บทที่ 74 โจวเหวินชิง มาผูกเชือกรองเท้าให้ฉันเดี๋ยวนี้

บนตู้ในห้องมีตะเกียงน้ำมันก๊าดจุดไว้ แสงไฟสลัวสะท้อนใบหน้าของแม่ลู่ เธอเบิกตากว้าง สีหน้าดูดุร้ายเล็กน้อย “ยังไงฉันก็ไม่สน ไอ้เรื่องที่ว่าคนเกิดปีขาลมีพลังหยางแรงกล้าอะไรนั่น ฉันว่าแกแค่อยากรีบส่งตัวลูกสาวออกเรือนไปเร็วๆ มากกว่า!”

“ฉันอยากส่งตัวลูกออกเรือนที่ไหนกัน ฉันอยากจะเก็บลูกไว้ข้างตัวไปตลอดชีวิต ไม่อยากให้แต่งงานไปด้วยซ้ำ!” พ่อลู่ประชดใส่เสร็จก็ถ่มน้ำลายสองที แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าไปพูดแช่งลูกว่าไม่ให้แต่งงานตลอดชีวิตแบบนั้นทำไม

พ่อลู่ยังไม่ทันได้แก้คำพูด ก็โดนแม่ลู่ลุกขึ้นมาทุบหลังแอ้กๆ เข้าให้สองที “ตาแก่หนังเหนียว แกกล้าดียังไงมาแช่งลูกสาวฉันว่าขายไม่ออก อยากตายใช่ไหมหืม?!”

พ่อลู่รีบเอี้ยวตัวหลบ เขารู้ดีว่าวันนี้ยายแก่แค่อยากหาที่ระบายอารมณ์ ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเป็นผัวเมียกัน เขาก็ต้องยอมเป็นกระสอบทรายให้ระบาย

“นี่ฉันไปฝากคนรู้จักถามมาจริงๆ นะ เธอลองคิดดูสิ ถ้าสถานการณ์ของเจียเจียเกิดโดนอะไรมายึดร่างไปอีกจะทำยังไง?” พ่อลู่ทนเจ็บอธิบาย “เซวียเยี่ยนเกิดปีขาล ร่างกายเขามีพลังหยางแรงกล้า มันส่งผลดีต่อสุขภาพลูกสาวเรานะ”

“แล้วแกจะไปรู้ได้ไงว่าพลังหยางแรงกล้าจริง!”

“หมูป่าตัวเบ้อเร่อเขายังฆ่ามาได้สบายๆ พลังหยางแค่นี้ยังไม่แรงอีกเหรอ สมัยโบราณคนแบบนี้เอาไว้เฝ้าบ้านยังสะกดผีร้ายได้เลย อีกอย่างเขาช่วยลูกเราตั้งสองครั้ง นี่มันไม่ใช่สวรรค์กำลังบอกใบ้อะไรอยู่หรอกเหรอ?”

แม่ลู่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงาย ขมวดคิ้วแน่น “แต่บ้านเซวียจนเกินไป เขายังมีน้องชายอีกสองคน แล้วข้างบนยังมีพ่อที่สุขภาพไม่ค่อยดีอีก ลูกสาวเราแต่งไปจะไม่ลำบากเหรอ?”

พ่อลู่ยังมึนหัวตึบ แม้จะยังไม่สร่างเมา แต่เรื่องของลู่เจียเจียเขาคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมาหลายปี ต่อให้เมาแค่ไหนก็ยังคิดทะลุปรุโปร่ง “ตอนนี้ประเทศไม่ได้บ้าเรื่องชนชั้นกำเนิดขนาดนั้นแล้ว มีบ้านเราคอยช่วยเหลือ บ้านเซวียจะอยู่อย่างลำบากได้ยังไง”

แม่ลู่ย่อมเข้าใจเหตุผลนี้ดี แต่ก็ยังพลิกตัวหนี “ดูๆ กันไปก่อนเถอะ ฉันว่าสองคนนี้ไม่น่าจะไปกันรอด”

ไม่ใช่แค่เซวียเยี่ยนหรอก ตอนนี้ไม่ว่าลูกสาวจะแต่งกับใคร แม่ลู่ก็ทำใจยอมรับไม่ได้ทั้งนั้น

ตอนเที่ยงวันต่อมา ลู่เจียเจียถือถั่วเขียวต้มน้ำตาลแช่เย็นไปเหมือนเมื่อวาน พร้อมกับหยิบสมุดบันทึกคะแนนแรงงานใส่ลงไปในตะกร้าด้วย

คนจดคะแนนแรงงานไม่ได้แค่นั่งเฝ้าโต๊ะในร่มเฉยๆ บางครั้งก็ต้องออกไปตรวจดูว่ามีใครแอบฮั้วยอดงานหรือแจ้งเท็จบ้าง

แต่เรื่องแอบอ้างยอดงานแทบจะไม่เกิดขึ้น เพราะตอนนี้ต่างคนต่างคอยจับตาดู หากตรวจพบการแจ้งเท็จขึ้นมา จะโดนจับไปขังคุกสองวัน แถมชนชั้นกำเนิดของครอบครัวก็จะพลอยมัวหมองไปด้วย

ลู่เจียเจียส่งเสียงเรียกเซวียเยี่ยน ชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาเกี่ยวข้าวสาลีอยู่นึกว่าตัวเองหูฝาด พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นลู่เจียเจียยืนหน้าตาสดใสอยู่ใต้ร่มไม้จริงๆ

เขานึกถึงคำพูดของจ้าวเซ่อฮุ่ยเมื่อวาน แววตาจึงหม่นแสงลง เขาเมินใส่ลู่เจียเจีย แล้วก้มหน้าเกี่ยวข้าวสาลีต่อ ลู่เจียเจียนึกว่าเซวียเยี่ยนไม่ได้ยินจึงตะโกนเรียกซ้ำอีกสองสามครั้ง จนกระทั่งคอเริ่มแห้งผาก

เธอถอนหายใจเบาๆ พลางเหลือบมองไปรอบตัว จึงพบว่าเริ่มมีคนหันมามองเธอแล้ว

ลู่เจียเจียคิดทบทวนดูแล้วจึงตัดสินใจว่าจะเอาไปให้พ่อลู่กับแม่ลู่ก่อน

ทว่าพอหยิบตะกร้าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เซวียเยี่ยนกลับลุกขึ้นยืนกะทันหันแล้วเดินตรงมาทางเธอ

ลู่เจียเจียจึงหยุดฝีเท้า หมุนตัวเดินไปนั่งรอใต้ต้นไม้ใหญ่

วันนี้เธอฉลาดขึ้นกว่าเมื่อวาน ตอนลงทุ่งนาไม่ได้ใส่กระโปรง แต่เปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงทหารสีเขียว

ลู่เจียเจียถักเปียเบี่ยงมาไว้ข้างหนึ่ง ปล่อยทิ้งตัวพาดอยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวอย่างนุ่มนวล

การแต่งตัวแบบนี้ ต่อให้เป็นในยุคปัจจุบันก็ยังไม่ตกยุค ผมดำขลับ ริมฝีปากแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตเป็นประกายฉ่ำน้ำกวาดมองไปรอบๆ ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

ตลอดทางที่เดินผ่าน ไม่มีเด็กสาวคนไหนในทุ่งนาที่ไม่มองเธอ

บางคนถึงกับแอบเลียนแบบวิธีถักเปียของลู่เจียเจียเงียบๆ ด้วยซ้ำ

เซวียเยี่ยนเห็นลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้น ความร้อนรุ่มในแววตาเขาก็ยิ่งทวีความลึกซึ้ง แต่กลับไม่กล้ามองสบตาเธอตรงๆ อีก

สภาพอากาศแบบนี้แค่อยู่เฉยๆ เหงื่อก็โทรมกายแล้ว ลู่เจียเจียถือตะกร้าเดินมาตั้งนาน หน้าผากขาวผ่องจึงมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาไม่หยุด เธอเอื้อมมือไปซับเบาๆ แล้วหยิบกระติกน้ำทหารกับชามของตัวเองออกมาเหมือนอย่างเมื่อวาน

“นี่ให้คุณค่ะ” ลู่เจียเจียเห็นเสื้อผ้าบนตัวเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนอดพูดไม่ได้ “อากาศร้อนขนาดนี้ เดี๋ยวจะเป็นลมแดดเอานะคะ ปกติคุณต้องดื่มน้ำเยอะๆ ถ้าขาดเหลืออะไรบอกฉันล่วงหน้าได้นะ ฉันจะเอาน้ำต้มสุกแช่เย็นมาเผื่อให้”

“ไม่ต้องแล้ว” เซวียเยี่ยนพูดแทรกขึ้นมา

ลู่เจียเจียคิดว่าคงมีเซวียหยางคอยส่งน้ำจากที่บ้านให้อยู่แล้ว เธอจึงไม่จำเป็นต้องกังวล “อ๋อ งั้นฉันไปก่อนนะคะ”

ลู่เจียเจียถือตะกร้าก้าวเดินต่อไป ทว่าเสียงทุ้มต่ำกลับดังไล่หลังมา

“ต่อไปก็ไม่ต้องแล้วเหมือนกัน!”

ลู่เจียเจียเหมือนจะยังฟังไม่เข้าใจ เธอหันกลับไปมองเซวียเยี่ยนด้วยความงุนงง

เซวียเยี่ยนมองสบดวงตาคู่สวยคู่นั้นแล้วเม้มปากแน่น “ต่อไปไม่ต้องเอาน้ำมาให้ฉันแล้ว”

คราวนี้ลู่เจียเจียฟังเข้าใจแจ่มแจ้ง เธอจึงถามว่า “คุณมีคนอื่นคอยส่งน้ำให้แล้วเหรอคะ”

เซวียเยี่ยนพยักหน้า

ลู่เจียเจียส่งเสียงรับรู้สั้นๆ “งั้นก็ได้ค่ะ”

เซวียเยี่ยนมีบุญคุณช่วยชีวิตเธอไว้ เธอแค่อยากตอบแทนบุญคุณ ไม่ได้อยากไปสร้างความลำบากใจให้เขา

ลู่เจียเจียถือตะกร้าเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ทว่าใบหน้าของเซวียเยี่ยนกลับยิ่งทวีความเย็นชาลง

ทั้งที่เขาเป็นคนเอ่ยปากเองว่าไม่อยากให้เธอมาอีกแท้ๆ แต่พอเห็นลู่เจียเจียตอบตกลงอย่างง่ายดายเช่นนั้น นัยน์ตาสีดำสนิทของเซวียเยี่ยนกลับมืดครึ้มลงราวกับมีอารมณ์บางอย่างกำลังจะปะทุออกมา ทว่าไม่นานก็ถูกเขากดข่มมันกลับลงไปอีกครั้ง

เขาทำหน้าบึ้งตึงถือกระติกน้ำเดินกลับไปหาพ่อเซวีย โดยไม่ได้ดื่มน้ำต้มถั่วเขียวเลยแม้แต่อึกเดียว แล้วก้มหน้าก้มตาเกี่ยวข้าวสาลีต่ออย่างบ้าคลั่ง

ลู่เจียเจียเอาน้ำไปส่งให้พ่อลู่กับแม่ลู่เสร็จ เธอดื่มเองไปสองอึก จากนั้นก็วิ่งไปตรวจเช็กคะแนนแรงงานที่ทุกคนมารายงานไว้เมื่อวาน

ลู่เฉ่ากำลังนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ วันนี้เธอเงียบผิดปกติ อากาศร้อนขนาดนี้แต่กลับมีผ้าพันคอผืนบางพันรอบคอไว้ ลู่เจียเจียเห็นแล้วก็เดาได้ทันทีว่าเป็นเพราะรอยนิ้วมือที่เซวียเยี่ยนบีบคอไว้เมื่อวานนั่นเอง

ลู่เจียเจียเดินผ่านไป ลู่เฉ่าเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าสะสวยของลู่เจียเจียทำเอาเธออิจฉาจนแทบบ้า

สิ่งที่ลู่เฉ่าอยากได้มาตลอดชีวิตกลับตกเป็นของลู่เจียเจียโดยที่เธอไม่ต้องทำอะไรเลย โดยเฉพาะใบหน้าที่งดงามนั่น

ลู่เจียเจียเดินผ่านไปโดยไม่เอ่ยอะไร สาเหตุหนึ่งคือลู่เฉ่าคงไม่อยากเปล่งเสียงในตอนนี้

อีกอย่างเรื่องที่ลู่เฉ่าเคยช่วยโจวเหวินชิงใส่ร้ายเธอครั้งก่อน เธอยังจำได้แม่น

อย่าคิดว่ามีสายเลือดเดียวกันแล้วเธอจะให้อภัย!

ลู่เจียเจียค่อยๆ เดินห่างออกไป ช่วงนี้ต้องตรวจสอบงานทุกครึ่งเดือน เธอจึงต้องตั้งใจสักหน่อย

เดินจนเหนื่อยจึงมานั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่

เพิ่งนั่งพักได้ครู่เดียว ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางทุ่งข้าวสาลีไม่ไกลนัก

ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้นก็เห็นโจวเหวินชิงเดินตรงเข้ามา

ผิวพรรณที่เคยขาวสะอาดของโจวเหวินชิงถูกแดดเผาจนแดงก่ำและคล้ำลงภายในไม่กี่วัน ริมฝีปากแห้งแตก ซ้ำแผ่นหลังยังดูงอลงเล็กน้อย

“เจียเจีย…” โจวเหวินชิงเรียกเธอ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

หลังจากลำบากมาสองวัน ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าที่ผ่านมาตัวเองโชคดีแค่ไหน เขาเดินมาตรงหน้าลู่เจียเจีย ทำสีหน้าต่ำต้อย “ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว ผมไม่คิดเลยว่าลับหลังคุณจะทำเพื่อผมมากมายขนาดนี้ เป็นผมเองที่ไม่ได้รักษาคุณไว้ให้ดี”

“ลู่เจียเจีย”

โจวเหวินชิงขอบตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยท่าทีจริงใจและเร่าร้อน “ผมยินดีจะใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อชดเชยให้คุณ ชดเชยความผิดที่ผมได้ทำลงไป!”

“คุณอยากชดเชยให้ฉันงั้นเหรอ?” ลู่เจียเจียค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สายตาที่เหลือบมองมาเจือด้วยความถือดี

โจวเหวินชิงจ้องมองลู่เจียเจียเขม็ง จนถึงตอนนี้เขาก็เพิ่งพบว่าลู่เจียเจียนั้นงดงามเป็นพิเศษจริงๆ แม้แต่ตอนที่เธอมองคนอื่นด้วยความดูแคลนก็ยังไม่ทำให้เขารู้สึกน่ารังเกียจเลยแม้แต่น้อย

“ผมอยาก… ผมอยากชดเชยให้คุณ เราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่ก็ได้”

โจวเหวินชิงยังพูดไม่ทันขาดคำ ลู่เจียเจียก็ยื่นข้อเสนอขึ้นมาทันที “เงินสามร้อยหยวน ถือซะว่าเป็นค่าขอโทษจากคุณแล้วกัน”

“คงไม่มีปัญญาหามาให้หรอกมั้ง? ก็นะ ตอนนี้นายมันก็แค่คนจนคนหนึ่ง ที่พูดคำหวานๆ เมื่อกี้ ก็แค่อยากจะเปลี่ยนไปทำงานที่สบายกว่าเดิมไม่ใช่หรือไง?”

โจวเหวินชิงส่ายหน้า “ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ ผมทำด้วยความจริงใจต่างหาก”

อย่างน้อยที่สุดในตอนนี้ รูปลักษณ์ของลู่เจียเจียก็ตรงตามความต้องการของเขา

“ถ้านายยอมรับได้ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ ฉันเองก็ใช่ว่าจะตอบตกลงนายไม่ได้เสียหน่อย”

“จริงเหรอ!”

“แน่นอนสิ เพียงแต่…” ลู่เจียเจียเม้มริมฝีปากทำตัวว่านอนสอนง่าย รอยยิ้มของเธอดูหวานหยดและไร้เดียงสา ก่อนจะยื่นเท้าข้างหนึ่งออกมา “รองเท้าฉันเปื้อน”

โจวเหวินชิงไม่เข้าใจคำพูดนั้นในทันที กว่าจะนึกออกก็ใช้เวลาครู่ใหญ่

เขาไม่อยากจะเชื่อเลย “เจียเจีย เธอจะให้ฉันเช็ดรองเท้าให้เธอเนี่ยนะ?”