บทที่ 83 ให้เซวียเยี่ยน

เซวียเยี่ยนไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขากวาดสายตามองจ้าวเซ่อฮุ่ยอย่างเย็นชาแล้วเบือนหน้ากลับทันที

ท่าทางหยิ่งยโสนั่นทำให้จ้าวเซ่อฮุ่ยโกรธจนแทบคลั่ง อยากจะลงไม้ลงมือแต่ก็รู้ว่าสู้ไม่ไหว ทำได้เพียงพูดกระแทกกระทั้นว่า “แกคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกใช่ไหมว่าลู่เจียเจียจะชอบแก บอกให้รู้นะว่าเธอชอบผู้ชายมาดคุณชาย ถ้าไม่ชอบแบบนั้น ตอนแรกเธอคงไม่เลือกโจวเหวินชิงหรอก”

“ตัดใจซะเถอะ ยังไงเธอก็ไม่มีทางชอบแก!”

“จะตีกันใช่ไหม” เซวียเยี่ยนพูดเสียงต่ำ “จะสู้ก็เข้ามา อย่ามาทำตัวหยุมหยิมเหมือนพวกผู้หญิง”

อันธพาลน้อยแห่งหมู่บ้านซีสุ่ยคนนี้เคยต้องทนรับความคับแค้นใจแบบนี้ที่ไหน แต่ติดตรงที่เขาดันสู้เซวียเยี่ยนไม่ได้จริงๆ

สู้ไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่ถ้าลู่เจียเจียเดินมาเห็นเข้า ไม่เท่ากับว่าเขาเสียหน้าจนไม่เหลือชิ้นดีหรือไง

เขาขบกรามแน่น กำหมัดจนแขนเกร็งตึง สุดท้ายก็สะบัดหน้าเดินหนีไปอย่างหัวเสีย

โชคดีที่เขายังมีไม้ตายอื่นอยู่ จ้าวเซ่อฮุ่ยไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองจะสู้เซวียเยี่ยนไม่ได้!

พอถึงเวลาเลิกงานตอนสองทุ่ม ลู่เจียเจียก็เหนื่อยล้าเต็มที ปกติเธอไม่ได้ทำงานใช้แรงมากขนาดนี้ วันนี้ทั้งต้องส่งน้ำ ทั้งต้องทำกับข้าว ทำเสร็จก็ต้องรีบวิ่งมาบันทึกคะแนนแรงงานอีก

ไม่ใช่ว่าทำไม่ไหวหรอกนะ แค่พอมีเรื่องให้ทำพร้อมกันหลายอย่าง มันก็พานเหนื่อยใจไปหมด

“ไปกันเถอะค่ะ” ลู่เจียเจียพยายามรวบรวมสมาธิเดินไปข้างเซวียเยี่ยน เธอเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ช่วงบ่ายวันนี้ฉันทำต้มปลาผักกาดดองเองค่ะ ทำไว้เยอะเลย เลยแบ่งมาให้คุณลองชิมดู”

“อร่อยไหม” เซวียเยี่ยนเห็นลู่เจียเจียดูหมดเรี่ยวหมดแรง เขาจึงมองศีรษะของเธอพลางชวนคุยแก้เบื่อ

ลู่เจียเจียยังไม่ทันได้ตอบอะไร พี่ใหญ่ลู่เย่กั๋วก็เดือดขึ้นมาเสียก่อน

“ฝีมือทำอาหารของน้องเล็กจะไม่อร่อยได้ยังไง! ให้เซวียเยี่ยนกินก็ถือว่าเป็นบุญหัวเขาแล้ว ยังจะมาเลือกมากอีก! ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้มีคนอยู่เยอะ ไม่อย่างนั้นเขาคงซัดหน้าเจ้าหมอนั่นไปหมัดหนึ่งแล้ว”

ลู่อ้ายกั๋วที่อยู่ข้างๆ รีบพูดสมทบในทันที “น้องเล็ก อาหารที่น้องทำอร่อยจะตายไป พี่รองชอบฝีมือของน้องที่สุดเลย”

ลู่กั่งกั๋วไม่คิดว่าพี่รองจะชิงพูดตัดหน้าไปก่อน เขาเป็นคนพูดไม่เก่ง เพื่อให้ต่างจากพี่รอง เขาจึงได้แต่พยักหน้าหงึกหงักเป็นการยืนยันว่าเขาเองก็ชอบอาหารที่น้องเล็กทำเช่นกัน

ลู่เย่กั๋วโพล่งแทรกขึ้นมาด้วยความฮึดฮัด “น้องเล็ก น้องอุตส่าห์เหนื่อยทำมาให้แท้ๆ เจ้าหมอนี่กลับกล้าสงสัยว่าไม่อร่อย เกินไปแล้ว!”

สามพี่น้องจ้องเขม็งไปที่เซวียเยี่ยนพร้อมกัน

เซวียเยี่ยน: “…”

“ฉันไม่ได้บอกว่าเธอทำไม่อร่อยเสียหน่อย” เซวียเยี่ยนเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าวิธีพูดของเขามันผิด แต่ก็ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร

ลู่เจียเจียไม่ได้โกรธ เธอเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นมองอีกฝ่าย “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันทำปลาต้มผักกาดดอง ถึงจะไม่อร่อยเท่าแม่ทำ แต่ก็พอกินได้ค่ะ”

มันแค่ขาดรสชาติไปนิดหน่อย ไม่หอมเท่าฝีมือของแม่

เธอทำได้ดีที่สุดเท่านี้จริงๆ

เซวียเยี่ยนเม้มริมฝีปากบาง เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “ต้องอร่อยแน่นอน”

เขาคิดว่ากำลังปลอบโยน แต่โทนเสียงที่เปล่งออกมากลับแข็งทื่อไร้อารมณ์ ลู่เจียเจียถลึงตาใส่เขา รู้สึกว่าเซวียเยี่ยนกำลังฝืนทำตัวเป็นมิตรชัดๆ

เธออุตส่าห์ยอมรับแล้วว่าอาหารที่ทำอาจจะไม่อร่อย แต่เซวียเยี่ยนยังต้องใช้วิธีอื่นมาตอกย้ำอีก

ลู่เจียเจียหันหน้ากลับมา เปียผมที่พาดอยู่ข้างไหล่แกว่งไปมาเบาๆ ทว่าไม่นานเธอก็ไม่มีแรงจะมานั่งโกรธเคืองใครแล้ว

เพราะเหนื่อยเกินไป เลยรู้สึกง่วงจนอยากจะหลับลงตรงนี้ให้ได้

เธอคอตก ครั้งก่อนที่เดินมากับเซวียเยี่ยนตลอดทาง ส่วนใหญ่เป็นเธอที่เป็นฝ่ายชวนคุย แต่ครั้งนี้ลู่เจียเจียไม่มีแรงจะหาเรื่องคุยจริงๆ

“ง่วงเหรอ” เซวียเยี่ยนเห็นลู่เจียเจียหรี่ตาลงจึงเอ่ยถาม

ลู่เจียเจียปรือตาขึ้นมอง “นิดหน่อยค่ะ”

“นายแบกเธอสิ” เซวียเยี่ยนหรี่ตา สายตาจ้องเขม็งไปที่ลู่เย่กั๋ว

ลู่เย่กั๋วที่กำลังจะอ้าปากอาสาแบกน้องสาวรู้สึกขัดใจขึ้นมา เขาเหมือนโดนเซวียเยี่ยนแย่งบทไปเสียอย่างนั้น

ให้ตายเถอะ คนที่ลงแรงมาตลอดคือเขาแท้ๆ แต่กลับดูเหมือนว่าเขาแบกน้องสาวเพราะคำสั่งของเซวียเยี่ยนอย่างนั้นแหละ

ที่น่าโมโหที่สุดคือ เขากลับทำได้เพียงเออออตามไป “ใช่ น้องเล็ก พี่แบกเอง”

“ทำไมต้องให้แกแบก!” พี่ชายคนโตและพี่รองถลึงตาใส่น้องสี่

ลู่เย่กั๋วตอบอย่างภูมิใจ “เพราะตัวฉันไม่มีกลิ่นเหงื่อไง!”

เขาเดินไปตรงหน้าลู่เจียเจียแล้วย่อตัวลง “มา น้องเล็ก พี่แบกเอง”

ลู่เจียเจียลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปีนขึ้นหลังลู่เย่กั๋ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าบรรยากาศรอบข้างดูอึมครึมชอบกล

ลู่เจียเจียหันไปมองรอบๆ แล้วชำเลืองไปทางเซวียเยี่ยน พบว่าเขากำลังมองตรงไปข้างหน้า ไม่ได้หันมาสนใจทางเธอเลย

เธอประสานแขนวางไว้บนไหล่ของลู่เย่กั๋วแล้วเอนแก้มซบลงไป

หักโหมทำงานหนักกะทันหันไม่ได้จริงๆ ร่างกายรับไม่ไหว ทั้งเหนื่อยทั้งง่วงจนแทบทนไม่ไหว

รอบข้างเงียบสนิท ลู่เจียเจียที่ฟุบลงไปกับแผ่นหลังของพี่ชายก็หลับไปจริงๆ

“ไหนบอกว่าบ้านตระกูลลู่รักลูกสาวที่สุดไง” เซวียเยี่ยนเอ่ยเสียงต่ำ

พี่ชายทั้งสองคนที่เดินตามหลังมาต่างรู้สึกละอายใจ พวกเขารู้ดีว่าช่วงนี้ลู่เจียเจียยุ่งมาก และพยายามช่วยแบ่งเบางานในบ้านมาตลอด

ลู่เย่กั๋วที่ยังไม่รู้ว่าลู่เจียเจียข้างหลังหลับไปแล้วกลับทำหน้าภูมิใจ “พวกเราย่อมรักน้องสาวที่สุดอยู่แล้ว บอกไว้เลยนะ ต่อให้แกจะสู้เก่งแค่ไหน ถ้ากล้าแกล้งน้องเล็กของฉัน พวกเราพี่น้องสามคนกล้าสู้ตายกับแกแน่…”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ลู่อ้ายกั๋วก็หันไปกระซิบเตือน “เลิกพูดได้แล้ว น้องเล็กหลับแล้ว”

“ห๊ะ? หลับแล้วเหรอ?” ลู่เย่กั๋วรีบหุบปากทันควัน

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน สามพี่น้องก็ลังเลว่าจะปลุกลู่เจียเจียดีหรือไม่

เซวียเยี่ยนรู้ดีว่าลู่เจียเจียคงไม่อยากให้พ่อลู่แม่ลู่เป็นห่วง เขาจึงก้าวขายาวๆ ไปข้างลู่เจียเจียแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ลู่เจียเจีย ถึงแล้ว”

ลู่เจียเจียส่งเสียงอืมในลำคอ ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะปรือตาขึ้น แล้วก็ตื่นเต็มตาในทันที

เธอเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย?

“ปล่อยฉันลงค่ะ” ลู่เจียเจียตบไหล่ลู่เย่กั๋วเบาๆ

ลู่เย่กั๋วไม่พอใจที่เซวียเยี่ยนปลุกลู่เจียเจีย จึงหันไปถลึงตาใส่เขา

เซวียเยี่ยนไม่ได้สนใจเลยสักนิด

ทำตัวกระตุ้งกระติ้งเหมือนจ้าวเซ่อฮุ่ยไม่มีผิด ชอบทำหน้าตาลับๆ ล่อๆ อยู่ได้

ลู่เจียเจียขยี้ตาแล้วกำชับพี่ชายทั้งสาม “พวกพี่ห้ามบอกพ่อกับแม่นะ พรุ่งนี้ฉันต้องไปหาบฟางข้าวอีก ไม่อย่างนั้นพวกท่านไม่ยอมให้ฉันทำแน่ๆ”

ลู่เจียเจียไม่ใช่คนใจดีจนต้องฝืนตัวเองไปรับความลำบากหรอกนะ แต่ความรักมันต้องมีการแลกเปลี่ยนกัน

ในช่วงงานเก็บเกี่ยวลำบากขนาดนี้ เธอจะเห็นแก่ตัวได้ยังไง

พ่อแม่รักและทะนุถนอมเธอปานแก้วตาดวงใจ เธอก็ต้องรู้จักตอบแทนบ้าง

ยังไงก็เหนื่อยแค่ไม่กี่วันเท่านั้นแหละ

ลู่อ้ายกั๋วร้อนใจ “จะให้แกไปหาบฟางได้ยังไง! น้องเล็ก อย่าทำเลยนะ พี่ใหญ่จะพยายามทำแทนเอง”

“ทำไม่ได้เด็ดขาด! แกไม่รู้หรอก งานหาบฟางน่ะดูเหมือนเบา แต่ทั้งมอมแมม ทั้งโดนยอดข้าวทิ่มแทงจนคันไปหมด” ลู่กั่งกั๋วพูดจนเกือบติดอ่างพลางทำท่าประกอบอยากให้น้องสาวรู้ว่ามันทรมานแค่ไหน

ลู่เย่กั๋วกัดฟันกรอด “เดี๋ยวฉันไปบอกแม่เอง ไม่ให้แกทำหรอก บ้านเราไม่ได้ขาดแคลนข้าวพวกนี้สักหน่อย อย่างมากฉันก็แค่กินให้น้อยลง”

ลู่เจียเจียรู้สึกปวดหัว โอ๊ย ปลอบพ่อแม่เสร็จแล้วยังต้องมาปลอบพี่ชายอีกเหรอเนี่ย?

“ฉันจะลองทำดูแค่วันเดียว พวกพี่ห้ามมาก่อกวนเด็ดขาด ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย” ลู่เจียเจียถลึงตามองพี่ชายทั้งสาม

ถ้าเธอไม่ทำ แม่ลู่ก็ต้องไปทำงานหนักต่อ

เธอไม่มีแรงเหลือไปคอยปลอบบรรดาพี่ชายพวกนี้แล้ว

พี่ชายทั้งสามทำหน้าลำบากใจจนทำอะไรไม่ถูก ลู่เจียเจียถึงได้หันไปหาเซวียเยี่ยน “คุณรอเดี๋ยวค่ะ เดี๋ยวฉันไปตักปลามาให้ วางใจเถอะ รสชาติไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก”

เธอแทบอยากจะตบหน้าอกรับประกันให้เห็นๆ ลู่เจียเจียวิ่งเข้าไปในลานบ้าน แล้วยกชามปลาที่ตักแบ่งไว้ก่อนหน้านี้ออกมา

แม่ลู่ที่กำลังตักข้าวอยู่ถามขึ้น “จะไปไหนน่ะ?”

“เอาไปให้เซวียเยี่ยนค่ะ” ลู่เจียเจียยิ้มตอบ

แม่ลู่ถึงกับจุกอกทันที: