บทที่ 77 พี่ใหญ่ ลู่เจียเจียมาหาพี่

เมื่อเจตจำนงของโลกถือกำเนิดขึ้น ทุกคนในหนังสือเล่มนี้จึงกลายเป็นตัวตนที่มีอิสระ ไม่ต้องโดนเนื้อเรื่องควบคุมให้ทำสิ่งที่ไม่ตรงกับเนื้อแท้ของตัวเองอีกต่อไป

และเนื้อแท้ของลู่เจียเจียก็ไม่ได้เย่อหยิ่งเอาแต่ใจเหมือนอย่างที่บทเดิมเขียนไว้สักนิด อุปนิสัยของเธอไม่มีทางคลั่งไคล้ผู้ชายคนไหนจนกลายเป็นตัวประกอบที่ถูกสังเวยแสนร้ายกาจได้อย่างสมบูรณ์แบบ และอาจถึงขั้นมองไม่เห็นโจวเหวินชิงในสายตาด้วยซ้ำ

เพื่อดึงให้ตัวละครทั้งหมดกลับคืนสู่ชะตากรรมดั้งเดิม เส้นทางเดิมในหนังสือจึงคัดเลือกหญิงสาวผู้ละโมบในเกียรติยศชื่อเสียงจากต่างโลกนามว่าเฉิงอิ้งเซวียน มายึดร่างของลู่เจียเจีย

พร้อมกันนั้นยังยัดเยียดเนื้อเรื่องจริงบ้างเท็จบ้างเข้าไปในความทรงจำของเฉิงอิ้งเซวียน ทำให้เธอเชื่อว่าในอนาคตโจวเหวินชิงจะมีอำนาจวาสนา อีกทั้งยังรักและตามใจผู้หญิงของตนเป็นที่สุด

หลังจากเฉิงอิ้งเซวียนครอบครองร่างของลู่เจียเจีย เธอก็วางก้ามใช้ชีวิตตามอำเภอใจในยุค 60 ด้วยฐานะผู้ทะลุมิติที่ล่วงรู้อนาคต หลงคิดว่าตนเองอยู่เหนือผู้อื่น เข้าข่ายมาตรฐานตัวร้ายหญิงในนิยายทุกประการ

ส่วนลู่เจียเจียตัวจริง เส้นทางเดิมตั้งใจจะปลิดชีพเธอให้ดับดิ้น ทว่าเจตจำนงของโลกกลับช่วยเธอไว้ แล้วส่งไปเกิดใหม่ยังต่างโลกเพื่อรอคอยโอกาสหวนกลับมาเปลี่ยนชะตาชีวิตของตน

ลู่เจียเจียโดนแย่งร่างไปตอนอายุเจ็ดขวบ พอเธออายุสิบสาม เจตจำนงของโลกเริ่มมีพลังทัดเทียมกับเส้นทางเดิม จึงได้ส่งลู่เจียเจียกลับมา

เมื่อกลับมาแล้ว ลู่เจียเจียจำได้เพียงเรื่องราวในยุคปัจจุบัน อาศัยรูปร่างหน้าตาและท่วงท่าอันงดงามสอบเข้าคณะศิลปิน ช่วยพยุงบ้านตระกูลลู่ให้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้

สามปีให้หลัง ซึ่งเป็นปีที่โจวเหวินชิงลงชนบท เส้นทางเดิมในหนังสือรู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของตน จึงใช้พลังไปเกินครึ่งเพื่อให้เฉิงอิ้งเซวียนเข้ายึดร่างของลู่เจียเจียอีกครั้ง ทว่าด้วยเหตุนี้เอง เจตจำนงของโลกจึงแข็งแกร่งเหนือกว่าเส้นทางเดิมในที่สุด

หลังต่อสู้กันปีกว่า เจตจำนงของโลกก็ขับไล่ผู้มาเยือนจากต่างถิ่นออกไปได้อย่างสิ้นเชิง นับแต่นี้เป็นต้นไป โลกใบนี้จะไร้ซึ่งพันธนาการใดๆ อีก ไม่มีใครต้องเป็นพระเอกหรือตัวประกอบ ความคิดจิตใจของพวกเขาจะไม่โดนเนื้อเรื่องจำกัดอีกต่อไป

ถึงตรงนี้ ลู่เจียเจียจึงเข้าใจกระจ่างแจ้งเสียทีว่าเหตุใดตนเองถึงโดนยึดร่าง

ส่วนเรื่องที่เลือดของเธอดึงดูดสัตว์ได้ ถือเป็นสิ่งชดเชยที่เจตจำนงของโลก หรือก็คือวิถีสวรรค์ในยามนี้มอบให้ ในยามที่เลือดตกยางออก หากในใจนึกถึงสัตว์ชนิดใด สัตว์ชนิดนั้นก็จะปรากฏตัวขึ้นมา โดยมีผลเพียงสองปีเท่านั้น

ถือเป็นของขวัญปลอบใจที่มอบให้เธอในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดนี้

ลู่เจียเจีย: “…”

หนแรก พอนึกถึงไก่ฟ้า ไก่ฟ้าก็มา กลัวหมูป่า หมูป่าก็วิ่งเตลิดลงมา

หนที่สอง ตอนไปซักผ้า เลือดบนเสื้อผ้าซึมลงไปในสระน้ำ ตอนนั้นเธอนึกถึงปลา ผลปรากฏว่าปลามาจริงๆ

ส่วนหนที่สาม หลังจากเชือดกระต่าย ในหัวก็นึกถึงหมูป่าขึ้นมาอีก

ดังนั้นการที่หมูป่าวิ่งลงเขามา ล้วนเป็นเพราะเธอหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งสิ้น

ลู่เจียเจีย: “…”

ฟู่… ลู่เจียเจียได้สติขึ้นมาในทันใด เธอลืมตาขึ้น ตอนนี้ตัวเองกำลังนั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ รอบกายไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

เธอยกมือขึ้นบังแดดตรงหน้า แสงอาทิตย์ลอดผ่านร่องนิ้วตกลงบนใบหน้า

ที่แท้เธอก็เป็นคนของโลกใบนี้จริงๆ สินะ ลู่เจียเจียยกยิ้มมุมปาก ในที่สุดเธอก็รู้ความจริงทั้งหมดของโลกใบนี้แล้ว

แม้จะเกือบตกเป็นตัวประกอบที่ถูกสังเวย แต่ยังโชคดีที่การกลับมาคราวนี้ โลกใบนี้ได้กลายเป็นโลกที่แท้จริงแล้ว

โจวเหวินชิงไม่ใช่พระเอกเพียงหนึ่งเดียวของโลกใบนี้อีกต่อไป ทุกคนต่างเป็นตัวเอกในชีวิตตัวเอง พวกเธอไม่จำเป็นต้องทำเรื่องโง่เขลาไร้สมองเพื่อโจวเหวินชิงอีก

ลู่เจียเจียนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน

แล้วโจวเหวินชิงล่ะ เห็นเธอเป็นลมเลยตกใจกลัวจนเผ่นหนีไปแล้วหรือไง

ลู่เจียเจียแค่นยิ้มเย็น ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาโทษว่าเธอไม่รักษาคำพูดแล้วกัน

ลู่เจียเจียเดินกลับไปที่แปลงนาเพื่อหยิบตะกร้า แม่ลู่ยกน้ำขึ้นดื่มอีกสองสามอึก แล้วกำชับเธอว่า “กลับบ้านไปไม่ต้องทำกับข้าวนะ ให้พี่สะใภ้ใหญ่ของแกทำ สองวันนี้เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว นอนพักผ่อนให้สบายเถอะ”

“แม่ คงไม่ใช่ว่ากลัวหนูจะเอาเนื้อที่บ้านมาทำกินจนหมดหรอกนะคะ” ลู่เจียเจียถาม

แม่ลู่ทำสีหน้าเหมือนจะบอกว่ารู้แล้วยังจะพูดอีก “คนในบ้านตั้งเยอะตั้งแยะ วัยกำลังกินกำลังนอน กินทีบ้านแทบพัง ลำพังพี่ชายแกสามคน ถ้าได้กินแต่เนื้อ คนเดียวกินได้ตั้งสองสามชั่ง ในบ้านยังมีพวกเด็กผู้ชายอีก ทำเท่าไรถึงจะพอกิน”

“อีกอย่างนะ แม่กลัวแกเหนื่อยจริงๆ ดูสิ ปกติแกนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงไม่ยอมขยับ พอทำกับข้าวสักมื้อ ทุกคนก็พากันชมว่าแกขยัน แต่ถ้าแกทำกับข้าวทุกวัน เกิดวันไหนไม่ทำขึ้นมา ทุกคนก็จะหาว่าแกขี้เกียจ มีวาสนาได้สบายแล้วจะไปหาเรื่องลำบากทำไม”

ลู่เจียเจีย: “…” พูดเอาซะเธอเริ่มคล้อยตามเลยทีเดียว

“ก็ช่วงนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงไม่ใช่เหรอคะ” นิ้วเรียวงามของลู่เจียเจียจับหูตะกร้า “แดดร้อนขนาดนี้ พ่อกับแม่ทำงานในนา แต่หนูนั่งว่างอยู่บ้าน ในใจมันไม่สบายใจนี่คะ”

“อีกอย่าง พวกเรายังมีเนื้อให้กินนะคะ” ลู่เจียเจียก้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูแม่ลู่สองสามประโยค

แม่ลู่เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “จริงเหรอ”

“จริงสิคะ ไม่ใช้ก็เสียของเปล่าๆ” ลู่เจียเจียกดเสียงต่ำ “รอให้ถึงตอนค่ำแล้วพวกเราค่อยไปด้วยกันนะคะ”

“ได้ๆ” แม่ลู่ตื่นเต้นจนแทบจะตบขาฉาด แต่ก็ยังฝืนกลั้นเอาไว้

ลู่เจียเจียรีบต่อรองต่อทันที เธอเบิกตากลมโตเป็นประกายน้ำฉ่ำ “แม่คะ วันนี้แม่กลับไปทำกับข้าวได้ไหมคะ หนูอยากกินต้มปลาผักกาดดองจัง ตอนค่ำแม่กลับไปทำกับข้าวหนูจะได้ยืนดูอยู่ข้างๆ คราวหน้าหนูจะได้ทำเป็นไงคะ”

“จะให้แกทำได้ยังไงกัน” แม่ลู่ถลึงตา “แม่กลับไปทำเอง เดี๋ยวต้มเจ้ากระต่ายตัวนั้นไปด้วยเลย”

พอนึกถึงมื้อใหญ่ตอนค่ำ แม่ลู่เองก็น้ำลายสอ สองสามวันนี้ได้กินดีกว่าช่วงปีใหม่เสียอีก

ลู่เจียเจียถือตะกร้าเดินจากมา พลางยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผากไปด้วย พอเดินมาถึงจุดที่เซวียเยี่ยนทำงานอยู่ เธอก็ยกกระบอกน้ำในมือขึ้นดู

เมื่อกี้เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่ายังมีน้ำเหลืออยู่อีกนิดหน่อย ยังไม่ได้เททิ้ง ไม่รู้ว่าเซวียเยี่ยนจะดื่มไหม

แต่เซวียเยี่ยนเพิ่งจะบอกไปหยกๆ ว่าไม่ให้เธอเอาน้ำมาส่งให้อีก ถ้าเธอเอาน้ำไปให้เขา เซวียเยี่ยนจะโกรธหรือเปล่านะ

ช่างเถอะ ลู่เจียเจียหันหลังเตรียมจะเดินกลับ แต่เซวียหยางดันมองเห็นเข้าเสียก่อน เขาเพิ่งเกี่ยวข้าวจากฝั่งตรงข้ามกลับมา พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นลู่เจียเจียยืนห่างออกไปสิบกว่าเมตร

พอนึกถึงเนื้อกระต่ายเมื่อวาน เซวียหยางก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง เขาตีหน้าขรึมถาม “ลู่เจียเจียคนสวย เธอมาหาพี่ใหญ่ของฉันเหรอ”

ลู่เจียเจียคนสวยงั้นเหรอ นี่มันคำเรียกอะไรกันเนี่ย

ลู่เจียเจียเพิ่งจะส่ายหน้า เซวียหยางก็ตะโกนไปทางที่ไม่ไกลนัก “พี่ใหญ่ ลู่เจียเจียมาหาพี่แน่ะ!”

ขมับของลู่เจียเจียกระตุกทันที

เธอเปล่านะ เธอไม่ได้มาหา เธอยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย!

เซวียเยี่ยนที่กำลังเกี่ยวข้าวอยู่ พอได้ยินเสียงตะโกนของเซวียหยาง มือก็สั่นจนเกือบเกี่ยวโดนขาตัวเอง

เขาโยนเคียวลงบนพื้นแล้วลุกขึ้นยืน พลันมองเห็นลู่เจียเจียถือตะกร้ายืนอยู่ไม่ไกลจริงๆ

เซวียเยี่ยนก้าวขายาวๆ เดินรี่เข้าไป ทว่าไม่นานก็รู้สึกตัวว่าตนเองดูรีบร้อนเกินไป จึงชะลอฝีเท้าลง แล้วแสร้งเดินเอื่อยๆ เข้าไปแทน

ถึงอย่างนั้นระหว่างทางเขากลับปาดเหงื่อบนหน้าผาก ปัดเศษดินบนมือจนสะอาด แถมยังจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง

เซวียเยี่ยนเดินมาตรงหน้าลู่เจียเจียแล้วถาม “มีธุระอะไรกับฉันเหรอ”

ลู่เจียเจียยิ้มกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน เธอยกตะกร้าในมือขึ้นเล็กน้อย “เหลือน้ำอยู่อีกนิดหน่อย คุณจะดื่มไหมคะ”

เซวียเยี่ยนมองเธอ

ลู่เจียเจียเห็นเซวียเยี่ยนทำหน้านิ่งสนิทก็นึกว่าเขาโกรธ เธอจึงพูดเสียงเบา “ฉันแค่ถามดูเฉยๆ คุณอย่าโกรธนะ ไม่ดื่มก็ช่างเถอะ ฉันไปกะ…”

“อย่าทิ้งให้เสียของเลย” เซวียเยี่ยนรับตะกร้าไปจากมือของลู่เจียเจีย

เขาทำงานในไร่นามาตลอดทั้งปี นิ้วมือเรียวยาวแต่มีรอยด้านหนา ความหยาบกร้านครูดผ่านนิ้วมือของลู่เจียเจียจนรู้สึกคันยิบๆ ขึ้นมา