บทที่ 78 ฉันยอม… ก้มหัวให้เธอได้นะ

ใต้ต้นไม้ใหญ่มีร่มเงาผืนเล็ก เซวียเยี่ยนถือตะกร้าเดินนำอยู่ข้างหน้า

“อ๋อ” ลู่เจียเจียเกานิ้วมือที่คันยิบๆ สองทีแล้วเดินตามหลังไป

เซวียหยางมองแผ่นหลังของคนทั้งสอง พลางเลียริมฝีปากที่แห้งผาก

เขาก็อยากดื่มเหมือนกัน…

แต่น้ำนี่ลู่เจียเจียเป็นคนเอามาให้… เขารู้สึกทรมานใจชะมัด รู้อย่างนี้ไม่น่าไปพูดจาไม่ดีใส่ลู่เจียเจียเลย

ลู่เจียเจียเปิดฝาโถดินเผาออก เนื่องจากต้องเอาน้ำมาส่งเยอะ โถดินเผาจึงค่อนข้างใหญ่ พอยกขึ้นมาก็หนักไม่เบา เซวียเยี่ยนจึงพูดขึ้นว่า “ฉันทำเอง”

เขายกขึ้นมารินใส่ชามอย่างง่ายดาย นั่งชันขาข้างหนึ่งแล้วดื่มอึกใหญ่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

เพราะทำงานในไร่นามาเป็นเวลานาน บนตัวเขาจึงมีเหงื่อซึมบางๆ ทุกท่วงท่าล้วนแผ่ไอร้อนออกมา

ลู่เจียเจียรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว จึงขยับออกไปด้านข้างเล็กน้อย เมื่อมองใบหน้าของเซวียเยี่ยน เธอก็พลันนึกถึงจุดจบของเขาในนิยายขึ้นมา

จุดจบของเซวียเยี่ยนดีกว่าเธอเป็นพันเป็นหมื่นเท่า

ลูกน้องคนสนิทของโจวเหวินชิง

จะว่าไปก็คงไม่ใช่แค่ลูกน้อง แต่ควรเรียกว่าเป็นแขนซ้ายแขนขวา เขาคือหนึ่งในมันสมองผู้วางแผนในแวดวงธุรกิจให้โจวเหวินชิง

เพื่อให้เนื้อเรื่องดำเนินไปอย่างราบรื่น โจวเหวินชิงจึงได้ช่วยชีวิตเซวียหยางเอาไว้ นั่นทำให้เซวียเยี่ยนยอมก้มหัวรับใช้ด้วยความภักดี

ในหัวของลู่เจียเจียพลันผุดภาพเซวียเยี่ยนยืนค้อมหลังพินอบพิเทาอยู่ตรงหน้าโจวเหวินชิงขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ รู้สึกว่าดูตลกไม่เบาจนเผลอหลุดหัวเราะพรวดออกมา

นิ้วมือที่ถือชามของเซวียเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง เขานึกว่าตัวเองดื่มน้ำมูมมามเกินไป จึงระมัดระวังท่าทางของตัวเองขึ้นมาบ้าง

แม้ว่าเนื้อเรื่องจะไม่ดำเนินไปเหมือนในนิยายแล้ว แต่ลู่เจียเจียก็ยังอดอยากรู้ไม่ได้ เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยถาม “เซวียเยี่ยน ฉันถามอะไรคุณสักเรื่องได้ไหม”

“อืม” เซวียเยี่ยนส่งเสียงทุ้มต่ำในลำคอ

“คุณจะยอมเป็นลูกน้องคนอื่น เพียงเพราะมีคนช่วยชีวิตคนในครอบครัวคุณไว้ไหม”

เซวียเยี่ยนขมวดคิ้ว เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมอยู่ใต้เงาใคร เขาจะตอบแทนผู้มีพระคุณอย่างแน่นอน แต่ไม่มีทางยอมเป็นลูกไล่ตามก้นคนอื่นแน่

เซวียเยี่ยนส่ายหน้า

ลู่เจียเจียเอามือเท้าคางอย่างเข้าใจ นี่คงเป็นเพราะเนื้อเรื่องบังคับสินะ โชคดีจริงๆ ที่ตอนนี้ไม่มีพันธนาการจากเนื้อเรื่องแล้ว

แม่หนูน้อยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้ยิ้มออกมาอย่างสดใส เซวียเยี่ยนจ้องมองใบหน้าเธออยู่หลายวินาที ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้หรอก”

ลู่เจียเจียคิดในใจว่า ทำไมถึงเปลี่ยนใจเร็วขนาดนี้นะ

“สำหรับบางคนแล้ว ฉันก็ยอมก้มหัวให้ได้” เซวียเยี่ยนเบือนสายตาหนี ใบหูเริ่มแดงระเรื่อ

ลู่เจียเจียตกใจขึ้นมาทันที รู้สึกว่าคำพูดของเซวียเยี่ยนขัดแย้งกันชอบกล แสดงว่าเขามีโอกาสจะไปเป็นลูกน้องของโจวเหวินชิงจริงๆ น่ะสิ

จะว่าไปเซวียเยี่ยนเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกมาก บางทีเขาอาจจะยอมเป็นลูกน้องให้โจวเหวินชิงเพื่อช่วยเหลือน้องชายตัวเองจริงๆ ก็ได้

แบบนี้จะไปยอมได้ยังไง ด้วยความสามารถและเล่ห์เหลี่ยมของเซวียเยี่ยนในอนาคต ต้องช่วยให้โจวเหวินชิงไปโลดแล่นสร้างชื่อในวงการธุรกิจได้แน่ๆ

“ห้ามก้มหัวเด็ดขาดนะคะ คุณคิดจะไปเป็นลูกน้องคนอื่นได้ยังไงกัน” ลู่เจียเจียสั่งสอนเขา “อีกอย่างคุณเก่งขนาดนี้ ไปเป็นลูกน้องคนอื่นก็เสียของแย่ การตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตไม่ได้มีแค่วิธีนี้นี่คะ”

เซวียเยี่ยนส่งเสียงอืมในลำคอ “ไม่เป็นลูกน้องหรอก”

ลู่เจียเจียรู้สึกว่าเขาตอบแบบขอไปที จึงลองหยั่งเชิงถาม “คุณคิดว่าโจวเหวินชิงเป็นยังไงบ้างคะ หมายถึงความประทับใจน่ะ คุณรู้สึกยังไงกับเขาเหรอ”

สีหน้าของเซวียเยี่ยนพลันเย็นชาลงทันควัน สายตาจ้องเขม็งมาที่ลู่เจียเจียไม่กะพริบ

ลู่เจียเจียหดคอลง ไม่เข้าใจว่าสถานการณ์ตรงหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น เธอเกร็งแก้ม เชิดคอขึ้นแล้วไล่เรียงพฤติกรรมแย่ๆ ของโจวเหวินชิง “โจวเหวินชิงเขาทั้งขี้เกียจ ทั้งตะกละ ชอบอู้งาน เล่นตุกติก หลอกลวงต้มตุ๋น คุณคงไม่ได้ไม่รู้เรื่องพวกนี้ใช่ไหมคะ”

เซวียเยี่ยนดึงสายตากลับ ราวกับว่าบรรยากาศกดดันเมื่อครู่ไม่ได้มาจากตัวเขา คิ้วและแววตาที่คมกริบของเขาผ่อนคลายลง “ฉันรู้”

“ถ้าอย่างนั้นสำหรับคนถ่อยแบบนี้ หากเขากลายมาเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตครอบครัวคุณ คุณจะยอมเป็นลูกน้องเขาไหมคะ” ลู่เจียเจียเบิกตากลมโต

“ไม่” เซวียเยี่ยนอยากจะเคาะหัวลู่เจียเจียสักที

ในหัวเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ การตอบแทนบุญคุณมีตั้งร้อยแปดวิธี ทำไมเขาต้องไปเป็นลูกน้องคนอื่นด้วย

อีกอย่าง เขาช่วยชีวิตลู่เจียเจียมาตั้งกี่ครั้งกี่หน ก็ไม่เห็นเธอจะมาคอยเดินตามก้นเป็นลูกน้องเขาสักหน่อย

ลู่เจียเจียอารมณ์ดีขึ้นมาทันที เธอยิ้มพลางรินน้ำให้เซวียเยี่ยนอีกชาม “คุณคิดแบบนี้ถึงจะถูกค่ะ มีความสามารถอยู่กับตัวแท้ๆ การต้องไปก้มหัวให้คนอื่นมันน่าอึดอัดใจจะตาย”

เซวียเยี่ยนจิบน้ำไปอึกหนึ่ง ชำเลืองมองลู่เจียเจียแวบหนึ่ง พลางคิดในใจว่าก็ไม่ได้น่าอึดอัดใจเท่าไรนัก

ทางด้านนี้ เซวียหยางทำหน้ามุ่ยพลางมองคนสองคนที่อยู่ไม่ไกล เขาก็อยากเดินไปขอดื่มน้ำบ้าง แต่ก็ไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเอง

ขายหน้าเกินไปแล้ว

พอเซวียเยี่ยนดื่มน้ำหมด ลู่เจียเจียก็เก็บของเตรียมตัวจะกลับ

เพิ่งเดินห่างออกไปได้ไม่กี่ก้าว เซวียเยี่ยนก็เรียกเธอไว้ ใบหน้าหล่อเหลามาดขรึมเผยความกระดากอายออกมา “พรุ่งนี้…เธอยังเอาน้ำมาส่งให้ฉันต่อนะ”

ลู่เจียเจียเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย

ใบหูของเซวียเยี่ยนยิ่งแดงระเรื่อ ทว่าน้ำเสียงกลับยังคงเย็นชา “ตอนแรกฉันก็ไม่อยากรบกวนเธอหรอก แต่เจ้าเด็กเซวียหยางพอมันรู้ว่าเธอจะไม่มาส่งน้ำแล้ว ก็ร้องห่มร้องไห้จะกินให้ได้ ฉันจนปัญญาจริงๆ”

เซวียหยาง: อย่าคิดว่าเขาไม่ได้ยินนะ!

เขาไปร้องห่มร้องไห้อยากกินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แม้แต่น้ำเมื่อกี้เขายังไม่ได้แตะสักอึกเลยด้วยซ้ำ!

ลู่เจียเจียถึงบางอ้อ “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ยังไงฉันก็ไม่มีธุระอะไรอยู่แล้ว แวะเอามาส่งให้ก็ได้ค่ะ”

เธอสลับมือหิ้วตะกร้า “งั้นฉันกลับก่อนนะคะ”

“อืม”

แม่ลู่กลับถึงบ้านตอนประมาณหกโมงเย็นแล้วเริ่มลงมือทำกับข้าว เธอทำงานในไร่ได้คล่องแคล่วว่องไว ช่วงบ่ายทำไปได้เกือบสี่คะแนนแรงงาน งานส่วนที่ยังไม่เสร็จก็ปล่อยให้ลูกชายทั้งสามคนช่วยกันเก็บตก

สามพี่น้องพอได้ยินว่าแม่จะกลับไปทำต้มปลาผักกาดดอง แถมยังจะตุ๋นเนื้อกระต่ายอีก ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานเร็วเป็นวัวเป็นควาย

เถียนจินฮวาเกี่ยวข้าวสาลีไปพลางร้องไห้ไปพลาง รู้อย่างนี้เธอไม่น่าปากเสียเลย กลายเป็นว่าตอนนี้คนทั้งบ้านได้กินเนื้อกินปลา มีแต่เธอที่ต้องกินหมั่นโถวแป้งข้าวโพดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

“แม่คะ ทำไมแม่ทำกับข้าวเก่งจัง” ลู่เจียเจียสูดกลิ่นหอมเข้าไปฟอดใหญ่ ความอยากอาหารพุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“ก็หัดทำมาตั้งแต่เด็กๆ น่ะสิ พูดไปแล้วฉันก็คล้ายๆ เถียนจินฮวาอยู่เหมือนกัน แต่แม่ไม่โง่เง่าเหมือนแม่นั่นหรอก…” แม่ลู่พูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงัก ไม่อยากให้ลูกสาวรู้เรื่องอดีตของตนเท่าใดนัก จึงสั่งว่า “ไปเอาพริกแดงที่แขวนอยู่ใต้ชายคามาให้แม่หน่อย”

“ค่ะ” ลู่เจียเจียลุกขึ้นไปหยิบพริกแดง

ด้านนอกห้องครัว ลู่ห่าวกำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลู่เย่ ลู่เย่ร้องไห้จ้าไม่หยุดเพราะรู้สึกไม่สบายตัว แม่ลู่มองดูแล้วเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ทว่าก็รีบดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว

เธอเหนือกว่านังผู้หญิงน่ารำคาญอย่างเถียนจินฮวาเป็นหมื่นๆ เท่า ลูกชายทั้งสี่คนของเธอไม่มีใครต้องอดตายสักคน แต่ละคนร่างกายกำยำแข็งแรง ทำงานไร่เก่งกาจทุกคน ฐานะทางบ้านก็กินดีอยู่ดีกว่าครอบครัวทั่วไป

นับตั้งแต่เธอแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่ ไม่เคยทำให้แม่สามีต้องมานั่งเหนื่อยใจ ทำอะไรมีขอบเขตตลอด และไม่เคยคิดเอาเปรียบใคร

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอยังคลอดลูกสาวที่สวยสะพรั่งขนาดนี้ออกมา แม่ลู่อดไม่ได้ที่จะเท้าสะเอวอย่างภาคภูมิใจ

ทั่วทั้งสิบแปดหมู่บ้านนี้ใครจะมีลูกสาวสวยเท่าเธอ ทั้งว่านอนสอนง่าย รู้ความ แถมยังกตัญญู

หันไปดูเถียนจินฮวาสิ เลี้ยงลูกสาวให้กลายเป็นคนโง่ เลี้ยงลูกชายให้กลายเป็นคนขี้ขลาดตาขาว

แม่ลู่บดพริกแดงที่ลู่เจียเจียหยิบมาให้จนแหลก จากนั้นก็เริ่มนึ่งหมั่นโถวข้าวโพดและเชือดกระต่าย

ลู่เจียเจียออกไปบันทึกคะแนนแรงงานตอนหนึ่งทุ่ม และเดินกลับมาพร้อมกับพี่ชายทั้งสามคนตอนสองทุ่มกว่า

ล่วงเข้าสู่กลางดึก เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่ห้องของลู่เจียเจีย เธอสะดุ้งตื่น แล้วกอดเสื้อผ้าของเมื่อวานเดินออกมา

พ่อลู่กับแม่ลู่ยืนรออยู่หน้าประตู ทั้งคู่สะพายตะกร้าสานใบใหญ่ไว้คนละใบ

ลู่เจียเจียก็หยิบตะกร้าสานของตัวเองขึ้นมาเช่นกัน

“ไปกันเถอะ” พ่อลู่รับตะกร้าสานจากมือของลู่เจียเจียไปถือไว้ เพราะกลัวลูกสาวจะเหนื่อย

ทั้งสามคนแอบออกจากบ้านไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น