บทที่ 90 เขาไม่เชื่อว่าเซวียเยี่ยนจะไม่มีใจให้น้องเล็กของตน

เซวียเยี่ยนมาถึงช้ามาก เป็นคนสุดท้ายที่มา

เนื่องจากเขาไม่ได้ทำงานร่วมกับสามพ่อลูกบ้านเซวีย คนอื่นจึงช่วยแจ้งคะแนนแรงงานแทนไม่ได้

ลู่เจียเจียนั่งว่างจนเบื่อ ในมือถือก้านไผ่เรียวเล็กคอยเขี่ยไส้ตะเกียงน้ำมันก๊าด

ไส้ตะเกียงส่งเสียงเปรี๊ยะ ภายในห้องสว่างโร่ขึ้นมาทันตา

ลู่เจียเจียหันไปมองพี่ชายทั้งสองคนแล้วพูดขึ้น “พี่รอง พี่ไม่ต้องรอฉันแล้วนะ กลับไปก่อนเถอะ ให้พี่ใหญ่ไปส่งฉันคนเดียวก็พอจ้ะ”

ตอนค่ำที่บ้านตระกูลลู่ยังมีงานต้องทำอีกตั้งหลายอย่าง เช่น หาบน้ำ ผ่าฟืน

ลู่กั่งกั๋วอ้าปากค้าง นึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาทันที

น้องเล็กเริ่มรังเกียจเขาแล้วใช่ไหม ลู่กั่งกั๋วร้อนใจจนต้องเกาหัว ละล่ำละลักเรียก “น้องเล็ก…”

ลู่เจียเจียเห็นลู่กั่งกั๋วเริ่มลนลาน จึงเงยหน้าดวงหน้าน้อยๆ ขึ้นอธิบาย “จริงๆ ไม่ต้องให้พวกพี่ทั้งสามคนมาส่งพร้อมกันหรอกจ้ะ พรุ่งนี้พี่ค่อยมาส่งฉันนะ พี่ใหญ่โตสุด ให้เริ่มวนจากพี่ใหญ่ก่อน”

“ใช่ รู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นพี่ใหญ่” ลู่ไอ้กั๋วผลักแขนทีหนึ่ง “รีบกลับไปเลยไป อ้อ อย่าลืมตักน้ำใส่โอ่งที่บ้านด้วยล่ะ”

ลู่กั่งกั๋วเห็นว่าลู่เจียเจียไม่ได้โกรธตนจริงๆ ถึงยอมกลับไป

ลู่เจียเจียแอบถอนหายใจในใจ นิสัยของลู่กั่งกั๋วค่อนข้างซื่อทื่อ ต้องคอยตีก้นทีถึงจะยอมขยับก้าวหนึ่ง

แม้กระทั่งเรื่องในครอบครัวตัวเอง ก็ต้องมีคนคอยสะกิดบอกให้กระจ่างอยู่ข้างๆ ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางรู้ตัวเลย

ตอนนี้ทุกคนยังอยู่ร่วมกัน มีแม่ลู่คอยตักเตือนอยู่ตลอด เขาถึงพอรู้ว่าควรเดินไปทางไหน ถ้าเกิดถึงตอนแยกบ้านขึ้นมาจริงๆ ไม่รู้เลยว่าจะใช้ชีวิตจนเละเทะขนาดไหน

ระหว่างที่ลู่เจียเจียกำลังเขี่ยไส้ตะเกียงแก้เบื่อ เซวียเยี่ยนก็มาถึงเสียที

เขาฟาดข้าวสาลีมาทั้งบ่าย แม้ระหว่างทางจะจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมมาบ้างแล้ว แต่เนื้อตัวก็ยังมอมแมมฝุ่นจับไปหมด

“คุณมาแล้วเหรอ” ลู่เจียเจียหยิบกระติกน้ำทหารของตัวเองออกมา “ยังมีน้ำเหลืออยู่อีกหน่อย คุณดื่มไหม”

เขาทำงานอยู่คนเดียวที่ลานนวดข้าว ไม่แน่ว่าอาจไม่มีใครเอาน้ำไปส่งให้

สัญญาณเตือนในหัวของลู่ไอ้กั๋วดังลั่นขึ้นมาทันที “น้องเล็ก พี่ใหญ่ยังไม่ได้ดื่มน้ำเลย เอาน้ำให้พี่ดื่มเถอะ”

เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ น้องเล็กก็ต้องเข้าข้างเขาก่อนอยู่แล้ว

ใครจะไปรู้ว่าลู่เจียเจียจะเพียงตวัดสายตาเรียบเฉยมองลู่ไอ้กั๋วแล้วส่งเสียงฮึ “หลานสาวคนโตเพิ่งเอาน้ำไปส่งให้พี่แท้ๆ เดินผ่านหน้าห้องหนูไปด้วย พี่ใหญ่ พี่หัดพูดโกหกตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย”

ให้ตายสิ เซวียเยี่ยนเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธอไว้แท้ๆ พี่ใหญ่ทำไมถึงได้ไม่รู้ความขนาดนี้ กระทั่งเรื่องน้ำก็ยังจะมาหึงหวงแย่งชิง

ลู่ไอ้กั๋ว: “…”

ลู่เจียเจียหันกลับไปยิ้มถามเซวียเยี่ยน “คุณดื่มไหม”

“อืม” เซวียเยี่ยนพยักหน้า

อาศัยจังหวะที่ลู่เจียเจียก้มหน้าเทน้ำ เซวียเยี่ยนก็เลิกคิ้วคมขึ้นใส่ลู่ไอ้กั๋วเล็กน้อย

แม้จะเป็นเพียงกิริยาเบาบาง ทว่าใบหน้าคมคายหล่อเหลาก็ยังยากจะซ่อนความกระหยิ่มใจ

เขารู้อยู่แล้วว่าลู่ไอ้กั๋วดูถูกเขา ดังนั้นจึงไม่คิดจะประจบเอาใจอยู่แล้ว

อีกอย่าง จะได้แต่งงานกับลู่เจียเจียหรือไม่ คำพูดของสามพี่น้องตระกูลลู่ก็ตัดสินไม่ได้เสียหน่อย

เจ้าหมอนี่… ลู่ไอ้กั๋วกำหมัดแน่น

“น้ำได้แล้วค่ะ” ลู่เจียเจียรินใส่ชามแล้วยื่นให้เขา

เซวียเยี่ยนปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยในพริบตา เขายื่นมือออกไปรับ จากนั้นก็แจ้งคะแนนแรงงานของตัวเอง

ลู่เจียเจียจดบันทึกเรียบร้อย เป่าตะเกียงน้ำมันให้ดับแล้วเตรียมตัวกลับบ้าน

ภายในห้องพลันมืดสนิทลง สายตาลู่เจียเจียยังปรับไม่ทัน เธอจึงมองไม่เห็นอะไรเลยอยู่หนึ่งถึงสองวินาที

“คืนชาม” เสียงทุ้มต่ำของเซวียเยี่ยนดังขึ้นข้างหูของเธอ

ลู่เจียเจียหันกลับไปรับ ทว่ากลับไปคว้าโดนท่อนแขนของเซวียเยี่ยนเข้า

เซวียเยี่ยนเลือดลมร้อนแรง ส่วนปลายนิ้วของลู่เจียเจียเย็นเฉียบ ทั้งสองคนต่างชะงักไปครู่หนึ่ง

ร่างกายของเซวียเยี่ยนพลันแข็งทื่อขึ้นมาทันที เขาลดสายตาลงมองคิ้วและตาอันประณีตของลู่เจียเจีย ประกายตาในแววตาดำขลับไหวระริกคล้ายมีเกลียวคลื่นซัดสาด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว

ส่วนลู่เจียเจียยังไม่เคยสัมผัสกล้ามเนื้อแบบนี้มาก่อน จังหวะที่จะปล่อยมือจึงแอบบีบดูทีหนึ่ง

แข็งโป๊กจริงๆ ด้วย!

ตอนนี้เธอเริ่มมองเห็นชัดแล้ว จึงเบี่ยงมือไปรับชามมาแล้วพูดอย่างจริงใจ “ขอโทษนะ”

ท่าทางแบบนั้นเหมือนคนที่เพิ่งแอบบีบกล้ามเนื้อไม่ใช่เธอเลยสักนิด แววหญิงใจร้ายฉายชัดเต็มที่

แววตาดำขลับของเซวียเยี่ยนพลันเปลี่ยนเป็นดุดันคุกคาม ทุกสายตาที่ทอดมองมาราวกับกำลังตีกรอบจับจองอาณาเขตของตัวเอง

ทว่าท้องฟ้ามืดเกินกว่าจะมองเห็นชัด ลู่เจียเจียรู้สึกเพียงว่าบรรยากาศรอบตัวชวนอึดอัดชอบกล เธอจึงหดคอลงเล็กน้อยแล้วหมุนตัวเดินหนีทันที

เธอวางมือทาบลงบนกระติกน้ำ หางตาโค้งขึ้นเล็กน้อย ความเย็นสบายแผ่ซ่านทำให้รู้สึกดีเหลือเกิน

เซวียเยี่ยนก็เป็นคนดีอยู่หรอก ติดอยู่แค่อย่างเดียว ตัวเขาร้อนเกินไป แตะโดนทีไรในหน้าร้อนแทบเอาชีวิตไม่รอด

ไม่นานลู่เจียเจียก็คิดได้ว่าการนินทาผู้มีพระคุณช่วยชีวิตแบบนี้มันไม่ดี จึงพยายามมองหาข้อดีแทน

เซวียเยี่ยนธาตุไฟร้อนแรง ถ้าได้นอนกอดในหน้าหนาวจะต้องอุ่นมากแน่ๆ

จังหวะนั้นเอง ลู่ไอ้กั๋วก็เอาไหล่กระแทกเซวียเยี่ยนทีหนึ่ง “เหอะๆ ยังไม่ไปอีก เดี๋ยวเขาก็จะปิดล็อกประตูแล้ว”

วินาทีต่อมา เซวียเยี่ยนก็ก้าวเท้ายาวๆ ตามหลังลู่เจียเจียไปติดๆ

ลู่ไอ้กั๋ว: “…”

ลู่ไอ้กั๋วไม่ยอมแพ้ รีบสาวเท้าตามหลังน้องเล็กของตัวเองไป ทั้งสองคนเดินเบียดกระแทกกันไปมา

ลู่ไอ้กั๋วกุมไหล่ตัวเองพลางทำหน้าเหยเก

ทั้งที่เขาออกแรงชนเซวียเยี่ยนเต็มที่ แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีแค่เขาคนเดียวที่เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว

“พวกพี่เป็นอะไรกันน่ะ” ลู่เจียเจียได้ยินเสียงแปลกๆ จึงลูบสายสะพายกระติกน้ำแล้วหันกลับมาถาม

คนข้างหลังทั้งสองคนรีบยืนตรงอย่างว่าง่ายทันที ต่างคนต่างแสร้งมองไปทางอื่น ทว่าปากกลับบอกว่า “ไม่มีอะไร”

ลู่เจียเจียรู้สึกว่าสองคนนี้ทำตัวพิลึกชอบกล

คราวนี้เธอไม่ได้ชวนเซวียเยี่ยนไปเอาข้าวที่บ้าน พอถึงทางแยก ทั้งสามคนจึงแยกย้ายกันตรงนั้น

ลู่ไอ้กั๋วขยับเข้าไปใกล้น้องสาว “น้องเล็ก เจ้าหมอนั่นเซวียเยี่ยนคิดไม่ซื่อกับน้องแน่ๆ ต้องระวังตัวไว้หน่อยนะ”

ลู่เจียเจียชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยุดฝีเท้าแล้วพูดอย่างจริงจัง “พี่ใหญ่ พี่อย่ามาพูดจาซี้ซั้วทำลายชื่อเสียงของเซวียเยี่ยนนะ เขาเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน ถ้าเกิดคนไม่หวังดีได้ยินเข้า แล้วเซวียเยี่ยนก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับฉัน ถึงตอนนั้นชาวบ้านคงเอาไปนินทากันสนุกปากแน่”

หญิงสาวเบิกตากลมโตขึ้น เห็นชัดว่าไม่พอใจอย่างยิ่งที่พี่ชายมาใส่ร้ายผู้มีพระคุณ

เธอพูดต่ออีกว่า “พี่ใหญ่ พี่ต้องปรับทัศนคติของตัวเองใหม่ได้แล้ว ถึงจะก้าวหน้ากับเขาบ้าง”

ลู่ไอ้กั๋วร้อนใจ “พี่เป็นผู้ชายด้วยกัน ทำไมพี่จะดูไม่ออก น้องเล็ก…”

“พี่ใหญ่ ในหัวพี่ทำไมมีแต่เรื่องพวกนี้นะ”

ลู่เจียเจียอดบ่นอุบอิบไม่ได้ “ต่อให้ฉันอยากแต่งงานกับเซวียเยี่ยน เขาก็ยังไม่อยากแต่งกับฉันเลยด้วยซ้ำ พี่อย่ามัวแต่คิดเรื่องไร้สาระทั้งวันได้ไหม”

ลู่ไอ้กั๋วตาโต “เขายังไม่อยากแต่งอีกเรอะ!”

ตัวเซวียเยี่ยนแทบจะสิงร่างน้องสาวเขาอยู่แล้ว สายตาก็อันตรายเหมือนจะกลืนกินน้องสาวเขาเข้าไปทั้งตัว

แบบนี้ยังเรียกว่าไม่อยากแต่งอีกเรอะ!

ให้ตายเขาก็ไม่เชื่อหรอกว่าเซวียเยี่ยนไม่ได้คิดอะไรกับน้องสาวของเขา

“คุยกับพี่ไม่รู้เรื่องแล้ว” ลู่เจียเจียหันหลังเดินต่อ พลางเตือนไปตลอดทาง “พี่ใหญ่อย่าคิดฟุ้งซ่านอีกล่ะ เดี๋ยวจะไปขัดขวางทางที่เซวียเยี่ยนจะได้แต่งเมียในวันหน้า”

เธอคิดในใจ คนเก่งกาจไม่ธรรมดาอย่างเซวียเยี่ยน วันข้างหน้าจะต้องได้แต่งงานกับภรรยาที่ดี ทั้งหน้าตาสะสวย นิสัยดี และอ่อนโยนเป็นแน่

เฮอะ… จู่ๆ ลู่เจียเจียก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ฝีเท้าที่ก้าวเดินจึงแฝงความแง่งอนเอาแต่ใจอยู่บ้าง

ลู่ไอ้กั๋ว: “…”

แม้ว่าเขาจะฟังรู้เรื่องทุกคำ แต่กลับไม่เข้าใจความหมายเลยสักนิดเดียว

พอกลับถึงบ้าน ลู่เจียเจียก็เก็บของในมือไว้ในห้อง พอนึกถึงหลัวชิงชิงขึ้นมาได้ เธอก็แอบเรียกให้ลู่เย่กั๋วเข้ามาในห้องเงียบๆ