บทที่ 89 เต็มใจที่จะเป็นฝ่ายเลือกเอง

แต่ทว่าหลัวชิงชิงพอแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่มากลับไม่เจียมตัวเลยสักนิด เป้าหมายที่เธอแต่งเข้ามาก็เพื่อเลี่ยงงานหนักในไร่นา แถมยังหวังจะได้กินดีอยู่ดีอีกต่างหาก

วันๆ เอาแต่กอดหนังสืออ่าน พอถึงเวลาต้องทำงานก็แกล้งเป็นลม พอตื่นขึ้นมาก็เอาแต่ร้องไห้

แม่ลู่โกรธจนต้องลงไม้ลงมือสั่งสอนหลัวชิงชิงไปหลายครั้ง

แต่หลัวชิงชิงร้องไห้ได้ดูน่าสงสารนัก ทุกครั้งที่ร้องไห้ก็น้ำตานองหน้า แถมยังหัวดื้อไม่ยอมปรับปรุงตัว สุดท้ายเรื่องเลยจบลงแบบทำท่าจะเอาเรื่องใหญ่โต แต่ก็ลงเอยแบบลวกๆ

หลัวชิงชิงไม่ยอมลงไปทำงานในไร่นาก็พอว่า แต่นี่ยังไม่ยอมหุงหาอาหารอีก แถมคะแนนแรงงานของบ้านตระกูลลู่ยังนับรวมกันอีกด้วย ทำให้เถียนจินฮวาและจางซูอวิ๋นเริ่มมีความเห็นไม่ลงรอยกันขึ้นมา

ใครจะไปอยากเลี้ยงคนว่างงานที่วันๆ เอาแต่กินล่ะ?

แม่ลู่ยื่นคำขาดออกมาตรงๆ ว่าให้ลู่เย่กั๋วเลือกระหว่างหย่ากับหลัวชิงชิง หรือไม่ก็แยกครอบครัวออกไปจากบ้าน

แต่ทว่าในจังหวะคอขาดบาดตายนี้เอง หลัวชิงชิงดันตั้งท้องขึ้นมา ลู่เย่กั๋วจะไปหย่ากับเธอได้อย่างไรกัน

แม่ลู่เองก็เหนื่อยเต็มที เลยตัดสินใจแยกครอบครัวให้ลูกชายทั้งสามคนเสียให้หมด ในเมื่อลูกสาวก็หนีไปแล้ว จะมัวหวังพึ่งพาลูกชายให้ได้ดิบได้ดีไปทำไมกัน เลี้ยงพวกเขาไปก็เปลืองเปล่า

ตั้งแต่ไม่ต้องคอยเจียดเงินไปจุนเจือลูกชาย พ่อลู่กับแม่ลู่ก็ใช้ชีวิตกันอย่างสุขสบาย

แต่พี่สี่ของเธอนี่สิลำบากหนัก ในเมื่อหลัวชิงชิงตั้งท้อง เธอก็เอาแต่นอนอืดอยู่บนเตียงไม่ยอมขยับไปไหน ลู่เย่กั๋วต้องออกไปตรากตรำทำงานหาคะแนนแรงงานตอนกลางวัน พอช่วงเที่ยงกับช่วงบ่ายก็ต้องรีบกลับมาหุงหาอาหาร แถมตอนกลางคืนยังต้องแบกผ้าไปซักอีก

ไม่กี่เดือนผ่านไปเขาก็ซูบผอมจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้

พอเข้าเดือนที่เก้าใกล้จะคลอด ก็มีข่าวคราวจากทางการว่าให้มีการรื้อฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ถ้าไม่ใช่เพราะครรภ์แก่ใกล้คลอด หลัวชิงชิงก็คงอยากจะจัดการเอาเด็กในท้องออกไปเสียเดี๋ยวนี้

พูดถึงตรงนี้ ลู่เจียเจียก็ไม่รู้ว่าควรจะนับถือหลัวชิงชิงดีไหม เพราะหลังจากคลอดลูกได้เพียงสามวัน เธอกลับฝืนสังขารตัวเองไปลงสนามสอบเข้ามหาวิทยาลัยจนได้

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งแรกหลังจากรื้อฟื้นนั้นจัดขึ้นในเดือนธันวาคม ตอนนั้นหิมะตกหนักมาก หนาวจนแทบจะขยับนิ้วไม่ได้ แต่เพื่อที่จะหนีไปจากที่นี่ หลัวชิงชิงยอมทุ่มสุดชีวิตเพื่อไปเข้าสอบ โดยไม่ได้แม้แต่จะชายตามองลูกสักนิด

ในฐานะที่เป็นหนึ่งในรักแรกของพระเอก หลัวชิงชิงก็สอบติดมหาวิทยาลัยอย่างไม่ต้องสงสัย เธอทั้งร้องไห้โวยวายเรียกร้องจะกลับเข้าเมืองไปเรียนให้ได้

“ลู่เย่กั๋ว ถ้าคุณรักฉันจริงๆ ก็ควรปล่อยให้ฉันไป ไม่ใช่มากักขังฉันไว้ในโลกที่คับแคบ และต้องมาเฝ้าบ้านซอมซ่อหลังนี้ ความรักที่แท้จริงคือการปล่อยวาง คือการสนับสนุนให้กันและกัน เราแต่งงานกันมาตั้งนานแล้วแต่คุณก็ยังไม่เข้าใจฉันสักที นี่ไงล่ะเหตุผลที่ฉันถึงไม่เคยรักคุณได้ลง ลู่เย่กั๋ว คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว!”

คำพูดเหล่านี้ทำลายความรู้สึกของลู่เย่กั๋วลงจนหมดสิ้น ไม่นานนักทั้งคู่ก็ไปจดทะเบียนหย่ากัน

ส่วนหลัวชิงชิงนั้นทิ้งลูกชายวัยเพียงสองเดือนเอาไว้ แล้วจากไปไม่หวนคืนกลับมาอีกเลย

ดังนั้นพี่สี่ของเธอก็เป็นเพียงบันไดให้หลัวชิงชิงไต่เต้าขึ้นไปเท่านั้น ต้องกลายเป็นพ่อม่ายลูกติดตั้งแต่อายุยังน้อย

ลู่เจียเจียกำปากกาแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนสี ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องขัดขวางการแต่งงานครั้งนี้ให้ได้

พ่อลู่พาหลัวชิงชิงเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะชี้ไปยังอุปกรณ์การเกษตรที่วางอยู่ไม่ไกล “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะต้องลงไปเกี่ยวข้าวสาลีที่ทุ่งนา ถ้ายังทำตัวเหมือนเมื่อก่อน คอยหาเรื่องใส่ตัวหรือยุยงปลุกปั่นชาวบ้านอีก พวกเราก็คงต้องจัดการเธอตามระเบียบแล้วล่ะ”

หลัวชิงชิงตัวลีบลงเล็กน้อย เธอเดินไปหยิบเคียวมาถือไว้อย่างว่าง่าย

หลังจากหลัวชิงชิงเดินออกไปแล้ว ลู่เจียเจียจึงเอ่ยถามพ่อลู่เกี่ยวกับสถานการณ์ “พ่อคะ เกิดอะไรขึ้นกับเธอน่ะ?”

พ่อลู่ตอบว่า “ครอบครัวของเธอมีปัญหานิดหน่อย ประกอบกับตัวเธอเองก็มีความคิดอ่านที่ไม่เหมาะสม คอยหลีกเลี่ยงงานในไร่นาอยู่ตลอด ทีแรกตั้งใจว่าจะให้เธอย้ายออกจากเรือนปัญญาชนไปอยู่คนเดียวสักพัก แต่พ่อพิจารณาดูแล้วเห็นว่าเธอยังเป็นผู้หญิง ถ้าหากในหมู่บ้านเกิดมีใครคิดมิชอบขึ้นมา เกรงว่าจะจัดการได้ยาก พ่อเลยลองทำเรื่องขอกับเบื้องบนดูและขอยกเลิกบทลงโทษนี้ไปก่อน”

ลู่เจียเจียพยักหน้ารับ

ในทุกหมู่บ้านย่อมมีทั้งคนดีและคนไม่ดี หลัวชิงชิงเป็นคนหน้าตาสะสวย ก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนเกิดความคิดไม่ซื่อขึ้นมา

ลู่เจียเจียนั้นเกลียดหลัวชิงชิงเข้าไส้ก็จริง แต่เธอก็ไม่อยากเห็นเรื่องเลวร้ายพรรค์นั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด

“โชคดีนะเนี่ยที่เธอมาเจอหัวหน้ากองการผลิตใจดีอย่างพ่อ ไม่อย่างนั้นคนอื่นคงขี้เกียจมานั่งวุ่นวายกับเรื่องพวกนี้หรอกค่ะ” ลู่เจียเจียยิ้มจนเห็นฟันขาว เอ่ยชมพ่อของตัวเอง

เมื่อได้รับคำชมจากลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน พ่อลู่ก็รู้สึกเบิกบานใจจนคิ้วกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “พ่อต้องซื้อบุหรี่ไปฝากคนอื่นเพื่อขอความเห็นใจให้เธอเชียวนะ ถือว่าพ่อทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว”

สิ่งที่เขาต้องเสียไปไม่ใช่แค่บุหรี่หนึ่งกล่อง แต่มันคือน้ำใจคนด้วย

แต่เพราะเขาก็มีลูกสาวเหมือนกัน เรื่องพรรค์นี้ถ้าช่วยได้เขาก็อยากช่วย

ทั้งสองคุยกันต่ออีกสองสามประโยค พ่อลู่ก็กำชับให้ลู่เจียเจียพักผ่อนให้ดีก่อนจะเดินจากไป

พอถึงเวลาหนึ่งทุ่ม ชาวบ้านและเหล่าปัญญาชนก็เริ่มทยอยเลิกงานกัน หลัวชิงชิงเดินเข้ามาโดยมีหลินเฟิงคอยประคองไว้

หลัวชิงชิงเข้าไปอยู่ข้างในนั้นมาสองสามวัน อาหารการกินก็แย่ที่สุด ครั้งนี้เธอเลยรู้สึกไม่สบายขึ้นมาจริงๆ

“สี่คะแนนแรงงานค่ะ” หลัวชิงชิงเอามือกุมหน้าอกพลางกล่าวเสียงแหบพร่าโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

ลู่เจียเจีย: “…”

หลินเฟิงเห็นลู่เจียเจียยืนนิ่งไปจึงรีบอธิบาย “สหายลู่ครับ ปัญญาชนหลัวได้สี่คะแนนแรงงานจริงๆ ครับ อีกสองคะแนนเป็นผมที่ช่วยเธอทำเอง”

“รับทราบแล้ว” ลู่เจียเจียก้มหน้าลงจดบันทึก

เธอจำได้ว่าหลัวชิงชิงกลับมาตอนช่วงสี่ห้าโมงเย็น นั่นหมายความว่าเธอทำคะแนนได้สองคะแนนในช่วงครึ่งหลังของช่วงบ่าย ถ้าทำเต็มช่วงบ่ายก็น่าจะได้สี่คะแนน ถ้าทำเต็มวันก็ได้แปดคะแนน ซึ่งก็พอๆ กับแม่ลู่เลย

ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าหลัวชิงชิงนี่มันสายการแสดงเหมือนกับพี่สะใภ้รองของเธอเลยนะ

ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่เป็นเพราะไม่อยากทำต่างหาก!

หลังจากหลัวชิงชิงกับหลินเฟิงรายงานคะแนนแรงงานเสร็จแล้ว หลินเฟิงก็ประคองหลัวชิงชิงจากไป

ตอนที่หลัวชิงชิงเดินจากไป เธอหันกลับมามองข้างหลังเล็กน้อยและเห็นลู่เย่กั๋วพอดี

จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าพี่สี่ของลู่เจียเจียเคยแอบมองเธออยู่หลายครั้ง เพียงแต่เธอรังเกียจที่ลู่เย่กั๋วไม่มีการศึกษา จึงไม่เคยสนใจเขาเลย

แต่ตอนนี้เธอถึงได้ตระหนักว่า การหาคนที่ทำงานในไร่นาได้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร ยิ่งฐานะทางบ้านของตระกูลลู่เองก็ไม่ได้ขัดสนด้วยแล้ว

หลัวชิงชิงรีบก้มหน้าลงทันที เธอรู้ดีว่าผู้ชายก็ชอบกันแค่ใบหน้าของเธอเท่านั้น ตอนนี้สภาพเธอโทรมขนาดนี้ ต้องทำให้เขารู้สึกไม่ประทับใจแน่ๆ

ลู่เย่กั๋วเดินผ่านหลัวชิงชิงไปเฉยๆ เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากก่อนจะเดินตรงรี่ไปหาน้องสาวคนเล็กของเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ลู่เย่กั๋วควักไข่นกออกมาจากกระเป๋า “ดูสิ น้องเล็ก พี่สี่เอาของดีมาฝาก”

“ไข่นก!” ในหัวของลู่เจียเจียพลันปรากฏภาพไข่พะโล้ที่เคยทานขึ้นมาทันที เธอแอบกลืนน้ำลายลงคอ “พี่ไปหามาจากไหนคะเนี่ย?”

“ตอนพักช่วงบ่ายพี่ไปหาแถวๆ นี้มาน่ะ หาอยู่ตั้งนานกว่าจะเจอแปดฟอง เห็นน้องชอบกินไม่ใช่เหรอ?” ลู่เย่กั๋วหัวเราะเบาๆ “น้องอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่เชียวนะ ถ้าแม่รู้ว่าพี่ไม่ยอมเกี่ยวข้าวแต่แอบไปหาไข่นก มีหวังพี่โดนแม่ฟาดก้นลายแน่”

“ไม่บอกค่ะ ไม่บอก” ลู่เจียเจียส่ายหน้า พลางมองไปรอบๆ ไม่รู้จะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนดี เธอจึงกล่าวว่า “พี่สี่คะ เดี๋ยวฉันลงคะแนนแรงงานให้ พี่รีบเอาไข่นี่กลับบ้านไปเถอะค่ะ เดี๋ยวให้พี่ใหญ่กับพี่รองไปส่งฉันแทนก็ได้”

“จริงด้วย ป่านนี้ต้องถึงเวลาทำอาหารแล้ว พี่ต้องรีบกลับไปบอกพี่สะใภ้ใหญ่ให้รีบนึ่งให้น้องทาน” ลู่เย่กั๋วบอกคะแนนแรงงานเสร็จก็รีบเร่งเดินออกไปทันที

ตอนที่หลัวชิงชิงเดินจากไป เธอหันกลับมามองแวบหนึ่งและเห็นไข่นกในมือของลู่เย่กั๋วพอดี เธอแอบกลืนน้ำลายลงคอพลางนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้กินเนื้อมานานเหลือเกิน

ถ้าการแต่งงานกับลู่เย่กั๋วช่วยให้เธอหลุดพ้นจากสถานการณ์ยากลำบากในตอนนี้ได้ เธอก็พร้อมจะยอมเสียสละ