บทที่ 91 พี่ชอบหลัวชิงชิง

ช่วงสองทุ่มในฤดูร้อน ท้องฟ้ามืดสนิทไปหมดแล้ว ลู่เจียเจียคลำทางเข้าไปในห้องแล้วจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด พอหันกลับมาดูก็เห็นลู่เย่กั๋วยืนอยู่ที่หน้าประตู

“พี่สี่ ทำไมพี่ไม่เข้ามาล่ะ?” ลู่เจียเจียถามด้วยความสงสัย

ลู่เย่กั๋วส่ายหน้า “น้องเล็ก ตอนนี้น้องอายุ 17 แล้ว พี่สี่เข้าไปไม่เหมาะหรอก”

ลู่เจียเจียไม่คิดว่าลู่เย่กั๋วจะมีมุมละเอียดอ่อนเช่นนี้ เธอเดินเข้าไปหาพลางพูด “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะถามพี่ ห้ามให้คนอื่นได้ยินเด็ดขาด!”

เธอจับแขนลู่เย่กั๋วดึงเข้าห้องแล้วปิดประตู

ลู่เย่กั๋วมองท่าทีของเธออย่างงุนงงพลางถามว่า “สรุปมีเรื่องอะไรกันแน่?”

เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “คงไม่ใช่ว่าเจ้าหมอนั่นโจวเหวินชิงรังแกน้องอีกแล้วใช่ไหม? บอกพี่สี่มานะ เดี๋ยวพี่จะแอบไปดักตีมันสักที”

ลู่เจียเจียส่ายหน้า “ไม่ใช่เรื่องของฉันค่ะ เป็นเรื่องของพี่ต่างหาก!”

“พี่จะมีเรื่องอะไร?” ลู่เย่กั๋วพูดจบพลันตาเป็นประกาย เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบห่อกระดาษไขออกมา ก่อนจะเปิดออกอย่างระมัดระวัง “น้องเล็ก ชิมขนมฟักทองนี่ดูสิว่าอร่อยไหม หวานๆ นะ สาวๆ ในเมืองชอบกินกันทั้งนั้น”

ลู่เจียเจียมองขนมฟักทองชิ้นนั้น “พี่ไปเอามาจากไหนเนี่ย?”

“อย่าเพิ่งถามเลย ชิมดูก่อนเถอะ” ลู่เย่กั๋วออกแรงหักแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วยื่นไปจ่อที่ปากลู่เจียเจีย

ลู่เจียเจียเห็นพี่สี่เต็มไปด้วยความคาดหวังก็จำต้องงับไปหนึ่งคำ รสชาติหวานปนหอม

ขนมฟักทองในยุคนี้เป็นของหายาก ลู่เจียเจียไม่ได้กินของหวานมานานมากแล้ว แต่ก็ยังอดถามซ้ำไม่ได้ “พี่สี่ พี่ไปเอาขนมฟักทองนี่มาจากไหนกันแน่”

“เอ่อ… อย่าถามเลยน่า เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าน้องอยากถามเรื่องพี่หรือไง? ถามมาสิ พี่ตอบทุกเรื่องเลย” ลู่เย่กั๋วยัดขนมฟักทองที่เหลือใส่มือลู่เจียเจียพลางคะยั้นคะยอ “กินไปถามไป กินเยอะๆ นะ”

ใช่สิ เรื่องของหลัวชิงชิงสำคัญกว่า ลู่เจียเจียไม่มีเวลามาสนใจกินขนมฟักทอง เธอเริ่มถามหยั่งเชิง “พี่สี่ พี่มีผู้หญิงที่ชอบหรือยัง?”

ลู่เย่กั๋วไม่นึกเลยว่าน้องเล็กจะถามเรื่องนี้ ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แม้แต่ผิวสีข้าวสาลีก็ยังปิดรอยแดงที่ผุดขึ้นมาไม่ได้

ทว่าลู่เจียเจียกลับมีปฏิกิริยาตรงกันข้ามกับลู่เย่กั๋ว หัวใจของเธอร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ดูจากท่าทางตอนนี้ ดูเหมือนลู่เย่กั๋วจะมีคนที่ชอบแล้วจริงๆ

และมีความเป็นไปได้สูงมากว่าอาจเป็นหลัวชิงชิง

เพราะคราวก่อนลู่เย่กั๋วเคยโดนแม่ลู่ด่าเปิงโทษฐานแอบมองหลัวชิงชิง

เธอขบฟันถามเพื่อพิสูจน์ความจริง

“ใครเหรอคะ?” ลู่เจียเจียยิ้มตาหยีอย่างว่าง่าย ใช้น้ำเสียงแบบน้องสาวแสนดี

ใบหน้าของเธอยังคงดูน่ารักสดใสภายใต้แสงตะเกียง แต่ไม่รู้ทำไม ลู่เย่กั๋วกลับสัมผัสได้ถึงอันตราย

เขาจำได้ว่าคราวก่อนที่ลู่เจียเจียคิดจะเล่นงานโจวเหวินชิง เธอก็ยิ้มแบบนี้แหละ

ลู่เย่กั๋วเริ่มชาดิกตั้งแต่โคนผมถึงหนังศีรษะ เขาเอนตัวไปข้างหลัง “น้องเล็ก น้อง… น้องเป็นอะไรไป? ทำไมจู่ๆ ถึงมาถามพี่สี่แบบนี้ล่ะ?”

เขาหัวเราะแห้งๆ สองที พอเห็นบรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ ก็รีบละล่ำละลักบอก “ไม่มีใครหรอก พี่สี่ยังไม่มีผู้หญิงที่ชอบสักคน! ดูพี่สิ วันๆ เอาแต่ลงแปลงนา จะเอาเวลาที่ไหนไปข้องแวะกับผู้หญิง?”

“พี่ไม่มีเวลาข้องแวะกับผู้หญิงก็จริง” ลู่เจียเจียกัดฟันกรอด “แต่ก็ห้ามตาพี่ที่ชอบกวาดมองไปทั่วไม่ได้นี่นา ชำเลืองซ้ายทีขวาที เดี๋ยวก็มีคนที่ชอบจนได้ไม่ใช่หรือไง?”

คราวก่อนที่มองหลัวชิงชิงก็มองจนตาค้าง นั่งยองๆ ทื่อมะลื่ออยู่ตรงนั้นยังกะหมาโง่

ลู่เย่กั๋วกลืนน้ำลายลงคออย่างนึกกลัวความผิด “ชำเลืองซ้ายขวาอะไรกัน พี่สี่เป็นคนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ลู่เจียเจียยื่นมือไปคว้าคอเสื้อลู่เย่กั๋วแล้วถลึงตากลมโตใส่ “ฉันไม่สนว่าพี่เป็นคนแบบนั้นไหม! บอกมานะ คนที่พี่ชอบคือใครกันแน่?”

“ไม่มีจริงๆ พี่สี่ไม่มีคนที่ชอบจริงๆ นะ” ลู่เย่กั๋วยกมือยอมแพ้ทั้งสองข้าง “ตอนนี้พี่สี่ยังเป็นหนุ่มโสดอยู่เลย”

“ฉันรู้แล้วว่าทำไมพี่ถึงไม่ยอมบอก” ลู่เจียเจียปล่อยมือจากลู่เย่กั๋วอย่างโมโหแล้วเค้นถาม “เป็นเพราะผู้หญิงที่พี่ชอบ พวกเราไม่มีทางเห็นด้วยใช่ไหมล่ะ?”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ น้องเล็ก น้องอย่าเดาไปเรื่อยเลย พี่สี่ขอออกไปก่อนนะ” ลู่เย่กั๋วพูดพลางตั้งท่าจะใส่เกียร์หมาหนี

น้องเล็กน่ากลัวเกินไปแล้ว

เห็นเขาคิดจะชิ่ง ลู่เจียเจียก็แค่นยิ้มเย็น “คนที่พี่ชอบคือหลัวชิงชิงใช่ไหมล่ะ!”

ลู่เย่กั๋วชะงักเท้ากึกทันใด เขาหันขวับกลับมาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“พี่ชอบหลัวชิงชิงใช่ไหม?!” ลู่เจียเจียก้าวเข้าไปประชิดหลังลู่เย่กั๋วแล้วเค้นเอาคำตอบ “พี่สี่ พี่ชอบเธอจริงๆ ใช่ไหม?”

ลู่เย่กั๋วสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกลับมายิ้มทะเล้นเหมือนเดิม เขาหมุนตัวกลับมาวางมือทั้งสองข้างบนไหล่ของลู่เจียเจีย “น้องเล็ก ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?”

“ก็คราวก่อนพี่จ้องเธอตั้งนานสองนาน แถมยังโดนแม่จับได้คาตาอีก ฉันเลยคิดว่าพี่น่าจะชอบเธอ”

ลู่เย่กั๋วส่ายหน้า “น้องเล็ก ความชอบมันไม่ได้ตื้นเขินอย่างที่น้องคิดหรอก ดูอย่างน้องสิ ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกก็มีผู้ชายที่ยังไม่ได้แต่งงานจ้องมองตั้งเยอะแยะ แล้วพวกเขาจะชอบน้องสักแค่ไหนกันเชียว?”

ลู่เจียเจียกะพริบตาปริบๆ “พี่หมายความว่ายังไง?” เป็นอย่างที่เธอเดาจริงหรือ?

“สำหรับผู้ชายพวกนั้น พอได้ลองคบหาพูดคุยกัน เขาอาจจะยิ่งชอบน้องมากขึ้น หรือกระทั่งหลงรักน้องหัวปักหัวปำ แต่ก่อนหน้าที่ยังไม่ได้ข้องเกี่ยวกัน สิ่งที่เขาชอบก็แค่ภาพน้องในจินตนาการเท่านั้นแหละ ถ้าพวกเขาพบว่าน้องไม่ได้เป็นอย่างที่วาดฝันไว้ ความชอบแค่นั้นมันก็จางหายไปเอง”

ลู่เย่กั๋วพูดจริงจัง “พูดง่ายๆ ก็คือ ผู้ชายทุกคนก็ชอบผู้หญิงสวยๆ ทั้งนั้น หลัวชิงชิงเมื่อก่อนหน้าตาสะสวย พี่จะรู้สึกดีด้วยก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่ความรู้สึกแบบนี้ผู้ชายในหมู่บ้านคนไหนก็มีกันทั้งนั้นแหละ เมื่อก่อนพี่เคยชอบเธอ แต่ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว น้องจะมองว่าภาพฝันมันพังทลายลงก็ได้ ในเมื่อเราสองคนไม่เคยคุยกันสักคำ ไม่เคยสุงสิงกันเลย ไม่มีสายสัมพันธ์อะไรทั้งนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็แค่ความคิดเพ้อเจ้อไปเองของพี่คนเดียว”

ลู่เจียเจียเอียงคอมองอย่างอึ้งๆ “สรุปคือตอนนี้พี่ไม่ได้ชอบหลัวชิงชิงแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ ไม่ชอบแล้ว” ลู่เย่กั๋วถอนหายใจ “นิสัยเธอไม่เข้ากับพี่หรอก อีกอย่าง น้องก็อย่ามองว่าพี่สี่ของน้องวิเศษวิโสมาจากไหนเลย หลัวชิงชิงเขาไม่มีทางมองพี่หรอก”

“นั่นก็ไม่แน่หรอกค่ะ” ลู่เจียเจียรีบฉีดวัคซีนเตือนสติลู่เย่กั๋วไว้ก่อน “หลัวชิงชิงไม่ชอบทำงานไร่นา ส่วนบ้านเราฐานะก็ถือว่าไม่เลว เธออาจจะอยากแต่งงานกับพี่เพื่อยกระดับชีวิตให้สบายขึ้นก็ได้ ใครจะไปรู้”

“ไม่มั้ง?” ลู่เย่กั๋วทำหน้าไม่ค่อยอยากเชื่อ

ลู่เจียเจียส่งเสียงฮึดฮัด “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้! ฉันจะบอกให้ ถ้ารับเธอเข้ามานะ วันๆ พี่ก็ต้องออกไปทำงานงกๆ ในแปลงนา ส่วนเธอก็นอนแผ่อยู่บนเตียงไม่หยิบจับอะไรเลย จากนั้นแม่ทนดูไม่ได้ก็สั่งแยกบ้านขับพี่ออกไป คราวนี้พี่ก็ต้องทำงานแปลงนาด้วย ทำกับข้าวด้วย พอตกค่ำก็ต้องไปนั่งซักผ้าที่ริมสระน้ำ สุดท้ายพอเธอคลอดลูกเสร็จ เธอก็ขอย้ายกลับเข้าเมือง ปล่อยให้พี่หอบลูกเลี้ยงเดี่ยวจนแก่ตายอยู่คนเดียว!”

ลู่เย่กั๋วแทบสะดุ้งตัวลอย “น้องเล็ก ทำไมน้องพูดจาน่ากลัวขนาดนี้ล่ะ อย่ามาแช่งพี่สี่สิ!”

“ที่พูดน่ะมันเรื่องจริงทั้งนั้น!” ลู่เจียเจียเม้มปากแดงแน่น “พี่สี่ พี่ต้องอยู่ห่างๆ ยัยนั่นไว้ให้ดีนะ ระวังจะโดนเกาะจนแกะไม่ออก พี่ต้องเข้าใจนะว่าเรื่องหนุ่มสาวเนี่ย ถ้ามีเรื่องแตะเนื้อต้องตัวกันขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว แล้วถ้าเธอมีเจตนาจ้องจะจับพี่อยู่แล้ว พี่ก็ต้องยอมจำใจแต่งงานกับเธอเพราะทนแรงกดดันจากปากหอยปากปูไม่ไหว!”