บทที่ 79 แม่ลู่ผู้เปี่ยมด้วยตรรกะ

ตอนนี้นี่เป็นเวลาดึกมากแล้ว ชาวบ้านต่างเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน พอหัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ยกันหมด ถนนหนทางจึงเงียบสนิทไร้ผู้คนสัญจร

วันนี้ตอนเที่ยง ลู่เจียเจียได้บอกเรื่องเลือดของเธอให้แม่ลู่ฟัง บังเอิญว่าเมื่อวานตอนที่เธอทาเลือดลงบนเสื้อเพื่อหลอกล่อหมูป่า เธอพบว่ามันสามารถนำมาใช้จับปลาได้ด้วย

ระหว่างเดินอยู่บนถนน แม่ลู่ก็อดบ่นพึมพำไม่ได้ “ฉันว่าแล้วเชียวทำไมคราวก่อนถึงมีปลาเยอะขนาดนั้น ที่แท้ก็เพราะเลือดลูกสาวฉันไปติดอยู่ที่ตัวลู่เฉ่านี่เอง พวกแกไม่รู้หรอก ช่วงนี้คนในหมู่บ้านเจอหน้าลู่เฉ่าเป็นต้องเรียกนางว่าดาวนำโชค นี่มันขโมยความดีความชอบของลูกสาวฉันไปชัดๆ!”

พ่อลู่พูดเสียงต่ำอยู่ข้างๆ “แบบนี้ก็ดีแล้ว ถ้าเกิดมีคนอื่นรู้เรื่องลูกสาวเราเข้า วันไหนเกิดภัยแล้งอดอยากขึ้นมา พวกคนที่หิวจนหน้ามืดตามัวต้องแห่มาแย่งตัวลูกเราไปแน่”

ทั้งสองคนเคยผ่านยุคอดอยากมาก่อน จึงรู้ดีว่าเวลาคนเราหิวจัดอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น หากปล่อยให้คนอื่นรู้ว่าเลือดของลู่เจียเจียมีความพิเศษ ตอนที่ไม่มีข้าวกิน พวกนั้นไม่รีดเลือดลูกสาวเขาจนหมดตัวหรอกหรือ

แม่ลู่กลอกตา “ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ! ไม่ยังงั้นฉันจะปล่อยให้เจ้าพวกตัวแสบพวกนั้นนอนหลับสบายอยู่ที่บ้าน ส่วนเราสองคนต้องวิ่งออกมาจับปลากันเองแบบนี้เหรอ!”

พูดพลางก็ไม่วางใจ เธอคว้ามือลู่เจียเจียไว้แล้วกำชับ “นอกจากเราสองคนแล้ว ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ! โดยเฉพาะพวกพี่ชายของแก”

ลู่เจียเจียพยักหน้า เธอเข้าใจดีทีเดียว

ถึงแม้เธอและพี่ชายทั้งสี่จะเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน แต่ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็ไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวเดียวกันได้ตลอดไป

พี่น้องแต่ละคนต่างก็ต้องมีครอบครัวและมีลูกของตัวเอง ใครจะไปรู้ว่าในอนาคตจะเกิดปัญหาขัดแย้งกันขึ้นมาหรือเปล่า

อีกอย่าง หากพี่ชายเกิดหลุดปากบอกพี่สะใภ้ แล้วพี่สะใภ้เผลอเอาไปบอกบ้านเดิมของตัวเองขึ้นมาล่ะก็…

โดยเฉพาะพี่ชายรองของเธอ ทั้งเซ่อทั้งซื่อ ถ้าดันไปหลุดปากพูดต่อหน้าเถียนจินฮวาขึ้นมา สุดท้ายคนทั้งหมู่บ้านต้องรู้กันหมดแน่

“แล้วปลาที่จับมาจะอธิบายว่ายังไงคะ?” ลู่เจียเจียถาม

แม่ลู่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “จะอธิบายยังไงได้อีก ก็บอกว่าเป็นของพี่ชายสามส่งมาให้ไง วางใจเถอะ แม่มีวิธี รับรองว่าไม่มีใครกล้าถามเซ้าซี้แน่นอน”

คืนนี้แสงจันทร์ค่อนข้างสว่าง พวกเขาทั้งสามคนเดินไปเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงริมทะเลสาบ เดินสำรวจอยู่ครู่หนึ่งก็พบจุดที่เหมาะแก่การจับปลา

ลู่เจียเจียจุ่มเสื้อของตัวเองลงในน้ำแล้วขยี้ไปมา พลางนึกภาพถึงฝูงปลา ไม่นึกเลยว่าเพียงครู่เดียวปลาก็แห่กันมาเป็นฝูงใหญ่ พากันว่ายวนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ตกกระทบผิวน้ำเป็นประกาย

“โอ๊ย แม่เจ้าโว้ย!” แม่ลู่ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่แล้วรีบวิ่งเข้าไปจับปลา ลู่เจียเจียเองก็ตื่นเต้น รีบหยิบตะกร้าสะพายหลังขึ้นมาเตรียมจะจับปลาบ้าง

พ่อลู่คว้ามือลู่เจียเจียแล้วดึงถอยหลังไป “ให้พ่อกับแม่จัดการเองก็พอแล้ว หนูยืนดูอยู่ข้างๆ นี่แหละ”

ทะเลสาบแห่งนี้ลึกมาก พ่อลู่เห็นแล้วอดนึกถึงตอนที่ลู่เจียเจียเคยตกน้ำไม่ได้ ยิ่งมืดค่ำแบบนี้ด้วย เขาไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวตกลงไปเด็ดขาด

ลู่เจียเจียพับแขนเสื้อขึ้น แล้วแหงนหน้าเล็กๆ ของเธอขึ้นยืนกราน “พ่อคะ คราวก่อนหนูเป็นคนจับปลาเองนะ หนูมีประสบการณ์แล้วนะ”

“คราวก่อนมันตอนกลางวัน แต่นี่มันตอนกลางคืน หนูยืนอยู่เฉยๆ ตรงนั้นแหละ!” พ่อลู่ทำหน้าขรึม ไม่เปิดโอกาสให้เธอโต้แย้ง

ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน แม่ลู่ก็จับปลาได้สองตัวแล้ว เธอใส่ปลาเหล่านั้นลงในตะกร้าของลู่เจียเจียแล้วพูดอย่างมั่นใจ “ลูกสาว ไม่ใช่ว่าหนูอยากจับปลาหรอกเหรอ แม่จับให้หนูตะกร้านึงเลยแล้วกัน ถือซะว่าหนูจับเองไง ไม่ต้องเปลืองแรงด้วย ดีจะตายไป”

ลู่เจียเจีย: “…”

เมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่ยืนกรานขนาดนี้ ลู่เจียเจียก็ทำได้เพียงนั่งยองๆ อยู่กับที่เพื่อเฝ้าดูพ่อแม่จับปลา

ปลามีเยอะมาก จับทีหนึ่งก็ได้มาหนึ่งหรือสองตัว ไม่นานตะกร้าทั้งสามใบก็เต็มเอี๊ยด

“เอาไงดีล่ะเนี่ย? ยังเหลือปลาอีกตั้งเยอะ” แม่ลู่เบิกตากว้าง ท่าทางอยากจะโกยปลาทั้งหมดกลับบ้านไปให้หมด

พ่อลู่ได้แต่ถอนหายใจ ในฐานะหัวหน้ากองการผลิต เขาคอยเป็นห่วงเป็นใยเรื่องของหมู่บ้านมาตลอดหลายปีนี้ เขาก็อยากจะแบ่งปลาที่เหลือเหล่านี้ให้ชาวบ้านได้ลิ้มรสความสดใหม่บ้างเหมือนกัน

แต่เขาก็เข้าใจดีว่า หากตัวเองใจอ่อนเข้าสักครั้ง ชาวบ้านพวกนั้นก็อาจจะผลักครอบครัวตระกูลลู่ของเขาลงสู่หุบเหวได้

“กลับกันเถอะ ของที่มากเกินไปย่อมล้นออกมา มีพอกินก็พอแล้ว” พ่อลู่ยกตะกร้าขึ้นอย่างคล่องแคล่ว

วันนี้จับปลาได้รวมแล้วยี่สิบกว่าตัว ถือว่าพอกินไปได้อีกพักใหญ่เลยทีเดียว

“รีบกลับบ้านเถอะ จะได้เอาปลาพวกนี้ไปใส่ในตุ่มน้ำ” พ่อลู่จัดการคว้าตะกร้าใบละข้างด้วยมือเดียว ลู่เจียเจียรีบเข้าไปช่วยถืออีกแรง

พ่อลู่รู้สึกสงสารลูกสาว “พ่อถือเองได้ แค่ปลาไม่กี่ตัว สบายมากน่า อีกอย่างกลิ่นคาวปลามันแรง เดี๋ยวเสื้อผ้าหนูจะเลอะเอา”

ลู่เจียเจียกลัวว่าพ่อกับแม่จะเหนื่อย จึงยังคงยืนกรานจะช่วยถือ แต่ทันใดนั้นแม่ลู่ก็เดินเข้ามาข้างๆ แล้วเริ่มร่ายยาวด้วยเหตุผลตรรกะของนาง

“ใช่แล้วล่ะ แม่จำได้ว่านี่มันตะกร้าของหนู ยังไงก็ต้องเอากลับบ้านอยู่แล้ว ใครถือกลับก็ไม่ต่างกันหรอก เดี๋ยวถึงเวลาก็บอกว่าหนูเป็นคนถือกลับมาก็พอแล้ว ในเมื่อมันเป็นตะกร้าของหนู และก็ได้กลับถึงบ้านโดยที่หนูไม่ต้องเปลืองแรง นั่นแหละคือความสามารถของหนู ในเมื่อหนูใช้ความสามารถของตัวเองถือกลับมาได้ มันก็คือหนูเป็นคนถือกลับมาเองไม่ใช่หรือไงล่ะ!”

ลู่เจียเจีย: “เดี๋ยวสิคะ…” เธอรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

แม่ลู่พูดจบก็หยิบตะกร้าปลาขึ้นมาอย่างสบายๆ

พวกเขาทำงานในไร่ในนามาตลอดทั้งปี มือไม้แข็งแรง อีกอย่างสิ่งที่ถืออยู่คืออะไร… มันคือเนื้อเชียวนะ!

ต่อให้ขาพิการไปข้างหนึ่ง พวกเขาก็ยังหิ้วกลับบ้านได้อย่างคล่องแคล่ว

ลู่เจียเจียเดินตัวเปล่านำหน้าไปด้วยความมึนงง โดยมีพ่อลู่กับแม่ลู่เดินตามหลังมา

ท้องฟ้ามืดค่ำป่านนี้แล้ว ต้องให้ลูกสาวอยู่ในสายตาถึงจะวางใจ

พอกลับถึงบ้าน แม่ลู่ก็รีบเก็บเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดของลู่เจียเจียไปจัดการก่อน เพื่อดูว่าจะใช้ต่อได้ไหม

ส่วนพ่อลู่ก็เดินเข้าครัวไป

ก่อนหน้านี้แม่ลู่ได้สั่งให้ลูกชายเตรียมอ่างน้ำใบใหญ่ไว้ข้างๆ พอเทปลาลงไป พวกมันก็อัดแน่นกันจนเต็มอ่างเห็นเป็นสีดำมืด

แม่ลู่เดินเข้ามาเห็นปลากองโตก็ยิ้มจนเห็นริ้วรอยบนใบหน้า “แบบนี้กินได้อีกนานเลย ไว้ว่างๆ แม่จะเอาปลาพวกนี้ไปรมควัน จะได้เก็บไว้กินได้นานๆ”

ลู่เจียเจียมองดูหลังปลาสีดำเหล่านั้น ขนตาของเธอลู่ลงก่อนจะหาวออกมาหนึ่งที

คราวนี้แม่ลู่เริ่มร้อนใจ “ไปนอนเร็วเข้า ครั้งนี้ลูกสาวแม่คงเหนื่อยแย่แล้ว”

ลู่เจียเจียกะพริบตาปริบๆ เป็นเชิงบอกว่า “แม่คะ หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

แม่ลู่ไม่เห็นด้วย ก่อนจะวิเคราะห์ว่า “ไม่ได้ทำอะไรที่ไหนกันล่ะ? อย่างพ่อกับแม่นี่ก็พวกใช้แรงงาน มีอยู่ถมไป แต่คนเก่งที่ทำงานใช้เทคนิคแบบลูกน่ะมีแค่คนเดียว ถ้าไม่มีลูก ทุกอย่างก็จบกัน แต่ถ้าไม่มีพวกเรา ลูกก็ยังหาปลาเองได้ ลูกบอกซิว่าคนที่ทำประโยชน์มากที่สุดไม่ใช่ลูกหรอกหรือ?”

ลู่เจียเจียคิดตาม “ถ้าพูดแบบนี้… ก็จริงอย่างที่แม่ว่า หนูทำประโยชน์มากที่สุด”

แม่ลู่พูดต่อ “นั่นน่ะสิ พ่อกับแม่ก็ได้พึ่งบุญลูกนี่แหละ รวมถึงพวกพี่ชายและพี่สะใภ้ของลูกด้วย พวกเขาต้องขอบคุณลูกนะ ถ้าไม่มีลูกพวกเขาจะได้กินปลาพวกนี้หรือ? ต่อไปอยากใช้งานอะไรก็ใช้ไปเลย พวกเขาติดค้างลูกทั้งนั้น”

ลู่เจียเจียพยักหน้าตาม ก่อนจะรีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว เธอหยุดยืนเอ๋ออยู่ครู่หนึ่งแล้วหมุนตัวเตรียมจะไปนอน

ขืนฟังแม่ลู่เทศนาต่อไป เธอคงคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าแม่กวนอิมกลับชาติมาเกิดเพื่อโปรดสัตว์โลกแน่ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น จางซูอวิ๋นตื่นมาเตรียมทำอาหารเช้า แต่พอเดินเข้าครัวแล้วเห็นปลานับไม่ถ้วนอัดแน่นอยู่ในอ่าง ก็ตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

“แม่! แม่!” จางซูอวิ๋นลนลานพยุงตัวลุกจากพื้นแล้ววิ่งออกจากครัวไปร้องเรียก