บทที่ 86 ประชันโฉม

สามพี่น้องโดนด่าจนหงอยไปตามๆ กัน คนที่ต้องผ่าฟืนก็ไปผ่าฟืน คนที่ต้องหาบน้ำก็ไปหาบน้ำ

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง แม่ลู่ถึงมาปลุกลู่เจียเจียอีกรอบ

คราวนี้ลู่เจียเจียตื่นเต็มตา เธอเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด แล้วก็สบเข้ากับหน้าของลู่หยวนพอดี

ยัยหนูน่าจะง่วงยิ่งกว่าเธอเสียอีก ป่านนี้ยังนอนจู๋ปากหลับปุ๋ยอยู่เลย

ลู่เจียเจียค่อยๆ สวมเสื้อผ้าอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เปิดประตูถามแม่ลู่ “แม่คะ กี่โมงแล้ว”

“น่าจะเจ็ดโมงแล้วละมั้ง”

“อ๊ะ วันนี้หนูตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอ” ลู่เจียเจียรีบล้างหน้าแปรงฟัน แล้วก็ไปปลุกลู่หยวนให้ตื่นด้วย

ตามกฎของบ้านตระกูลลู่ ถ้าตื่นสายก็จะไม่มีใครเก็บข้าวไว้ให้

อาหลานสองคนลนลานล้างหน้าล้างตาจนเสร็จ พอเดินออกมาทุกคนก็กินข้าวกันไปครึ่งหนึ่งแล้ว

ลู่เจียเจียหย่อนก้นลงบนเก้าอี้แล้วเริ่มพุ้ยข้าวใส่ปากทันที พอกินเสร็จก็หยิบหมวกสานของตัวเองมุ่งหน้าไปยังจุดจดคะแนนแรงงาน

วันนี้เธอเลือกเสื้อผ้าตัวที่เก่าและขาดที่สุดในตู้เสื้อผ้าออกมาใส่ ทว่าด้วยผิวพรรณที่ขาวผ่องเกินไป ใบหน้านวลกระจ่างตานั้นจึงดูเหมือนคุณหนูบ้านรวยที่ลงมาสัมผัสชีวิตยากไร้ไม่มีผิด

ลู่เจียเจียลงทะเบียนเครื่องมือให้ทุกคนเสร็จสรรพ แล้วจึงเดินตามแม่ลู่ไปยังลานนวดข้าว

ลานนวดข้าวก็คือลานกว้างใหญ่ที่เคยใช้แบ่งเนื้อหมูนั่นเอง ตอนนี้เต็มไปด้วยกองข้าวสาลีพะเนินเทินทึก ขณะกำลังเดินอยู่ เธอก็สังเกตเห็นเซวียเยี่ยนเดินผ่านข้างตัวไป

ลู่เจียเจียเอ่ยถามแม่ลู่ด้วยความสงสัย “เซวียเยี่ยนก็มาหาบฟางข้าวสาลีด้วยเหรอคะ”

แม่ลู่ตอบส่งๆ “เขาน่าจะมาตีข้าวสาลีน่ะ ตีข้าวไม่ได้สบายไปกว่าเกี่ยวข้าวเลยนะ ต้องออกแรงสุดตัวทุกครั้ง ไม่อย่างนั้นเมล็ดข้าวก็ไม่ยอมหลุดออกมาหรอก”

“อ๋อ” ลู่เจียเจียเข้าใจแล้ว

แม่ลู่นำหมวกสานมาสวมให้ลู่เจียเจีย เมื่อวานแค่อาศัยแสงตะเกียงเธอก็มองเห็นเงาคนข้างนอกแล้ว พอมาเป็นตอนกลางวัน เธอถึงได้พบว่าตัวเองมองเห็นข้างนอกได้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เธอรู้สึกเขินอายอยู่บ้างจึงดึงผ้าบางด้านหน้าเบาๆ “แม่คะ หนูทำแบบนี้มันจะไม่ค่อยดีหรือเปล่า”

“จะไม่ดีตรงไหนล่ะ เราทำเท่าไรก็ได้คะแนนแรงงานเท่านั้น มันไปเกี่ยวอะไรกับพวกเขากัน”

“ก็จริงค่ะ”

แม่ลู่จูงมือลู่เจียเจียเดินเข้าไป แล้วนั่งยองๆ คุยกับพวกผู้หญิงคนอื่นๆ

ยายหวังถามอย่างแปลกใจ “สะใภ้ลู่ ทำไมแกถึงพาลูกสาวออกมาทำงานด้วยล่ะ แม่หนูนี่มีงานทำอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ”

แม่ลู่ถอนหายใจด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม “มีงานทำอยู่แล้วนั่นแหละ แต่ช่วงนี้มันยุ่งไม่ใช่เหรอ ยัยเด็กคนนี้จะมาช่วยลงแรงเพื่อประเทศชาติให้ได้ แถมยังสงสารพวกเรา บอกว่าทำได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น พอไม่ให้มาก็พาลโมโหใส่อีก วันนี้ฉันเลยต้องพามาด้วยนี่ไง”

“กตัญญูจริงเชียว” ยายหวังเอ่ยปากชมตามน้ำอย่างจริงใจอยู่หลายส่วน

ยุคนี้บ้านไหนๆ ก็เป็นครอบครัวใหญ่ ไม่มีใครอยากทำงานเพิ่มกันทั้งนั้น พอได้ยินแบบนี้ ลูกสาวบ้านลู่คนนี้ก็ใช้ได้ทีเดียว ไม่ได้เอาแต่กินกับขี้เกียจเหมือนแต่ก่อนแล้ว

แม่ลู่จึงได้ทีพูดต่อ “ทุกวันนี้ยายหนูก็หาคะแนนแรงงานให้บ้านอยู่แล้ว ฉันไม่ได้หวังให้แกทำอะไรมากมายหรอก เอาแค่พอตัวก็พอ ยังเด็กอยู่แท้ๆ ขืนทำหนักเข้าฉันกลัวร่างกายจะพังเอา”

เธอต้องพูดดักคอคนพวกนี้ไว้ก่อน ให้รู้ว่าลูกสาวตนมีน้ำใจหรอกถึงยอมมาช่วย ต่อให้มานั่งเล่นเฉยๆ คะแนนแรงงานก็ไม่ได้หาได้น้อยไปกว่าคนอื่น

จะได้ไม่มีใครมาคอยค่อนแคะว่าลูกสาวเธอทำงานช้า

พวกผู้หญิงคนอื่นฟังแล้วก็เห็นจริงตามนั้น

ลู่เจียเจียมีงานทำอยู่แล้ว การมาทำงานที่นี่ถือเป็นการช่วยลงแรงเป็นพิเศษ แค่มีน้ำใจแบบนี้ก็นับว่าดียิ่งแล้ว

แรกเริ่มเดิมทีทุกคนยังคุยกันออกรสออกชาติ แต่ไม่นานนักก็คุยต่อไม่ไหว เพราะพวกผู้ชายที่อยู่ไม่ไกลเริ่มลงมือนวดข้าวกันแล้ว ฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่ว ลู่เจียเจียจึงดึงผ้าคลุมหน้าลงมาปิดตามเดิม

สำลักฝุ่นจริงๆ ด้วย

ตรงจุดเล็กๆ นั้นไม่มีอะไรให้ลู่เจียเจียทำ เธอจึงก้มหน้าก้มตา เด็ดฟางข้าวท่อนสั้นๆ ในมือเล่นไปพลาง

พอนวดไปได้ส่วนหนึ่ง แม่ลู่ก็พาลู่เจียเจียเดินเข้าไป

บนพื้นปูด้วยฟางข้าวหนาเป็นชั้น เหยียบลงไปแล้วยุบยวบ ลู่เจียเจียถือคราดใหญ่อันหนึ่ง ค่อยๆ เกลี่ยฟางออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นเมล็ดข้าวสาลีเต่งตึงที่อยู่ด้านล่าง

รวงข้าวที่เกลี่ยออกมาเหล่านี้ยังต้องนำไปนวดซ้ำอีกรอบเพื่อไม่ให้มีเมล็ดตกค้าง

ทำงานลากยาวมาจนสาย ลู่เจียเจียรู้สึกคันตรงหน้าแข้งขึ้นมา จึงเดินไปพักตรงที่ไกลออกไปสักหน่อย

เหงื่อท่วมตัว มือไม้ก็เปื้อนฝุ่นเปื้อนดินไปหมด เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว นั่งแหมะลงกับพื้นทันที

หน้าแข้งคันคะเยอจนทนไม่ไหว ลู่เจียเจียถลกขากางเกงขึ้นดู เห็นตรงข้อเท้าเต็มไปด้วยตุ่มแดงเล็กๆ ซึ่งล้วนเกิดจากปลายรวงข้าวทิ่มตำ

เธอยกมือขึ้นเกา แต่ยิ่งเกาก็ยิ่งคัน

งานในไร่นี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ ลู่เจียเจียกลัวว่าจะเกาจนผิวถลอก จึงจำใจข่มใจดึงขากางเกงลงมาปิดไว้ตามเดิม

อากาศร้อนจัด หมวกสานที่สวมอยู่ก็อบอ้าวเป็นพิเศษ ลู่เจียเจียจึงถอดออก ด้วยความเบื่อหน่ายเธอเลยกวาดสายตามองไปรอบๆ

พอมองดูรอบหนึ่งก็พบว่าพวกผู้หญิงหลายคนกำลังมองไปทางเดียวกัน เธอจึงมองตามสายตาเหล่านั้นไป

เซวียเยี่ยนกำลังนวดข้าวอยู่ไม่ไกล เขาตัวสูง ขาก็ยาว เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มแนบสนิทไปกับช่วงเอวสอบเพรียว เธอถึงกับมองเห็นมัดกล้ามท้องลางๆ ส่วนท่อนแขนทั้งสองข้างที่พ้นแขนเสื้อออกมาก็มีเหงื่อซึมบางๆ

ให้ความรู้สึก…ทั้งตัวเขาแผ่เสน่ห์ความเป็นชายออกมาอย่างรุนแรง

ลู่เจียเจียเห็นคนอื่นพากันจ้องมอง เธอก็จ้องบ้าง อย่างไรเสียคนก็เยอะ มีเธอเพิ่มมาคนหนึ่งหรือขาดไปคนหนึ่งก็ไม่เห็นต่างกันตรงไหน

เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าแก้มพลางลอบสังเกต พบว่าท่วงท่าของเซวียเยี่ยนไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นอยู่บ้าง

อาจเป็นเพราะไหล่กว้าง คอระหง และแผ่นหลังที่เหยียดตรง ดูแล้วถึงได้มีสง่าราศีเป็นพิเศษ

ลู่เจียเจียแอบมองอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ เซวียเยี่ยนก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองตรงมาทางเธอ

เนื่องจากระยะห่างระหว่างทั้งสองคนค่อนข้างไกล ลู่เจียเจียจึงไม่แน่ใจว่าเซวียเยี่ยนกำลังมองเธออยู่หรือไม่ ถึงอย่างนั้นก็รีบเบือนสายตาหนีด้วยความรู้สึกผิด

แต่แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่าปฏิกิริยาของตัวเองไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย คนอื่นเขาก็มองกัน แล้วทำไมเธอต้องรู้สึกผิดด้วย

การมองชื่นชมไม่ได้ผิดกฎหมายสักหน่อย

ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้ไม่ได้มองไปทางเซวียเยี่ยน แต่กวาดสายตามองคนอื่นๆ แทน

ทางด้านจ้าวเซ่อฮุ่ยกำลังหงุดหงิดใจที่สายตาของลู่เจียเจียเอาแต่มองเซวียเยี่ยน นึกไม่ถึงว่าครู่ต่อมาเธอจะหันมามองทางเขา

เขาต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้!

จ้าวเซ่อฮุ่ยแสร้งทำเป็นร้อนจัด ดึงเสื้อกระพือไปมา ก่อนจะฉวยโอกาสถอดเสื้อออกจนเปลือยท่อนบนล่อนจ้อน

ลู่เจียเจียกวาดตามองรอบๆ พบว่ามีแค่จ้าวเซ่อฮุ่ยคนเดียวเท่านั้นที่ถอดเสื้อ

ต้องยอมรับเลยว่า จ้าวเซ่อฮุ่ยไม่ได้ไหล่กว้างเท่าเซวียเยี่ยน ทั้งยังไม่มีสง่าราศีเท่าเซวียเยี่ยนเลยสักนิด

ลู่เจียเจียคิดในใจว่า นี่คงเป็นความแตกต่างของสัดส่วนรูปร่างสินะ

จ้าวเซ่อฮุ่ยเห็นสายตาของลู่เจียเจียจับจ้องอยู่ที่ตัวเขาไม่วางตา ก็เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามอวดความเป็นชายชาตรีของตัวเองอย่างเต็มที่

ระหว่างที่นวดข้าว บางครั้งยังจงใจขยับท่าทางแปลกๆ เพื่ออวดกล้ามอก กล้ามแขน และกล้ามท้อง

ลู่เจียเจีย: “…”

ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าจ้าวเซ่อฮุ่ยกำลังทำตัวอวดเบ่งชอบกล คงไม่ใช่ว่ากำลังอยากหาแฟนหรอกนะ

แต่การกระทำของเขากลับดึงดูดสายตาของพวกหญิงสาวได้จริงๆ

หญิงสาวที่มาทำงานตรงลานนวดข้าวส่วนใหญ่เป็นคนที่ทางบ้านทะนุถนอม เพราะงานตรงนี้เบากว่าการเกี่ยวข้าวมาก คนจึงมีไม่เยอะเท่าไร

ท่าทางเหมือนนกยูงรำแพนหางของจ้าวเซ่อฮุ่ยทำให้สาวๆ บางคนถึงกับเขินอายขึ้นมา

แต่ลู่เจียเจียกลับรู้สึกขำจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เด็กสาวหน้าตาน่ารักอยู่แล้ว มือข้างหนึ่งเท้าแก้มพลางเอียงคอยิ้มสดใส คิ้วตาโค้งรับกัน ริมฝีปากแดงระเรื่อราวกับแต้มชาดสีสด รับกับปอยผมดำขลับข้างหู แค่เหลือบมองเพียงแวบเดียวก็ไม่อาจละสายตาได้อีก

ทว่าสีหน้าของเซวียเยี่ยนกลับมืดครึ้มลง หางตาเหลือบมองจ้าวเซ่อฮุ่ยที่กำลังเบ่งกล้ามอกกระเพื่อมไปมา