บทที่ 68 (68) อ้วนไม่สำคัญ

แม่ลู่ถุยน้ำลายลงพื้นพรวดหนึ่ง ก่อนหันไปมองหลินเฟิง “แกตบหน้าลูกสะใภ้รองฉัน เดิมทีต้องชดเชยให้บ้านเรา แต่ตอนนี้ฉันจัดการตบชู้รักแกคืนให้แล้ว ก็ถือว่าหายกัน แกไม่ต้องมาจ่ายอะไรให้บ้านตระกูลลู่เราอีก เอาเงินไปรักษาชู้รักแกเถอะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาส่งต่อให้วุ่นวาย”

“ทุกคนเห็นกันหมดนะ เมื่อกี้ปัญญาชนหลัวนั่นเป็นคนเริ่มก่อน จ้องจะตะกุยหน้าลูกสาวฉันอย่างใจดำ ถึงฉันจะตบสั่งสอนไป แต่ก็ถือว่าจ่ายค่าชดใช้ให้แล้ว จบแค่นี้แหละ!”

พูดจบ แม่ลู่ก็เตะซ้ำเข้าให้อีกที

เถียนจินฮวา: “…”

ชาวบ้าน: “…”

“พูดก็มีเหตุผลนะ ดูไปดูมา บ้านตระกูลลู่ก็ทำถูกแล้ว”

พ่อลู่พูดต่อ “ซุนเจี๋ย นายหาคนสักสองคนหามตัวเธอส่งไปที่อำเภอ ส่งให้สำนักงานสืบสวน คนอื่นแยกย้ายกลับบ้านไปเตรียมตัว เดี๋ยวต้องลงไปทำงานในนาแล้ว”

ไปถึงสำนักงานสืบสวน ชีวิตคงไม่สุขสบายเหมือนตอนอยู่เรือนปัญญาชนหรอก พ่อลู่รู้ดีว่าวิธีสอบสวนพวกสายลับนั้นไม่ใช่วิธีนุ่มนวลอะไร

คนอื่นๆ พอได้ยินคำว่า ‘สำนักงานสืบสวน’ ต่างก็ตัวสั่นงันงก อยากถอยห่างจากหลัวชิงชิงไปให้ไกลที่สุด

พอทุกคนแยกย้ายกันไปเกือบหมด พ่อลู่ก็ตวัดสายตาคมกริบไปทางเซวียเยี่ยน

ลู่เจียเจียสัมผัสได้ถึงสายตาดุๆ ของพ่อ ก็แก้มป่องขึ้นมาทันที

เซวียเยี่ยนอุตส่าห์ช่วยเธอไว้แท้ๆ ทำไมพ่อต้องทำหน้าดุขนาดนี้ด้วย? เธอเดินไปยืนหน้าเซวียเยี่ยนสองก้าว พยายามบังสายตาของพ่อเอาไว้

พ่อลู่มองสายตาไม่พอใจของลูกสาวตัวเอง: “…”

พ่อลู่โบกมือ “ไปๆ แยกย้ายกันไปให้หมด”

เขายังต้องพาตัวหลัวชิงชิงไปอำเภอด้วยตัวเอง บอกตามตรง พ่อลู่ก็แอบสงสัยภูมิหลังของหลัวชิงชิงอยู่เหมือนกัน เพราะทุกสิ่งที่เธอทำล้วนแต่ชักจูงให้คนรอบข้างก่อเรื่องทะเลาะวิวาทกันอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

ระหว่างทางกลับบ้าน แม่ลู่มองลูกสาวด้วยความสงสาร อดไม่ได้ที่จะหันไปด่าเถียนจินฮวาตัวสร้างเรื่อง ถ้าไม่ใช่เพราะนาง ลูกสาวเธอจะมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้หรือ?

แม่ลู่ถลึงตาใส่เถียนจินฮวา “วันนี้ถ้าแกทำแต้มแรงงานไม่ถึงสิบแต้ม ก็ไม่ต้องกลับเข้าบ้าน!”

เถียนจินฮวา: “…”

กลับถึงบ้าน แม่ลู่ก็ลากลู่เจียเจียเข้าห้องแล้วกำชับ “รู้ไหมว่าทำไมวันนี้แม่ถึงพาแกไปด้วย?”

ไม่ใช่เพื่อให้หนูไปช่วยตะโกนเชียร์เหรอ?

เห็นลู่เจียเจียทำหน้ามึนงง แม่ลู่ก็อธิบายต่อ “เห็นหรือยัง? บ้านเรามีคนคอยหนุนหลังแกเพียบ ต่อไปถ้าโดนใครรังแก ก็กลับมาฟ้องแม่ เดี๋ยวแม่จะพาคนไปถล่มบ้านมันให้เละ ยิ่งหลังแต่งงานไปเนี่ย ความโหดของบ้านแม่จะเป็นตัวกำหนดสถานะของแกในบ้านสามี แกไม่ต้องไปก้มหัวปรนนิบัติแม่ผัวที่ไหนทั้งนั้น”

ลู่เจียเจีย: “…”

“ยัยเด็กนี่ ฟังที่แม่พูดรู้เรื่องไหมเนี่ย?”

ลู่เจียเจียพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ”

“เข้าใจก็ดีแล้ว” แม่ลู่เปิดลิ้นชักในห้อง หยิบผลไม้กระป๋องออกมาให้ลู่เจียเจีย “นี่พี่ชายสามแกส่งกลับมาให้นะ ตอนบ่ายถ้าว่างไม่มีอะไรทำก็นั่งกินซะ”

นางพูดพลางคุ้ยมันเทศตากแห้งห่อเล็กออกมาจากในนั้น “เดี๋ยวฉันจะเอาพวกนี้ไปให้บ้านป้าสะใภ้ใหญ่ จะให้เขามาช่วยเราฟรีๆ ไม่ได้หรอก คนเราต้องไปมาหาสู่กัน ถึงจะไม่เกิดเรื่องบาดหมางใจกัน”

แม่ลู่กำลังสั่งสอนลู่เจียเจียอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นลูกสาวพยักหน้ารับฟังอย่างว่าง่าย นางก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

นางถือมันเทศตากแห้งเดินตรงไปยังบ้านข้างๆ พอดีกับที่ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังล้างหน้าอยู่

แม่ลู่เอ่ยขึ้น “บ้านฉันไม่มีอะไรดีๆ หรอก เอาของพวกนี้ไปให้เด็กๆ ลองชิมหน่อยแล้วกัน”

“ไม่ได้หรอก มันเกรงใจเกินไป อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ได้ช่วยงานอะไรที่บ้านเธอเลยนะ”

“เอาไปเถอะน่า” แม่ลู่ยัดมันเทศใส่อ้อมกอดอีกฝ่าย แล้วถามขึ้นลอยๆ “แล้วลู่เฉ่าล่ะ?”

ปกติเรียกอาสะใภ้ซะสนิทสนม พอคราวนี้บ้านตัวเองมีเรื่องกลับไม่โผล่หัวมาให้เห็นสักนิด

ป้าสะใภ้ใหญ่ทำหน้ายุ่ง “อยู่ในห้องน่ะ ตั้งแต่กินข้าวเที่ยงเสร็จก็วิ่งเข้าห้องไป ไม่รู้ทำอะไรของมัน”

อากาศร้อนจะตายชัก แต่นางเห็นลูกสาวเอาอะไรมาพันคอไว้ เหมือนคนป่วยไม่มีผิด พูดแล้วก็อายเกินกว่าจะเล่าให้ใครฟัง

หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงฟาดให้สักที แต่ใครใช้ให้ตอนนี้ลูกสาวนางเป็นเด็กนำโชคกันล่ะ?

แค่พักเที่ยงทำงาน ก็มีหลายบ้านแวะเวียนมาทาบทามสู่ขอแล้ว

คิดเสียว่าอีกไม่นานก็ต้องแต่งออกไปแล้ว ป้าสะใภ้ใหญ่จึงตัดสินใจว่าตามใจอีกสักสองวันคงไม่เป็นไร

“อ้อ เด็กสาววัยนี้มักมีความในใจเยอะ เธอก็ลองชวนคุยบ่อยๆ สิ” แม่ลู่ทิ้งท้ายคำแนะนำก่อนจะรีบกลับบ้าน

ได้เวลาต้องออกไปทำงานแล้ว

ชาวบ้านยกขบวนกันออกไป ครั้งนี้ในกลุ่มปัญญาชนไม่มีหลัวชิงชิงแล้ว ส่วนใบหน้าของหลินเฟิงบวมปูด ปัญญาชนคนอื่นต่างเดินเลี่ยงห่าง ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้เพราะกลัวโดนหางเลขไปด้วย

เซวียหยางเดินตามหลังเซวียเยี่ยนพลางถามด้วยความไม่พอใจ “พี่ใหญ่ ทำไมพี่ต้องช่วยผู้หญิงนิสัยไม่ดีคนนั้นด้วย?”

เซวียเยี่ยนขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเย็นชา “ต่อไปห้ามเรียกเธอว่าผู้หญิงนิสัยไม่ดีอีก”

“ผมไม่ทำหรอก ครั้งนั้นที่เธอด่าพี่ใหญ่ ผมได้ยินกับหูเลยนะ!” เซวียหยางฮึดฮัด

เซวียเยี่ยนหยุดเดินกะทันหันแล้วหันกลับมามองเซวียหยาง

เซวียหยางถูกมองจนเริ่มลนลาน “พี่ใหญ่…”

“ตอนเที่ยงนายดื่มน้ำถั่วเขียวที่เธอเอามา” เซวียเยี่ยนเตือน “ตั้งสองถ้วย”

“งั้นต่อไปผมก็ไม่ดื่มแล้ว!” เซวียหยางกระทืบเท้า

เซวียเยี่ยนตอบเสียงต่ำ “ดี” แล้วเขาก็หันหลังเดินต่อ

เซวียหยาง: “…”

เซวียเชียนโตกว่าและสุขุมกว่าเซวียหยาง เขาเหลือบมองน้องชายราวกับมองคนโง่

แค่นี้ยังดูไม่ออกอีก พี่ใหญ่ต้องชอบลู่เจียเจียคนนั้นเข้าแล้วแน่ๆ

แต่เซวียเชียนคิดว่าด้วยความสามารถของพี่ใหญ่ ยังไงก็ไม่เสียเปรียบแน่นอน

พอผู้ใหญ่ในบ้านออกไปกันหมดแล้ว ลู่เจียเจียก็เปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับขึ้นเขา ก่อนจะต้มน้ำถั่วเขียวหม้อใหญ่แล้วยกออกไปแช่ในบ่อน้ำข้างนอกให้เย็น

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอก็ปีนขึ้นเขาไปตัดหญ้าหมูกับต้าซานและสือโถว

พวกเขาสามคนช่วยกันทำตอนบ่ายก็ได้แต้มแรงงานสักหนึ่งหรือสองแต้ม ดีกว่านั่งเฉยๆ อยู่บ้าน

ต้าซานและสือโถววิ่งขึ้นเขาเป็นประจำ ส่วนลู่เจียเจียที่ไม่ค่อยได้ปีนเขานักก็เหนื่อยจนหอบแฮ่ก ระหว่างตัดหญ้าหมู เธอก็ถือโอกาสเก็บเห็ดและผักป่าไปด้วย

ตอนลู่เจียเจียเดินไปถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ ก็เจอหญ้าตีนกาอีกครั้ง สายตาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองรอยแผลเป็นที่ตกสะเก็ดบนปลายนิ้ว

ลู่เจียเจียชะงักไป ในหัวเหมือนมีอะไรบางอย่างเชื่อมโยงกัน

ครั้งแรกที่ได้ไก่ป่า นิ้วเธอมีเลือดออก… ครั้งที่สองที่ได้หมูป่า เสื้อลู่เฉ่ามีเลือดเธอเปื้อนอยู่… ครั้งที่สามที่ปลาว่ายมาดันเสื้อตัวนั้น… หรือว่า?

ลู่เจียเจียเงยหน้าจ้องหญ้าตีนกา จู่ๆ ก็นึกอยากลองทดสอบดูสักหน่อย

เธอยื่นมือออกไป เตรียมจะทำให้ปลายนิ้วเป็นแผลอีก แต่พอยื่นมือไปแล้วกลับทำไม่ลง สุดท้ายแล้วการที่เผลอเป็นแผลกับตั้งใจทำให้ตัวเองเจ็บ มันคนละความรู้สึกกันเลย

สุดท้ายลู่เจียเจียจึงตัดสินใจแกะสะเก็ดแผลเก่าตัวเอง ช่วยไม่ได้นี่นา การแกะสะเก็ดแผลนอกจากจะไม่เจ็บแล้ว ยังรู้สึกเพลินแปลกๆ อีกต่างหาก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างกายเธอแข็งแรงเกินไปหรืออย่างไร พอแกะสะเก็ดออกเลือดกลับไม่ยอมไหล ลู่เจียเจียจึงออกแรงบีบนิ้ว พยายามเค้นเลือดออกมาสักสองสามหยด

หลังจากพยายามอยู่นาน ในที่สุดปลายนิ้วก็มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย

ลู่เจียเจียโบกนิ้วไปมาในอากาศราวกับคนทรง อีกมือคว้าก้อนหินกำไว้แน่น นั่งหลังตรงเผง รอคอยการเก็บเกี่ยว!

ทว่ารออยู่ตั้งนาน กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ลู่เจียเจีย: “…นี่ถือว่าหน้าแตกไหมเนี่ย?”

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ใช่ตัวประหลาด

ลู่เจียเจียหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป ทว่าเพิ่งก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว ก็มีเสียงขยับขยุกขยิกดังมาจากข้างหลัง

พอหันกลับไปมอง ก็เห็นกระต่ายสีเทาสองตัวยืนอยู่ตรงนั้น ไม่เพียงแค่น่ารักน่าเอ็นดู แต่ยังตัวใหญ่และอ้วนพีอีกด้วย!

อืม… ลู่เจียเจียรู้สึกซับซ้อนในใจ แต่ในขณะเดียวกันก็ยกก้อนหินในมือปาออกไปทันที

จะอ้วนหรือไม่ไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเนื้อกระต่ายมันอร่อย!

ลู่เจียเจียเพิ่งจะทุบกระต่ายตัวหนึ่งจนตาย เสียงบางอย่างก็ดังมาจากไม่ไกลนักอีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาหดวูบลงทันที