ผมจะไปกล้าทำให้น้องเล็กโกรธได้ยังไงกัน” ลู่เย่กั๋วรีบปิดประตูห้องเจียเจียเพื่อบังแสง ไม่ให้แม่เห็นความรู้สึกผิดบนใบหน้า

ไม่นานก็ถึงเวลาอาหารเย็น ลู่เจียเจียไม่แม้แต่จะปรายตามองลู่เย่กั๋วเลยสักนิด พี่ชายคนอื่นๆ เห็นเข้าก็แอบดีใจกันยกใหญ่

เจียเจียกับลู่เย่กั๋วอายุห่างกันปีเศษ ด้วยความที่อายุใกล้กัน ทั้งคู่เลยสนิทกันมากกว่าคนอื่น คราวนี้พี่สี่คงเสียตำแหน่งลูกรักไปแล้วล่ะ

“น้องเล็ก ลองชิมไข่นกนี่สิ อร่อยมากนะ ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนชอบกินที่สุดหรอกเหรอ?” ลู่เย่กั๋วยื่นแขนส่งไข่นกให้อย่างเอาใจ

เจียเจียรู้สึกว่าต้องทำให้ลู่เย่กั๋วตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ให้ได้ เธอจึงแบ่งไข่นกให้กับหลานชายหลานสาวทั้งแปดคนไปจนหมด พอดีเป๊ะ ไม่ขาดไม่เกิน ยุติธรรมที่สุดคนละใบ

“หึๆ” ลู่เย่กั๋วอดขำเยาะเย้ยออกมาไม่ได้

แม่ลู่ตวัดสายตาไปมองทันที รอยยิ้มบนหน้าลู่เย่กั๋วแข็งค้าง ก่อนจะค่อยๆ หุบยิ้มลงอย่างเงียบเชียบ

“เป็นอะไรไป พี่สี่แกล้งลูกเหรอ?” แม่ลู่หันไปถามลูกสาวอย่างอ่อนโยน

เจียเจียตอบเสียงเรียบ “ไม่มีค่ะ”

เจียเจียใช้ตะเกียบคีบหมูสามชั้นรมควันเข้าปาก แม่ลู่กลัวลูกสาวจะเบื่อปลา วันนี้เลยเปลี่ยนเมนูเป็นพิเศษให้โดยเฉพาะ

ตระกูลลู่กินเนื้อกันทุกวันตลอดช่วงนี้ มีแค่เถียนจินฮวาคนเดียวที่ยังไม่ได้ลิ้มรสเนื้อเลยสักคำ เธอได้กลิ่นหอมจากในครัวจนน้ำลายสอ แถมยังจ้องไข่นกในมือลู่ห่าวกับลู่หยวนตาไม่กระพริบ

ลู่เจียเจียสังเกตเห็นสายตาของเถียนจินฮวา จึงหันไปบอกหลานชายหลานสาว “พวกหนูกินไข่นกตอนนี้เลยดีกว่า อากาศมันร้อน เดี๋ยวไข่จะเสียเอา”

“ใช่ กินให้หมด กินให้ย่าเห็นตรงนี้เลย” แม่ลู่หันไปกำชับลู่กั่งกั๋ว “แกก็ปอกให้ลู่เย่ด้วย”

ลู่กั่งกั๋วยื่นมือไปปอกไข่นกให้ลูกสาวคนเล็ก

ไข่นกฟองไม่ใหญ่มาก เคี้ยวเพียงคำเดียวก็กลืนลงท้องไปแล้ว

เถียนจินฮวามองดูไข่นกที่ลูกๆ กินจนเกลี้ยง ใจของเธอแทบจะหลั่งเลือดออกมา

หลังมื้อเย็นลู่เจียเจียก็เตรียมตัวกลับห้องไปนอน เมื่อคืนนอนดึก วันนี้เลยง่วงเร็วเป็นพิเศษ

จังหวะนั้นเอง เถียนจินฮวาก็ผลักลู่หยวนเบาๆ พลางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้ลูกสาวตามลู่เจียเจียไป

ลู่หยวนเซไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะยืนนิ่ง เธอเม้มปาก บีบนิ้วตัวเองแน่น แววตาฉายชัดถึงความไม่สบายใจ

เมื่อคืนเป็นคืนที่เธอหลับสบายที่สุด แต่ลู่หยวนก็รู้ดีว่าที่แม่ให้เธอตามอาเล็กไปนั้นย่อมมีจุดประสงค์แอบแฝง

เธอจึงยืนกรานอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับ

“นังเด็กโง่ ตามไปสิ” เถียนจินฮวากัดฟันกระซิบ

ลู่หยวนส่ายหน้า เสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ “หนูอยากนอนกับแม่ค่ะ”

“โง่จริงเชียว” เถียนจินฮวาด่าส่งท้ายหนึ่งคำ ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วร้องเรียก “น้องเล็ก รอเดี๋ยวสิ”

“?” ลู่เจียเจียหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นเถียนจินฮวาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“น้องเล็ก น้องช่วยให้ลู่หยวนไปนอนกับน้องอีกสักคืนได้ไหม ลู่เย่เอาแต่ร้องไห้ตอนกลางคืน ห้องมันแคบเกินไป แม่ปลอบนางไม่ค่อยสะดวกน่ะ”

ลู่เจียเจียไม่ได้ตอบตกลง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธ

“แกพูดจาเพ้อเจ้ออะไรออกมา!” แม่ลู่โพล่งขึ้นจากด้านหลัง นางเดินปรี่เข้ามาด่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่านังตัวซวยอย่างแกคิดอะไรอยู่ ก็แค่อยากจะฮุบห้องนอนลูกสาวฉันไม่ใช่หรือไง!”

“ก่อนอื่นก็เอาลูกสาวแกมาไว้ที่นี่ พอฉันแต่งงานออกไป ห้องนั้นก็จะกลายเป็นของบ้านรองไปได้ง่ายๆ เลยใช่ไหมล่ะ”

เถียนจินฮวาไม่คิดว่าแม่ลู่จะเดาใจเธอออกได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ ถึงจะตกใจจนทำตัวไม่ถูก แต่เธอก็รู้ดีว่าห้ามยอมรับเด็ดขาด

เธอถอยกรูดทันที “แม่คะ หนูเปล่านะ เมื่อวานเสี่ยวเย่ล้ม กลางคืนก็เลยร้องงอแงไม่หยุด หนูเลยคิดว่าจะให้เสี่ยวหยวนไปอยู่ที่ห้องอาเล็กสักพักแล้วค่อยย้ายกลับมา ไม่ได้คิดจะยึดห้องของอาเล็กจริงๆ นะคะ”

“แกจะมาต้มฉันหรือไง! ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนแกกี่ปี คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไง!” แม่ลู่ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเถียนจินฮวาอย่างแรง

“ฉันไม่เคยลำเอียงเรื่องเงิน! ตอนแต่งงานไอ้สี่ ฉันให้ไปตั้ง 50 หยวน บ้านใหญ่มีสองห้องนั่นก็เพราะสินสอดเขาไม่ได้เอาสักบาท เงินที่เหลือเลยเอาไปสร้างบ้านได้ ส่วนพวกแก… ตอนแต่งงานแกก็หอบสินสอดไปหมดบ้านแล้ว ยังจะมาโวยวายอะไรอีก! จะโทษใคร ก็ไปโทษไอ้ลู่กั่งกั๋วผัวแกนั่นสิ ที่ดันไปคว้าเอาตัวซวยอย่างแกมาเป็นเมีย!”