บทที่ 73 เธอไม่คู่ควรกับเขา

ช่วงสองทุ่มกว่า แสงจันทร์สาดส่องลงมาริมทางที่มืดสลัว พอเข้าใกล้ถึงจะมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย

เซวียเยี่ยนชะงักเรียวขายาว เขาจ้องมองจ้าวเซ่อฮุ่ยที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาหม่นหมอง

จ้าวเซ่อฮุ่ยจ้องเนื้อกระต่ายในกะละมังของเซวียเยี่ยนด้วยความหงุดหงิด “นี่มันของที่คนบ้านตระกูลลู่ให้แกมา!”

“อยากหาเรื่องเหรอ” เซวียเยี่ยนปรายตามองอย่างเย็นชา

เซวียเยี่ยนสูงกว่าจ้าวเซ่อฮุ่ยครึ่งศีรษะ ทันทีที่พูดจบ กล้ามเนื้อทั่วร่างก็เกร็งแน่นเตรียมพร้อมทันที

จ้าวเซ่อฮุ่ยหวนนึกถึงความเจ็บปวดตอนโดนอัดขึ้นมาได้ มุมปากกระตุกยิกๆ “เรื่องต่อยตีเอาไว้ก่อนเถอะ แต่ฉันจะบอกให้ว่า ลู่เจียเจียไม่ใช่คนระดับที่แกจะมาแตะต้องได้!”

“ฉันไม่คู่ควร แล้วแกคู่ควรหรือไง” เซวียเยี่ยนถามน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาสามัญ

“บ้าเอ๊ย…”

“งั้นก็มาซัดกันหน่อย”

จ้าวเซ่อฮุ่ยยังพูดไม่ทันจบก็โดนเซวียเยี่ยนขัดขึ้น จากนั้นเซวียเยี่ยนก็หันหลัง วางกะละมังลงบนโขดหินข้างทางอย่างระมัดระวัง

เขาสาวเท้ากลับมาที่เดิมแล้วถาม “แกจะเริ่มก่อน หรือจะให้ฉันเริ่มก่อน”

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จ้าวเซ่อฮุ่ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เซวียเยี่ยน แกคิดว่าฉันกลัวแกหรือไง บอกให้เอามั้ย ที่คราวที่แล้วฉันสู้แกไม่ได้ก็เพราะประมาทไปหน่อย คราวนี้แหละฉันจะสั่งสอนแกให้เข็ด!”

จ้าวเซ่อฮุ่ยปล่อยหมัดสวนออกไปทันที แต่กลับโดนเซวียเยี่ยนคว้าหมับไว้กลางอากาศ

ทั้งสองประลองกำลังกัน จ้าวเซ่อฮุ่ยโดนเซวียเยี่ยนบิดข้อมือทีละน้อย เขาเบิกตากว้างด้วยความลนลาน แล้วเหวี่ยงเท้าเตะเข้าที่หว่างขาของเซวียเยี่ยน

เซวียเยี่ยนเอี้ยวตัวหลบ ใบหน้าเย็นชาเริ่มฉายแววดุดัน เขาซัดเข้าที่ท้องของจ้าวเซ่อฮุ่ยเต็มรักหนึ่งหมัด แต่ตัวเองก็โดนสวนเข้าที่ไหล่หนึ่งหมัดเช่นกัน

“อ๊าก!” จ้าวเซ่อฮุ่ยร้องลั่นพลางกุมท้อง จ้องมองเซวียเยี่ยนด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว

เซวียเยี่ยนไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาสืบเท้าเข้าไปหาเพียงไม่กี่ก้าว จ้าวเซ่อฮุ่ยก็เผลอถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว

หมัดเมื่อครู่ของเขาหนักไม่ใช่เล่น แต่เซวียเยี่ยนกลับทำเหมือนไม่สะทกสะท้าน เขาสงสัยเหลือเกินว่าอีกฝ่ายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักเจ็บหรือยังไง

จ้าวเซ่อฮุ่ยเห็นเซวียเยี่ยนเดินหน้านิ่งเข้ามาหาก็กัดฟันกรอด

ไอ้คนบ้าเอ๊ย!

ทว่าพอคิดถึงหญิงในดวงใจ จ้าวเซ่อฮุ่ยก็ฮึดพุ่งเข้าไปอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับโดนซัดเข้าหน้าไปเต็มๆ อีกหมัด

ต่อให้เซวียเยี่ยนยั้งมือไว้บ้างแล้ว จ้าวเซ่อฮุ่ยก็ยังโดนต่อยจนมึนงงไปหมด พอเห็นเซวียเยี่ยนเงื้อหมัดขึ้นมาอีก เขาก็รีบยกมือป้องหน้าพลางร้องลั่น “ไม่สู้แล้ว! ไม่สู้แล้ว! ขืนโดนอีก พรุ่งนี้ฉันออกไปทำงานไม่ไหวแน่!”

เซวียเยี่ยนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จ้องมองจนจ้าวเซ่อฮุ่ยรู้สึกขนลุกซู่ ในตอนที่คิดว่าเรื่องวันนี้คงไม่จบลงง่ายๆ เซวียเยี่ยนกลับลดมือลง แล้วหันหลังเดินไปทางสือโถวเพื่อหยิบอ่างเนื้อกระต่ายขึ้นมา

รอจนเซวียเยี่ยนเดินห่างออกไปสิบกว่าเมตร เขาก็ตะโกนไล่หลังอย่างไม่ยอมแพ้ “เซวียเยี่ยน ฉันบอกไว้เลยนะ ต่อให้ฉันไม่คู่ควรกับเธอ นายก็ไม่คู่ควรกับเธอเหมือนกัน ดูสภาพบ้านนายซะบ้าง นายมีสิทธิ์อะไรไปชอบเธอ!”

เซวียเยี่ยนชะงักไปชั่วครู่ แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วแล้วเดินจากไป

“พี่ใหญ่ พี่กลับมาแล้ว!” เซวียหยางวิ่งเหยาะๆ เข้ามา “ทำไมวันนี้กลับดึกจังครับ”

“ไม่มีอะไร” เซวียเยี่ยนส่งอ่างในมือให้เขา “เอาไปกินสิ”

ปกติบ้านเซวียจะกินข้าวเย็นเวลานี้อยู่แล้ว เพราะทั้งสี่คนต่างออกไปทำงาน ในบ้านไม่มีผู้หญิงสักคน เลยต้องรอให้ทำงานเสร็จกลับมาถึงค่อยเริ่มทำกับข้าว

“นี่อะไรเหรอครับ” เซวียหยางยื่นมือไปรับ เขายังไม่ทันได้มองชัดๆ ก็ได้กลิ่นหอมเผ็ดร้อนโชยแตะจมูก

คนบ้านเซวียไม่ค่อยถนัดเรื่องทำอาหาร มาตรฐานมีแค่ทำพอให้สุก แทบไม่มีรสชาติอะไรเลย

เซวียหยางน้ำลายสอทันที “พี่ใหญ่ นี่เนื้ออะไรครับ”

เซวียเยี่ยนนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาหม่นลง “เนื้อกระต่ายที่ยัยคนสวยใจร้ายนั่นให้มา นายคงไม่อยากกินหรอก”

เซวียหยางอึ้งไป เขาจ้องเนื้อในอ่างจนน้ำลายสอ แต่ก็นึกถึงสิ่งที่ตัวเองพูดไปในวันนี้ขึ้นมาได้ จึงลังเลจนทำตัวไม่ถูก

“ฉันรู้ว่านายไม่อยากกิน งั้นฉันเอาไปเองแล้วกัน” เซวียเยี่ยนยื่นมือไปหยิบกลับมาแล้วเดินเข้าครัวไป

เซวียหยางทำหน้ายู่เป็นซาลาเปาทันที

แสงตะเกียงน้ำมันสลัวๆ ส่องออกมาจากในครัว พ่อเซวียเห็นเซวียเยี่ยนเดินเข้ามาก็เอ่ยเตือน “รีบกินข้าวเข้า ประเดี๋ยวก็ต้องดับตะเกียงแล้ว”

น้ำมันตะเกียงราคาแพง ไม่มีบ้านไหนยอมจุดทิ้งไว้นานๆ หากไม่ใช่เพราะฟ้ามืดจนมองไม่เห็นจริงๆ พ่อเซวียคงไม่ยอมจุดเด็ดขาด

เซวียเยี่ยนวางชามเนื้อกระต่ายลงกลางโต๊ะแล้วบอก “บ้านลู่ให้มา”

ตาของพ่อเซวียเป็นประกายขึ้นมาทันที

เซวียเยี่ยนรู้ใจพ่อดี เขาขยับปากพูดเสียงเรียบ “พวกเขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นหรอก”

อารมณ์ดีๆ ของพ่อเซวียพลันมลายหายไปในพริบตา จึงได้แต่ยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อกระต่ายเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้

พ่อเซวียไม่มีกะจิตกะใจจะซักถามอะไรอีกต่อไปแล้ว ในหัวตอนนี้มีแต่เรื่องแทะเนื้อกระต่าย กัดเข้าไปคำเดียวรสน้ำมันก็ฉ่ำเต็มปาก ทั้งเผ็ดทั้งหอมจนหยุดมือไม่ได้

เซวียเชียนคีบให้เซวียเยี่ยนชิ้นหนึ่งก่อน จากนั้นถึงค่อยคีบเข้าปากตัวเอง เขาชะงักไปนิดหนึ่งแล้วรีบก้มหน้าก้มตากินต่อ พลางเคี้ยวพลางพูด “พี่ใหญ่ ทั้งหอมทั้งเผ็ด อร่อยมากเลยครับ”

ปกติถึงบ้านเซวียจะมีเนื้อมาต้มกิน รสชาติก็จืดชืดไร้รสชาติ แต่เนื้อกระต่ายจานนี้ทำให้เซวียเชียนรู้สึกเหมือนได้เปิดหูเปิดตาไปสู่อีกโลกหนึ่ง

มันอร่อยกว่าซาลาเปาไส้เนื้อที่โรงอาหารใหญ่ข้างนอกนั่นเสียอีก

“อร่อยขนาดนั้นเชียว?” เซวียหยางเหลือบมองแวบหนึ่ง น้ำลายสอเต็มปาก แต่สีหน้ายังคงแสร้งทำเป็นไม่ยี่หระ

เซวียเชียนแอบขำอยู่ในใจ เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างเซวียหยางกับพี่ใหญ่ข้างนอกเมื่อครู่หมดแล้ว จึงแกล้งพูดขึ้นว่า “ยังไงนายก็ไม่อยากกินอยู่แล้ว งั้นส่วนของนายก็ยกให้ฉันเถอะ ฉันยังกินไม่อิ่มเลย นายไม่รู้หรอกว่าเนื้อกระต่ายนี่มันถูกปากฉันขนาดไหน ทั้งเผ็ดทั้งหอม เคี้ยวทีเนื้อแน่นเต็มปาก แม้แต่น้ำแกงยังหอมเตะจมูกเลย”

เซวียหยางกลืนน้ำลาย “…”

เซวียเชียนหันไปมองเซวียเยี่ยน “พี่ใหญ่ ทำไมพี่ไม่กินล่ะ”

“ไม่อยากกินเท่าไหร่” สีหน้าของเซวียเยี่ยนดูหม่นหมองอมทุกข์ เขาหยิบแผ่นแป้งผักป่าขึ้นมาแล้วคีบเนื้อหมูป่าใส่

เซวียเชียนกลอกตาไปมา “ผมชอบกินมากเลยนะ ผมว่าพี่สะใภ้ดีออก อุตส่าห์ส่งเนื้อกระต่ายมาให้พวกเราด้วย”

เซวียเยี่ยนชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางไปคีบเนื้อกระต่ายในชามแทน

เซวียเชียนเห็นว่าวิธีนี้ได้ผล ก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่ออย่างจนใจ

พี่ชายเขานี่ปากแข็งชะมัด พอรู้ว่าเป็นของที่ลู่เจียเจียส่งมาให้ ก็ทำเป็นกินไม่ลงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

จังหวะนั้นเองเซวียหยางก็แอบคีบเนื้อกระต่ายไปชิ้นหนึ่ง แต่ดันโดนเซวียเยี่ยนปรายตาเห็นเข้าพอดี เขาเลยได้แต่เคี้ยวไปน้ำตาคลอไป “ต่อไปนี้ผมจะไม่พูดว่าพี่สาวคนสวยนิสัยไม่ดีอีกแล้ว”

เซวียเยี่ยน: “…”

ทางฝั่งบ้านตระกูลลู่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว คืนนี้พ่อลู่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ กลิ่นเนื้อหอมยั่วน้ำลายจนเขาอดไม่ได้ที่จะจิบเหล้าขาวไปสองสามจอก

พอเริ่มกรึ่ม ท่าทางจึงไม่สุขุมเหมือนปกติ เขาเหนื่อยมาทั้งวัน ตั้งใจว่าจะปีนขึ้นเตียงนอนเสียที ทว่าพริบตาต่อมาร่างกายกลับเสียหลัก โดนถีบตกเตียงลงไปกองกับพื้นดังแอ้ก

“ทำอะไรของเธอเนี่ย” พ่อลู่นั่งแหมะอยู่บนพื้นด้วยความงุนงง

แม่ลู่ชักเท้ากลับแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ “ตาแก่หนังเหนียว ยิ่งคิดฉันก็ยิ่งโมโห ลูกสาวเพิ่งจะดีขึ้นแท้ๆ แกกลับคิดจะรีบยกเธอแต่งงานออกไป ลูกสาวฉัน ฉันยังรักไม่ทันอิ่มใจเลย แกกลับหาคู่ให้เสร็จสรรพแล้ว!”

พ่อลู่ยันตัวลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามเนื้อตัวพลางทำหน้าเจ็บปวดเคืองขุ่น “พวกเราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ อีกอย่างก็แค่ดูเชิงกันไปก่อนว่าเด็กสองคนถูกใจกันไหม จะสำเร็จหรือเปล่ายังไม่รู้เลย!”