บทที่ 87 กลัวคราบสกปรกจะเปรอะเปื้อนตัวเธอ

เสียงไม้ฟาดลงบนรวงข้าวสาลีดังขึ้นเป็นจังหวะในอากาศอย่างต่อเนื่อง

ตอนที่จ้าวเซ่อฮุ่ยฟาดข้าว เขาจงใจเกร็งหน้าท้องเอาไว้ ทุกครั้งที่เงื้อแขนขึ้น กล้ามเนื้ออกจึงกระเพื่อมไหวตามแรง ดูบึกบึนแข็งแรงอย่างยิ่ง

เพียงแต่อากาศร้อนจัด ซ้ำในอากาศยังคลุ้งไปด้วยฝุ่นผง ไม่นานผิวของจ้าวเซ่อฮุ่ยจึงดูหมองคล้ำขึ้นกว่าเดิม

ดูเหมือนเขาจะเริ่มเหนื่อย จึงสางนิ้วทั้งห้าเสยผมขึ้นเบาๆ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย ทำสีหน้าที่คิดว่าหล่อเหลาบาดใจสุดๆ

ลู่เจียเจียไม่ได้อยากจะหัวเราะเลย ทว่าท่าทางของจ้าวเซ่อฮุ่ยชวนขันเสียจนเธอกลั้นไว้ไม่อยู่จริงๆ

ไม่รู้ว่าเสียงหัวเราะของเธอแว่วไปเข้าหูจ้าวเซ่อฮุ่ยหรือไม่ อีกฝ่ายถึงได้หันขวับมามองทางเธอ

ลู่เจียเจียรีบหุบปากทันที เธอไม่ได้ตั้งใจจะเยาะเย้ยเสียหน่อย แค่ทึ่งในความสามารถของเขาต่างหาก

ใช่แล้ว เธอแค่ทึ่งในความสามารถของจ้าวเซ่อฮุ่ยจริงๆ นะ

เซวียเยี่ยนไม่พูดไม่จามาตลอด ทว่าระยะในการฟาดข้าวกลับขยับเข้าไปใกล้จ้าวเซ่อฮุ่ยขึ้นเรื่อยๆ

เขาแรงเยอะ ทุกครั้งที่ฟาดลงไป เศษฟางข้าวก็กระจายฟุ้งไปทั่ว ไม่นานจ้าวเซ่อฮุ่ยก็สำลักฝุ่นจนหน้ามอมแมม รีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

“ถุย!” จ้าวเซ่อฮุ่ยถ่มฝุ่นที่ปลิวเข้าปากทิ้ง ก่อนจะตวัดสายตามองเซวียเยี่ยนอย่างไม่พอใจ “นายถอยไปไกลๆ หน่อยสิ ของที่นายฟาดมันปลิวเข้าปากฉันหมดแล้ว!”

“ฟาดข้าวก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น” เซวียเยี่ยนฟาดลงไปแรงๆ อีกหนึ่งทีโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง พร้อมเอ่ยถาม “คิดจะอู้เหรอ”

“ใครคิดจะอู้กัน!” จ้าวเซ่อฮุ่ยโมโหจนควันแทบออกหู เขาขยับหนีไปให้ห่างจากเซวียเยี่ยนอีกหน่อย แล้วเริ่มทำตัวเป็นนกยูงรำแพนหางต่อ

ทว่าเซวียเยี่ยนฟาดไปฟาดมาก็เดินตามมาข้างตัวเขาอีกจนได้

ไม่นานนัก พ่อลู่ก็เดินมาตรวจงาน สายตาเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมองไปที่ลู่เจียเจียเป็นคนแรก

พอเห็นว่าลูกสาวสุดที่รักกำลังนั่งพัก คิ้วที่ขมวดมุ่นถึงค่อยคลายลง

เซวียเยี่ยนเดินเข้าไปหาพ่อลู่ ไม่รู้ว่าพูดอะไรไปบ้าง พ่อลู่จึงหันไปมองจ้าวเซ่อฮุ่ยทีหนึ่ง สลับกับมองลู่เจียเจียทีหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปหาจ้าวเซ่อฮุ่ย

จ้าวเซ่อฮุ่ยที่เพิ่งจะเบ่งกล้ามแขนโชว์ไปหยกๆ พอหันกลับมาก็ถึงกับอึ้งตะลึงงัน “ลุงลู่!”

ท่าทางของเขาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ไม้ในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น

“จ้าวเซ่อฮุ่ย ใส่เสื้อเดี๋ยวนี้” พ่อลู่ตีหน้าขรึม “ที่ลานมีหญิงสาวตั้งเยอะแยะ แกมาแก้ผ้าท่อนบนแบบนี้ เกิดโดนแจ้งจับข้อหาประพฤติอนาจารขึ้นมา อยากกินลูกปืนรึไง”

ผู้ชายมาทำงานที่นี่ตั้งมากมาย มีแค่จ้าวเซ่อฮุ่ยคนเดียวที่ถอดเสื้อท่อนบน

การเปิดอกโชว์หลังแบบนี้มันสร้างผลกระทบที่ไม่ดีแน่ๆ

พ่อลู่เหลือบมองลู่เจียเจียที่กำลังชะเง้อมองมาทางนี้ ลูกสาวของเขาเพิ่งจะอายุ 17 ปี กำลังเป็นวัยที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องพวกนี้พอดี

นี่มันตั้งใจล่อลวงชัดๆ!

จ้าวเซ่อฮุ่ยตกใจจนรีบคว้าเสื้อมาสวมแทบไม่ทัน น้ำตาแทบจะไหลออกมา

เขาอุตส่าห์ตั้งใจแท้ๆ แต่กลับต้องมาขายหน้าต่อหน้าพ่อลู่เสียได้ คราวนี้การจะตามจีบลู่เจียเจียคงยากขึ้นไปอีกหลายเท่า

จ้าวเซ่อฮุ่ยรีบแก้ตัวพัลวัน “เมื่อกี้มันร้อนเกินไปน่ะครับ ตอนเกี่ยวข้าวในนาผมชินกับการถอดเสื้อ ต่อไปผมจะปรับปรุงตัวแน่นอนครับ!”

“ห้ามมีครั้งที่สองเด็ดขาด!”

“ครับ!”

เมื่อครู่ลู่เจียเจียเอาแต่มองจ้าวเซ่อฮุ่ยแล้วแอบขำ คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ พ่อลู่จะโผล่มา เธอตกใจจนรีบสวมหมวกสานติดผ้าคลุมหน้า แล้ววิ่งไปโกยฟางข้าวต่อทันที

แม่ลู่เพิ่งเตรียมตัวจะไปนั่งพัก พอเห็นลูกสาวเดินกลับมาทำงานอีกก็เอ่ยถาม “เพิ่งพักไปได้แป๊บเดียว ทำไมกลับมาทำอีกล่ะ เดี๋ยวร่างกายจะทรุดเอา ไป ไปพักกับแม่”

เธอเอื้อมมือไปดึงลู่เจียเจียให้ไปหาที่นั่งพักอีกมุมหนึ่ง

ลู่เจียเจียรู้สึกคันคะเยอไปหมดทั้งตัว บางครั้งหนามข้าวก็ติดมาตามเสื้อผ้าและแทงทะลุเนื้อผ้าเข้ามาทิ่มผิวเป็นระยะๆ

เธอแอบเกาตรงนั้นทีตรงนี้ทีอย่างแนบเนียน

แม่ลู่กลัวว่าลู่เจียเจียจะหิวน้ำ จึงแหงนมองดูเวลา “แม่จะกลับบ้านไปเอาน้ำมาให้นะ ลูกนั่งรออยู่ตรงนี้ดีๆ อย่าแอบไปทำงานอีกล่ะ ได้ยินไหม”

“ค่ะ” ลู่เจียเจียนั่งลงอย่างว่าง่าย

พอลับหลังแม่ลู่เดินออกจากลานไป ลู่เจียเจียก็เกาขาตัวเองอีกรอบ พลางคิดในใจว่า ไหนๆ ก็ต้องทนคันแล้ว สู้ลุกไปทำงานให้คุ้มเลยดีกว่า

พอเห็นว่าพ่อลู่ตรวจงานเสร็จและเดินจากไปแล้ว เธอจึงหยิบส้อมพรวนขึ้นมาเริ่มโกยฟางข้าวต่อ

เนื่องจากสวมหมวกสานติดผ้าคลุมหน้าอยู่ ลู่เจียเจียจึงไม่มีกะจิตกะใจจะไปมองคนที่กำลังฟาดข้าว ฝั่งนั้นฟาดไปเธอก็โกยไป บางจังหวะก็แทบจะตามความเร็วไม่ทัน

พอทำไปนานๆ เข้า แขนก็เริ่มเมื่อยล้า กำลังคิดจะปลีกตัวไปพัก ก็พลันรู้สึกคันยิบๆ ที่น่องขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอจึงยกขาขึ้นเกาผ่านกางเกง

ไม่ได้ผลเลยสักนิด

ลู่เจียเจียจึงจำต้องถกขากางเกงขึ้นแล้วใช้นิ้วเกาตรงๆ

ผิวของเธอขาวผ่องเป็นทุนเดิม รอยแดงเป็นจุดๆ ที่โดนหนามข้าวตำบนน่องจึงเห็นชัดเป็นพิเศษ ดูราวกับโดนทำร้ายทารุณมาอย่างนั้นแหละ

พวกหญิงสูงวัยแถวนั้นเห็นเข้าก็รู้สึกซับซ้อนในใจ

ใครๆ ต่างก็บอกว่าลูกสาวบ้านลู่โดนตามใจจนเสียคน แต่พอดูแล้วก็ไม่ได้เอาแต่ใจขนาดนั้นนี่นา

ดูขานั่นสิ โดนตำจนลายพร้อยไปหมด ยังไม่เห็นเธอจะปริปากบ่นสักคำ

ลู่เจียเจียออกแรงเกาไปหลายทีจนขึ้นเป็นรอยเล็บแดงๆ อาการคันถึงค่อยทุเลาลงบ้าง เธอเงยหน้าขึ้นเตรียมจะไปกวาดฟางข้าวต่อ แต่ตรงหน้ากลับมีหลอดยาเล็กๆ ยื่นเข้ามา พร้อมกับท่อนแขนอันแข็งแกร่ง

ลู่เจียเจียกะพริบตาปริบๆ เงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นหน้าไม่ค่อยชัดนัก แต่โครงร่างลางๆ ดูคล้ายกับเซวียเยี่ยน ด้วยความกลัวว่าจะทักคนผิด เธอจึงเปิดผ้าคลุมหน้าขึ้น

เซวียเยี่ยนยืนค้อมตัวลงเล็กน้อย บนศีรษะเต็มไปด้วยเศษฟางข้าวที่แหลกละเอียด ริมฝีปากบางเม้มแน่นสนิท

“ให้ฉันเหรอคะ” ปากลู่เจียเจียเอ่ยถามไปแบบนั้น แต่มือกลับยื่นออกไปรับแล้ว

มือของเซวียเยี่ยนกร้านแดดและเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาจับตรงปลายสุดของหลอดยาเอาไว้ เพราะกลัวว่าคราบสกปรกจะไปโดนมือของลู่เจียเจีย

เซวียเยี่ยนเอ่ยเสียงขรึม “ให้ยืมใช้ ตอนบ่ายค่อยไปซื้อเองนะ”

คนอยู่เยอะเกินไป เขาไม่อยากทำลายชื่อเสียงของเธอ

“ขอบคุณค่ะ” ลู่เจียเจียยิ้มรับมา นึกไม่ถึงเลยว่าเซวียเยี่ยนจะพกของแบบนี้ติดตัวด้วย

สายตาเธอกวาดมองบนร่างของเซวียเยี่ยน พบว่าบนขาของเขาก็มีรอยขีดข่วนจากหนามรวงข้าวเหมือนกัน เพียงแต่มองไม่ชัดเท่าบนขาของเธอ

ต้องเป็นยาที่เขาเก็บไว้ใช้เองแน่ๆ

“ฉันใช้แค่นิดเดียวก็พอแล้ว” ลู่เจียเจียวางคราดลงอย่างกระตือรือร้น แล้วป้ายยาลงบนน่องของตัวเอง

ความรู้สึกแสบร้อนคันยิบๆ ในตอนแรกถูกความเย็นสบายเข้าแทนที่ อาการคันบรรเทาลงไปมาก

ตอนที่แม่ลู่ถือตลับใบเล็กเดินมา ก็เห็นจุดแดงๆ บนเรียวขาของลู่เจียเจียเข้าพอดี ขอบตาของนางพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

หลายปีมานี้ นางไม่เคยตัดใจปล่อยให้ลูกสาวต้องมาทนลำบากแบบนี้เลยสักนิด

แต่ตอนนี้ เพื่อช่วยพวกพี่ชายหาเลี้ยงลูก และหาคะแนนแรงงานเพิ่ม ถึงกับต้องมาทำงานเพิ่มอีกกะ

เพื่ออะไรกัน!

แม่ลู่ปวดใจแทบตาย เดินดุ่มๆ เข้ามาทันที “ไป ลูกสาว เราไม่ทำมันแล้ว!”

ไอ้ลูกชายเฮงซวยพวกนั้น ต่างก็แต่งงานมีครอบครัวกันหมดแล้ว ลูกของตัวเองก็ต้องหาเลี้ยงเอาเองสิ เรื่องอะไรจะให้คนแก่กับลูกสาวตัวน้อยมาคอยหาเลี้ยงให้พวกมัน

ลู่เจียเจียได้ยินเสียงของแม่ลู่ มือก็ตกใจจนสั่นไปวูบหนึ่ง เธอแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ “เป็นอะไรไปคะแม่ ก็ทำงานกันอยู่ดีๆ นี่นา”

“เป็นอะไรไปงั้นเหรอ แกดูขาสิว่าเป็นถึงขนาดไหนแล้ว!” แม่ลู่ดึงตัวลู่เจียเจียจะพาเดินออกไปให้ได้

“แม่คะ วันนี้ก็มาแล้ว อย่างน้อยก็ต้องทำให้ครบวันก่อนสิคะ”

“จะทำอะไรกันนักหนา ไม่ทำแล้ว! บ้านเราไม่ได้ขาดแคลนไอ้แค่นี้หรอก!” แม่ลู่ยังคงยืนกราน

“งั้นอย่างน้อยก็ต้องให้หนูทายาก่อนสิคะ” ลู่เจียเจียยื่นขาออกมา “อีกข้างยังไม่ได้ทาเลย”

“จริงด้วย” แม่ลู่นั่งลงข้างๆ ลู่เจียเจีย จ้องมองเธอ “รีบทาเร็วเข้า”