บทที่ 75 เราควรจะอวยพรเขา

โจวเหวินชิงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม อ้าปากค้างแล้วถามลู่เจียเจียด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว

ลู่เจียเจียกะพริบตาปริบๆ ท่าทางไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังยิ้มหวานกว่าเดิม “เปล่า ฉันไม่ได้บอกให้เธอเช็ดรองเท้า”

เธอพูดต่อช้าๆ “ฉันบอกให้เธอคุกเข่าลงไปเช็ดรองเท้าให้ฉันต่างหากล่ะ!”

“ลู่เจียเจีย เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง! ถึงได้กล้าสั่งให้ฉันเช็ดรองเท้า!” โจวเหวินชิงยังตั้งสติไม่ได้ เขาถลึงตามองราวกับว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วลู่เจียเจียจะเปลี่ยนใจ

ลู่เจียเจียยกมุมปากขึ้น นัยน์ตาสวยคู่นั้นสะท้อนแสงแดดระยิบระยับดั่งแก้วผลึก เธอย้ำทีละคำ “ฉัน… ก็… แค่… ให้… เธอ… เช็ด… รองเท้า… ให้… ฉัน!”

เมื่อเผชิญกับความโกรธเกรี้ยวของโจวเหวินชิง เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “แน่นอนสิ เธอช่วยเช็ดรองเท้าให้ฉัน ฉันก็จะให้อะไรตอบแทนเธอ เธอไม่ได้อยากเปลี่ยนไปทำงานที่สบายกว่านี้หรอกเหรอ? ตราบใดที่เธอเช็ดรองเท้าให้ฉัน ฉันก็จะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้”

ลู่เจียเจียยื่นขาเล็กๆ ออกไปข้างหน้าอีกหน่อย ทำท่าเหมือนจะบอกว่าเธอไม่เอาเปรียบเขาหรอก

โจวเหวินชิงโกรธจนแค่นหัวเราะ “เธอสั่งให้ฉันเช็ดรองเท้าให้เนี่ยนะ ฝันไปเถอะ ฉันจะบอกให้นะ ต่อให้ฉันต้องเหนื่อยตายในนา ฉันก็ไม่มีวันยอมทำเรื่องก้มหัวยอมจำนนแบบนี้แน่”

“งั้นเหรอ มีอุดมการณ์ดีนี่!” ลู่เจียเจียชักเท้ากลับ เธอมองดูตุ่มพองเต็มมือของโจวเหวินชิงและใบหน้าที่เกือบจะไหม้เกรียมเพราะแดดด้วยความเสียดาย นัยน์ตาเรียวดุจเมล็ดอัลมอนด์โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “จริงๆ ฉันก็เห็นใจเธอมากเลยนะ ทั้งที่แค่ก้มลงเช็ดสักหน่อยก็จบ แต่กลับต้องมาตากแดดทำงานหนักขนาดนี้ เหนื่อยแย่เลย!”

ลู่เจียเจียกอดสมุดบันทึกไว้ในอ้อมแขน กำหมัดทำท่าให้กำลังใจ “ฉันเชื่อว่าเธอน่าจะค่อยๆ ชินไปเอง”

เธอหมุนตัวเดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป

โจวเหวินชิง รอก่อนเถอะ งานหนักกว่านี้ยังรอเธออยู่ข้างหลังอีกเพียบ!

ลู่เจียเจียตรวจสอบคะแนนแรงงานของทุกคนตามขอบเขตที่พ่อลู่แบ่งไว้ เมื่อเห็นว่าไม่มีการปกปิดหรือรายงานตัวเลขผิดพลาดอะไร เธอก็หันหลังเตรียมเดินกลับ ใครจะไปรู้ว่าระหว่างทางเธอจะเห็นคนถูกหามออกมาจากทุ่งข้าวสาลี

เป็นลมแดดอีกคนแล้ว ลู่เจียเจียรีบวิ่งเข้าไปดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหม แต่พอเดินไปดูหน้าชัดๆ กลับกลายเป็นหลินเฟิง

ใบหน้าเขายังบวมเป่งอยู่เลย ลู่เจียเจียส่ายหน้า เรื่องนี้หลินเฟิงสู้โจวเหวินชิงไม่ได้จริงๆ

โจวเหวินชิงโดนซ้อมไปเมื่อวันก่อน ถึงกับฟันหลุดไปซี่หนึ่ง แต่ใบหน้าวันนี้ก็บวมลดลงไปเกือบหมดแล้ว

ปัญญาชนข้างๆ บ่นอย่างหัวเสีย “บอกแล้วไงว่าอย่าให้เขาทำเยอะขนาดนั้น เขาก็ยังดึงดันจะทำ!”

หืม? ความอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านของลู่เจียเจียพุ่งขึ้นมาทันที เธอถามปัญญาชนคนนั้น “เขาลงชนบทมาสักพักแล้วนี่ ทำงานก็ดีไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ถึงเป็นลมไปได้ล่ะ?”

หญิงสาวชะโงกหัวเล็กๆ ที่ดูฟูฟ่องของเธอเข้าไปอย่างเห็นได้ชัดว่าสนใจเรื่องนี้มาก

จางเทาเดินตรงเข้ามาหาเธอแล้วอธิบาย “หลัวชิงชิงถูกส่งตัวเข้าเมืองไปเมื่อวาน ตอนนี้กำลังโดนสอบสวนอยู่ หลินเฟิงเชื่อมั่นนักหนาว่าหลัวชิงชิงบริสุทธิ์ กลัวว่าเธอจะอดตายเพราะไม่มีคะแนนแรงงาน ช่วงเช้าเลยโหมงานในส่วนตัวเองจนได้คะแนนเต็ม 3 แต้ม ยังไม่พอ ยังจะไปทำงานแทนหลัวชิงชิงอีก 3 แต้ม ผลก็คือรีบทำเกินตัวจนสลบเหมือดไปแบบนี้แหละ”

ลู่เจียเจียอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง “อ้อ… รักฝังใจดีนะ”

หลัวชิงชิงนี่ยังเก่งกว่าผู้หญิงคนที่มาแย่งร่างเธอไปตั้งเยอะ ดูโจวเหวินชิงที่นางเลือกสิ เป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ ส่วนหลินเฟิง แม้จะตาถั่วไปหน่อย แต่เขาก็จริงใจกับหลัวชิงชิงจริงๆ

ยุคนี้สมัยนี้ เรื่องความรักความใคร่คงไม่มีอะไรพิสูจน์ได้ดีไปกว่าการยอมลงไปทำงานหนักในไร่นาแทนอีกฝ่ายแล้ว

“ตอนนี้เขาปักใจไปแล้ว พวกเราจะเกลี้ยกล่อมยังไงเขาก็ไม่ฟังหรอก” จางเทาถอนหายใจส่ายหน้า

“ทำไมต้องไปห้ามเขาล่ะ?” ลู่เจียเจียไม่เห็นด้วยกับความคิดนั้น เธอพูดอย่างจริงจัง “กว่าสหายปัญญาชนหลินจะเจอรักแท้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายนะ พวกคุณควรจะอวยพรให้เขา! ปล่อยให้เขาเรียนรู้ความโหดร้ายของสังคมด้วยตัวเองดีกว่า”

จางเทาเม้มปากอย่างจนใจ เขารู้ดีว่าลู่เจียเจียยังแอบเคืองหลินเฟิงอยู่

แม่สาวน้อยคนนี้อารมณ์ร้ายใช่ย่อย พอทำผิดต่อเธอเข้าหน่อย เธอก็จะจดบัญชีแค้นเก็บไว้ในใจอย่างใจแคบ เหมือนแมวน้อยจอมหยิ่ง ถ้าไปแตะอุ้งเท้ามันเข้า มันต้องตะปบกลับคืนให้ได้

“ไม่ห้ามแล้วล่ะ ห้ามยังไงเขาก็ไม่ฟัง” จางเทามองใบหน้าเล็กๆ ของลู่เจียเจียแล้วพูดต่อ “เดินมาตั้งนานแล้ว หิวน้ำไหม? ฉันยังมีน้ำเหลืออยู่ เดี๋ยวเอามาให้?”

“ไม่ต้องหรอก ฉันต้องกลับแล้ว”

ฟังเรื่องชาวบ้านจบแล้ว อากาศก็ร้อนขนาดนี้ เธอจะอยู่ต่อทำไมกัน

ลู่เจียเจียกอดสมุดบันทึกในอ้อมแขน ทำหน้าตาเรียบร้อยไร้พิษภัย “งั้นฉันไปก่อนนะ พวกคุณดูแลเขาดีๆ ล่ะ พอเขาตื่นก็ให้เขาลงไปทำงานต่อเลย อย่าทำให้ความหวังดีที่เขามีต่อสหายปัญญาชนหลัวต้องสูญเปล่าล่ะ”

ลู่เจียเจียหันหลังเดินกลับไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาอีก “ปัญญาชนโจวเป็นลมไปอีกคนแล้ว!”

!!! ลู่เจียเจียหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองโจวเหวินชิงที่ถูกหามออกมา อารมณ์ดีชะมัด วันนี้มันวันอะไรกันนะ ทำไมถึงมีแต่เรื่องชวนให้ยิ้มได้ขนาดนี้

พอมื้อเที่ยง จางซูอวิ๋นกับลู่เจียเจียก็กลับไปทำอาหารด้วยกัน เนื้อกระต่ายเมื่อวานมีตั้ง 5-6 ชั่ง แม่ลู่ไม่ได้ให้ทุกคนกินจนหมด เลยเหลือเก็บไว้ 2 ชั่งกว่า

ลู่เจียเจียให้พี่สะใภ้ใหญ่จัดการทำเนื้อกระต่าย ส่วนตัวเองก็ไปต้มซุปปลาที่ในลานบ้าน

ตอนที่คนบ้านตระกูลลู่กลับมาถึงบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมอบอวลอีกครั้ง แต่คราวนี้ทุกคนดูใจเย็นกว่าเมื่อวานมาก พอผลักประตูบ้านเข้ามา แต่ละคนก็มีสีหน้ายิ้มแย้มยินดี

ในบ้านตระกูลลู่มีเพียงเถียนจินฮวาคนเดียวที่หน้ามุ่ย ตอนนี้ในแต่ละวันเธอได้กินแต่อาหารที่ทำจากแป้งข้าวโพด เนื้อกระต่ายหอมๆ ที่ทำเอาน้ำลายสอเมื่อวาน เธอยังไม่ได้แตะเลยสักนิด แถมทุกวันยังต้องทำแต้มงานให้ครบ 10 คะแนนอีก เถียนจินฮวานึกอยากจะตบปากตัวเองที่เอาแต่พูดพล่อยๆ ในอดีตเสียจริง

กินข้าวเสร็จ เถียนจินฮวาก็ถูกไล่ไปซักผ้าที่ริมทะเลสาบ ลู่กั่งกั๋วเห็นตอนเที่ยงภรรยาทำงานอย่างขยันขันแข็ง เลยตั้งใจจะเดินไปช่วยซักผ้าเป็นเพื่อน

เถียนจินฮวาผลักอกเขา “ผู้ชายที่ไหนเขามาซักผ้ากัน? นี่มันงานของผู้หญิง อายชาวบ้านเขาบ้างเถอะ!”

ลู่กั่งกั๋ว: “…”

“คุณไม่ต้องไปเลย งานซักผ้าน่ะไม่มีผู้ชายที่ไหนเขาทำกันหรอก!” เถียนจินฮวาพูดจบก็ยกกะละมังเดินไปที่ริมทะเลสาบ

ลู่เจียเจียกะพริบตาปริบๆ ฟังอยู่ข้างๆ แล้วก็นิ่งอึ้งไป… พี่สะใภ้รองของเธอได้รับการอบรมสั่งสอนมาดีจริงๆ

เถียนจินฮวามาถึงริมทะเลสาบ ซักผ้าไปได้ครึ่งทาง แม่เถียนก็โผล่เข้ามา เกือบจะเตะกะละมังที่วางอยู่ข้างๆ ตกน้ำเสียแล้ว

เถียนจินฮวาตกใจแทบแย่ รีบประคองกะละมังไว้ พอเงยหน้าขึ้นเตรียมจะด่า แต่พอเห็นว่าเป็นแม่เถียน ร่างกายเธอก็สะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบยิ้มประจบประแจง “แม่… แม่มาทำอะไรคะ?”

“แกคิดว่าฉันอยากมานักหรือไง ก็เพราะน้องชายแท้ๆ ของแกนั่นแหละ!” แม่เถียนนั่งยองๆ ลงข้างเถียนจินฮวา “ฉันถามหน่อย เรื่องที่แม่พูดกับแกคราวที่แล้วน่ะเป็นไงบ้าง?”

เถียนจินฮวาขยำเสื้อผ้าในมือ หน้าตาบิดเบี้ยว “แม่… เรื่องอื่นหนูพอจะผ่อนผันได้ แต่เรื่องนี้แม่จะให้หนูเอาชีวิตไปเสี่ยงเลยหรือไง? แม่สามีฉันไม่มีวันยอมยกอาเล็กให้แต่งกับน้องชายหรอก ถ้าหนูเอ่ยปากเรื่องนี้ขึ้นมา มีหวังโดนตีตายแน่!”

แม่เถียนถลึงตา “แกจะไปรู้ได้ไงว่าเป็นไปไม่ได้? น้องชายแกทั้งสูงทั้งล่ำ หนุ่มในหมู่บ้านคนไหนจะมาสู้ได้ อีกอย่างนะ พอแต่งอาเล็กเข้าบ้านมา อย่างมากฉันก็แค่ไม่ให้เธอทำงาน พอมีหลานให้ฉันแล้ว ฉันจะคอยดูแลประคบประหงมเธอทุกวันเลยก็ได้ จริงไหมล่ะ?”

เถียนจินฮวา: “แม่ เรื่องอื่นยังพอว่า แต่เรื่องนี้แม่จะเอาชีวิตหนูเลยหรือไง? อีกอย่าง จะแต่งอาเล็กไปทำไม? อาเล็กของหนูเอาแต่ใจจะตาย อยู่บ้านไม่เคยหยิบจับอะไรเลย ขาดก็แต่จะมีคนมาป้อนข้าวเข้าปากนั่นแหละ!”