บทที่ 67 ความรู้สึกแปลกประหลาด

ลู่เจียเจียชะงักไปแวบหนึ่งก่อนจะดึงสติกลับมา เธอคิดว่าตัวเองคงเผลอไปโดนเสื้อของเขาเข้าเท่านั้น

ทว่าคอของเซวียเยี่ยนกลับแห้งผากขึ้นมาทันที

เขาก้มมองศีรษะของลู่เจียเจีย สีหน้าเคร่งขรึมและอดกลั้น นิ้วมือเกร็งแน่น พยายามสะกดกลั้นปฏิกิริยาแปลกประหลาดในร่างกาย แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างบางที่ลอยมาแตะจมูกไม่หยุด ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ยางอายเหลือเกิน

หลัวชิงชิงเริ่มร้อนรน เธอจ้องลู่เจียเจียเขม็ง “เธออย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ! มีสิทธิ์อะไรมาหาว่าฉันเป็นสายลับต่างชาติ? ฉันยังจะบอกว่าเธอเป็นเลย!”

“สำหรับเธอฉันมีหลักฐาน แต่ฉันน่ะไม่มีทางเป็นสายลับต่างชาติแน่ๆ เพราะบรรพบุรุษสิบแปดชั่วอายุคนของฉันล้วนเป็นคนยากจนข้นแค้น” ลู่เจียเจียยกคำพูดของแม่ลู่เมื่อสองสามวันก่อนมาใช้ เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความถือดีนิดๆ

ต้องไม่เสียท่าเด็ดขาด!

ในยุคนี้ ความยากจนคือเกราะคุ้มกันที่ดีที่สุด แค่พูดว่ายากจนสืบต่อกันมา ก็ยืดอกเดินได้อย่างภาคภูมิใจแล้ว

“ใช่แล้ว บ้านเรายากจนมาสิบแปดชั่วรุ่น ไม่เคยมีใครได้เป็นเจ้าหน้าที่สักคน บ้านเรายากจนถึงขั้นไม่มีกินเลยล่ะ!” แม่ลู่รีบเสริมทัพ อยากจะตะโกนให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ไปเลย

ท่าทางภูมิอกภูมิใจของแม่ลูกคู่นี้ จะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกันก็คงไม่ได้ คงต้องบอกว่าเหมือนกันราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน

ผู้คนรอบข้าง: “…”

ลู่เจียเจียยิ้ม “อีกอย่างนะ ฉันอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านซีสุ่ยมาตั้งหลายปี จะเป็นสายลับไปได้ยังไง? แต่เธอสิไม่เหมือนกัน เธอเป็นปัญญาชนที่มาจากข้างนอก แถมเมื่อวันก่อนเธอยังยุยงปัญญาชนคนอื่นให้มาแย่งงานฉัน ทั้งยังกล้ายอมรับออกมาเต็มปากว่าตัวเองขี้เกียจ ไม่ยอมไปทำงาน นี่มันถือเป็นปัญหาทางความคิดร้ายแรงเลยนะ”

“จริงด้วยสิ” พอพูดถึงตรงนี้ ทุกคนก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อสองวันก่อนหลัวชิงชิงยอมรับออกมาเองว่าขี้เกียจ เพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเอง ถึงกับไม่ลังเลที่จะดึงปัญญาชนคนอื่นให้ซวยไปด้วย

หลัวชิงชิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เพราะเรื่องคราวก่อนเธอเป็นคนพูดออกมาเองกับปาก

เหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม เธอพยายามเถียง “ครั้งนี้ฉันแค่ต้องการช่วยพี่สะใภ้รองของเธอ!”

“นั่นสิแปลกนะ ด้วยนิสัยเห็นแก่กินแถมขี้เกียจของเธอ แค่งานตัวเองยังไม่อยากจะขยับทำเลย ไม่น่าจะมีแก่ใจไปช่วยพี่สะใภ้รองของฉันได้หรอกมั้ง” ลู่เจียเจียไพล่หลังแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าว ความงดงามที่โดดเด่นของเธอทำเอาทุกคนที่มองมาต้องชะงักไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อลู่เจียเจียไม่ได้บังตัวเขาอีกต่อไป เซวียเยี่ยนก็หอบหายใจแรง ขมวดคิ้วแน่น แผ่นหลังงองุ้มลงเล็กน้อย ร่างกายถอยร่นไปด้านหลัง สองมือวางกุมที่หน้าท้องเพื่อพยายามกลั้นอาการบางอย่าง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจเขา เซวียเยี่ยนจึงขยับถอยไปด้านหลังอย่างเงียบเชียบและหายตัวไปท่ามกลางฝูงชน

เซวียหยางรู้สึกว่าพี่ใหญ่ดูแปลกไปหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก กลับรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ดูเรื่องสนุกต่อเสียมากกว่า

ลู่เจียเจียกล่าวต่อ “ที่เธอพูดจาสวยหรูดูดีแบบนี้ ฉันเริ่มสงสัยในเจตนาของเธอจริงๆ แล้วสิ บ้านฉันนับว่าเป็นครอบครัวของเจ้าหน้าที่นะ หรือว่าเธอต้องการปั่นหัวให้บ้านฉันวุ่นวาย เพื่อหวังทำลายความสงบของหมู่บ้านซีสุ่ยกันแน่?”

“เธอพูดจาเหลวไหล!” หลัวชิงชิงโกรธจนตาแดงก่ำ

“ฉันพูดจาเหลวไหลตรงไหน?” ลู่เจียเจียย้อนถามพลางทำหน้าซื่อ “ฉันก็แค่วิเคราะห์ตามประสาคนปกติทั่วไป ถ้าไม่เชื่อเธอก็ลองไปถามปัญญาชนคนอื่นดูสิ ว่ามีใครเขาไปยุ่งเรื่องครอบครัวชาวบ้านโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้บ้างไหม? ถึงขั้นบุกมาใช้ความรุนแรงบังคับให้เขาหย่ากันน่ะ”

ครั้งแรกอาจบอกได้ว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์ แต่ถ้าครั้งที่สองยังทำตัวผิดปกติแบบคราวก่อนอีก นั่นก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ

ในเมื่อหลัวชิงชิงเดินเข้ามาหาเรื่องถึงที่แบบนี้ เธอเองก็ไม่มีความจำเป็นต้องเกรงใจแล้วเหมือนกัน

ปัญญาชนคนอื่นๆ รีบส่ายหัวกันพัลวัน

ทุกวันนี้พวกเขาทำงานในไร่จนแทบจะหมดแรงตายอยู่แล้ว จะมีแก่ใจที่ไหนไปยุ่งเรื่องบ้านคนอื่นกัน

พอนึกถึงจุดนี้ พฤติกรรมของหลัวชิงชิงก็ดูมีพิรุธขึ้นมาจริงๆ

ชาวบ้านที่ยืนมุงดูต่างมองด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะพากันขยับถอยห่างจากหลัวชิงชิงไปอีกนิด เพราะกลัวว่าจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย

นั่นมันสายลับของชาติเชียวนะ! ถ้าเกิดตรวจสอบพบว่าหลัวชิงชิงมีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ พวกเขาไม่โดนหางเลขถูกสอบสวนไปด้วยทุกคนหรอกหรือ

ซุนเจี๊ย หัวหน้าเรือนปัญญาชนแทบจะคลั่งตายเพราะหลัวชิงชิงอยู่แล้ว เดิมทีพวกปัญญาชนก็เป็นคนนอกที่ชาวบ้านยอมรับได้ยากอยู่แล้ว เธอยังขยันสร้างเรื่องให้เรือนปัญญาชนปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันอีก

พ่อลู่เห็นลูกสาวพูดจบแล้ว ก็เคาะกล้องยาสูบในมือเบาๆ “พวกเราก็ไม่อยากจะสงสัยใครหรอกนะ แต่ตอนนี้พฤติกรรมของปัญญาชนหลัวน่าสงสัยเกินไป เห็นทีคงต้องส่งคนสองคนพาเธอไปสอบสวนที่ในตัวเมืองก่อน”

หลัวชิงชิงไม่คิดเลยว่าเรื่องจะบานปลายไปขนาดนี้ “พวกบ้านตระกูลลู่ใส่ร้ายฉัน!”

“ใส่ร้ายงั้นเรอะ!” พ่อลู่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันเป็นหัวหน้ากองการผลิตมาตั้งกี่ปี ไม่เคยคิดฉ้อราษฎร์บังหลวง หมู่บ้านเราเห็นพวกเธอเป็นปัญญาชนจากบ้านไกลมา ก็คอยดูแลอย่างดีมาโดยตลอด เธอไปดูที่อื่นสิจะมีหมู่บ้านไหนที่พวกปัญญาชนได้พักในเรือนปัญญาชนดีๆ แบบนี้ และได้รับการปฏิบัติอย่างเป็นธรรมขนาดนี้บ้าง”

พอประเด็นนี้ถูกยกขึ้นมา ชาวบ้านก็รู้สึกเห็นพ้องทันที

“นั่นสิ คนหมู่บ้านซีสุ่ยของพวกเราดูแลพวกปัญญาชนอย่างพวกเธอไม่ดียังไง? ลองไปดูที่หมู่บ้านอื่นสิว่าเขาอยู่กันยังไง ฝนตกทีไรหลังคาก็รั่ว ยิ่งตอนที่กำแพงเรือนปัญญาชนพวกเธอพัง เรายังพาคนไปซ่อมให้ แต่หมู่บ้านอื่นเขาต้องซ่อมกันเองนะ”

“จริงด้วย ช่วงแรกที่พวกปัญญาชนทำงานกันไม่เป็น พวกเรายังแบ่งเสบียงของตัวเองให้พวกเธอเลยนะ”

“ปกติแล้วเราก็จัดงานเบาๆ ให้พวกเธอทำ เพื่อให้ปรับตัวกันได้นะ”

ปัญญาชนในเรือนปัญญาชนบางคนชอบอู้งาน ชาวบ้านเอือมระอามานานแล้ว ซุนเจี๊ยเหงื่อตกพลั่ก ส่วนหลัวชิงชิงพอได้ยินเสียงตำหนิจากรอบข้าง ร่างกายก็สั่นสะท้าน

สติของเธอเริ่มกระเจิง คราวนี้ไม่สนใจแล้วว่าจะร้องไห้ออกมาดูน่าเกลียดแค่ไหน “ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายจริงๆ นะคะ ฉันแค่…แค่อยากจะเกลี้ยกล่อมให้พี่สะใภ้เถียนหย่า เพื่อช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความทุกข์ยากเท่านั้นเอง”

ทุกคน: “…”

“แล้วพวกเธอจะทำร้ายร่างกายคนอื่นทำไมล่ะ?” ลู่เจียเจียถามย้อน

หลัวชิงชิง: “…”

ลู่เจียเจียแค่นเสียง “เธออ้าปากก็หาว่าบ้านตระกูลลู่รังแก หุบปากก็หาว่ารังแก ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เธอโวยวายต่อหน้าทุกคนมาตั้งกี่รอบแล้ว กล้าพูดไหมล่ะว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะปั่นหัวทุกคนให้มาร่วมอาละวาดกับเธอ?”

“ลู่เจียเจีย หุบปากไปเลยนะ!” หลัวชิงชิงแผดเสียงอย่างโกรธจัด ก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่ลู่เจียเจีย หมายจะข่วนหน้าอีกฝ่าย

ลู่เจียเจียไม่นึกเลยว่าหลัวชิงชิงจะจู่โจมกะทันหัน เพราะปกติอีกฝ่ายมักจะเสแสร้งทำตัวเป็นกุลสตรีผู้บอบบางเย็นชา

ใครจะไปคิดล่ะว่าหล่อนจะใช้ความรุนแรงระบายอารมณ์แบบนี้!

คนบ้านตระกูลลู่ตกใจกันยกใหญ่ โดยเฉพาะแม่ลู่ ลู่เจียเจียยังไม่ทันได้ส่งเสียง แม่ลู่ก็แผดลั่นขึ้นมาก่อนแล้ว

หลัวชิงชิงยังข่วนไม่ถึงไหน ข้อมือก็ถูกมือหนาคว้าเอาไว้แน่น

ลู่เจียเจียรู้สึกถึงความผิดปกติ เธอจึงลดแขนที่ยกขึ้นบังหน้าลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเห็นแนวกรามที่ดูแข็งกร้าวของเซวียเยี่ยน

เธอขยิบตาช้าๆ ในใจเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่ง

หลัวชิงชิงรู้สึกเหมือนข้อมือตัวเองจะหัก ยังไม่ทันได้โต้ตอบ ผมของเธอก็ถูกกระชากจากด้านหลัง

แม่ลู่ทำหน้าตาดุดันขณะกระชากผมหลัวชิงชิงอย่างแรง “ยัยตัวดี แกนี่มันเหลืออดจริงๆ! ฉันไม่สั่งสอนหน่อย แกก็คงนึกว่าฉันไว้หน้าสินะ ถึงขนาดกล้ามาทำร้ายลูกสาวฉัน!”

เซวียเยี่ยนอาศัยจังหวะนั้นปล่อยมือ หลัวชิงชิงหงายหลังล้มตึง แม่ลู่กระโจนขึ้นคร่อมตัวเธอทันทีด้วยความโมโหจัด ก่อนจะประเคนฝ่ามือใส่หน้าอีกฝ่ายไปหลายฉาด “แกมองดูให้ดีว่านี่เป็นใคร ถึงกล้ามาทำร้ายเขา! ลูกสาวฉัน ตัวฉันเองยังไม่เคยแตะต้องแม้แต่นิ้วเดียว ยัยคนใจดำ อย่าหวังว่าจะได้เอาหน้าสวยๆ นั่นไปข่วนใครเขาอีก!”

หลินเฟิงตาแดงก่ำด้วยความสงสาร เขาพยายามดิ้นรนอยู่สองครั้ง แต่พอโดนลู่กั่งกั๋วชกเข้าให้หนึ่งหมัด คราวนี้เลยไม่กล้าขยับตัวอีกเลย

แม่ลู่ตบจนหนำใจไปเจ็ดแปดฉาดถึงยอมหยุด พ่อลู่ต้องเรียกคนเข้ามาช่วยดึงตัวภรรยาออกไป

ป้าสะใภ้ใหญ่ดึงตัวแม่ลู่ออกมา แต่นัยน์ตายังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลัวชิงชิงที่นอนกองอยู่กับพื้น

ใบหน้าที่เคยสวยงามบัดนี้บวมฉึ่ง ทั้งสองข้างบวมเปล่งจนดวงตากลมโตนั่นแทบจะปิดสนิท เหลือเพียงเส้นเดียว

ใบหน้าของหลัวชิงชิงเอียงไปด้านข้าง สายตาของเธอจึงเหลือบไปเห็นโจวเหวินชิงเข้าพอดี

โจวเหวินชิงหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด แถมยังรีบมุดไปซ่อนอยู่หลังคนอื่นอีกด้วย