บทที่ 76 โลกในหนังสือ

“แต่น้องชายแกชอบนี่!” แม่เถียนตบมือตัวเอง มีหรือที่เธอจะไม่รู้ว่าลู่เจียเจียถูกประคบประหงมขนาดไหน

แต่ลู่เจียเจียมีงานสบาย แค่งานนี้อย่างเดียวก็เลี้ยงดูลูกชายเธอได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น บ้านตระกูลลู่ไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวแท้ๆ ต้องลำบากแน่ ย่อมต้องคอยช่วยเหลือสนับสนุนลูกชายเธอ มีของดีอะไรก็ต้องส่งมาให้บ้าง อย่างไรก็พอกินพอใช้สำหรับคู่ผัวเมียคู่นี้

คิดดูให้ดีแล้ว การได้ลู่เจียเจียมาเป็นสะใภ้ถือว่าคุ้มค่าสุดๆ

เถียนจินฮวาเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก “แม่ เรื่องของน้องเล็กฉันเข้าไปยุ่งไม่ได้หรอก แม่ดูรอยที่ฉันโดนตีสิ…”

เธอถลกเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยเลือดที่โดนกิ่งหลิวฟาด “ฉันยังไม่ได้แตะเนื้อหมูของบ้านเลย แม่สามีก็ตีฉันขนาดนี้แล้ว”

“ส่วนน้องสาวสามีฉันน่ะเป็นแก้วตาดวงใจที่แม่สามีประคบประหงมไว้ในอุ้งมือ ถ้าฉันกล้าเอ่ยปากเรื่องให้แต่งงาน วินาทีต่อมาแม่คงตีฉันตายคาที่แน่”

“แล้วยังมีพ่อสามีฉันอีก คนนั้นน่ะตัวร้ายเลยนะ ทั้งชีวิตนี้รักน้องสาวสามีที่สุด แม่เห็นเขาเงียบๆ ไม่พูดไม่จาแบบนั้นเถอะ ถ้าได้ลงมือเมื่อไหร่มีแต่จะเอาให้ตายสถานเดียว”

“แม่ เรื่องนี้ถ้าจัดการไม่ดี ทั้งบ้านตระกูลเถียนของเราจะโดนบ้านตระกูลลู่เอาคืนเอานะ”

แม่เถียน: “…”

ตอนนั้นเองที่แม่เถียนเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองคิดเรื่องนี้ง่ายเกินไป เธอเหงื่อกาฬแตกพลั่ก “ใช่…จริงด้วย…”

เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ฉันเห็นว่าน้องสาวสามีแกชอบเรื่องรักอิสระอะไรนั่นไม่ใช่เหรอ เอาอย่างนี้แล้วกัน แกหาโอกาสให้น้องชายแก ให้สองคนนั้นได้พูดคุยทำความรู้จักกัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าน้องชายแกจะสู้ปัญญาชนโจวอะไรนั่นไม่ได้”

เถียนจินฮวาถอนหายใจโล่งอก ขอแค่ไม่ต้องให้เธอไปเอ่ยปากต่อหน้าแม่ลู่ตรงๆ เรื่องอื่นก็พอจะถูไถจัดการได้อยู่บ้าง

“แกต้องใส่ใจให้ดีนะ” นิ้วมือของแม่เถียนออกแรงบิดเนื้อที่เอวของเถียนจินฮวาอย่างแรง

ช่วงบ่ายแก่ๆ ลู่เจียเจียออกไปส่งน้ำ คราวนี้ไม่ได้ส่งน้ำต้มถั่วเขียว แต่เป็นน้ำต้มสุกที่เย็นแล้ว เธอใส่ไว้ในตะกร้าแล้วหิ้วเดินไปที่แปลงนา

พอหิ้วไปได้ครึ่งทางเธอก็วางตะกร้าลง นั่งพักสักครู่ ลู่เจียเจียเงยหน้ามองไปที่ถนนใหญ่ ทุกคนต่างกำลังเก็บเกี่ยวผลผลิตกันอยู่ บนถนนใหญ่จึงไม่มีคนเลยแม้แต่คนเดียว

ลู่เจียเจียหอบหายใจพลางหิ้วตะกร้าเดินหน้าต่อไป เดิมทีงานส่งน้ำเป็นหน้าที่ของลู่ฮวาและลู่ห่าวมาตลอด แต่เธอคิดว่าเด็กสาวตัวน้อยสองคนนั้นต้องขึ้นเขาไปเกี่ยวหญ้าเลี้ยงหมูเพื่อเก็บคะแนนแรงงาน วิ่งไปวิ่งมามันลำบากเกินไป

อีกอย่างเธอเองก็เคยมาส่งแล้วสองรอบ เริ่มจะมีประสบการณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว

ลู่เจียเจียหิ้วตะกร้าเดินไปข้างหน้า พอเริ่มเหนื่อยสายตาก็จดจ่ออยู่แค่วงถนนแคบๆ ใต้ฝ่าเท้า ดูเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวา

ไม่รู้ว่าเดินมาถึงจุดไหน จู่ๆ ด้านข้างก็มีเสียงดังขึ้นมา

“ตะกร้าจะหลุดมือแล้ว!”

ลู่เจียเจียเงยหน้ามองไป เซวียเยี่ยนกำลังนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

“อ๋อ” ลู่เจียเจียเบะปากออกแรง พยายามยกแขนหิ้วขึ้นมา แก้มกลมยุ้ยพองป่องออกมา

เนื่องจากอากาศร้อนจัด ลู่เจียเจียคิดแค่อยากรีบส่งให้เสร็จๆ เธอจึงตอบกลับไปว่า “งั้นฉันไปก่อนนะ”

ลู่เจียเจียไม่ได้หยุดฝีเท้าเลยแม้แต่น้อย เธอหิ้วตะกร้าเดินผ่านไป

สีหน้าของเซวียเยี่ยนหม่นลง เขารู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดเรื่องอะไร

เขากลับรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างประหลาด

เขาบอกไม่ให้ลู่เจียเจียเอาน้ำมาให้ ลู่เจียเจียก็ไม่เอามาให้จริงๆ เธอไปหัดเชื่อฟังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เซวียเยี่ยนก้าวขายาวๆ เดินกลับไปที่แปลงนา พ่อเซวียกำลังยืนรับลมอยู่ไม่ไกล พอเห็นเซวียเยี่ยนเดินกลับมาก็พึมพำในใจ

เมื่อก่อนเวลาทำงาน ลูกชายคนนี้แทบไม่เคยปลีกตัวไปพักเลย สองวันนี้ทำไมถึงผละไปบ่อยนัก

“เสี่ยวเยี่ยน แกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” พ่อเซวียกลัวว่าเซวียเยี่ยนจะปิดบังอาการป่วยแล้วฝืนทนทำงาน

เซวียเยี่ยน: “…”

เขาไม่สบายใจอยู่จริงๆ นั่นแหละ

“ไม่เป็นไร เมื่อกี้แค่เหนื่อยไปหน่อย” เซวียเยี่ยนพูดเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวหยิบเคียวบนพื้นขึ้นมา แล้วก้มหน้าก้มตาเกี่ยวข้าวอย่างเอาเป็นเอาตาย

สีหน้าของเขาเย็นชามาก ราวกับมีความแค้นฝังลึกกับต้นข้าวพวกนั้น ทุกครั้งที่ตวัดเคียวลงไปก็ชวนให้รู้สึกว่าเขากำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่

หลังจากคนบ้านลู่ดื่มน้ำกันเสร็จ แม่ลู่ก็โบกมือใหญ่พลางพูดกับลูกชายทั้งสามคนว่า “พวกแกทุกคนต้องตั้งใจทำงาน อย่าให้ถึงตอนนั้นที่ผู้ชายตัวโตๆ อย่างพวกแกสามคนกลับได้คะแนนแรงงานน้อยกว่าน้องเล็กที่เป็นแค่เด็กสาวบอบบางเชียวล่ะ บ้านลู่ของเราไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์ พูดออกไปฉันอายชาวบ้านเขา!”

“แล้วก็นะ น้องเล็กพวกแกเห็นว่าพวกแกทำงานเหนื่อย ทำงานของตัวเองเสร็จแล้วยังซื่อบื้ออุตส่าห์แบกน้ำมาส่งให้อีก ลองดูสิว่าบ้านไหนจะมีวาสนาแบบพวกแกบ้าง แม่บอกแล้วว่าไม่ให้ทำ นี่ไม่ใช่งานที่เธอควรทำเลย แต่เพราะเธอเห็นใจพวกแกเลยยืนกรานจะทำ แม่ถึงยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง ให้ทำแค่ช่วงนี้เท่านั้นแหละ เสร็จจากนี้ต้องพักผ่อนให้เต็มที่ พวกแกคงไม่มีความเห็นอะไรใช่ไหม”

พี่น้องทั้งสามคนรีบส่ายหัวเป็นพัลวัน “ไม่มีความเห็นครับ น้องเล็กเป็นห่วงพวกเราถึงได้ยอมเหนื่อยมาส่งน้ำ เป็นพวกเราต่างหากที่ทำให้น้องต้องลำบาก”

จางซูอวิ๋นพยักหน้าหงึกๆ ตาม หากเธอมีงานสบายๆ แบบลู่เจียเจียที่ช่วยหาคะแนนแรงงานให้บ้านได้ เธอคงไม่ถ่อมาส่งน้ำให้คนอื่นท่ามกลางแดดเปรี้ยงแบบนี้หรอก พอลองคิดดูแล้ว โอ๊ย น้องเล็กช่วงนี้ดีจริงๆ!

ลู่เจียเจียได้ยินแม่ลู่เริ่มเป่าหูปรับทัศนคติคนในบ้านอีกแล้ว ก็ได้แต่ลุกขึ้นอย่างจนใจแล้วเดินไปนั่งหลบแดดใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอหลับตาลงสักพัก ไม่นานก็ผล็อยหลับไปด้วยความง่วงงุน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ข้างหูของเธอก็มีเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดังขึ้น “ลู่เจียเจีย!”

“อือ…” ลู่เจียเจียลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ในดวงตาคู่สวยมีประกายน้ำใสคลออยู่ เธอกะพริบตาถี่ๆ ใบหน้าของโจวเหวินชิงก็ปรากฏชัดขึ้นในสายตา

“อือ?” ลู่เจียเจียลืมตาขึ้นอย่างงุนงง ในดวงตาคู่สวยมีประกายน้ำใสคลออยู่

เธอขยิบตาเบาๆ ใบหน้าของโจวเหวินชิงก็ปรากฏขึ้นในสายตา

ลู่เจียเจียตื่นเต็มตาทันที เธอถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย “มีธุระอะไรกับฉัน?”

เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย น้ำเสียงทอดยาวฟังดูออดอ้อน

โจวเหวินชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยความรู้สึกอัปยศว่า “เรื่องที่เธอพูดตอนเที่ยงวันนี้ไง ฉันยอมเช็ดรองเท้าให้เธอแล้ว เธอต้องช่วยฉันเปลี่ยนไปทำงานที่สบายกว่านี้!”

??? ลู่เจียเจียตาสว่างขึ้นมาทันที นี่ยอมแล้วเหรอ

เพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงก็ยอมก้มหัวมาเช็ดรองเท้าให้เธอแล้ว โจวเหวินชิงคนนี้ก็ถือว่ายอมโอนอ่อนตามสถานการณ์เก่งจริงๆ

“เดี๋ยวก่อน” ลู่เจียเจียพูด

โจวเหวินชิงนึกว่าลู่เจียเจียใจอ่อนแล้ว เขาเม้มริมฝีปาก สีหน้าแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจอยู่บ้าง

แต่เนื่องจากเขาทำงานในแปลงนามาหลายวัน ใบหน้าที่แดงกร่ำและหยาบกร้านจึงนับเป็นหนุ่มหน้าขาวไม่ได้อีกต่อไป

พอมาทำหน้าตาแบบนั้นตอนนี้ บอกได้คำเดียวว่าดูไม่จืดเลยจริงๆ

เจียเจียพยุงตัวลุกขึ้นยืนพิงต้นไม้ “ฉันยืนแล้ว นายก็มาเช็ดรองเท้าให้ฉันสิ!”

เจียเจียยื่นเท้าข้างหนึ่งออกมา สีหน้าท่าทางหยิ่งยโสนั้นเหมือนนางร้ายในละครไม่มีผิด “เช็ดสิ!”

โจวเหวินชิงเหลียวซ้ายแลขวา พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจึงยอมก้มตัวลงไปด้วยความรู้สึกอัปยศ หวังเพียงจะให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็ว

เขาเดินเข้าไปแล้วย่อตัวลง ใช้นิ้วถูไปบนรองเท้าของเจียเจีย

สะใจจริงๆ เจียเจียมองโจวเหวินชิงจากมุมสูง ทว่าระหว่างที่กำลังเช็ด ปลายนิ้วของเขากลับพลาดไปแตะโดนหน้าแข้งของเธอเข้าโดยบังเอิญ

ในชั่วพริบตานั้น ความทรงจำมหาศาลก็พุ่งทะลักเข้ามาในสมอง เจียเจียปวดศีรษะจนแทบระเบิด เธอรีบเอื้อมมือไปคว้าต้นไม้ข้างกายไว้ ก่อนที่สติจะดับวูบไปทันที

โจวเหวินชิงยืนอึ้ง นี่มันแกล้งล้มตบทรัพย์กันชัดๆ ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย!

ท่ามกลางความหมดสติ เจียเจียได้รับรู้ความทรงจำมากมายจนเข้าใจที่มาที่ไปของโลกใบนี้ทั้งหมด

แท้จริงแล้วโลกแห่งนี้คือโลกในนิยายเรื่องหนึ่งที่มีชื่อว่า 《เส้นทางก้าวสู่อำนาจของบุรุษ》 ชื่อเรื่องอาจฟังดูเป็นวรรณกรรมชั้นดี แต่เนื้อหาข้างในกลับเป็นนิยายแนวฮาเร็มยุคแรกเริ่ม และพระเอกของเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากโจวเหวินชิง

ในนิยาย โจวเหวินชิงใช้ชีวิตอย่างรุ่งโรจน์โอ่อ่า มีผู้หญิงแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย แต่ละคนล้วนเป็นสาวงามจากตระกูลสูงส่ง สถานะของเขาก็ขยับสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจ ครอบครองทั้งทรัพย์สิน สุรา และนารี

ส่วนบทบาทของลู่เจียเจียในนิยายเรื่องนั้น คือผู้หญิงคนแรกของโจวเหวินชิง หน้าที่ของเธอมีไว้เพียงเพื่อปูทางให้เขา ช่วยให้เขาได้หนีออกไปจากชนบทแห่งนี้ และต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยชีวิตอันน่าสังเวชอย่างที่เธอเพิ่งเห็นในความทรงจำเมื่อครู่

แม้บทบาทของลู่เจียเจียจะกลายเป็นสิ่งไร้ค่าเมื่อโจวเหวินชิงประสบความสำเร็จแล้ว แต่ในช่วงเริ่มต้น เธอกลับเป็นตัวละครที่ขาดไม่ได้ และถือครองตำแหน่งสำคัญอย่างยิ่งในชีวิตของเขา

ทุกคนในนิยายล้วนมีเส้นทางชีวิตที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ทำได้เพียงดำเนินไปตามบทบาทที่วางไว้เท่านั้น

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ตัวละครแต่ละตัวในนิยายต่างเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง พวกเขาปรารถนาที่จะทำลายชะตากรรมอันน่าเศร้าที่ถูกบงการ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร หนังสือนิยายเล่มนี้ได้ก่อกำเนิดเป็นโลกใบเล็กๆ ขึ้นมา และถือกำเนิดเจตจำนงของโลกขึ้น เพื่อหวังจะหลุดพ้นจากการกำหนดเส้นทางในนิยาย

จากนั้น ทั้งสองฝ่ายจึงเริ่มต่อสู้กัน

หลังจากก่อกำเนิดเป็นโลกของตัวเอง เจตจำนงของโลกก็ได้กลายเป็นผู้กำหนดชะตา และพลังก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตัวละครในนิยายจึงมีอิสระ พวกเขาได้ควบคุมชีวิตตัวเอง ไม่ได้เป็นเพียงหุ่นเชิดที่โดนบงการในหนังสืออีกต่อไป

เส้นทางเดิมนั้นไม่ยินยอม แต่พลังกลับอ่อนแอลงเรื่อยๆ มันจำต้องทำให้เรื่องราวเป็นไปตามที่หนังสือเขียนไว้เท่านั้น ถึงจะกลับมาบงการโลกใบนี้ได้อีกครั้ง

ดังนั้น ลู่เจียเจียซึ่งเป็นตัวละครที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในช่วงต้นเรื่อง จึงกลายเป็นเป้าหมายของการต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่าย