บทที่ 80 ถึงกับสงสัยผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตตนเอง

“จะร้องแรกแหวกแนวหาอะไรแต่เช้า ส่งเสียงโวยวายยังกับผีเข้า ไม่กลัวทำเด็กๆ ตกใจหรือไง” แม่ลู่ติดกระดุมเสื้อพลางเดินออกมา

“แม่ ปลา มีปลา ปลาเยอะมาก…” จางซูอวิ๋นหอบหายใจ มือไม้รีบทำท่าทางประกอบ

เมื่อคืนตอนเข้านอนยังไม่มีอะไรเลย พอเช้าวันนี้ในกะละมังกลับมีปลาเยอะแยะขนาดนั้น โผล่มาได้ยังไงกัน รู้สึกเหมือนกำลังฝันไปเลย

“ฉันก็นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร ที่แท้ก็แค่มีปลาในกะละมังยี่สิบกว่าตัวไม่ใช่เรอะ” แม่ลู่กลอกตาใส่

แม่รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ จางซูอวิ๋นเสียงสะดุดค้างอยู่ในลำคอ ตกตะลึงจนนึกคำพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

นี่มันยุคสมัยที่แม้แต่ข้าวยังแทบไม่มีจะกิน ปลาตัวใหญ่ยี่สิบกว่าตัวมันมีความหมายขนาดไหน จางซูอวิ๋นรู้สึกมึนงงไปหมดราวกับตกลงไปในถังข้าวสาร

เธอถาม “งั้น…งั้น…”

“ก็ไม่ใช่เพราะพึ่งใบบุญลูกสาวฉันหรอกเรอะ!” แม่ลู่กลอกตาอีกรอบ “นี่น่ะเจ้าสามไหว้วานคนส่งมาให้ทั้งนั้น แต่ระบุชื่อชัดเจนเลยนะว่าส่งมาให้น้องเล็กของแก เพราะฉะนั้นปลาพวกนี้เป็นของลูกสาวฉันหมด แต่แม่คนนี้รู้นิสัยลูกสาวฉันดี ว่ายังไงก็ต้องแบ่งให้พวกแกกินอยู่แล้ว จิตใจหล่อนดีขนาดไหน ไก่ป่ากระต่ายป่าตัวไหนบ้างที่ไม่แบ่งให้พวกแก ครั้งนี้ปลาก็คงเหมือนกัน พวกแกนี่มันบุญหล่นทับแท้ๆ ชาติก่อนไม่รู้ทำบุญอะไรไว้ ถึงได้มีน้องสาวสามีแบบนี้ ได้กินเนื้อกันทุกวี่ทุกวัน”

ปกติเวลาได้ยินแม่ลู่เอ่ยปากชมลู่เจียเจีย จางซูอวิ๋นก็แค่ฟังผ่านๆ แทบไม่เคยเก็บเอามาใส่ใจ

แต่ตอนนี้ท่าทีของเธอกลับเปลี่ยนไปแล้ว น้องสาวสามีของเธอช่างดีจริงๆ ช่วงนี้ไม่เพียงแต่เอาน้ำไปส่งให้ ยังทำให้พวกเธอได้กินเนื้อทุกวันอีกด้วย

จางซูอวิ๋นซาบซึ้งจนขอบตาเริ่มแดง “แม่ ต่อไปพวกฉันจะดีกับน้องเล็กให้มากๆ แน่นอนจ้ะ”

“พอเหอะ ดีแต่ปากสิไม่ว่า” แม่ลู่เบะปาก แล้วเดินไปล้างหน้าล้างตาอีกทาง

ตอนที่ลู่เจียเจียตื่นขึ้นมา กับข้าวก็ทำเสร็จไปเกือบหมดแล้ว เมื่อคืนเธอนอนดึก วันนี้เลยตื่นสายไปหน่อย

เธอคลึงหัวคิ้วเบาๆ รู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย

ลู่เจียเจียหยิบของใช้สำหรับล้างหน้าแปรงฟันเดินออกไป ยังไม่ทันถึงห้องครัว จางซูอวิ๋นก็ยกอ่างน้ำล้างหน้าออกมาให้ถึงที่แล้ว

เธอยิ้มแย้มแจ่มใส “น้องเล็ก รีบล้างหน้าเถอะจ้ะ น้ำกำลังดีเลย ไม่ร้อนไม่เย็น”

ลู่เจียเจีย: “…”

พอลู่เจียเจียล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ คนบ้านตระกูลลู่ก็เริ่มกินข้าวกันพอดี จางซูอวิ๋นรีบยกไข่ตุ๋นชามหนึ่งมาวางตรงหน้าลู่เจียเจีย “น้องเล็ก เธอลองชิมดูสิว่าวันนี้ทำนุ่มพอดีไหม ถ้าอร่อย คราวหน้าพี่จะคุมไฟแบบนี้อีก”

ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้นถาม “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

จางซูอวิ๋นขอบตาแดงขึ้นมาทันควัน “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะน้องเล็ก พี่แค่รู้สึกว่าที่ผ่านมาละอายใจเหลือเกิน…”

ลู่เจียเจีย: “…”

ลู่กั่งกั๋วรู้สึกกระอักกระอ่วน “ทำไมฟังดูแปลกๆ ชอบกลล่ะเนี่ย”

ส่วนเถียนจินฮวาที่อยู่ข้างๆ ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เธอก้มมองข้าวต้มแป้งใสแจ๋วในชามตัวเอง สลับกับมองเนื้อปลากับเนื้อกระต่ายในชามของคนอื่น ขอบตาก็เริ่มรื้นขึ้นมาเหมือนกัน

เธอจะไปเอาอกเอาใจน้องสาวสามีบ้างได้ไหมนะ สองวันมานี้ไม่ได้กินเนื้อสักคำเดียว อยากกินจะลงแดงตายอยู่แล้ว

“กินข้าวกันได้แล้ว จะพูดเรื่องไร้สาระไปทำไม เอาการกระทำมาให้แม่เห็นก่อนค่อยว่ากัน” แม่ลู่กลอกตา ก่อนจะหันไปพูดกับลูกชายทั้งสามคน “ฉันไม่ได้หวังให้พวกแกตามใจน้องเหมือนเจ้าสามหรอกนะ ขอแค่ต่อไปมีของดีอะไรก็ให้นึกถึงน้องสาวพวกแกบ้างก็พอ ดูลูกสาวฉันสิว่าใจกว้างขนาดไหน เมื่อวานฉันบอกว่าจะแอบเอาไปขายเก็บเงินไว้เป็นสินเดิมให้ หล่อนยังไม่ยอมเลย ยืนกรานจะให้พวกแกกินเพราะกลัวร่างกายจะทรุดโทรม”

สามพี่น้องก้มหน้าด้วยความละอายใจ ต่างรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะซ้ำๆ ว่าต่อไปจะรักและดูแลน้องสาวให้ดี แม่ลู่ถึงยอมเลิกรา

“แล้วก็พวกเด็กๆ ฟังไว้ให้ดี ห้ามใครเอาเรื่องที่บ้านเรามีปลาไปพูดข้างนอกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องจนปลาโดนคนอื่นแย่งไป แม่จะถลกหนังพวกแกให้หมด” แม่ลู่ใช้น้ำเสียงดุดัน สายตาปรายมองเถียนจินฮวาเป็นพิเศษ “ถ้าบ้านตระกูลเถียนรู้เรื่องเข้าละก็ พวกบ้านรองก็ไสหัวออกไปซะ”

พวกเด็กตัวน้อยหดคอกันเป็นแถว ต่างพยักหน้ารับว่าจะไม่พูด

กว่าจะได้กินปลาสักมื้อ พวกเขาไม่ยอมให้คนอื่นมาแย่งไปหรอก

เถียนจินฮวาก็หดคอลงเช่นกัน “ฉันไม่พูดหรอกจ้ะแม่”

สองวันนี้คนบ้านตระกูลลู่ได้กินเนื้อทุกวัน พอออกไปทำงานในแต่ละวันจึงดูกระปรี้กระเปร่ามีเรี่ยวแรงกันถ้วนหน้า

ตอนเที่ยงลู่เจียเจียต้มน้ำถั่วเขียวอีกครั้ง แล้วหิ้วไปส่งน้ำที่แปลงนา

พอเดินมาถึงบริเวณที่เซวียเยี่ยนกำลังเกี่ยวข้าวสาลีอยู่ เธอเพิ่งจะอ้าปากเตรียมส่งเสียงเรียก เซวียหยางก็ตะโกนลั่นขึ้นมาก่อน “พี่ใหญ่ ลู่เจียเจียมาหาพี่อีกแล้ว!”

ลู่เจียเจีย: “…”

เซวียเยี่ยนที่กำลังก้มหน้าก้มตากวดเกี่ยวข้าวสาลีชะงักมือ เขาอยู่ค่อนข้างไกลจากริมคันนา จึงฟังไม่ค่อยถนัดนัก

แต่เขากลับลุกขึ้นยืนทันที ลู่เจียเจียเห็นเซวียเยี่ยนเข้าพอดีจึงโบกมือให้เขา

เซวียเยี่ยนถือเคียวในมือแล้วเดินมุ่งตรงมาทางลู่เจียเจีย

ลู่เจียเจียเห็นว่าเซวียเยี่ยนยังอยู่อีกไกล จึงเอ่ยถามเซวียหยางที่อยู่ใกล้ที่สุด “นายอยากดื่มน้ำก่อนไหม”

เซวียหยางเหลือบมองลู่เจียเจียใต้แสงแดด ยามเธอยิ้มดูเรียบร้อยว่าง่าย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกโดนรังแกได้ง่ายชะมัด

เขาเอี้ยวหน้าหลบอย่างไว้ท่า ครู่หนึ่งจึงตอบว่า “ก็ได้”

ลู่เจียเจียยื่นกระติกน้ำทหารในมือให้เซวียหยาง เขาปากบอกไม่แต่ร่างกายกลับซื่อตรง รินน้ำออกมาใส่ชามหนึ่งใบ

หลังจากเขากลืนลงไปอึกหนึ่ง เจียเจียก็ถามอย่างสงสัย “น้ำที่ฉันเอามาให้มันอร่อยมากใช่ไหมล่ะ พี่ใหญ่ของนายบอกว่านายงอแงอยากดื่มน้ำที่ฉันเอามาให้ ฉันเดาว่านายคงชอบน้ำถั่วเขียวใช่ไหมล่ะ เพราะฉันใส่น้ำตาลลงไปด้วยนะ”

ใบหน้าของเซวียหยางเปลี่ยนเป็นแดงสลับคล้ำ เขาโวยวายอย่างหงุดหงิด “ใครชอบน้ำที่เธอเอามาให้กันล่ะ ฉันไม่ได้ชอบสักหน่อย”

“เซวียหยาง!” เสียงฝีเท้าดังมาจากทุ่งข้าวสาลีไม่ไกลนัก เซวียเยี่ยนโยนเคียวในมือทิ้งลงข้างตัว ก่อนจะปรายสายตาเย็นชาใส่เซวียหยาง

เซวียหยางไม่คิดว่าพี่ใหญ่จะเดินมาเร็วขนาดนี้ ความห้าวหาญในตอนแรกหายวับไปทันที เขาหันหลังให้เจียเจียกับเซวียเยี่ยน แล้วก้มหน้าก้มตาดื่มน้ำอย่างน่าสงสาร

“เขาเป็นอะไรไปคะ” เจียเจียถามอย่างงุนงง

เซวียเยี่ยนตอบหน้าตาย “เขากำลังเขินน่ะ”

เซวียหยาง: “…”

เจียเจียพลอยเข้าใจตามนั้น เธอจึงเอ่ยเตือน “คุณก็ดื่มน้ำบ้างสิคะ เปิดกระติกแล้วถ้าไม่รีบดื่ม นานเข้าเดี๋ยวก็หายเย็นหมด แล้วก็พ่อคุณด้วย เรียกมาดื่มด้วยสิคะ”

เจียเจียยกตะกร้าขึ้นเตรียมจะเดินกลับ

ไม่รู้เพราะเคยเรียนเต้นรำหรือเปล่า เอวของเจียเจียถึงได้ดูคอดกิ่วเป็นพิเศษ วันนี้เธอใส่ชุดกระโปรงเข้ารูป เพราะกะว่าจะไม่ลงไปในแปลงนา จึงยืนรอครอบครัวลู่ดื่มน้ำอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

เหตุผลสำคัญคืออากาศร้อนเกินไป ใส่ชุดกระโปรงนี่แหละเย็นสบายที่สุด

เจียเจียหิ้วกระติกน้ำเดินมาตลอดทางจนค่อนข้างเมื่อยล้า ตอนจะเดินกลับจึงแอ่นเอวบิดขี้เกียจเล็กน้อย เตรียมตัวจะเดินต่อ

ทว่าทันทีที่เอนตัวไปข้างหลัง ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งก็แตะลงบนบั้นเอวของเธอ

เซวียเยี่ยนเป็นคนธาตุไฟแรงอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้เป็นช่วงหน้าร้อน เจียเจียจึงรู้สึกเหมือนบั้นเอวโดนทาบด้วยของร้อน และไม่รู้เพราะเป็นการสัมผัสใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามหรือเปล่า เธอถึงรู้สึกว่าช่วงเอวอ่อนยวบลง ราวกับถูกไอร้อนจากร่างของเซวียเยี่ยนโอบล้อมเอาไว้

ไม่กี่วินาทีต่อมา เจียเจียก็ขยับถอยออกห่าง เธอหันไปค้อนใส่เซวียเยี่ยนพลางเอ่ยถามอ้อมแอ้ม “คุณทำอะไรคะ”

เซวียเยี่ยนชักมือกลับอย่างนิ่งสงบ ปลายนิ้วงอเข้าหากัน ทว่าใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อจนยากจะสังเกตเห็นกลับทรยศเขา “ฉันนึกว่าเธอจะล้ม”

อ๋อ ที่แท้ก็กลัวว่าเธอจะหน้ามืดล้มพับลงไปกับพื้นสินะ ก็นั่นแหละ เซวียเยี่ยนไม่มีทางคิดฉวยโอกาสกับเธออยู่แล้ว

เพราะตอนที่เขาช่วยเธอครั้งแรก เขาก็บอกเองนี่นาว่าไม่ได้สนใจเธอ

น่าอายชะมัด เจียเจียรู้สึกว่าตัวเองหลงตัวเองเกินไปแล้ว ถึงขนาดระแวงผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเชียวหรือ

เธอตำหนิตัวเองอย่างจริงจังจากก้นบึ้งของหัวใจ

เจียเจียเก้อเขินจนทำตัวไม่ถูก เธอเหลียวมองซ้ายขวาอย่างมีพิรุธ ก่อนจะเฉไฉแก้เก้อ “เมื่อกี้ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะคะ อย่าเข้าใจผิดล่ะ ฉันหมายถึง… หมายถึงว่าน้ำพอดื่มไหมคะ”