บทที่ 81 ตัวคุณเหม็นจัง

“ยังไม่ค่อยพอ” เซวียเยี่ยนตีสีหน้าสงบนิ่งเป็นปกติ เขาเงยหน้าขึ้นดื่มน้ำครึ่งชามนั้นจนหมดในสองสามอึก แล้วยื่นชามส่งไปทางลู่เจียเจีย

ลู่เจียเจียเห็นว่าเขาไม่ได้โกรธก็โล่งอก เธอยกตะกร้าขยับเข้าไปใกล้เขา จากนั้นเปิดฝาโถใบใหญ่ออกแล้วค่อยๆ เอียงเท

โถใบใหญ่นี้ใส่น้ำสำหรับเจ็ดคนไว้ข้างใน จึงค่อนข้างหนัก ลู่เจียเจียกลัวจะทำตกแตก จึงพยายามประคองให้นิ่งที่สุด

น้ำค่อยๆ ไหลรินออกมา แต่ก็ยังมีบางหยดกระเด็นตกลงพื้นอย่างน่าเสียดาย

“อย่าให้เสียของ” เซวียเยี่ยนยื่นมือออกไปช่วยจับขอบโถ ผ่อนแรงลงไปได้มาก ขณะเดียวกันนิ้วของเขาก็แตะโดนนิ้วก้อยของลู่เจียเจีย

ลู่เจียเจียรู้สึกว่าจุดที่สัมผัสกันร้อนผ่าว จังหวะที่เสียดสีกันชวนให้รู้สึกซาบซ่าน เธอพริบตาถี่ๆ อยากจะชักมือกลับ แต่ก็สะกดกลั้นเอาไว้

เซวียเยี่ยนรินน้ำจนเต็มชามแล้วตั้งโถให้ตรง ลู่เจียเจียจึงปิดฝาลงไปอย่างเหม่อลอย

“ฉัน…ฉันไปก่อนนะ” ลู่เจียเจียออกแรงยกตะกร้าขึ้นมา แล้วรีบจ้ำอ้าวจากไปอย่างรวดเร็ว

ริมฝีปากบางของเซวียเยี่ยนยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขากลืนน้ำในชามลงคอไปอึกหนึ่ง

เซวียหยางหันมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี ในใจจึงนึกสงสัย

ทำไมพี่ใหญ่เดี๋ยวก็หน้าบึ้งตึง เดี๋ยวก็ดูอารมณ์ดีกันนะ

เมื่อไปถึงแปลงนา พ่อลู่กับแม่ลู่ก็ได้ดื่มน้ำ

พ่อลู่สงสารที่แม่ลู่อายุมากปานนี้แล้วยังต้องมาทำงานหนัก จึงเอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้เกี่ยวข้าวสาลีไปได้เยอะแล้ว บ่ายนี้จะแบ่งคนกลุ่มหนึ่งไปนวดข้าว เธอไปช่วยตากข้าวกับขนฟางเถอะ งานจะได้เบาลงหน่อย”

“งานนั้นมันเบากว่าก็จริง แต่วันหนึ่งได้แค่หกคะแนนแรงงานเองนะ” แม่ลู่กระดกน้ำเย็นอึกใหญ่

ถ้าทำในแปลงนา เธอทำได้ถึงแปดคะแนนแรงงาน อย่าดูถูกสองคะแนนแรงงานที่เพิ่มมาเชียว มันพอให้เด็กคนหนึ่งกินอิ่มได้มื้อหนึ่งเลยนะ

ในเมื่อที่บ้านมีเด็กตั้งหลายคน ถ้าหาได้น้อย เรื่องปากท้องก็จะเป็นปัญหา

พอแม่ลู่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองอายุมากขนาดนี้แล้วยังต้องมาลำบากตรากตรำ ก็อดที่จะก่นด่าไม่ได้ “มีลูกชายจะมีประโยชน์บ้าอะไร ยิ่งคลอดเยอะก็ยิ่งตายไว ถ้าไม่มีพวกแก ฉันคงได้อยู่สุขสบายไปแล้ว มีขึ้นมา ไม่ช้าก็เร็วฉันคงได้เหนื่อยตายคาแปลงนาเข้าสักวัน”

พ่อลู่เป็นหัวหน้ากองการผลิต ได้รับเงินเดือนทุกเดือน เวลาว่างก็จะลงแปลงทำนาเก็บคะแนนแรงงาน ครอบครัวตระกูลลู่จึงมีฐานะกินดีอยู่ดีกว่าบ้านอื่น

แต่พอกินดีก็มีปัญหาตามมา เจ้าตัวเล็กที่บ้านมีเยอะเหลือเกิน มื้อหนึ่งต้องใช้เสบียงตั้งหลายชั่ง

สามพี่น้องไม่มีใครกล้าส่งเสียงสักคน จางซูอวิ๋นเองก็รีบดื่มน้ำให้เสร็จแล้วรีบลงแปลงไปทำงานต่อทันที

เถียนจินฮวากลืนน้ำลงคอ ในใจนึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง

แม่ลู่เลี้ยงหลานแท้ๆ ของตัวเอง แล้วมีอะไรให้ต้องมาบ่นกันล่ะ

แม่ของเธอพอมีหลานชาย ก็บอกเธอว่าลงแปลงทำงานแล้วมีแรงขึ้นเยอะ แทบอยากจะอยู่ทำงานในแปลงทั้งวันเพื่อหาเสบียงให้หลานชายกินเสียด้วยซ้ำ

“แกยังไม่รีบไสหัวไปทำงานอีกเหรอ ฉันจะบอกให้นะ วันนี้ถ้าทำไม่ถึงสิบคะแนนแรงงาน แกก็ตายคาแปลงนาไปเลย!” แม่ลู่เห็นท่าทางเอ้อระเหยของเถียนจินฮวาแล้วหงุดหงิด แทบจะยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าด่า

เลี้ยงดูลูกชายลูกสาวตัวเองแท้ๆ ยังจะมาขี้เกียจสันหลังยาว อยากจะไล่ตะเพิดออกไปให้อดตายให้หมดจริงเชียว

แต่ถ้าปล่อยให้อดตาย แม่ลู่ก็เสียดายข้าวปลาอาหารที่เลี้ยงดูมาหลายปี ถึงเวลาต้องทำงานตอบแทนแล้ว ถ้าตายไปเงินทองที่ลงแรงไปก่อนหน้านี้ไม่สูญเปล่าแย่หรือ

เธอยังหวังจะให้พวกลูกชายคอยเป็นที่พึ่งหนุนหลังให้ลูกสาวอยู่

ดูท่าอีกสองวันคงต้องตั้งกฎเรื่องคะแนนแรงงานเสียใหม่ ใครทำคะแนนแรงงานไม่ถึงเกณฑ์ ก็ต้องอยู่ทำในแปลงนาให้ครบก่อนถึงจะกลับบ้านได้

เถียนจินฮวากลัวว่าแม่ลู่จะลงไม้ลงมือ จึงรีบกระดกน้ำในชามจนเกลี้ยง คว้าเคียวข้างตัวแล้ววิ่งแจ้นไปเกี่ยวข้าวสาลีในแปลงทันที

ลู่เจียเจียยืนฟังอยู่ข้างๆ พลางขมวดคิ้ว เธอเอ่ยขึ้นว่า “พ่อคะ ให้หนูไปตากข้าวสาลีกับแม่ดีไหมคะ ถึงหนูจะทำไม่ได้หกคะแนนแรงงาน แต่ก็น่าจะได้สักสามคะแนนแรงงาน รวมกับที่แม่ทำ สองคนเราก็ได้วันละเก้าคะแนนแรงงาน แบบนี้ไม่มากกว่าที่แม่ทำในแปลงคนเดียวเหรอคะ”

ขอบตาของแม่ลู่แดงรื้นขึ้นมาทันที เธอตบต้นขาตัวเองดังฉาด “โถ ลูกสาวแม่ช่างรู้ความจริงๆ เลย!”

ลู่เจียเจียสะดุ้งโหยงพลางลูบจมูกตัวเอง เธอคิดว่าตัวเองน่าจะชินได้ตั้งนานแล้ว แต่เวลาที่แม่เล่นใหญ่ทีไรก็ยังอดรู้สึกกระดากอายไม่ได้ทุกที

“เรื่องนี้เอาไว้ค่อยว่ากันเถอะ!” พ่อลู่อายุปูนนี้แล้ว มองปราดเดียวก็รู้ว่าลู่เจียเจียคิดอะไรอยู่

ลูกสาวเป็นห่วงพวกตนจริงๆ ถึงได้เสนอตัวไปทำงานกับแม่ลู่

อากาศร้อนขนาดนี้ ใครบ้างจะอยากทำงานเพิ่ม เห็นชัดๆ ว่าตอนนี้เธอก็หาเงินเดือนให้ที่บ้านได้แล้ว แต่ยังต้องวิ่งวุ่นเอาน้ำมาส่งให้ตลอด

ต้มน้ำถั่วเขียวให้ก่อน จากนั้นก็ยกไปแช่ในบ่อน้ำให้เย็น แล้วยังต้องเดินมาส่งไกลขนาดนี้ พูดตามตรง งานนี้ไม่ได้สบายเลยสักนิด

เขากล้ารับประกันเลยว่า ถ้าเป็นลูกสาวบ้านอื่นที่มีงานอย่างลูกสาวของเขา คงไม่มีใครยอมมาส่งน้ำ ทำกับข้าว หรือเสนอตัวไปแบกข้าวสาลีที่ลานนวดข้าว ทำงานหลายอย่างคนเดียวแบบนี้หรอก

เพราะต่อให้ไม่ทำ คนอื่นก็หาข้อตำหนิไม่ได้อยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นครอบครัวใหญ่ที่มีพี่น้อง ไม่ใช่ครอบครัวเล็กๆ ของตัวเองสักหน่อย

แม่ลู่ก็เอ่ยคัดค้านเช่นกัน “แม่รู้ว่าหนูกตัญญู แต่จะเอาตัวเองไปใช้งานเหมือนวัวเหมือนควายไม่ได้นะ ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้แยกบ้าน หนูก้มหน้าก้มตาทำมากแค่ไหนก็ต้องเอามารวมกันอยู่ดี เกิดไปเจอกับคนไม่มีจิตสำนึกเข้า มันจะคิดว่าเป็นเรื่องที่สมควรทำน่ะสิ”

อีกอย่าง อากาศก็ร้อนขนาดนี้ ไปตากข้าวสาลี แบกฟางข้าวที่ลานนวดข้าว แม้งานจะเบากว่า แต่ก็ไม่ได้สบายหรอกนะ เนื้อตัวมอมแมมฝุ่นจับไปหมดทุกวัน เธอตัดใจให้ลูกสาวของตัวเองไปทนลำบากแบบนั้นไม่ลงหรอก

ลู่เจียเจียคิดดูแล้วก็พูดขึ้น “พวกเขาจะคิดว่าสมควรหรือไม่ก็ช่างเถอะค่ะ ขอแค่หนูรู้สึกว่าคุ้มค่าก็พอแล้ว อีกอย่างหนูไม่ได้ทำเพื่อพวกเขาเสียหน่อย หนูทำให้พ่อกับแม่ต่างหาก ถ้าไปที่ลานนวดข้าว หนูก็ไม่ต้องเดินส่งน้ำแล้ว มีแม่อยู่ข้างๆ คอยดู หนูไม่เสียเปรียบหรอกค่ะ!”

ขอบตาของแม่ลู่ยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก นางเบือนหน้าไปอีกทาง น้ำตาก็ไหลพรากลงมา

แก่ตัวแล้วจริงๆ ยิ่งอยู่ก็ยิ่งถอยหลังลงคลอง จู่ๆ นึกอยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาดื้อๆ

พ่อลู่มองภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่กำลังปาดน้ำตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ทั้งพ่อทั้งแม่ไม่มีทางยอมหรอก เด็กผู้หญิงอย่างลูกแค่คอยส่งน้ำก็พอแล้ว”

ลู่เจียเจียรู้ว่าแม่ลู่เป็นคนรักศักดิ์ศรี จึงแกล้งทำเป็นไม่เห็นเรื่องน้ำตาพลางเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนใจ “งั้นให้หนูลองทำสักวันก่อนสิคะ ถ้าไม่ไหวก็ไม่ทำแล้ว อีกอย่างฤดูเก็บเกี่ยวก็แค่ครึ่งเดือน กัดฟันหน่อยก็ผ่านไปได้แล้ว อย่างแย่ที่สุดพอหมดฤดูเก็บเกี่ยว หนูก็จะไม่ทำงานในไร่นาอีกเลย”

ถึงอย่างไรเธอก็มีงานของตัวเองอยู่แล้ว

พ่อลู่เหลือบมองแม่ลู่ที่ตาแดงก่ำ เริ่มลังเลขึ้นมาบ้าง

แต่พอลู่เจียเจียทั้งออดอ้อนทั้งรบเร้าอย่างหนักแน่น ท้ายที่สุดพ่อลู่กับแม่ลู่จึงยอมให้เธอลองทำดูแค่วันเดียว

ถือเสียว่าให้นางได้พักผ่อนสบายๆ ไปหนึ่งวันก็แล้วกัน

พอน้ำหมดและคนในบ้านดื่มกันเรียบร้อย ลู่เจียเจียก็ถือตะกร้าเดินกลับ

“ลู่เจียเจีย ลู่เจียเจีย!”

โจวเหวินชิงวิ่งตรงเข้ามาหาแต่ไกล

เมื่อครู่นี้เขาแอบมองอยู่ห่างๆ ตั้งนานแล้ว รอจนคนบ้านลู่แยกย้ายกันไปหมดถึงค่อยกล้าโผล่หัวออกมา

ลู่เจียเจียหันกลับไปมอง โจวเหวินชิงดูมอซอยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไปหมด

หากปล่อยให้เขาทำงานในแปลงนาต่อไปอีกไม่กี่วัน เกรงว่าจะไม่ต่างอะไรกับขอทานในยุคปัจจุบันเลย

ลู่เจียเจียไม่พูดไม่จา รอให้โจวเหวินชิงเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน

โจวเหวินชิงร้อนใจขึ้นมา “เมื่อวานตกลงกันไว้แล้วนี่ ฉันเช็ดรองเท้าให้เธอ เธอจะช่วยเปลี่ยนงานสบายๆ ให้ฉัน แล้วเมื่อไหร่เธอจะช่วยย้ายงานให้ฉันล่ะ”

โจวเหวินชิงรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะตายคาแปลงนาอยู่รอมร่อ งานในไร่นานับเป็นสิ่งน่ากลัวอันดับต้นๆ ของโลกใบนี้จริงๆ

ยิ่งโจวเหวินชิงเดินเข้ามาใกล้ ลู่เจียเจียก็ยิ่งต้องกลั้นหายใจ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้อาบน้ำสระผมมากี่วันแล้ว บนตัวถึงได้มีกลิ่นเปรี้ยวเหม็นหึ่งขนาดนี้