บทที่ 85 จัดการไม่ได้

ตะเกียงน้ำมันก๊าดในห้องของแม่ลู่ยังคงจุดอยู่ แสงไฟสลัวลอดออกมาจากประตูห้อง ทอดเงาร่างสองร่างเป็นเงาจางๆ

ลู่หยวนสูดจมูกที่ขึ้นสีแดงเรื่อเล็กน้อย “หนูไม่เป็นไรค่ะ”

"มีอะไรก็บอกอาเล็กได้นะ" ลู่เจียเจียลูบหัวเล็กๆ ของลู่หยวน "มีใครรังแกหนูหรือเปล่า?"

ลู่หยวนเพิ่งจะห้าขวบ ยังไร้เดียงสานัก น้ำตาเอ่อคลอเบ้าทันทีพลางเอ่ยเสียงเบา “หนูทำน้องตก แม่เลยด่าหนูค่ะ”

มือเล็กกำรองเท้าในมือแน่น เอ่ยโทษตัวเองเสียงสะอึกสะอื้น “เป็นเพราะหนูไม่ดีเองค่ะ ที่ทำน้องตก”

ลู่เจียเจียรู้สึกหนักอึ้งในใจ แม้แต่ในยุคสมัยอีกหลายสิบปีให้หลังที่การศึกษาทั่วถึงแล้ว ก็ยังมีคนที่ติดนิสัยโทษพี่เวลาที่น้องเจ็บตัว นับประสาอะไรกับยุคนี้

แต่เถียนจินฮวากลับไม่ย้อนคิดเลยว่า ลู่หยวนอายุแค่เท่าไหร่กัน ตัวเองก็ยังเป็นเด็กที่ต้องการพ่อแม่ดูแลอยู่แท้ๆ

ลู่เจียเจียฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไรนะ คืนนี้เสี่ยวหยวนนอนกับอาเล็ก”

เธอจูงมือลู่หยวนไปที่หน้าห้องของพี่รองกับพี่สะใภ้รอง แล้วเคาะประตู

ทันทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น เถียนจินฮวาก็ด่าสวนออกมาแทบจะทันที “เคาะหาพ่อแกเหรอ ประตูก็เปิดอยู่ นังเด็กบ้า ฉันยังไม่ทันได้คิดบัญชีกับแกเลยนะ ยังจะต้องให้ฉันเชิญแกเข้ามาอีกหรือไง!”

ลู่หยวนตกใจจนหดคอ ลู่เจียเจียเม้มปาก ใบหน้าเล็กตึงขึ้นพลางเอ่ย “พี่รอง ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่”

ในห้องเงียบกริบลงทันที

ลู่กั่งกั๋วรีบเดินออกมา ขยี้ตาแล้วถามว่า “น้องเล็ก มีอะไรเหรอ”

“คืนรองเท้า” ลู่เจียเจียโยนรองเท้าเข้าไปในห้องของลู่กั่งกั๋วด้วยความหงุดหงิด

ลู่กั่งกั๋วมองสีหน้าบึ้งตึงของลู่เจียเจียแล้วเกาท้ายทอย “น้องเล็ก เป็นอะไรไป”

“ไม่มีอะไร” ลู่เจียเจียแค่โมโห เธอไม่ชอบขี้หน้าเถียนจินฮวาจริงๆ แต่เถียนจินฮวาก็เป็นคนที่พี่รองดึงดันจะแต่งงานด้วยเอง จะไม่ให้โทษลู่กั่งกั๋วได้ยังไง

แล้วยังมีปัญหาในความเป็นจริงอีก เธออยากให้ลู่กั่งกั๋วหย่ามาก แต่บ้านรองมีลูกตั้งสี่คน ถ้าหย่าไปแล้วใครจะเลี้ยงลูก

ลู่กั่งกั๋วต้องลงไปทำงานในไร่นาตอนกลางวัน ไม่มีเวลามาดูแลลูกหรอก

จะให้พี่สะใภ้ใหญ่ช่วยดูแลเหรอ บ้านใหญ่เองก็มีลูกตั้งสี่คนเหมือนกัน

จะให้พ่อกับแม่ช่วยดูแลเหรอ แม่ก็อายุมากขนาดนี้แล้ว ทุกวันต้องทำงานในไร่นาจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด กลับมายังต้องมาเลี้ยงลูกให้พี่รองอีก ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

จะให้เธอช่วยดูแลเหรอ ลู่เจียเจียเพิ่งจะอายุ 17 ปี เธอไม่มีประสบการณ์เลี้ยงเด็กเลยสักนิด แถมยังมีเรื่องของตัวเองต้องทำอีกตั้งเยอะแยะ จะให้หาภาระของคนอื่นมาใส่ตัวได้ยังไง

แล้วนี่ตั้งสี่คนเชียวนะ

ในสถานการณ์แบบนี้จะหย่ากันก็คงทำไม่ได้หรอก

อีกอย่าง การที่น้องสาวสามีเข้าไปก้าวก่ายชีวิตแต่งงานของพี่ชาย ถ้าพูดตามภาษาปัจจุบันก็นับว่าไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่รู้สถานะของตัวเอง

จะให้เพราะพี่สะใภ้รองตีลูกตัวเอง แล้วน้องสาวสามีไปโวยวายให้ผัวเมียเขาหย่ากัน มันฟังดูไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

เกรงว่าในสายตาคนอื่น มันคงเป็นเรื่องการยุ่งไม่เข้าเรื่องเสียมากกว่า

ในมุมของลู่เจียเจีย การแต่งงานไม่ใช่แค่เรื่องที่พูดกันสองสามคำแล้วจะตัดสินได้ โดยเฉพาะเมื่อพวกเขามีลูกด้วยกันตั้งสี่คน

ลู่เจียเจียเดือดดาล “พี่รอง เรื่องที่เสี่ยวเย่บาดเจ็บวันนี้จะโทษลู่หยวนฝ่ายเดียวไม่ได้นะ แกเพิ่งจะห้าขวบ จะให้แกดูแลน้องสาววัยสองขวบ นั่นมันเป็นความบกพร่องของพวกพี่เอง”

“ฉันไม่ได้โทษแก ฉันไม่ได้โทษแกหรอก!” ลู่กั่งกั๋วพอกลับเข้าห้องก็ล้มตัวลงนอน หลังจากพูดประโยคนั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “น้องเล็ก พี่รองไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ”

“วันนี้เสี่ยวหยวนจะนอนกับฉัน อย่าให้ฉันรู้อีกนะว่าพวกพี่สองคนด่าเสี่ยวหยวนเพราะเรื่องวันนี้” ลู่เจียเจียพูดจบก็เหยียบเท้าลู่กั่งกั๋วด้วยความโมโห ก่อนจะจูงมือเสี่ยวหยวนเดินออกไป

นอกจากเด็กจะน่าสงสารแล้ว พี่รองก็แค่ทำตัวเองแท้ๆ เมียที่เลือกมาเอง ก็ต้องทนรับไปเอง

ตอนนี้เธอช่วยได้เท่าไหร่ก็คงต้องช่วยไปเท่าที่ทำได้ก็แล้วกัน

ทางฝั่งเถียนจินฮวาที่แอบฟังบทสนทนาหน้าประตูอยู่ตลอดอดไม่ได้ที่จะกรอกตามองบน

ก็แค่เป็นอาเล็กแท้ๆ กลับไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย แม้แต่ตอนที่พวกเขาจะสั่งสอนลูกตัวเองก็ยังจะแส่ ไม่ใช่ลูกของตัวเองสักหน่อย จะมายุ่งอะไรนักหนา อยากจะยุ่งเรื่องลูกนัก ก็ไปคลอดเองสิ!

“เธอไปด่าเสี่ยวหยวนมาใช่ไหม!” ลู่กั่งกั๋วเดินกลับเข้ามาด้วยความฉุนเฉียวพลางจ้องเขม็งไปที่เถียนจินฮวา โทษเมียโง่ๆ คนนี้คนเดียวเลย ทำให้เขาโดนน้องเล็กเกลียดขี้หน้าอีกแล้ว

เถียนจินฮวาก็ไม่ยอมแพ้ “เสี่ยวหยวนเป็นลูกสาวฉันนะ นังเด็กนั่นทำน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองหัวกระแทก ฉันจะด่าสักสองคำจะเป็นอะไรไป ฉันเป็นแม่แท้ๆ ของแกนะ จะให้พูดสักคำไม่ได้เลยหรือไง”

เธอพูดพลางอุ้มลู่เย่ที่หลับไปแล้วออกมา แล้วใช้นิ้วแตะที่บริเวณบาดแผล “ดูนี่สิ ลู่หยวนทำน้องสาวตัวเองจนเป็นแผลขนาดนี้ ฉันจะไม่โกรธได้ยังไง”

ทว่าลงน้ำหนักมือแรงเกินไปจนไปโดนแผลของลู่เย่ ลู่เย่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยน้ำตานองหน้า อ้าปากเตรียมจะร้องไห้

“ร้อง ร้องอยู่นั่นแหละ ร้องหาพระแสงอะไร ถ้าแกกล้าร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว ฉันจะตีให้ตาย!” เถียนจินฮวาพูดพลางเงื้อมมือขึ้น

ลู่เย่กลั้นเสียงร้องไห้ไว้ทันที เด็กน้อยหดตัวด้วยความหวาดกลัว

“เธอทำอะไรน่ะ!” ลู่กั่งกั๋วเอื้อมมือไปฟาดไหล่เถียนจินฮวา “ตีลูกสาวอีกแล้ว ฉันถามหน่อยเถอะว่าเธอไม่อยากอยู่กันต่อแล้วใช่ไหม”

“ลู่กั่งกั๋ว ฉันคงตาบอดไปแล้วแน่ๆ ถึงได้แต่งงานกับคนอย่างแก!” เถียนจินฮวาฟุบหน้าลงร้องไห้โฮ

ลู่กั่งกั๋วพึมพำ “ฉันก็ไม่อยากอยู่ต่อเหมือนกันนั่นแหละ รอดูพออีกสองปีลูกโตขึ้นเมื่อไหร่ ฉันจะหย่ากับแกแน่”

เสียงร้องไห้ของเถียนจินฮวาค่อยๆ แผ่วลง

ลู่เจียเจียกลับห้องไปก็รีบอาบน้ำให้ลู่หยวน พอถอดเสื้อผ้าออก เธอก็เห็นรอยช้ำหลายจุดบนแขนของลู่หยวน ซึ่งดูเหมือนรอยหยิก พอเพ่งมองดูดีๆ ก็เห็นรอยเล็บฝากไว้อยู่ด้วย

ลู่เจียเจียเบะปาก แก้มป่องด้วยความโกรธ “พรุ่งนี้ไปฟ้องย่าของแกกันเถอะ ให้ย่าตบสั่งสอนสักทีดีไหม”

ลู่หยวนกะพริบตาปริบๆ ไม่ได้พูดอะไร

ลู่เจียเจียถอนหายใจออกมา

เด็กยังไงก็ยังติดแม่แท้ๆ ของตัวเอง การที่เธอเข้าไปก้าวก่ายอาจจะเหนื่อยเปล่าแถมไม่ได้อะไรขึ้นมา เรื่องบางเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเธอ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะไปจัดการได้จริงๆ

“อาเล็กดีที่สุด” ลู่หยวนเอามือเล็กๆ วางทับบนหลังมือของลู่เจียเจียแล้วพูดอย่างจริงจัง “อาเล็กทำเพื่อหนู”

ลู่เจียเจียยิ้มออกมาทันที เธอใช้นิ้วจิ้มแก้มของลู่หยวนเบาๆ ยัยหนูคนนี้พูดจาเข้าท่าดีนะ เธอชอบ ไม่เสียแรงที่ช่วยชีวิตไว้ด้วยนมผงมอลต์

เธอรีบขัดตัวให้ลู่หยวน ตัวเถียนจินฮวาเองยังไม่ค่อยจะรักษาความสะอาดเลย นับประสาอะไรกับการดูแลลูกสาว ขัดทีขี้ไคลจึงหลุดออกมาเป็นก้อนๆ

ลู่เจียเจียรีบอาบน้ำให้ลู่หยวนแล้วก็อาบให้ตัวเอง กว่าจะจัดการเสร็จก็ไม่รู้กี่โมงกี่ยามแล้ว เธอง่วงจนทนไม่ไหว จึงพาลู่หยวนเข้านอนแล้วตัวเองก็ล้มตัวลงนอนตาม แทบจะหลับไปในพริบตา ลู่หยวนขยับเบียดเข้ามาใกล้ลู่เจียเจีย

อาเล็กตัวหอมจังเลย!

วันต่อมา ตอนหกโมงกว่าๆ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ลู่เจียเจียปรือตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เธอคว้าผ้าห่มผืนบางมาคลุมแล้วพลิกตัวนอนต่อ

แม่ลู่ร้องเรียกอยู่สองสามคำแต่ไม่มีเสียงตอบ จึงหันไปด่าลูกชายทั้งสามคน ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง ตอนนั้นสั่งให้ไปเรียนหนังสือก็ไม่มีใครยอมเรียนให้จบสักคน พอตอนนี้พอน้องเล็กของพวกแกเหนื่อย ก็ไม่มีใครมีความรู้พอจะไปช่วยทำงานแทนได้เลย

“ต่อให้วันข้างหน้าน้องเล็กพวกแกได้ดี แล้วอยากยกตำแหน่งนี้ให้พวกแก พวกแกบอกฉันซิว่างานดีๆ แบบนี้จะมีใครรับช่วงต่อได้ สุดท้ายก็ต้องตกไปเป็นของคนอื่นอยู่ดี!”