บทที่ 71 ฉันเป็นคนของโลกใบนี้

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา แม่ลู่ประคองลู่เจียเจียนั่งลงบนเตียง เธอมองตู้ไม้ที่สีลอกร่อน ผ้าห่มสีเทา และกระจกเงาบานเล็กกรอบสีแดงด้วยความมึนงง รู้สึกว่าทุกอย่างช่างดูไม่สมจริงเอาเสียเลย

เธอคือเจ้าของร่างนี้จริงๆ หรือ แล้วทำไมเธอถึงไปใช้ชีวิตอยู่ในยุคปัจจุบันนานขนาดนั้นได้ล่ะ

“เรื่องนี้ต้องเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนที่ลูกอายุเจ็ดขวบ” สีหน้าของแม่ลู่ดูขรึมลงอย่างยิ่ง “ลูกเป็นคนที่แม่เลี้ยงมากับมือ อยู่ด้วยกันทุกเมื่อเชื่อวัน หนูขยับตัวทำอะไรมีหรือแม่จะไม่รู้”

“ยังจำคนบ้าท้ายหมู่บ้านฝั่งตะวันตกที่แม่เคยพูดถึงได้ไหม ตอนนั้นแม่อุ้มลูกอยู่แล้วมันบังเอิญเห็นเข้า มันวิ่งโร่มาขวางหน้าแล้วพูดจาเพ้อเจ้อ บอกว่าก่อนลูกอายุสิบแปดปีชะตาชีวิตจะตกระกำลำบาก ร่างนี้เป็นของที่เตรียมไว้ให้คนอื่น” แม่ลู่หยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแปร่งๆ ก่อนจะกลอกตามองบน “ตอนนั้นแม่เลยทุบสั่งสอนไปยกใหญ่ ตีจนมันร้องโอดโอยเลยล่ะ”

“แม่คะ ข้ามเรื่องไม่สำคัญไปก่อนเถอะค่ะ” ลู่เจียเจียเตือน

“ใช่ๆ ก็ตอนที่ลูกเจ็ดขวบแล้วตกน้ำนั่นแหละ พอฟื้นขึ้นมาก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว” แม่ลู่กัดฟันกรอด “ลูกสาวที่ฉันเลี้ยงมากับมือ มีหรือจะดูไม่ออก แถมแม่ยังสังเกตเห็นอีกว่า…”

แม่ลู่ลดเสียงให้เบาลง “คนที่มาสิงร่างลูกน่าจะเป็นผู้หญิงอายุสักยี่สิบ ตอนนั้นลูกเพิ่งเจ็ดขวบ แต่กิริยาท่าทางของคนคนนั้นไม่ใช่เด็กเลย ยิ่งพ่อของลูกยิ่งรู้ตัวเร็วกว่าแม่อีก แม่เลยนึกถึงคนบ้าท้ายหมู่บ้านคนนั้นขึ้นมา พอดึกเข้าหน่อยก็แอบย่องไปหาเขากับพ่อ”

“พอคนบ้าเห็นพวกเราสองคน มันก็พึมพำฟังไม่ได้ศัพท์ บอกว่าพลังของมันตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป ให้พวกเราอดทนรอ ถ้ามันมีแรงมากพอเมื่อไหร่จะส่งลูกกลับมา ให้พวกเราทำตัวกับร่างนี้ตามปกติ ห้ามกระโตกกระตากให้คนคนนั้นไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นถ้าลูกเป็นอะไรไปขึ้นมา ลูกจะไม่มีวันได้กลับมาอีกเลย”

ลู่เจียเจียกะพริบตาปริบๆ ในฐานะผู้ยึดมั่นในลัทธิวัตถุนิยม เธอแทบไม่รู้เลยว่าจะทำหน้าอย่างไรดี “แล้ว…แล้วยังไงต่อคะ”

“พอลูกอายุสิบสาม ลูกก็ถูกส่งกลับมาครั้งหนึ่ง ตอนนั้นลูกยังเด็ก ไม่รู้วิธีซ่อนตัวเลย ดันเต้นเก่งจนได้เข้าคณะศิลปิน” แม่ลู่ตบต้นขาตัวเองดังฉาดอย่างภูมิใจ “ตอนนั้นแม่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าลูกกลับมา นังคนที่มาแย่งร่างลูกน่ะทั้งขี้เกียจทั้งตะกละ จะไปเต้นเก่งได้ยังไง แม่เลยวิ่งไปหาคนบ้าท้ายหมู่บ้านอีก”

“มันพูดอะไรก็ไม่รู้ แม่ฟังไม่รู้เรื่อง จับความได้แค่ว่าโลกใบนี้กลายเป็นหุ่นเชิดของกฎระเบียบอะไรสักอย่าง ช่างเถอะ แม่ไม่เข้าใจหรอก”

“แม่รู้แค่ว่าลูกสาวของแม่กลับมาแล้วก็พอ”

ลู่เจียเจียร้อนใจจนอยู่ไม่สุข เธอขยับลุกขึ้นจากเตียง ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้าง ริมฝีปากเบะออกด้วยความอัดอั้น “แม่คะ ช่วยพูดเข้าประเด็นหน่อยได้ไหม เรื่องชมตัวเองตัดทิ้งไปก่อน เล่าแต่เรื่องสำคัญก็พอค่ะ!”

เธอกำลังรีบจริงๆ นะเนี่ย!

แม่ลู่ถูจมูก นิสัยแบบนี้ได้เธอมาแท้ๆ “ก็นี่ไง เมื่อปีก่อนลูกจากไป แล้วคนคนนั้นก็กลับมาอีก พ่อกับแม่เลยวิ่งไปถามคนโง่ท้ายหมู่บ้านอีกรอบ มันบอกว่าพอผ่านอายุ 18 ไปก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว พอถามอีกทีมันก็โง่ๆ งงๆ ไม่รู้อะไรอีกเลย”

ลู่เจียเจียเอียงคอ “หมดแล้วเหรอจ๊ะ”

“หมดแล้ว” แม่ลู่ยื่นมือไปแตะไหล่ลู่เจียเจีย ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ “แค่นี้แหละ คนโง่ท้ายหมู่บ้านยังบอกอีกว่าหลังจากทนทุกข์มาขนาดนี้ พอพ้นอายุ 18 ไป ลูกจะมีแต่ความสุขสบาย!”

“จริงเหรอจ๊ะ” ลู่เจียเจียคอตก เธอรู้สึกว่ายังมีเรื่องอีกมากมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

อย่างเรื่องที่เธอจำอะไรไม่ได้เลย หรืออย่างทำไมเธอถึงโดนแย่งร่าง โลกนี้มันเป็นแบบไหนกันแน่

ลู่เจียเจียก้มหน้า นึกว่าตัวเองคงต้องใช้เวลาสักพักใหญ่ในการทำความเข้าใจเรื่องพวกนี้

ไม่นานนัก เธอก็เล่าเรื่องบนภูเขาวันนี้ให้แม่ลู่ฟัง

ลู่เจียเจียขดนิ้วเรียวสวย บีบปลายนิ้วขาวนวล “หนูว่าเลือดของหนูมันดึงดูดสัตว์ป่าได้ เซวียเยี่ยนฉลาดขนาดนั้น เขาต้องสงสัยเรื่องเหตุการณ์วันนี้แน่ๆ แต่หนูไม่รู้ว่าเขารู้มากแค่ไหน”

“เลือดมีปัญหาเหรอ” แม่ลู่นิ่งไปสองสามวินาทีก่อนจะโพล่งขึ้นมา “แม่เข้าใจแล้ว คนโง่ท้ายหมู่บ้านบอกว่าหลังจากลูกอายุ 18 ไปจะสบาย อาจจะเป็นเพราะสวรรค์ส่งเนื้อมาให้ลูกกินก็ได้นะ!”

“แบบนี้เรียกว่าสบายที่ไหนกันจ๊ะ ขืนมีมาบ่อยๆ หนูคงโดนจับไปเป็นตัวประหลาดแน่” ใบหน้าเล็กของลู่เจียเจียยู่ยี่ด้วยความกลัดกลุ้ม เธอพึมพำเบาๆ “ไหนว่ายุคนี้ไม่มีเรื่องงมงายไง ทำไมถึงกลายเป็นการแย่งร่างไปได้ล่ะ แล้วใครกันที่มาแย่งร่างหนูไป นี่ถือเป็นชาติก่อนหรือชาติตอนนี้ของหนูกันแน่”

ในหัวของเธอคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา เธอเบิกตากว้างคาดเดา “หรือว่าโลกนี้จะแบ่งเป็นโลกมนุษย์ โลกปีศาจ โลกเซียน?”

เด็กสาวเต็มไปด้วยความสงสัย สีหน้าท่าทางตอนอยากรู้อยากเห็นช่างเหมือนกับแม่ลู่ไม่มีผิดเพี้ยน

“เอาแต่พูดจาที่แม่ฟังไม่รู้เรื่อง แม่เกิดมาจนป่านนี้ยังไม่เคยเห็นเซียนหรือปีศาจที่ไหนเลย อีกอย่างบ้านเมืองเขาไม่ให้งมงาย ห้ามพูดจาไร้สาระข้างนอกเด็ดขาดนะ ไม่งั้นได้โดนจับตัวไปแน่”

“ค่ะ” ลู่เจียเจียถามต่อ “แล้วเรื่องเซวียเยี่ยนจะทำยังไงคะ?”

แววตาแม่ลู่ไหววูบ “วางใจเถอะ ใครจะไปนึกว่าเลือดของลูกมันพิเศษขนาดนี้”

“อ้อ” ไม่รู้ว่าเพราะกำแพงในใจทลายลงหรือเปล่า ลู่เจียเจียรู้สึกสนิทใจกับแม่ลู่ขึ้นมาทันที

ก็ลูกแท้ๆ กับคนอื่นมันไม่เหมือนกันนี่นา

“จริงด้วย” ลู่เจียเจียวิ่งลงจากเตียงออกไปที่ลานบ้าน เธอหยิบหญ้าออกจากตะกร้าสะพายหลังอย่างคล่องแคล่ว วินาทีถัดมาก็เทกระต่ายตัวอ้วนพีสองตัวออกมา เธอเงยหน้ากลืนน้ำลาย “แม่คะ เย็นนี้ทำกับข้าวเพิ่มได้ไหม?”

แม่ลู่ทำกับข้าวเก่งมาก ครั้งก่อนที่ต้มไก่ป่าให้เธอกินรสชาติอร่อยสุดๆ ยิ่งใส่พริกแห้งที่เก็บไว้ด้วยแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าหอมขนาดไหน

ลู่ฮวากับลู่ห่าวที่อยู่ข้างๆ มองกระต่ายสองตัวในลานบ้าน ตัวหนึ่งน่าจะหนักสักสี่ห้าชั่งได้มั้ง?

ได้ยินว่าจะได้เพิ่มเมนูอาหาร สองสาวน้อยก็กลืนน้ำลายเอื๊อก สายตาจ้องเขม็งไปที่แม่ลู่

“กิน กิน กิน” แม่ลู่ทนสายตาเว้าวอนของลูกสาวตัวเองไม่ไหว เดินเข้าไปชั่งน้ำหนักกระต่ายในมือดู มันหนักจริงๆ วันนี้ต้มสักตัว ส่วนตัวที่เหลือเอาไปเก็บไว้ในห้องใต้ดินก่อน

“งั้นทำแบบเผ็ดซ่าได้ไหมคะ” ลู่เจียเจียไม่เคยกินเนื้อกระต่ายมาก่อน แต่เธอรู้ว่าเนื้อกระต่ายผัดเผ็ดน่าจะรสชาติดีไม่น้อย

“ได้สิ งั้นทำเนื้อกระต่ายผัดเผ็ด”

ลู่เจียเจียรีบเอ่ยปากเอาใจ “แม่ดีที่สุดเลยค่ะ”

แม่ลู่ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว!”

ต้าซานเดินกลับมาพร้อมกับพ่อลู่ เจ้าตัวเล็กขวัญหนีดีฝ่อไปหมด ทั้งเนื้อทั้งตัวดูไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร

ก็นะ เจ้าหมูป่าตัวนั้นทั้งเขี้ยวโง้งงอกยาว แถมยังตัวสูงใหญ่ขนาดนั้น ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะกลัว

ลู่เจียเจียกวักมือเรียกให้ต้าซานเข้ามาหา ใช้ผ้าเย็นเช็ดหน้าให้เขาแล้วพูดว่า “ต้าซานไม่ใช่ลูกผู้ชายเหรอ แค่หมูป่าตัวเดียวก็กลัวจนเป็นแบบนี้ ต่อไปจะเป็นลูกผู้ชายได้ยังไงกัน”

ต้าซานยืดตัวตรงทันที น้ำเสียงเจือความประหม่าเล็กน้อย “ผมไม่ได้กลัวครับ”

“อาเล็กรู้ว่าต้าซานไม่กลัว วันนี้ต้องขอบใจที่ไปตามย่ามา อาเล็กจะให้รางวัลเป็นกระต่ายผัดเผ็ดนะ” ลู่เจียเจียลูบหัวเจ้าตัวเล็ก

“จริงเหรอครับ!” คนในยุคนี้ ใครได้ยินเรื่องเนื้อสัตว์ก็ต้องดีใจกันทั้งนั้น

ลู่เจียเจียพยักหน้า

“อาเล็กใจดีที่สุดเลยครับ” ต้าซานกลับมาร่าเริงขึ้นทันที

ลู่เจียเจียมองดูรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่จึงถามเสียงเบา “อาเล็กบอกให้ต้าซานไปบอกแค่ย่าไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงไปบอกเซวียเยี่ยนล่ะ”