บทที่ 69 เพราะมีคุณนั่นแหละ

ท่ามกลางแสงแดดแผดเผาในฤดูร้อน หมูป่าตัวหนึ่งที่ดูใหญ่โตกว่าตัวก่อนหน้านี้ค่อยๆ เดินลงมาจากภูเขา ขนสีน้ำตาลของมันดูเป็นมันวาว และดูมีเนื้อหนังอุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่าตัวที่แล้วเสียอีก

ดวงตาของลู่เจียเจียเบิกกว้างขึ้น เธอคอแห้งผากจนต้องลอบกลืนน้ำลาย มือที่ถือหินอยู่พลันอ่อนแรงจนร่วงหล่นลงพื้น

นี่คงไม่ใช่สามีของหมูป่าตัวที่แล้วหรอกนะ? เธอค่อยๆ ยืนขึ้น ในใจลังเลว่าจะวิ่งหนีหรือยืนนิ่งอยู่กับที่ดี

อย่างไรเสีย เธอก็คงวิ่งหนีหมูป่าไม่พ้นอยู่แล้ว

หมูป่าในสายตาเธอกำลังก้าวเดินอย่างเนิบนาบ ลู่เจียเจียฝืนทำหน้าเหมือนกำลังยิ้มพลางเฝ้ามองมันเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าไม่นานลู่เจียเจียก็พบว่า หมูป่าตัวนี้ไม่เหมือนกับกระต่ายพวกนั้น มันไม่ได้ยืนนิ่งงงอยู่ในระยะสี่ถึงห้าเมตร แต่มันกลับแสดงท่าทีดุร้ายและส่งเสียงขู่คำรามในลำคอ

สมองของลู่เจียเจียหมุนติ้ว เธอเหลือบมองหยดเลือดเล็กน้อยบนปลายนิ้วของตัวเอง

เป็นไปได้มากว่าครั้งนี้เลือดมีน้อยเกินไป จึงไม่สามารถดึงดูดหรือทำให้มันเชื่องได้

ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดอันแรงกล้า ลู่เจียเจียจึงกัดปลายนิ้วตัวเองอีกครั้ง วินาทีต่อมาใบหน้าของเธอก็ยู่ยี่ด้วยความเจ็บปวดจนเหมือนซาลาเปา

เพื่อไม่ให้เสียเปล่า เธอรีบเอาเลือดไปป้ายที่เสื้อบริเวณเอวด้านหลัง แล้วชูนิ้วสั่นๆ ไปทางหมูป่า

ได้ผลจริงๆ ฝีเท้าของหมูป่าชะงักลงและยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ลู่เจียเจียลองขยับเข้าไปใกล้ เธอหวนนึกถึงเรื่องของลู่เฉ่าคราวก่อน เมื่อเห็นว่ารอบข้างไม่มีใคร จึงตัดสินใจชิงลงมือก่อน

เธอเล็งไปที่เส้นเลือดใหญ่แล้วใช้เสียมกระแทกเข้าที่คอของหมูป่า

เดิมทีหนังหมูป่าก็หนาอยู่แล้ว ตอนที่เซวียเยี่ยนลงมือนั้น เขามีทั้งมีดปลายแหลมคมกริบและเรี่ยวแรงมหาศาลจึงแทงเข้าได้ง่าย ทว่าอุปกรณ์ที่ลู่เจียเจียถืออยู่เป็นเพียงเสียมเล็กสำหรับขุดหญ้า แรงของเธอก็น้อยนิด อย่าว่าแต่แทงเข้าเนื้อเลย แค่จะทำให้ผิวหนังถลอกยังยาก ยิ่งแทงในมุมเฉียง แรงส่งก็ยิ่งหายไปเกือบหมด

ผลลัพธ์คือปลายเสียมครูดโดนแค่ชั้นหนังของหมูป่าจนเป็นรอยถลอกเพียงเล็กน้อย

ขณะเดียวกัน การเคลื่อนไหวของเธอก็ทำให้หมูป่าตื่นตระหนก มันส่งเสียงครางฮึดฮัดออกมาเบาๆ สองที

ลู่เจียเจียตกใจจนใจหายวาบ

เธอเข้าใจในทันทีว่าหากไม่สามารถจัดการมันให้ตายได้ในคราวเดียว เธอห้ามลงมือเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าหมูป่าตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด คนแรกที่จะต้องตายก็คือตัวเธอเอง

ลู่เจียเจียมองพลั่วเล็กในมือ: “…”

ทำอย่างไรดี ลู่เจียเจียเริ่มลนลาน นี่หมายความว่าวันนี้เธอจำเป็นต้องเรียกคนมาช่วยจริงๆ

แต่ถ้าคนบ้านลู่เห็นภาพตรงหน้าเข้า พวกเขาจะคิดอย่างไร

พวกเขาจะมองว่าเธอเป็นตัวประหลาดหรือเปล่า พ่อลู่กับแม่ลู่จะสงสัยในตัวตนของเธอไหม

ยิ่งรวมกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ตัวเธอกับเจ้าของร่างเดิมแตกต่างกันมากเกินไป ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะสงสัยมาตั้งนานแล้ว เพียงแค่กำลังรอจังหวะอยู่เท่านั้น

เมื่อข้อสันนิษฐานที่เธอไม่เคยอยากจะคิดถึงถูกนำมาวางอยู่ตรงหน้า หัวใจของลู่เจียเจียก็เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ในตอนนั้นเอง เสียงร้องตกใจก็ดังมาจากไม่ไกลนัก

“อ๊าก!” ต้าซานนั่งแหมะลงกับพื้น สีหน้าหวาดกลัวขณะมองไปยังลู่เจียเจียและหมูป่าที่อยู่ไม่ไกล

เพราะอากาศร้อน ใบหน้าขาวผ่องของลู่เจียเจียจึงขึ้นสีระเรื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มแน่น ส่วนหมูป่าที่อยู่ข้างๆ ตัวนั้นสูงใหญ่และดูดุร้ายน่ากลัว ภาพตรงหน้านี้ดูยังไงก็น่าหวาดเสียวเหลือเกิน

“อาเล็ก รีบหนีเร็วเข้า!” ต้าซานพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นด้วยขาที่สั่นเทา พลางตะโกนบอกลู่เจียเจีย

หนีเหรอ จะหนียังไง ยังไม่ทันวิ่งได้ถึงสิบเมตรเธอก็คงโดนหมูป่าขวิดไส้ทะลักไปแล้ว ลู่เจียเจียกัดฟันกรอด สถานการณ์มาถึงขั้นนี้ก็ได้แต่พึ่งดวงแล้ว เธอหันไปพูดกับต้าซาน “ไปหาย่าของแก แอบบอกแค่ย่าคนเดียวนะ บอกว่าอาเจอเรื่องเหมือนกับลู่เฉ่าไม่มีผิด หมูป่านี่มันยืนนิ่งไม่ขยับ แกไปบอกให้ย่ารีบหาคนถือมีดมาฆ่ามันซะ”

ต้าซานไม่กล้าขยับ “อาเล็ก…”

ลู่เจียเจียตะโกน “รีบไปสิ จำไว้นะว่าบอกแค่ย่าคนเดียว ห้ามบอกคนอื่นเด็ดขาด!”

ต้าซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลนลานวิ่งจากไป

ลู่เจียเจียมองตามหลังต้าซานจนลับสายตา เธอลงมือจัดการกระต่ายตัวที่เหลือด้วยความรู้สึกซับซ้อน ก่อนจะเก็บกระต่ายทั้งสองตัวที่ตายแล้วใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือเปล่า ทันทีที่เธอเก็บของเสร็จ ก็มีหยดน้ำร่วงลงมาบนหลังมือ

ลู่เจียเจียปาดน้ำตาพลางคิดในใจว่า ตอนนั้นเธอน่าจะตายไปกับอุบัติเหตุรถชนเสียก็ดี จะได้ไม่ต้องมาคอยนั่งกังวลใจเพราะแย่งความรักของคนอื่นมาครองแบบนี้ทุกวัน

ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า ลู่เจียเจียนั่งลงกับพื้น ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากราวกับไข่มุกสายสร้อยขาด

เธอไม่ได้อยากร้องไห้เลยสักนิด แต่กลับควบคุมตัวเองไม่ได้เลย แค่กะพริบตา น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาเอง

ตอนที่เซวียเยี่ยนถือเคียววิ่งมาถึง ลู่เจียเจียกำลังก้มหน้ากอดเข่าตัวเอง หางตาแดงก่ำ ดูเหมือนลูกแมวน้อยแสนสวยที่ขนเปียกปอน น่าสงสารราวกับไม่มีใครต้องการ

หัวใจของเซวียเยี่ยนกระตุกวูบ บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก เขารีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที

เสียงฝีเท้าดังขึ้นใกล้หู ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง ไม่คิดว่าจะได้เห็นเซวียเยี่ยน

เธอเบิกตากว้าง แล้วผุดลุกขึ้นจากพื้นทันที

ลู่เจียเจียรีบเช็ดน้ำตา ในใจนึกกังวล หากเซวียเยี่ยนล่วงรู้ความลับของเธอเข้าจะทำอย่างไร

“อย่าขยับ!” เซวียเยี่ยนขมวดคิ้วแน่น เขากลัวว่าเธอจะทำให้หมูป่าข้างๆ ตื่น

ลู่เจียเจียไม่กล้าขยับเขยื้อนทันที ได้แต่เงยหน้ามองเซวียเยี่ยนที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

พอเขาเดินมาถึงข้างกาย เธอก็ยื่นมือไปคว้าชายเสื้อเขาไว้อย่างลืมตัว

เซวียเยี่ยนเคยช่วยเธอไว้หลายครั้ง จนทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว ลู่เจียเจียก็รู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม

เซวียเยี่ยนยื่นมือมาดึงลู่เจียเจียไปไว้ข้างหลังตัวเอง แล้วหันไปมองหมูป่า

ลู่เจียเจียรีบชิงพูดแก้ต่างก่อน “ฉันมาขุดผักป่าค่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าหมูป่าตัวนี้เป็นอะไร ทำไมถึงมายืนนิ่งอยู่อย่างนี้”

เซวียเยี่ยนเหลือบมองลู่เจียเจียที่ดูตื่นตระหนก เขาส่งเสียงอืมตอบรับในลำคออย่างนิ่งเฉย

ขณะที่พูด ลู่เจียเจียก็คอยสังเกตสีหน้าของเซวียเยี่ยนไปด้วย เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีท่าทีสงสัยอะไร จึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ลู่เจียเจียไม่กล้าถอยไปไกลเกิน กลัวว่าหมูป่าจะได้สติแล้วคลุ้มคลั่งขึ้นมา

เธอจึงหลบอยู่ด้านหลังเซวียเยี่ยนอย่างว่าง่าย แล้วยื่นหัวกลมกิ๊กออกไปแอบมอง

“ไปหลบหลังต้นไม้” เซวียเยี่ยนใช้ข้อศอกดันหัวลู่เจียเจียกลับเข้าไป

ลู่เจียเจียลูบขมับที่โดนดันจนแดง แล้วกำชับว่า “งั้นคุณต้องลงมือทีเดียวให้ตายเลยนะคะ อย่าเปิดโอกาสให้มันตอบโต้ได้เชียว”

“อืม”

ลู่เจียเจียถึงได้ยอมวิ่งไปหลบหลังต้นไม้ต้นที่ใกล้ที่สุดอย่างวางใจ

เคียวในมือเซวียเยี่ยนคมกริบเป็นพิเศษ แต่ด้วยความที่เป็นเคียวโค้ง เขาจำเป็นต้องปาดคอหมูป่าให้ขาดสะบั้นในคราวเดียว

ในเมื่อหมูป่ายังยืนนิ่ง เซวียเยี่ยนจึงเล็งตำแหน่งได้เหมาะเจาะ กล้ามแขนของเขาเกร็งแน่นจนขึ้นเป็นมัด ดวงตาสีเข้มค่อยๆ ดำมืดลง เขาลงแรงที่ข้อมือ เคียวก็เฉือนลึกลงไปในเนื้อ

โฮก! หมูป่าแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแล้วดิ้นพล่านอยู่กับที่ เซวียเยี่ยนเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วจึงเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง

คราวนี้เขากะมุมไว้เป็นอย่างดี เลือดสักหยดจึงไม่กระเด็นมาเปื้อนตัว ชายหนุ่มก้าวไปยืนขวางหน้าลู่เจียเจียไว้จนมิด

ลู่เจียเจียเกาะไหล่เซวียเยี่ยนแล้วชะเง้อหน้ามองออกไปข้างนอกอย่างอยากรู้อยากเห็น

เซวียเยี่ยนหรี่ตาลง “คราวนี้ไม่กลัวแล้วหรือไง”

ครั้งก่อนที่เห็นเขาเปื้อนเลือด แววตาของเธอมีแต่ความหวาดกลัวแท้ๆ!

ลู่เจียเจียเบิกตากลมโตฉ่ำน้ำ เธอย่นคอลงพลางกระซิบเสียงเบา “ก็กลัวนิดหน่อยค่ะ แต่ว่า… เพราะมีคุณอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอคะ”

เธอไม่รู้เลยว่าคำพูดประโยคนี้มันชวนให้คิดเตลิดแค่ไหน สำหรับลู่เจียเจียแล้ว เธอแค่ชื่นชมจากใจจริงว่าเขาพึ่งพาได้มากจริงๆ

ลำคอของเซวียเยี่ยนแห้งผากขึ้นมาทันที เขานิ่งเงียบไม่เอ่ยปาก ดวงตาคมกริบจับจ้องลู่เจียเจียเขม็ง

“เป็นอะไรไปคะ” ลู่เจียเจียโดนเขามองจนเริ่มรู้สึกประหม่า จึงได้แต่กะพริบตาปริบๆ