บทที่ 88 ฉันอยากแต่งงานกับเธอ

ลู่เจียเจียวอร์มยาขี้ผึ้งบนฝ่ามือก่อนจะทาลงบนขาของตัวเอง เธอไม่กล้าบีบออกมาเยอะ บีบออกมาแค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น

แม่ลู่ถึงเพิ่งนึกเอะใจขึ้นมาได้ “แกไปซื้อยาขี้ผึ้งมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย”

“ไม่ใช่ของหนูหรอกค่ะ ของเซวียเยี่ยนต่างหาก” ลู่เจียเจียก้มหน้าตอบโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

แม่ลู่ตาโต รีบเงยหน้าขึ้นมองเซวียเยี่ยนที่กำลังตีข้าวอยู่ไม่ไกลในทันที!

เธอเองก็เป็นคนอาบน้ำร้อนมาก่อน ย่อมดูออกทันทีว่าเซวียเยี่ยนมีใจให้ลูกสาวตนแน่ๆ

ลู่เจียเจียทายาเสร็จก็วิ่งเอาไปคืนเซวียเยี่ยน ก่อนจะเงยหน้าถามยิ้มๆ “ทำงานมาตั้งนานเหนื่อยแย่เลยใช่ไหม ไปดื่มน้ำกันเถอะ!”

“ไปสิ” ลู่เจียเจียหมุนตัวเดินนำไปก่อน เซวียเยี่ยนมองแม่ลู่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล มือหนากำท่อนไม้แน่น ริมฝีปากเม้มสนิท

เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ก้าวตามไป

ลู่เจียเจียเดินไปได้สองสามก้าว เมื่อหันกลับมาเห็นเขายังยืนอยู่ที่เดิมก็รู้สึกงงๆ จึงเอ่ยปากอีกครั้ง “ไปสิ”

เห็นเธอหันหลังเตรียมจะเดินไป เซวียเยี่ยนก็อดใจไม่ไหวต้องก้าวเท้าตามไปหนึ่งก้าว

หลังจากก้าวแรก เขาก็ก้าวที่สองตามมา จากนั้นช่วงขายาวๆ ก็ก้าวตามลู่เจียเจียทันในเวลาไม่นาน

แม่ลู่มองดูลู่เจียเจียพาเซวียเยี่ยนเดินมาอย่างเปิดเผยต่อหน้าต่อตา อาการเจ็บจี๊ดที่หัวใจก็กำเริบขึ้นมาอีกรอบ

ที่สำคัญที่สุดคือลูกสาวของเธอไม่มีความเขินอายเลยแม้แต่น้อย ราวกับเห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด

“เดี๋ยวหนูรินให้ค่ะ” ลู่เจียเจียยื่นมือไปทางโถน้ำ

ทว่าแม่ลู่กลับชิงตัดหน้าไปก่อน “แม่รินเอง!”

คนเยอะขนาดนี้ จะยอมให้เสียชื่อเสียงลูกสาวไม่ได้เป็นอันขาด

แม่ลู่รินน้ำหนึ่งชามแล้วยื่นส่งให้เซวียเยี่ยนกับมือ “พ่อหนุ่มเซวีย ขอบใจนะที่คราวก่อนช่วยลูกสาวฉันไว้”

เซวียเยี่ยนยังจำเรื่องที่แม่ลู่เอาเงินเอาแป้งมาให้เขาได้ ตอนนั้นเขารับไว้แล้ว และรับปากไปแล้วด้วย จึงรู้สึกผิดจนไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่ยื่นมือไปรับชามน้ำมา

แม่ลู่พินิจมองเซวียเยี่ยนอย่างละเอียด

พ่อหนุ่มคนนี้หน้าตาดีใช้ได้ รูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง อนาคตต้องเป็นเรี่ยวแรงหลักหาเลี้ยงครอบครัวได้แน่

ติดแค่ว่าฐานะทางบ้านแย่เกินไป ในใจแม่ลู่จึงรู้สึกซับซ้อนจนบอกไม่ถูก

คนอื่นๆ ที่ตั้งใจจะรอดูเรื่องสนุก พอได้ยินคำพูดของแม่ลู่ต่างก็พากันถอดใจ

นี่เป็นการขอบคุณที่เซวียเยี่ยนช่วยชีวิตไว้ต่างหาก

อีกอย่าง ถ้าบ้านลู่คิดจะยกลูกสาวให้จริง คราวก่อนจะเอาเงินเอาแป้งไปให้ทำไม

เงินกับแป้งพวกนั้นรวมกันก็พอสู่ขอเมียได้ตั้งสองคนแล้ว

ลู่เจียเจียไม่ได้รับรู้ถึงคลื่นใต้น้ำพวกนี้ เธอรับชามน้ำที่แม่ลู่ส่งมาให้แล้วดื่มรวดเดียวจนหมด

อากาศร้อนจัดแถมเหงื่อออกมากขนาดนี้ ย่อมต้องกระหายน้ำเป็นธรรมดา

พอดื่มน้ำหมดชามและกำลังจะส่งชามคืน จ้าวเซ่อฮุ่ยก็เดินเข้ามา

เขาเกาหัวอย่างเก้อเขิน “ป้าลู่ครับ ผมขอน้ำสักชามได้ไหม บ้านผมมีแค่ผมคนเดียวที่มาทำงานตรงนี้ ไม่มีใครมาส่งน้ำให้เลย”

จ้าวเซ่อฮุ่ยสนิทกับลู่เย่กั๋วมาก จึงค่อนข้างคุ้นเคยกับบ้านตระกูลลู่

แม่ลู่รู้มานานแล้วว่าเจ้าหนุ่มตรงหน้าคิดอะไรอยู่

เธอเหลือบมองไปทางลู่เจียเจีย เห็นลูกสาวกำลังส่งยิ้มให้เซวียเยี่ยน

แม่ลู่: “…”

เธอจึงเอื้อมมือไปรินน้ำหนึ่งชามส่งให้จ้าวเซ่อฮุ่ย

จ้าวเซ่อฮุ่ยมอมแมมกว่าเซวียเยี่ยนเยอะ เพราะตั้งแต่เริ่มถอดเสื้อตัวนอกออก ร่างกายท่อนบนก็แทบจะกลายเป็นมนุษย์ดินไปแล้ว

จ้าวเซ่อฮุ่ยรู้ว่าเมื่อครู่ทำคะแนนติดลบกับพ่อลู่ ตอนนี้เลยทำตัวว่าง่ายกับแม่ลู่สุดๆ นั่งดื่มน้ำอย่างเรียบร้อย

แต่ลู่เจียเจียกลับอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองจ้าวเซ่อฮุ่ย พูดตามตรง ท่าทางโพสท่าอ่อยของเขาเมื่อกี้มันชวนตะลึงจริงๆ

เปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆ นับเป็นเรื่องตลกที่สุดของเธอในปีที่อายุ 17 นี้เลยก็ว่าได้

จ้าวเซ่อฮุ่ยสัมผัสได้ถึงสายตาของลู่เจียเจีย จึงยืดหลังตรงขึ้นมาทันที

การแสดงออกเมื่อกี้ของเขาต้องได้ผลแน่ๆ ลู่เจียเจียอาจจะเริ่มมีใจให้เขาแล้วก็ได้

ทว่าลู่เจียเจียเพิ่งมองได้ไม่กี่แวบ เซวียเยี่ยนก็โน้มตัวไปข้างหน้าแล้วรินน้ำเพิ่มอีกชาม มุมที่เขาขยับตัวไปขวาง บังสายตาของเธอจนมิดพอดี

เธอจึงต้องเบนสายตากลับมา

ทั้งสองคนดื่มน้ำเสร็จก็รีบกลับไปทำงาน แม่ลู่ไม่ยอมให้ลู่เจียเจียทำต่อไม่ว่าจะอย่างไร ดึงตัวเธอให้กลับบ้านไปทำอาหารเที่ยง

“บ้านเราไม่ได้ขาดแคลนคะแนนแรงงานส่วนนั้นของลูกหรอกนะ แต่จะว่าไปเดือนนี้ลูกออกมาทำงาน บ้านเราก็มีรายได้เพิ่มขึ้นมาอีกตั้งเยอะ พ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องโหมงานหนักขนาดนี้” แม่ลู่เคยอดอยากจนเข็ดขยาด จึงคิดว่ากอบโกยได้เท่าไรก็ควรเก็บไว้ก่อน

พอกลับถึงบ้าน ลู่เจียเจียก็เกาหนังศีรษะที่คันยิบๆ

ต่อให้สวมหมวกสานไว้ ก็ยังเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีฝุ่นเกาะเต็มหัว

เธอสระผมแล้วยกกะละมังน้ำเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำชำระกาย ความคันตามตัวถึงค่อยทุเลาลง

ตอนเที่ยงเซวียเยี่ยนกลับถึงบ้านอาบน้ำเสร็จ เขาสวมกางเกงเรียบร้อย พอเห็นเซวียหยางกับเซวียเชียน จึงหยิบตลับยาออกมา

“ให้พวกนาย” เขาโยนตลับยาลงบนโต๊ะ

เซวียหยางตกใจ “พี่ใหญ่ พี่ไปซื้อยามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าเสียดายเงินเหรอ พี่เคยบอกเองว่าลูกผู้ชายที่ไหนเขาใช้ของพรรค์นี้กัน”

เซวียเยี่ยนตีหน้าตาย “ซื้อมาเมื่อวาน เห็นพวกนายโดนหนามข่วนกันทั้งตัว”

เซวียหยางยิ้มแป้น “ขอบคุณครับพี่ใหญ่”

แต่แล้วเขาก็ถามต่อ “พี่ใหญ่ แล้วพี่ไม่ใช้เหรอครับ”

“ฉันไม่ใช้ของพวกนี้” เซวียเยี่ยนโยนเสื้อผ้าสกปรกที่เปลี่ยนออกลงในตะกร้า “พวกนายสองคนเอาไปใช้เถอะ”

พ่อเซวียเดินมาจากข้างนอก เอ่ยถามสามพี่น้อง “เที่ยงนี้อยากกินอะไรกัน”

ช่วงนี้เซวียหยางถูกตามใจปากจนเริ่มติดนิสัยกินจุ “พ่อครับ คราวก่อนบ้านตระกูลลู่ให้แป้งขาวมาไม่ใช่เหรอ ทำต้มแป้งก้อนกินกันได้ไหมครับ”

ครั้งสุดท้ายที่ได้กินแป้งก้อนคือตอนช่วงปีใหม่ รสชาตินั้นเขายังจำฝังใจจนถึงตอนนี้ เซวียหยางอดกลืนน้ำลายไม่ได้

“ห้ามแตะ” เซวียเยี่ยนที่กำลังหาเสื้อตัวบนเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ย้ำเสียงต่ำอีกครั้ง “แป้งขาวนั่นห้ามเอามากิน”

เซวียหยางร้อนใจ “พี่ใหญ่ มันมีตั้ง 20 ชั่งเลยนะ กินไปแค่นิดเดียวน่าจะไม่เป็นไรหรอก”

“ฉันจะเอาไปคืน” เซวียเยี่ยนเม้มปาก ข้อนิ้วเกร็งแน่นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่คนอื่นฟังไม่เข้าใจ “เธอเปลี่ยนกลับมาเหมือนเดิมแล้ว”

เขาชอบเธอ อยากแต่งงานกับเธอ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สี่ปีก่อนแล้ว

สีหน้าของพ่อเซวียเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มออกมาในทันที

ไม่มีใครเข้าใจลูกชายเท่าพ่อ ตอนนั้นเขารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเด็กนี่ชอบ ถึงได้ยอมบากหน้าไปสู่ขอให้

“แล้วจะเอาไปคืนเมื่อไหร่” พ่อเซวียถาม

เซวียหยางยังคงทำหน้ามึนงง ทำไมต้องเอาไปคืนด้วย นี่เป็นของขวัญที่บ้านตระกูลลู่ให้พี่ใหญ่มา แถมพวกเขาก็รับไว้แล้ว

เซวียเชียนแทบอยากจะเอามืออุดปากเซวียหยาง สีหน้าของเซวียเยี่ยนดูย่ำแย่ลงกว่าเดิม

ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรกเขาคงไม่รับไว้

เซวียเยี่ยนพูดเสียงทุ้ม “รออีกพักค่อยว่ากัน” ตอนนี้เขายังไม่มีคุณสมบัติพอ

เขาต้องรีบหาเงินให้เร็วที่สุด ดูท่าคงต้องร่วมมือกับคนคนนั้นแล้ว

บ่ายวันนั้น ลู่เจียเจียไปที่จุดบันทึกคะแนนแรงงาน พอฟ้าเริ่มโพล้เพล้ เธอก็เห็นพ่อลู่พาหลัวชิงชิงกลับมา

ผมเผ้าของหลัวชิงชิงยุ่งเหยิง บางช่อถึงกับพันกันเป็นสังกะตัง สภาพมอมแมมไปทั้งตัว ไม่หลงเหลือมาดนิ่งขรึมดูสูงส่งเหมือนเมื่อก่อนอีกเลย

เธอเดินตามหลังพ่อลู่มาเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ในหัวของลู่เจียเจียพลันนึกถึงเนื้อเรื่องส่วนของหลัวชิงชิงขึ้นมาได้ทันที

ในเนื้อเรื่องเดิม หลัวชิงชิงกลายเป็นผู้หญิงของโจวเหวินชิงในท้ายที่สุด ถือได้ว่าเป็นรักแรกของเขา

แต่ในช่วงแรก หลังจากโจวเหวินชิงหนีไปกับเฉิงอิ้งเซวียน หลัวชิงชิงที่ไร้ที่พึ่งก็ไปยั่วยวนพี่สี่อย่างลู่เย่กั๋ว และกลายเป็นพี่สะใภ้สี่ของเธอในที่สุด

ลู่เจียเจีย: “…”