บทที่ 82 อย่าเพิ่งไปนะ

ลู่เจียเจียวางนิ้วแตะข้างจมูก ตากลอกไปมาพลางเอ่ยอย่างว่าง่าย “ตอนนี้มีงานสบายอยู่จริงๆ นะ นั่นก็คือไปเลี้ยงหมูไง ฉันจะบอกให้นะ เมื่อก่อนงานนี้น่ะมีแต่สหายหญิงที่ได้ทำ ไม่มีทางตกถึงมือสหายชายหรอก”

เลี้ยงหมูเนี่ยนะ! โจวเหวินชิงเบิกตากว้าง ในใจเริ่มสับสนลังเล

“ใช่สิ” ลู่เจียเจียวางตะกร้าในมือลง แล้วนับสารพัดข้อดีให้โจวเหวินชิงฟัง “เลี้ยงหมูไม่ต้องออกแรงเยอะ แล้วก็ไม่ต้องไปตากแดดเปรี้ยงๆ สหายหญิงแย่งกันทำตั้งเยอะแยะ ให้คุณทำสักพักเนี่ยถือว่าดูแลเป็นพิเศษแล้วนะ แถมวันหนึ่งได้ตั้งหกคะแนนแรงงานแน่ะ”

ลู่เจียเจียเห็นโจวเหวินชิงยังมีสีหน้าลังเลอยู่ตลอดจึงเบะปาก “ฉันช่วยได้แค่นี้แหละ คุณไม่อยากทำก็ช่างเถอะ”

เธอหยิบตะกร้าของตัวเองแล้วหมุนตัวเดินหนีทันที

“ดะ เดี๋ยวสิ…” โจวเหวินชิงเหลือบมองแดดที่ร้อนระอุพลางขบกรามแน่น “ฉันทำ ฉันทำก็ได้ พอใจหรือยัง”

ลู่เจียเจียหันหลังให้โจวเหวินชิงพลางยกยิ้มมุมปาก เธอย้อนกลับมายิ้มให้อย่างสดใส “งั้นก็ตกลงตามนี้นะ”

โจวเหวินชิงถึงกับนิ่งอึ้ง

ลู่เจียเจียยิ่งโตก็ยิ่งสะสวยมีเสน่ห์ รอยยิ้มของเธอกับคิ้วตางดงามคู่นั้นเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์บนฟ้า

เขาเอ่ยถามออกไปโดยไม่รู้ตัว “ลู่เจียเจีย เธอจะไม่ลองคิดเรื่องคบกับฉันจริงๆ เหรอ ครั้งนี้ฉันจริงใจนะ ขอแค่เธอคบกับฉัน ฉันรับรองเลยว่าต่อไปจะรักและดูแลเธอเป็นอย่างดี”

“ฉันเพิ่งรู้ตัวว่ารักเธอ ที่ผ่านมาแค่ยังไม่รู้สึกตัวก็เลยทำร้ายเธอไป ที่จริงฉันมีเรื่องลำบากใจ ถ้าฉันไม่ชอบเธอ แล้วฉันจะยอมพัวพันกับเธอมานานขนาดนี้ได้ยังไง”

ลู่เจียเจียหุบยิ้มทันควัน เธอปรายตามองอย่างเย็นชา “นายไปเป็นคนตักขี้แล้วไปให้อาหารหมูให้ดีเถอะ ฉันไม่ได้มีอารมณ์มาร่วมวงกับนายหรอกนะ”

ลู่เจียเจียสะบัดหน้าแล้วเดินหนีทันที

คนประสาท!

โจวเหวินชิงตะโกนอย่างโมโห “ลู่เจียเจีย ฉันก็บอกแล้วว่าชอบเธอ เธอจะดัดนิสัยฉันไปถึงไหนกันแน่ อะไรที่มันมากไปมันไม่ดีนะ นี่เธอจะบีบให้ฉันกลายเป็นคนไร้น้ำยาถึงจะยอมคบกับฉันใช่ไหม”

เธออยากจะบงการเขาให้ได้เลยใช่ไหม

ลู่เจียเจียไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้า

ต้องยอมรับเลยว่าเฉิงอิ้งเซวียนที่มาสิงร่างเธอนี่เป็นพวกคลั่งรักจนยอมเป็นเบี้ยล่างตัวแม่จริงๆ พอรู้ว่าโจวเหวินชิงเป็นพระเอกของโลกใบนี้ ก็ทึกทักเอาเองว่าตัวเองเป็นนางเอกทันที

ก็นะ คนทะลุมิตินี่นา ย่อมมีความมั่นใจอยู่แล้ว แถมยังคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่นอีก

หล่อนคิดว่าการพัวพันกับโจวเหวินชิงไปเรื่อยๆ สุดท้ายสองคนก็ต้องได้ลงเอยกัน ถึงโจวเหวินชิงจะแสดงออกว่าไม่ชอบ แต่ในใจคงมีหล่อนอยู่นานแล้ว เพียงแต่ยังไม่รู้ตัวเท่านั้น

ก็เลยคอยตามประจบรับใช้อย่างสุดลิ่มทิ่มประตู รอว่าอีกไม่กี่ปีจะได้กลายเป็นคุณนายเศรษฐี

ลู่เจียเจียโมโหจนควันออกหู ยัยนั่นทำลายชื่อเสียงเธอจนป่นปี้หมดแล้วจริงๆ

เธอเดินดุ่มๆ ไปข้างหน้าด้วยความฉุนเฉียวจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนอยู่ข้างๆ จึงเดินผ่านเซวียเยี่ยนไปเฉยๆ

เซวียเยี่ยนหรี่ตามองตามแผ่นหลังของลู่เจียเจียที่เดินไกลออกไปเรื่อยๆ

พอตกเที่ยงกินข้าวเสร็จ ลู่เจียเจียก็พูดเรื่องโจวเหวินชิงขึ้นมา “พ่อ ให้เขาไปเลี้ยงหมูเถอะจ้ะ!”

พ่อลู่สีหน้าเคร่งขรึมลง ท่าทางดูเสียการควบคุมไปเล็กน้อย เอ่ยถาม “ลูกยังชอบมันอยู่อีกเหรอ”

ตอนนั้นก็เพราะลู่เจียเจียไม่ได้ชอบโจวเหวินชิงแล้ว และนิสัยก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาถึงได้รู้ว่านี่คือลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง

ตอนนี้ทำไมถึงกลับไปยุ่งเกี่ยวกับโจวเหวินชิงอีก ไอ้หน้าขาวนั่นมันมีเสน่ห์ตกค้างอะไรนักหนา!

“ใครจะไปชอบเขากันล่ะจ๊ะ” ลู่เจียเจียยิ้มอย่างว่าง่ายจนเห็นฟันขาวสี่ซี่ “โจวเหวินชิงชอบทำเป็นรักสะอาด งานที่เล้าหมูถึงจะสบาย แต่หนูได้ยินมาว่าตอนหน้าร้อนเพื่อป้องกันโรคอหิวาต์สุกร นอกจากต้องให้อาหารหมูทุกวันแล้ว ยังต้องโกยขี้หมูกับอาบน้ำให้หมูด้วยนะจ๊ะ”

ฤดูอื่นงานเลี้ยงหมูอาจจะเป็นที่ต้องการ แต่หน้าร้อนแทบไม่มีใครอยากทำหรอก เพราะทั้งสกปรกทั้งเหม็น

พ่อลู่ยิ้มออกมา รู้สึกว่าลูกสาวช่างได้เชื้อเขามาเต็มๆ

“พ่อ อย่าเพิ่งยิ้มสิ พ่อยิ้มแล้วดูน่ากลัวชะมัด” ปกติพ่อลู่เป็นคนสุขุมมาก พอยิ้มทีไรมักจะทำให้คนรู้สึกเหมือนเขากำลังวางแผนร้ายอยู่ทุกที

ช่วงบ่าย ลู่เจียเจียกะว่าจะทำต้มปลาผักกาดดอง เลยไม่ได้ไปส่งน้ำด้วยตัวเอง แต่ให้ลู่ฮวากับลู่ห่าวไปแทน เด็กหญิงสองคนจะได้คอยดูแลกันระหว่างทางได้

เนื่องจากตอนกินข้าวเที่ยงพูดไว้แล้วว่าอยากกินต้มปลาผักกาดดอง แม่ลู่จึงสั่งให้เถียนจินฮวาขอดเกล็ดปลาให้เรียบร้อย ถือโอกาสผ่าท้องควักไส้และล้างจนสะอาด

เธอเพิ่งจะเตรียมเครื่องปรุงเสร็จ จู่ๆ ก็มีคนมาจับที่น่อง พอก้มลงไปมองก็เห็นว่าเป็นเจ้าตัวเล็กอย่างลู่เย่

ลู่เย่อายุสองขวบแล้ว ลู่ห่าวออกไปส่งน้ำ ลู่หยวนก็เลยพาเล่นแทน แต่ตอนนี้ลู่หยวนกำลังให้อาหารไก่ ลู่เย่จึงเดินเตาะแตะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

หน้าตาของเจ้าตัวเล็กไม่ได้ถอดความใจแคบมาจากเถียนจินฮวา แต่กลับเหมือนลู่กั่งกั๋วมากกว่า เด็กน้อยเงยหน้ายิ้มจนเห็นฟันซี่เล็กๆ สีขาวราวกับเมล็ดข้าว “อา… อา…”

“เด็กดี เดี๋ยวอาจะทำปลาบดให้หนูกินนะ”

ลู่เจียเจียเพิ่งจับปลามา มือเลยมีแต่กลิ่นคาวปลา เธอจับตัวลู่เย่ไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆ วิ่งเพ่นพ่านในครัว

“ลู่เยว่ พาตัวลู่เย่ออกไปที”

“จ้า” ลู่เยว่รู้ว่าลู่เจียเจียกำลังจะทำของอร่อยอีกแล้วก็ดีใจยกใหญ่ รีบวางอาหารไก่ในมือลงแล้วพาลู่เย่ออกไปข้างนอก

ลู่เจียเจียโล่งใจจึงเริ่มลงมือทำกับข้าว แต่คิดไม่ถึงว่าทำไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ ข้างนอกก็มีเสียงร้องไห้จ้าดังขึ้นมา

เธอรีบวิ่งออกไปทันที ลู่เย่กำลังนอนคว่ำหน้าร้องไห้อยู่บนพื้น ที่ปากมีเลือดไหล

ลู่หยวนกับลู่เยว่กำลังพยายามช่วยกันประคองลู่เย่ขึ้นมาจากข้างๆ

พอลู่หยวนเห็นลู่เจียเจียเดินออกมา ขอบตาก็แดงก่ำ สะอื้นบอกว่า “อาเล็ก น้องล้มค่ะ”

ลู่เจียเจียรีบก้าวเข้าไปอุ้มลู่เย่ขึ้นมาดู

ฟันบนไปกระแทกโดนริมฝีปากล่างจนแตกเป็นแผล

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวอาพาไปดูที่ห้องอนามัยของหมู่บ้าน” ลู่เจียเจียบอกให้ลู่ห่าวช่วยดูหม้อไว้ แล้วอุ้มลู่เย่ไปที่ห้องอนามัย

แต่ก็กลับมาอย่างรวดเร็ว เด็กบ้านนอกความอดทนสูง เรื่องหกล้มเป็นเรื่องธรรมดา หมอบอกแค่ว่ากลับไปทายาแดงก็พอแล้ว

ลู่เจียเจียหายาแดงในบ้านมาทาให้ลู่เย่ เจ้าตัวเล็กมีน้ำตาคลอเต็มเบ้า

พอทายาให้ลู่เย่เสร็จ ลู่เจียเจียหันไปมองก็เห็นลู่หยวนยืนร้องไห้น้ำตาไหลพราก เธอจึงลูบหัวลู่หยวนเบาๆ “น้องไม่เป็นอะไรแล้วจ้ะ เดี๋ยวก็หายแล้ว”

ลู่หยวนอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็หุบปากลง

ลู่เจียเจียวางลู่เย่ให้นั่งพักบนเก้าอี้ แล้วกลับเข้าครัวไปทำกับข้าวต่อ

พอถึงเวลาประมาณหกโมงเย็นกับข้าวก็เสร็จเรียบร้อย เธอจึงล้างไม้ล้างมือ จัดการเก็บกวาด แล้วรีบร้อนไปที่จุดจดคะแนนแรงงาน

สองวันมานี้จ้าวเซ่อฮุ่ยทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ มาตลอด เพราะหน้าโดนต่อยมาหมัดหนึ่งจนเขียวช้ำเป็นปื้น กลัวแทบแย่ว่าเทพธิดาจะมาเห็นแล้วความประทับใจจะลดลง

พอมันยุบไปเกือบหมด วันนี้ถึงได้เดินเข้ามาอย่างผ่าเผย เอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “สหายลู่ วันนี้สิบคะแนนแรงงานครับ”

“อืม” ลู่เจียเจียจดให้เขาทันที

จ้าวเซ่อฮุ่ยเห็นว่าลู่เจียเจียไม่มีเวลาสนใจเขา จึงส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ลู่เย่กั๋ว

ทั้งสองคนรับรหัสกันแล้วก็พากันเดินออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่าไปคุยอะไรกัน

ทางด้านเถียนจินฮวาก็รีบร้อนเดินมาเช่นกัน ไม่รู้ว่าหลังจากแต่งงานแล้วชีวิตดีเกินไปจนความสามารถโดนกลบมิดหรือเปล่า

หลังจากโดนลงโทษ ตอนนี้ทุกวันเธอสามารถทำเสร็จสิบคะแนนแรงงานได้อย่างรวดเร็ว

หากพูดตามคำของแม่ลู่ นั่นก็เรียกว่าสันดานเสีย

เซวียเยี่ยนเป็นคนสุดท้ายที่มา พอเดินเข้ามาก็ตีหน้าขรึม “สิบคะแนนแรงงาน”

“คุณรอแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวกลับพร้อมพวกเรา” ลู่เจียเจียกำชับเขาก่อน แล้วค่อยเริ่มจดคะแนนแรงงานให้คนอื่นต่อ

เซวียเยี่ยนสีหน้าเรียบเฉย แต่ก็ยังหยุดฝีเท้าแล้วยืนกอดอกรออยู่ข้างนอก

จ้าวเซ่อฮุ่ยเห็นแล้วคันฟันยุบยิบ “นายยังไม่กลับอีกเหรอ!”