บทที่ 70 หลบหลังเซวียเยี่ยน

เซวียเยี่ยนอ้าปากเตรียมจะพูด แต่แล้วเสียงหมูป่าล้มตึงกับพื้นและเสียงร้องเรียกของแม่ลู่ก็ดังแว่วมาจากไม่ไกล

พ่อลู่กับแม่ลู่พาลูกชายทั้งสามคนรีบรุดมาถึง พวกเขาจับสังเกตความผิดปกติได้จากคำพูดติดๆ ขัดๆ ของต้าซาน จึงไม่กล้าเอะอะเรียกคนอื่นมาด้วย

เมื่อวิ่งมาถึงที่แล้วเห็นหมูป่าล้มนอนอยู่กับพื้น พร้อมกับลู่เจียเจียที่ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แม่ลู่ก็โล่งอกจนขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ ดีที่พ่อลู่ประคองไว้ได้ทันจึงไม่ทรุดลงไปกองกับพื้น

ลู่เจียเจียตั้งใจจะวิ่งเข้าไปหา แต่แล้วก็ชะงักเท้าไว้

จนถึงตอนนี้เองที่เธอตระหนักได้ว่า ในยุคสมัยนี้ เธอไม่มีใครที่ไว้ใจได้อย่างแท้จริงเลยสักคน

ลู่เจียเจียขยับตัวไปหลบหลังเซวียเยี่ยนแล้วเอ่ยว่า “หนูไม่เป็นไรค่ะ”

พ่อลู่มองดูคนทั้งสองที่ยืนชิดกันมาก สีหน้าของเขาขรึมลงทันที ทว่าก็สะกดอารมณ์เอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว เขาเรียก “เจียเจีย มานี่”

“ค่ะ” ลู่เจียเจียเดินออกมาจากหลังเซวียเยี่ยน แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็หันกลับไปมองเขาอีกรอบ

สำหรับเธอในตอนนี้ คนบ้านลู่ล้วนคาดเดาไม่ได้ เซวียเยี่ยนดูจะให้ความรู้สึกปลอดภัยมากกว่าเสียอีก

พ่อลู่แม่ลู่รักลูกสาวคนนี้มากขนาดนั้น หากรู้ว่าเธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ไม่แน่ว่าอาจจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ ก็ได้

ภาพตอนที่แม่ลู่ตบตีหลัวชิงชิงผุดขึ้นมาในหัวทันควัน หัวใจของลู่เจียเจียเต้นรัวกระหน่ำ เธอคงไม่โดนซ้อมปางตายแบบนั้นหรอกนะ

ยิ่งคิดก็ยิ่งขวัญผวา พอยังเหลือระยะห่างจากคนบ้านลู่อีกสามสี่เมตร ลู่เจียเจียก็หยุดก้าว ไม่ยอมเดินหน้าต่ออีกแม้แต่ก้าวเดียว

แม่ลู่เห็นลูกสาวดูหวาดกลัวตนเอง ก็นึกว่าคงตกใจหมูป่า จึงสาวเท้าหมายจะวิ่งเข้าไปกอด

ทว่าท่าทางของแม่ลู่กระโชกโฮกฮากเกินไป ในสายตาของลู่เจียเจียจึงดูเหมือนกำลังพุ่งเข้าใส่

เธอจำได้ติดตาว่าก่อนที่แม่ลู่จะตบหลัวชิงชิงก็พุ่งเข้ามาแบบนี้เป๊ะ

ลู่เจียเจียจึงหมุนตัววิ่งกลับไปหาเซวียเยี่ยน แล้วผลุบหายไปหลบอยู่ด้านหลังเขาทันที

แม่ลู่โผเข้ากอดได้เพียงความว่างเปล่า

พ่อลู่ แม่ลู่: “…”

สามพี่น้อง: “…”

ส่วนเซวียเยี่ยนเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อบดบังร่างลู่เจียเจียไว้มิดชิด เขามองทุกคนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

ลู่เย่กั๋วโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ชี้หน้าเซวียเยี่ยน “ไอ้สารเลว แกทำอะไรน้องเล็กของฉัน!”

เขารู้อยู่แล้วว่าไอ้เวรนี่คิดไม่ซื่อกับน้องสาว ไม่นึกเลยว่าเผลอแป๊บเดียวมันจะล่อลวงน้องสาวเขาไปเสียแล้ว

พ่อลู่ปรายตามองลู่เย่กั๋วที่กำลังเลือดขึ้นหน้า “พวกแกสามคนไปช่วยกันแบกหมูป่าลงไป”

ลู่เย่กั๋วไม่ยอม เขาชี้ไปที่เซวียเยี่ยน “พ่อครับ ไอ้เซวียเยี่ยนนี่ต้องเป่าหูน้องเล็กแน่ๆ พ่อดูสิ…”

“เปล่านะคะ!” ลู่เจียเจียโผล่หัวออกมาเถียงลู่เย่กั๋ว “เซวียเยี่ยนเขาดีมาก วันนี้เขาก็ช่วยหนูไว้อีกแล้ว!”

ลู่เย่กั๋ว: “…”

พ่อลู่เอ่ยเสียงขรึม “เรื่องนี้ไม่ใช่กงการอะไรของพวกแกสามคน ไปแบกหมูป่าไป”

สามพี่น้องหันไปมองหมูป่าตัวเขื่องที่นอนตายอยู่บนพื้น

หมู่บ้านซีสุ่ยของพวกเขาไปเหยียบขี้หมานำโชคอะไรมา ถึงได้ล่าหมูป่าได้อีกตัวแล้วเนี่ย

คิดพลางตวัดสายตาไม่เป็นมิตรใส่เซวียเยี่ยนอีกหน ก็ไอ้หมอนี่อีกแล้ว ช่างเหยียบหน้าพวกผู้ชายล่ำบึ้กอย่างพวกเขาจนจมดินจริงๆ

แม่ลู่เรียกหาลู่เจียเจียด้วยความปวดใจ เห็นท่าทางระแวดระวังของลูกสาวแล้วก็นึกอยากจะกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ “ลูก มานี่สิ”

ลู่เจียเจียเห็นว่าแม่ลู่ยังคงดูเหมือนเดิมทุกอย่าง และไม่รู้ว่าต้าซานไปพูดอะไรไว้บ้าง เธอลังเลอยู่อึดใจหนึ่งถึงค่อยยอมเดินออกมาจากหลังเซวียเยี่ยน

“ยัยเด็กคนนี้นี่ แม่แท้ๆ เป็นผีรึไงถึงต้องหลบขนาดนั้น” แม่ลู่ลูบคลำสำรวจตัวลู่เจียเจีย แล้วสังเกตเห็นรอยเลือดจางๆ ตรงเอว

แม่ลู่อาบน้ำร้อนมาก่อนจนเจนโลก เมื่อปะติดปะต่อกับสิ่งที่ต้าซานเล่า เธอก็ไม่เอ่ยปากถามอะไรเลย

ชาวบ้านกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บเกี่ยวในแปลงนา หมูป่าตัวนี้จำเป็นต้องมีคนมาช่วยชำแหละ ซึ่งก็ต้องคิดเป็นคะแนนแรงงานให้ด้วย

พ่อลู่สั่งให้ลูกชายทั้งสามแบกหมูป่าไปยังลานกว้าง

เขามองเซวียเยี่ยนด้วยสายตาล้ำลึก แต่ไม่ได้พูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

ระหว่างทาง พ่อลู่ถามขึ้นว่า “วันนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

เซวียเยี่ยนตอบเสียงเย็นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ต้าซานมาบอกผมว่าลู่เจียเจียโดนหมูป่าล้อมอยู่บนเขา ผมเลยรีบวิ่งไปช่วยแล้วฆ่าหมูป่าตัวนั้นครับ”

สีหน้าตึงเครียดของพ่อลู่ผ่อนคลายลง เขาพอใจกับคำตอบของเซวียเยี่ยนมาก จึงเคาะกล้องยาสูบสองที “ในเมื่อหมูป่าตัวนี้แกเป็นคนล่า ก็แบ่งตามส่วนเมื่อวานแล้วกัน”

เซวียเยี่ยนปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกครับ แดดร้อนขนาดนี้ กินไม่ทันหรอก สองบ้านแบ่งกันคนละครึ่งเถอะครับ”

พ่อลู่มีแผนในใจอยู่แล้วจึงพยักหน้า “เอาอย่างนั้นก็ได้”

คราวนี้เซวียเยี่ยนไม่คิดจะอยู่ชำแหละหมูป่า พ่อลู่จึงเดินไปตะโกนเรียกคนจากในแปลงนามาสามคนเพื่อจัดการหมูป่า ให้คะแนนแรงงานคนละหกคะแนนตั้งแต่บ่ายยันค่ำ

ชาวบ้านที่กำลังเกี่ยวข้าวสาลีอยู่ตรงลานกว้างต่างพากันอึ้งงัน

“อะไรนะ ล่าหมูป่าได้อีกตัวแล้วเหรอ ไม่ใช่ว่าเพิ่งได้ไปเมื่อวานหรอกเรอะ”

ผ่านไปครู่หนึ่ง

“หา หมูป่าตัวนี้เซวียเยี่ยนก็เป็นคนล่าได้อีกแล้วเหรอเนี่ย!”

ไม่นานนัก พ่อลู่ก็หาคนมาชำแหละหมูได้ครบสามคน

ส่วนแม่ลู่ก็สะพายตะกร้าของลู่เจียเจียเดินกลับบ้าน พลางบ่นด้วยความห่วงใยไม่หยุดปาก “แกดูสิ ทำไมถึงไปเจอหมูป่าตรงตีนเขาได้ล่ะเนี่ย แม่ว่าช่วงนี้บนเขาชักจะไม่ปลอดภัยแล้ว ต่อไปนี้แกอย่าขึ้นเขาอีกเลย อยู่บ้านเฉยๆ คอยจดคะแนนแรงงานก็พอ”

ลู่เจียเจียเดินตามข้างๆ โดยไม่ปริปากพูดสักคำ

พอถึงหน้าบ้าน แม่ลู่เดินนำเข้าไป พลันหันหลังกลับมาเห็นลู่เจียเจียยังยืนนิ่งอยู่ข้างนอก

เด็กสาวขอบตาแดงก่ำ เม้มปากแน่นอย่างน่าสงสาร นิ้วมือขยำชายเสื้อด้านหน้าไว้แน่น ดูราวกับสัตว์ตัวน้อยขนปุยที่ถูกทอดทิ้ง

ภาพนี้ช่างเหมือนกับเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยนไม่ใช่หรือไง

แม่ลู่เม้มปาก ความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นมาในหัวทันที

ลูกสาวของเธอคนนี้เป็นคนคิดมากและอ่อนไหว ชะรอยจะวนกลับเข้าไปในวังวนเดิมๆ อีกแล้ว

ยังคิดว่าตัวเองไม่ใช่ลูกสาวของแม่อยู่สินะ! แม่ลู่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

พวกเขาดูออกกันหมดแล้วจริงๆ ด้วย!

เธอควรจะเดาได้ตั้งนานแล้ว พ่อลู่เป็นคนละเอียดรอบคอบ เป็นตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่ผ่านโลกมาครึ่งค่อนชีวิต ส่วนเธอเพิ่งมีชีวิตมาแค่สิบเจ็ดปี จะไปตบตาพ่อลู่แม่ลู่ได้อย่างไร

ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้น เบิกตากลมโตจ้องแม่ลู่แวบหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองซ้ายมองขวาหาทางหนีทีไล่

“เอาล่ะ เข้ามาเถอะ แกนั่นแหละลูกสาวแม่ ลูกสาวแท้ๆ ของแม่” แม่ลู่เอ่ยประโยคเดิมที่เคยพูดไว้เมื่อสี่ปีก่อนซ้ำอีกหน

“มานี่ แม่จะพูดให้ฟังชัดๆ” แม่ลู่วางตะกร้าลงแล้วเริ่มด่าทันควัน “ถุย ไอ้พวกเวรใจดำนั่น ใครใช้ให้มันมาริอ่านสิงร่างคนอื่นตามใจชอบ แถมยังสิงตั้งสองรอบ!”

ลู่เจียเจียระแวงขึ้นมาทันที “อย่ามาปรักปรำกันนะ เธอเพิ่งเข้ามาสิงร่างนี้เป็นครั้งแรกต่างหาก”

แม่ลู่เอื้อมมือไปลูบหัวลู่เจียเจีย “แกดูสิ ลูกสาวฉันมองดูก็ฉลาดดีนี่นา ทำไมพอกลับมาทีไรถึงจำอะไรไม่ได้เลยสักรอบ”

ลู่เจียเจีย: “…”

งงเป็นไก่ตาแตกอีกแล้ว แม่ลู่จึงเข้าเรื่องทันที “ยัยเด็กทื่อเอ๊ย ไม่ต้องไปคิดมากหรอก ร่างนี้มันเป็นของแก แกนั่นแหละคือลูกสาวฉัน นังเมื่อปีก่อนนั่นไม่ใช่สักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวมันจะทำร้ายร่างแก ฉันคงฟาดมันตายคามือไปนานแล้ว!”

ลู่เจียเจียรู้สึกเหมือนมีเสียงหึ่งๆ ในหัว “แม่… พูดเรื่องอะไรกันคะ”

“ไม่ต้องกลัว เข้าบ้านไปคุยกัน” แม่ลู่จูงมือลู่เจียเจียอย่างอ่อนโยนแล้วพาเดินเข้าบ้าน

ลู่เจียเจียเดินตามเข้าไปอย่างเหม่อลอย

แม่ลู่พูดไปพลางเดินไปพลาง “ฉันก็นึกว่าแกจำได้เสียอีก ตอนที่บอกแกครั้งแรกน่ะ ก็ตอนที่แกกลับมาหนแรกเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนั้นแกเพิ่งจะอายุสิบสาม เล็กกว่าตอนนี้เสียอีก แถมยังตกใจจนร้องไห้โฮ พอกลับมาคราวนี้ ทั้งฉันทั้งพ่อแกก็เลยไม่มีใครกล้าทัก ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่ะสิ”

ลู่เจียเจียได้สติกลับมา เอ่ยถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ร่างกายนี้… เป็นของหนูเหรอคะ”