บทที่ 72 เซวียเยี่ยน คางคกอยากกินเนื้อหงส์

“เขาถามผม แล้วตอนนั้นผมกลัวมากครับ” ต้าซานขยี้ตา “ผมรู้ว่าคราวก่อนเขาฆ่าหมูป่าได้ แต่ย่าคงฆ่าไม่ได้ ผมกลัวอาเล็กจะเป็นอะไรไป”

จิตใจของเด็กน้อยนั้นเรียบง่ายนัก เขาแค่อยากช่วยเธอเท่านั้น

“หนูทำได้ดีมาก!” ลู่เจียเจียยิ้มจนตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว “วันนี้อาเล็กจะให้รางวัลหนูเพิ่มอีกชิ้นนะ แต่หนูต้องสัญญากับอาเล็กก่อนว่า ห้ามเอาเรื่องวันนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟังอีก เข้าใจไหม?”

ต้าซานไม่เข้าใจว่าทำไมถึงห้ามพูด แต่อาเล็กปลายนิ้วมือนุ่มนิ่มเหลือเกิน ทั้งยังลูบหัวเขาจนรู้สึกเคลิ้มสบาย

เขาพยักหน้าหงึกหงักอย่างเอาจริงเอาจัง เป็นการรับปากว่าจะไม่พูดแน่นอน

สือโถวชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ “อาเล็ก รอผมโตก่อนนะ ผมจะล่าหมูป่ามาให้อาเล็กกินบ้าง”

“ได้สิ” ลู่เจียเจียเอื้อมมือไปขยี้ผมนุ่มฟูของสือโถวเบาๆ บ้าง

เธอแอบคิดในใจว่า กว่าสือโถวจะโต หมูป่าก็คงถูกขึ้นทะเบียนเป็นสัตว์คุ้มครองไปแล้วกระมัง

พอถึงห้าโมงเย็น ลู่เจียเจียก็กลับไปยังจุดจดคะแนนแรงงาน ราวๆ หนึ่งทุ่ม พวกชาวบ้านก็ทยอยเลิกงานกัน

ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านหรือปัญญาชน ต่างก็มองเซวียเยี่ยนด้วยสายตาประหลาดใจแกมอัศจรรย์

แค่ล้มหมูป่าตัวคนเดียวได้ก็นับว่าเก่งกาจมากแล้ว แต่นี่ผ่านไปไม่ทันไร เขากลับล่าได้อีกตัว

นี่เขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย

“10 คะแนน” เซวียเยี่ยนเดินตรงเข้ามาเป็นคนแรก ลู่เจียเจียรีบจดลงไปทันที ก่อนจะอาศัยจังหวะที่คนยังน้อยเงยหน้าขึ้นกระซิบ “คุณรออยู่ก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวค่อยไปบ้านฉันพร้อมกัน วันนี้แม่ทำเนื้อกระต่ายผัดหม่าล่า คุณจะได้แบ่งติดไม้ติดมือกลับบ้านไปด้วย”

ร่างของเธอโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตแวววาวสะท้อนแสงตะเกียงสีส้ม ริมฝีปากบนเชิดขึ้นนิดๆ ใบหน้าเล็กจ้อยเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

เซวียเยี่ยนก้มหน้าลงกะทันหันก่อนจะส่งเสียง “อืม” ในลำคอ

จ้าวเซ่อฮุ่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังมองภาพนั้นด้วยความโกรธจัด อกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความขัดใจ

พอเซวียเยี่ยนหันหลังเดินจากไป ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้นมาจึงเห็นว่าเป็นจ้าวเซ่อฮุ่ย

อีกฝ่ายเป็นถึงชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำแท้ๆ แต่กลับทำหน้าตาน่าสงสารเสียอย่างนั้น ราวกับว่าเธอไปทำอะไรผิดต่อเขามาอย่างนั้นแหละ

ลู่เจียเจียถามตรงๆ “กี่คะแนนแรงงานคะ”

“แปดคะแนนครับ” จ้าวเซ่อฮุ่ยพูดจบก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนได้คะแนนน้อยกว่าเซวียเยี่ยนตั้งสองคะแนน สีหน้าพลันดูแย่ลงทันตา

นี่มันน่าขายหน้าชัดๆ

เขารีบอธิบาย “สหายลู่ครับ จริงๆ แล้วปกติผมได้สิบคะแนนตลอดนะครับ แต่วันนี้ที่บ้านมีธุระนิดหน่อยก็เลยมาช้าน่ะครับ”

ลู่เจียเจียยิ้มเจื่อน “แปดคะแนนก็ไม่น้อยแล้วค่ะ”

สีหน้าของจ้าวเซ่อฮุ่ยดูดีขึ้นทันควัน ทว่าในตอนนั้นเอง เถียนจินฮวาก็เดินเข้ามา เสื้อผ้าที่สวมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนส่งกลิ่นคละคลุ้ง

เถียนจินฮวายกแขนขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก “น้องเล็ก สิบคะแนนจ้ะ”

จ้าวเซ่อฮุ่ย: “…”

ผู้หญิงคนเดียวยังทำคะแนนได้มากกว่าเขาอีกหรือนี่!

ลู่เจียเจียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าเถียนจินฮวาจะทำได้ครบ 10 คะแนนจริงๆ ศักยภาพของคนเรานี่ต้องเค้นออกมาใช้จริงๆ นั่นแหละ

ลู่กั่งกั๋วที่เดินตามมาข้างหลัง พอเห็นลู่เจียเจียก็อึกอักพูดไม่ออก ผิวหน้าคล้ำแดงก่ำ “น้อ…น้องเล็ก เก้าคะแนน”

น่าขายหน้าชะมัด ได้น้อยกว่าเมียตัวเองเสียอีก แม่พูดถูกจริงๆ ปกติยัยเถียนจินฮวานี่เอาแต่ขี้เกียจสันหลังยาวชัดๆ

ลู่เจียเจียรู้อยู่แล้วว่างวดเก็บเกี่ยวฤดูร้อนนั้นหนักหนาสาหัสแค่ไหน เธอส่งยิ้มสดใสให้ลู่กั่งกั๋ว “พี่รอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอแค่ไม่ได้อู้ก็พอแล้ว”

สีหน้าของเถียนจินฮวาดูประหม่าขึ้นมาทันที

หลังจากนั้นการจดคะแนนแรงงานก็เป็นไปอย่างราบรื่น สิ่งที่ทำให้ลู่เจียเจียมีความสุขที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นการได้เห็นสภาพอันน่าสมเพชของโจวเหวินชิง

ใบหน้าของโจวเหวินชิงโดนแดดเผาจนแดงก่ำ สองมือเต็มไปด้วยตุ่มพอง เขาเหนื่อยจนไม่มีแรงจะมาอ้อนวอนขอความเมตตาจากลู่เจียเจียแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น พี่ชายทั้งสามคนของลู่เจียเจียยังยืนคุมอยู่ข้างๆ เขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะขยับเข้าไปใกล้สักก้าว

กว่าจะจดคะแนนของทุกคนเสร็จก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว เถียนจินฮวากับจางซูอวิ๋นกลับไปก่อน พี่ชายทั้งสามจึงเดินตามหลังลู่เจียเจียมา

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูออกมา ลู่เจียเจียก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ในเงามืด เธอคลี่ยิ้มแล้ววิ่งตรงเข้าไปหา

พี่ชายทั้งสามรีบสาวเท้าตาม พอเข้าไปใกล้ถึงได้เห็นว่าเป็นเซวียเยี่ยน

พี่ชายทั้งสาม: “…”

“ไปกันเถอะ” ลู่เจียเจียเดินอยู่ข้างๆ เซวียเยี่ยนพลางเอ่ยขึ้น “แม่ฉันทำกับข้าวอร่อยมากเลยนะคะ คราวก่อนที่ได้กินไก่ก็ฝีมือแม่ฉันนี่แหละ”

“อืม” เซวียเยี่ยนปรายตามองพี่ชายทั้งสามคนที่เดินตามติดมา เขาพูดน้อยเสียจนคร้านจะเอ่ยปาก

ตลอดทางแทบจะมีเพียงลู่เจียเจียที่คอยพูดอยู่คนเดียว

พอถึงบ้านและเปิดประตู กลิ่นหอมฟุ้งก็โชยออกมาจากในลานบ้านทันที

แม่ลู่เห็นเซวียเยี่ยนก็นึกถึงสิ่งที่ตาแก่พูดกับตน จึงหยิบชามใบเล็กจากในครัวมาตักเนื้อกระต่ายใส่ให้สองสามชิ้น

“แม่คะ ยังเหลืออีกตัวไม่ใช่เหรอ กินไม่หมดเดี๋ยวก็เสียของหรอกค่ะ” ลู่เจียเจียคว้าตะเกียบมาคีบเพิ่มให้อีกสองสามชิ้น

แม่ลู่มองดูลูกสาวแสนสวยแวบหนึ่ง สีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย พลางรีบยื่นชามส่งให้เซวียเยี่ยน “เจ้าหนุ่มเซวีย รีบเอาไปกินที่บ้านเถอะ ไปลองชิมฝีมือฉันดู”

นี่คือการไล่แขก เซวียเยี่ยนหลุบสายตาเย็นชาลง เอื้อมมือไปรับชามใบเล็กนั้นมา ส่งเสียง “อืม” ในลำคอคำหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไป

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง พ่อลู่ก็ถือเนื้อหมูหนักสิบกว่าชั่งกลับมา

ช่วงนี้อากาศร้อนจัด เก็บไว้นานไม่ได้แน่ จะทำหมูรมควันก็ไม่มีเวลา เขาจึงสั่งการทันที “เนื้อพวกนี้รีบๆ กินให้หมด อย่ามัวแต่ขี้เหนียวเก็บไว้เลย”

พอเนื้อกระต่ายถูกยกขึ้นโต๊ะ ลู่เจียเจียก็อดใจไม่ไหวรีบกัดกินไปคำหนึ่ง รสชาติเผ็ดร้อนและหอมหวนอบอวลไปทั่วทั้งปาก

แม่ลู่แบ่งเนื้อกระต่ายออกมา เด็กๆ ต่างจ้องมองตาละห้อย แต่หากย่าไม่สั่ง ก็ไม่มีใครกล้าลงมือกินก่อน

ลู่เจียเจียเองก็วางตะเกียบในมือลงเช่นกัน

“แม่ เนื้อกระต่ายนี่เอามาจากไหนเหรอครับ” ลู่เย่กั๋วตาแทบถลนออกมา

ช่วงนี้ความเป็นอยู่ดีเกินไปแล้วจริงๆ

แม่ลู่ทำเสียงฮึดฮัด “ถ้าไม่ใช่เพราะน้องเล็กของพวกแกน่ะสิ… ตอนที่หมูป่าตัวนั้นวิ่งลงจากเขา มันดันไปเหยียบกระต่ายตายสองตัว น้องเล็กเห็นพวกแกเกี่ยวข้าวเหน็ดเหนื่อย เลยแอบซ่อนไว้ในตะกร้าสะพายหลังเอากลับมาให้นี่ไง”

“น้องเล็ก…” ลู่กั่งกั๋วบ่อน้ำตาแตกทันที เขาใช้หลังมือปาดน้ำตาป้อยๆ

ลู่อ้ายกั๋วกับลู่เย่กั๋วขอบตาแดงก่ำ “พวกเรานี่แหละที่ทำผิดต่อน้องเล็ก ไม่มีปัญญาทำให้น้องเล็กอยู่ดีกินดี ยังต้องให้น้องเล็กขึ้นเขาไปเอากระต่ายมาให้พวกเรากินอีก!”

ลู่เจียเจียชินกับสถานการณ์แบบนี้เสียแล้ว เธอเริ่มผสมโรงไปกับแม่ลู่ “พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สี่ ขอแค่พวกพี่ได้กินอิ่มก็พอแล้วค่ะ”

ยังไงเสียเธอก็ไม่ได้เอาเปรียบพี่ชายอยู่แล้ว แค่ช่วยกระชับความสัมพันธ์พี่น้องให้แน่นแฟ้นขึ้นเท่านั้นเอง

ไม่นึกเลยว่าพอลู่เจียเจียบทซึ้งเข้าหน่อย ลู่อ้ายกั๋วกับลู่เย่กั๋วจะถึงกับปล่อยโฮตามออกมาด้วย

ลู่เจียเจีย: “…” เธอไม่พูดอะไรจะดีกว่า

จางซูอวิ๋น: “…”

เถียนจินฮวา: “…”

แม่ลู่พอใจกับปฏิกิริยาของพวกผู้ชายในบ้านมาก จึงพูดต่อ “พวกแกบอกมาซิ การมีน้องสาวแบบนี้ ถือเป็นบุญของพวกแกไหม น้องเล็กมีงานการดีขนาดนี้แท้ๆ แดดร้อนเปรี้ยงก็ยังอุตส่าห์ต้มน้ำถั่วเขียวเย็นเจี๊ยบไปส่งให้พวกแก พอตกบ่ายก็ยังขึ้นเขาไปขุดผักป่า พอเจอกระต่ายตายก็กลัวคนอื่นจะเห็นเข้า รีบยัดซ่อนไว้ก้นตะกร้า ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้พวกแกได้กินเนื้อเพิ่มสักคำ ถ้าพวกแกเป็นไอ้พวกเนรคุณ มีของดีอะไรแล้วไม่นึกถึงน้องสาวก่อนละก็ ขอให้ฟ้าผ่าตายไปซะ!”

“แม่ ผมละอายใจจริงๆ ครับที่ทำให้น้องเล็กต้องลำบาก!” ลู่กั่งกั๋วทุบอกตัวเอง

ลู่อ้ายกั๋วกับลู่เย่กั๋วก็รีบแสดงจุดยืนทันที “แม่ วางใจเถอะ ต่อไปมีของดีอะไร พวกเราจะนึกถึงน้องเล็กก่อนเสมอ”

ตอนนั้นเอง ลู่หยวนก็ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ๆ พลางพูดเสียงแจ้ว “อาเล็กดีที่สุดเลยค่ะ รอหนูโตก่อนนะ หนูจะซื้อเนื้อไก่เนื้อกระต่ายให้อาเล็กกินทุกวันเลย!”

ลู่เจียเจีย: “…”

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่ลู่หยวนชิงพูดก่อน สำหรับหลานสาวที่ว่าง่ายรู้ความขนาดนี้ แม่ลู่รู้สึกพอใจมาก เธอดีใจจนคีบเนื้อให้หลานเพิ่มอีกชิ้น “พูดได้ดีมาก ย่าให้รางวัลหนู”

ลู่หยวนชิงยิ้มจนเห็นฟันซี่เล็กๆ “ขอบคุณค่ะย่า”

เด็กคนอื่นๆ เองก็อยากจะพูดบ้าง แต่ไม่คิดว่าลู่หยวนชิงจะชิงตัดหน้าไปก่อน พอเห็นว่าได้รางวัลด้วย เจ้าตัวเล็กพวกนั้นก็ตาลุกวาวด้วยความอิจฉา

แม่ลู่พอใจกับผลลัพธ์ในเย็นวันนี้มาก เธอโบกมือสั่งว่า “กินข้าวได้!”

เซวียเยี่ยนถือกะละมังเดินกลับบ้าน เขาก้มมองกะละมังในมือ แววตาที่เคยมืดมนแฝงประกายอ่อนโยนอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าเพียงพริบตาเดียวก็จางหาย สีหน้ากลับมาเรียบเฉยจนเดาใจไม่ได้ดังเดิม

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็โผล่พรวดขึ้นมาจากข้างทาง พร้อมเสียงแค่นหัวเราะเย้ยหยัน “เซวียเยี่ยน คางคกอย่างแกยังกล้าฝันอยากกินเนื้อหงส์อีกเหรอ!”