บทที่ 84 พอกลับบ้านก็ถือมีดไม่ขึ้นแล้ว

ลู่เจียเจียซอยเท้าวิ่งออกมา ยื่นกะละมังใบเล็กที่ใส่เนื้อปลาไปตรงหน้าเซวียเยี่ยน “ให้คุณค่ะ”

สามพี่น้องอิจฉาจนตาร้อนผ่าว

หางตาของเซวียเยี่ยนยกขึ้นเล็กน้อย เขากวาดตามองสามพี่น้องแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปรับกะละมังใบเล็กมา

“เจียเจีย กลับมากินข้าวได้แล้ว!” แม่ลู่ตะโกนเรียกอยู่ไม่ไกลจากประตู

สายตาของนางแฝงความไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง รู้สึกอยู่ตลอดว่าแก้วตาดวงใจของบ้านกำลังจะโดนล่อลวงไป แม่ลู่คิดว่าตนต้องตั้งสติและจับตาดูให้ดีเสียแล้ว

“อื้อ” ลู่เจียเจียแหงนมองท้องฟ้าแวบหนึ่ง “งั้นคุณรีบกลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยวจะมืดค่ำจนไม่ได้กินข้าว”

แววตาของเซวียเยี่ยนหม่นลงเล็กน้อย เขายังไม่ค่อยกล้าเผชิญหน้ากับแม่ลู่ตรงๆ จึงหมุนตัวเดินจากไปอย่างเก้งก้าง

แม่ลู่มองลูกชายสามคนที่ยืนบื้อ อดไม่ได้ที่จะกลอกตา “ยังไม่รีบกลับเข้ามาอีก ยืนเกะกะอยู่หน้าประตูเหมือนเสาบ้านอยู่ได้ แม่ละคลอดไอ้ทึ่มอย่างพวกแกสามคนออกมาได้ยังไงกัน!”

ลู่เจียเจียวิ่งกลับเข้ามาในบ้าน รู้สึกคอแห้งผาก จึงยกชามน้ำแกงที่เริ่มคลายความร้อนขึ้นมาซดไปอึกใหญ่ แม่ลู่เห็นแล้วสงสารจนตาแดงก่ำ “ทำไมถึงกระหายน้ำขนาดนี้ล่ะลูก แม่ตักให้อีกชามนะ”

“เพราะอากาศแหละค่ะ ร้อนเกินไปหน่อย” ลู่เจียเจียเช็ดเหงื่อที่ซึมบนหน้าผาก จากนั้นก็ถามอย่างกระตือรือร้น “พ่อกับแม่รีบชิมดูสิคะว่าปลาที่หนูทำอร่อยไหม”

“มันจะไม่น่ากินได้ยังไง ยังไม่ทันเข้าบ้านแม่ก็ได้กลิ่นหอมฟุ้งแล้ว” ในฐานะแฟนคลับตัวยง แม่ลู่อ้าปากก็ชมทันที “แม่เพิ่งเคยเห็นปลาต้มผักกาดดองที่ทำออกมาได้ดีขนาดนี้ อร่อยกว่าที่ภัตตาคารในอำเภอทำเสียอีก พวกพี่ชายพี่สะใภ้ของแกก้าวเท้าพ้นประตูมาก็อยากกินจนน้ำลายยืดแล้ว”

ลู่เจียเจียแอบกลืนน้ำแกงลงคอเงียบๆ อีกอึก เธอไม่ควรถามแม่แท้ๆ ของตัวเองเลยจริงๆ

จางซูอวิ๋นที่เพิ่งเดินพ้นประตูเข้ามา: “…”

เธออยากกินจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นน้ำลายไหลยืดขนาดนั้นเสียหน่อย

แม่ลู่เอ่ยปากชมลูกสาวของตนยกใหญ่ จากนั้นก็หันไปตะโกนลั่นออกนอกประตู “กินข้าวได้แล้ว!”

ไม่ถึงสองนาที ในครัวก็เบียดเสียดไปด้วยผู้คน

วันนี้ได้กินเนื้อปลาอีกแล้ว ทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส เนื้อแบบนี้ต่อให้ได้กินไปตลอดชีวิตก็ไม่มีทางเบื่อ

ยิ่งเหน็ดเหนื่อยกับการทำไร่ไถนามาทั้งวัน ท้องไส้ก็ส่งเสียงร้องโครกครากมาตั้งนานแล้ว

“ลงมือกินกันได้แล้ว” แม่ลู่โบกมือใหญ่

พอทุกคนได้ลิ้มรสเนื้อปลา มหกรรมประจบเอาใจรอบใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น

ลู่อ้ายกั๋วเอ่ยอย่างตื่นเต้น “น้องเล็ก ปลาที่น้องทำนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ พี่ไม่เคยได้กินปลาที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย ทั้งนุ่มทั้งลื่น ทั้งหอมทั้งเผ็ดจัดจ้าน”

“ใช่ พี่ใหญ่พูดถูก พี่รองแทบอยากจะกลืนลงไปทั้งชิ้น รู้สึกว่าแม้แต่ก้างปลาก็ยังหอมเลย” ลู่กั่งกั๋วรีบผสมโรง

ลู่เย่กั๋วกินไปพลางเอ่ยขึ้นมา “หอม หอมมากจริงๆ ถ้าน้องเล็กไปเป็นพ่อครัวใหญ่ที่ร้านอาหารในอำเภอ จะต้องได้ดิบได้ดีมากแน่ๆ”

“อร่อย อร่อยมากจริงๆ”

ขอเพียงแค่ได้คีบเนื้อปลาเข้าปาก ก็ไม่มีใครสักคนที่จะไม่เอ่ยปากชมนาง ลู่เจียเจียชักจะสงสัยขึ้นมาแล้วว่าปลาที่ตัวเองทำมันคือเนื้อปลามังกรหรืออย่างไร

แม้แม่ลู่จะกระหยิ่มใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังแค่นเสียงขึ้นจมูก “มือของลูกสาวฉันมีไว้จับปากกาเขียนหนังสือ ไม่ได้มีไว้ทำกับข้าวให้พวกแกกินนะ ครั้งสองครั้งก็ช่างเถอะ แต่อย่าคิดจะมาใช้ลูกสาวฉันไปตลอดเชียว”

คนบนโต๊ะอาหารเงียบกริบลงทันควัน ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

แม่ลู่เปลี่ยนประเด็นขึ้นมา “ฉันไม่ยอมให้พวกแกส่งน้องสาวแต่งออกไปแล้วต้องขลุกอยู่ในครัวทำกับข้าวทั้งชีวิตหรอก คนที่ลูกจะแต่งด้วยต้องทำกับข้าวเป็น ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยอมเด็ดขาด”

จางซูอวิ๋นคิดดูแล้วก็เอ่ยว่า “แม่คะ ผู้ชายที่ทำกับข้าวเป็นมันมีน้อยเกินไป ต้องเลือกดูให้ดีนะ”

เธอยังพูดไม่ทันจบ เถียนจินฮวาก็สอดปากขึ้นมา “พี่สะใภ้ใหญ่พูดถูกค่ะ อีกอย่างฉันรู้สึกว่าผู้หญิงเราละเอียดอ่อนกว่าผู้ชาย ผู้ชายหยาบกระด้าง เรียนทำกับข้าวไม่เป็นหรอก น้องเล็กมีพรสวรรค์ด้านการทำกับข้าวมากเลยนะคะ”

ตอนที่เธอยังไม่แต่งงาน แม่ของเธอก็พร่ำสอนไว้ว่าห้ามปล่อยให้ผู้ชายเข้าครัว การทำกับข้าวควรเป็นหน้าที่ของผู้หญิง ทำไมพอมาเป็นลู่เจียเจียถึงไม่เหมือนคนอื่นเสียได้

“ผายลม!” แม่ลู่แทบอยากจะตบสั่งสอนเถียนจินฮวาให้รู้แล้วรู้รอด “ใครบอกว่าผู้ชายเรียนทำกับข้าวไม่เป็น ใครมันเป็นคนกำหนดว่าผู้หญิงต้องทำกับข้าวไปทั้งชีวิต”

“แต่มันก็เป็นแบบนี้กันหมดไม่ใช่เหรอคะ” เถียนจินฮวาไม่รู้ว่าตนพูดผิดตรงไหน

“แกบอกว่าผู้ชายหยาบกระด้าง เรียนทำกับข้าวไม่เป็น แล้วทำไมพ่อครัวใหญ่ในโรงอาหารมีแต่ผู้ชายล่ะ”

เถียนจินฮวา: “…” หัวสมองเหมือนติดขัดไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าจะเถียงกลับอย่างไร

แม่ลู่แค่นยิ้มหยัน “ตั้งแต่โบราณมา พ่อครัวใหญ่ในวังหลวงคนไหนบ้างที่เป็นผู้หญิง ดีนี่ ผู้ชายทำกับข้าวให้คนอื่นกินสามารถพลิกแพลงได้ถึงร้อยแปดเมนู พอกลับมาบ้านก็กลายเป็นคนหยาบกระด้าง แยกน้ำมัน เกลือ ซอส น้ำส้มสายชูไม่ออกขึ้นมาทันที อ้างว่ามือหนักบ้างล่ะ ไม่มีพรสวรรค์บ้างล่ะ”

“สรุปก็คืออยู่ข้างนอกทำกับข้าวดีๆ ให้คนอื่นได้ พอกลับมาบ้านกลับจับมีดไม่ไหวแล้วใช่ไหมล่ะ”

“แล้วยังจะมาพร่ำพูดอีกว่าผู้ชายทำกับข้าวไม่เป็น เรียนไม่ได้ ผายลมเถอะ ฉันว่ามันแค่ไม่อยากจะเรียนมากกว่า!”

ลู่เจียเจีย: ฟังดูมีเหตุผลมาก

เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยจริงๆ แต่ลู่เจียเจียก็เอ่ยขึ้นว่า “แม่ หนูเพิ่งจะอายุ 17 เองนะคะ พูดเรื่องแต่งงานอะไรกัน”

แม่ลู่: “แม่ไม่ได้บอกว่าจะให้แกแต่งเดี๋ยวนี้เสียหน่อย แม่หมายถึงตอนแต่งงานในอนาคตต่างหาก”

เธอไม่ได้จะบอกให้ลูกสาวของตนไม่ต้องทำกับข้าวเลย ทว่าก็ไม่อาจปล่อยให้ลูกสาวต้องทำกับข้าวอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน คนสองคนต้องรู้จักเอาใจใส่ซึ่งกันและกันถึงจะอยู่กันยืดยาว

แน่นอนว่า ทางที่ดีที่สุดคือได้แต่งเป็นคุณนายทหาร แบบนั้นทั้งคู่จะได้ไม่ต้องทำกับข้าวด้วยกันทั้งสองคน

แม่ลู่รู้สึกว่าความคิดนี้เข้าทีทีเดียว

“ยังอีกตั้งนานค่ะ” ลู่เจียเจียพุ้ยข้าวในชาม

ทางด้านจางซูอวิ๋นกลับนิ่งอึ้งไป

จริงด้วย ใครๆ ก็บอกว่าพวกผู้ชายมือไม้หยาบกระด้าง ทำกับข้าวไม่อร่อย หรือไม่ก็ทำไม่เป็น

แล้วทำไมพ่อครัวข้างนอกถึงมีแต่ผู้ชายล่ะ แถมแต่ละคนยังทำอาหารได้อร่อยมาก เรียนรู้พลิกแพลงได้หลากหลายกว่าพวกผู้หญิงเสียอีก

นี่มันไม่ใช่ทำไม่เป็นหรอก แต่เป็นเพราะไม่อยากทำต่างหาก

จางซูอวิ๋นพลันตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

เธอจ้องลู่อ้ายกั๋วตาเขม็ง

ลู่อ้ายกั๋วรู้สึกว่าตนช่างไม่ได้รับความเป็นธรรมเอาเสียเลย “ฉันไม่ได้ให้เธอทำกับข้าวคนเดียวสักหน่อย สองวันนี้งานมันยุ่งไม่ใช่เหรอ รีบกลับมาทำกับข้าวจะได้พักผ่อนมากขึ้นอีกนิดไง”

อยู่ที่บ้านยังดีกว่าอยู่ในแปลงนาตั้งเยอะ ในแปลงนานั้นทั้งร้อนทั้งคันจะตาย

จางซูอวิ๋นถึงได้มีสีหน้าดีขึ้นมาบ้าง

เถียนจินฮวากลับมองว่าสิ่งที่แม่ลู่พูดมีแต่ตรรกะพิลึกพิลั่น เป็นผู้หญิงถ้าไม่ซักผ้า หุงหาอาหาร มีลูก แล้วจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร

ก็มีแต่แม่สามีของเธอนี่แหละที่ตามใจจนน้องสาวสามีกลายเป็นคนรักสบายเกลียดงานหนักขนาดนี้

พอกินข้าวเสร็จ แม่ลู่ก็พาลู่เจียเจียเข้าไปในห้องของตน จากนั้นก็หยิบหมวกสานออกมา ด้านบนเย็บผ้าบางๆ ห้อยลงมาโดยรอบ

แม่ลู่ยื่นให้ลู่เจียเจีย “พรุ่งนี้สวมอันนี้ไปนะ แล้วก็เปลี่ยนเป็นชุดปะธรรมดาสักชุด”

ลู่เจียเจียรับมาพลิกดูไปมา นี่มันไม่เหมือนหมวกคลุมหน้าของคนโบราณหรอกเหรอ

เธอไม่เข้าใจ “หนูใส่แบบนี้แล้วจะทำงานได้เหรอคะ มองทางแทบไม่เห็นเลย”

“ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ” แม่ลู่สาธิตให้ลู่เจียเจียดู “แม่เว้นช่องตรงกลางไว้ให้เปิดออกได้ แบบนี้ทั้งกันฝุ่น ทั้งกันแดด ดีจะตายไป!”

ลู่เจียเจีย: “แม่ทำเสร็จตั้งแต่เมื่อไรคะเนี่ย”

“มันจะยากอะไร ประเดี๋ยวเดียวก็เย็บเสร็จแล้ว” แม่ลู่ทำหน้าตึง “ถ้าแกไม่ยอมใส่ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องไป”

ยัยเด็กทึ่มคนนี้คงไม่รู้ว่าการเก็บกวาดฟางข้าวมันเหนื่อยแค่ไหน ที่สำคัญคือข้างๆ ยังมีคนนวดข้าวอยู่ ฝุ่นดินที่พัดขึ้นมาครู่เดียวก็เกาะเต็มหน้าแล้ว

เอามือปาดทีก็มีแต่คราบโคลน

“ใส่สิคะ ไม่ได้บอกว่าจะไม่ใส่เสียหน่อย” ลู่เจียเจียเอามาสวมบนหัวเพื่อลองดู เพราะผ้าบางมาก จึงพอมองเห็นเงาคนได้ลางๆ

เธอรู้สึกแปลกใหม่ จึงแหวกผ้าตรงกลางออก มุมปากยกยิ้ม ดวงตากลมโตเปี่ยมไปด้วยประกายขบขัน

แม่ลู่ยิ่งมองแก้วตาดวงใจของตัวเองก็ยิ่งเอ็นดู

ทำไมฉันถึงคลอดลูกได้เก่งขนาดนี้นะ แต่อย่างว่า ลูกสาวของฉันเก่งกาจเอง เลือกเอาแต่ข้อดีมาเกิดทั้งนั้น

ลู่เจียเจียเริ่มง่วงขึ้นมาบ้าง หลังจากคุยกับแม่ลู่สองสามประโยค ก็เตรียมตัวกลับห้องไปอาบน้ำนอน

เธอเดินพ้นประตูออกมา ขาก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่าง

ลู่เจียเจียก้มมอง พบว่าเป็นลู่หยวน ในมือของเด็กหญิงถือรองเท้าไว้คู่หนึ่ง ดูท่าแล้วน่าจะเป็นรองเท้าที่เถียนจินฮวาจะใส่พรุ่งนี้

“อาเล็ก…” ลู่หยวนดูกระวนกระวายใจอยู่บ้าง หางตาแดงเรื่อ ราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มา

ลู่เจียเจียย่อตัวลงแล้วเอ่ยถาม “เสี่ยวหยวน เป็นอะไรไปหรือลูก”