บทที่ 66 คุณเหยียบเท้าฉันแล้ว

พ่อลู่ไม่พูดอะไร เพียงแต่ถามเถียนจินฮวาว่า “เล่ามาสิ มันเกิดอะไรขึ้น”

เถียนจินฮวาแสร้งทำท่ากุมเอวตัวเอง “หัวหน้ากองการผลิตคะ พ่อต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะคะ วันนี้ฉันก็ซักผ้าอยู่ที่ริมทะเลสาบ อยู่ดีๆ สหายปัญญาชนหลัวกับสหายปัญญาชนหลินก็วิ่งมาหาฉัน บอกจะให้ฉันหย่ากับกั่งกั๋ว พอฉันไม่ยอม สองคนนี้ก็ลงมือทำร้ายฉัน ไม่ใช่แค่ตบหน้าฉันจนบวม แต่ยังชกฉันไปหลายหมัดด้วยค่ะ!”

โฮ้ ข้อมูลแน่นปึ้ก ชาวบ้านต่างมองหลัวชิงชิงกับหลินเฟิงด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

สองคนนี้สมองมีปัญหาหรือไง จู่ๆ วิ่งไปบอกให้ผัวเมียเขาหย่ากัน

ลู่เจียเจียเองก็อึ้งไปเหมือนกัน หลัวชิงชิงจะแส่เรื่องชาวบ้านมากไปหน่อยไหม การที่เธอให้เถียนจินฮวาหย่ากับพี่รองของเธอ มันมีประโยชน์อะไรกับตัวเธอกันแน่

ทำไมถึงชอบยุ่งเรื่องครอบครัวคนอื่นนัก?

นี่หรือคือรัศมีของแม่พระดอกบัวขาว? ต้องคอยโปรยแสงไปทั่วถึงจะรู้สึกเติมเต็มในใจหรือไง

ลู่เจียเจียลองนึกย้อนถึงสิ่งที่หลัวชิงชิงเคยทำมาก่อน

ตอนที่เจ้าของร่างเดิมตกน้ำ เห็นชัดๆ ว่าหลัวชิงชิงเป็นคนผลัก แต่พอเห็นคนมา หลัวชิงชิงกลับกระโดดลงไปในน้ำด้วย ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าเธอพยายามเสี่ยงชีวิตลงไปช่วยลู่เจียเจีย

หลังจากนั้นหลัวชิงชิงก็ร้องไห้บอกทุกคน ชิงพูดตัดหน้าจนคนในหมู่บ้านเข้าใจผิดว่าเจ้าของร่างเดิมหึงหวงจนกระโดดน้ำเอง

พอเจ้าของร่างเดิมฟื้นขึ้นมา ต่อให้บอกว่าหลัวชิงชิงผลักเธอลงไปก็ไม่มีใครเชื่อ ทำได้เพียงกลืนความเจ็บใจไว้เงียบๆ

เฮ้อ!

หลัวชิงชิงนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ แถมยังชอบทำตัวเป็นคนดีถือศีลธรรมเพื่อสั่งสอนคนอื่น พอท่าไม่ดีหรือทำท่าจะความแตกก็ร้องไห้ แสดงออกว่าตัวเองไร้เดียงสา

ลู่เจียเจียส่ายหัวน้อยๆ อย่างจริงจัง ทำหน้าเหมือนอ่านเกมขาดหมดแล้ว เซวียเยี่ยนมองเธอแล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาเอื้อมมือไปโอบเอวลู่เจียเจียแล้วยกร่างเธอขึ้นเบาๆ เท้าของเธอพ้นจากพื้น ก่อนจะถูกวางลงอย่างมั่นคงในวินาทีต่อมา

เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ลู่เจียเจียตกใจจนหันขวับไปมอง เห็นเพียงลำคอของชายหนุ่ม พอเลื่อนสายตาขึ้นไปจึงได้เห็นใบหน้าของเซวียเยี่ยน

ในหัวของเธอผุดเครื่องหมายคำถามตัวโตขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ทำไมเซวียเยี่ยนถึงมีแรงเยอะขนาดนี้ รู้สึกเหมือนเขากำลังอุ้มเด็กยังไงอย่างนั้น

ทั้งสองคนยืนใกล้กันมาก ลู่เจียเจียพบว่าเซวียเยี่ยนตัวสูงมากจริงๆ เกือบ 1.88 เมตรได้

เขาแรงเยอะมาก แต่ตอนที่ไม่ได้เกร็งกล้ามเนื้อดูไม่ออกเลย ไหล่กว้างช่วงเอวสอบ เธอจำได้ว่าครั้งก่อนที่เซวียเยี่ยนช่วยเธอเช็ดโต๊ะ เสื้อกล้ามของเขาเผยให้เห็นเค้าโครงของกล้ามหน้าท้องลางๆ

อุณหภูมิในฤดูร้อนสูงมาก ใบหน้าของลู่เจียเจียร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอจึงถลึงตาใส่เซวียเยี่ยนหนึ่งทีเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า

เซวียเยี่ยนเลิกคิ้ว “อธิบายหน่อยสิ เมื่อกี้เธอเหยียบเท้าฉัน”

ลู่เจียเจียหน้าแตก รีบพูดขอโทษเบาๆ แล้วขยับเดินไปทางด้านข้าง

ไม่นานนัก ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นไม่ไกลก็ดึงดูดความสนใจของเธอไป เธอได้แต่ยืนดูตาแป๋ว รอดูว่าพ่อลู่จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

พ่อลู่รู้อยู่แล้วก่อนออกจากบ้านว่าความถูกต้องอยู่ฝั่งบ้านตระกูลลู่ หากไม่มีเหตุผลเข้าข้าง เถียนจินฮวาก็คงไม่กล้าโวยวายใหญ่โตขนาดนี้หรอก

พ่อลู่ถามเสียงเย็น “สหายปัญญาชนหลัว อธิบายมาซิ!”

พ่อลู่เป็นหัวหน้ากองการผลิตมาหลายปี รัศมีความกดดันของเขาทำเอาหลินเฟิงรู้สึกหนังหัวชาไปชั่วขณะ

“ไม่… ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” หลัวชิงชิงกัดริมฝีปากอย่างจนหนทาง “เรื่องไม่ใช่อย่างที่พี่สะใภ้เถียนพูดเลยค่ะ อีกอย่างพวกเราไม่ได้ตีเธอ เธอต่างหากที่เริ่มก่อน”

“ฉันตีพวกเธอเหรอ!” เถียนจินฮวาคร่ำครวญอยู่บนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง เธอชี้ไปที่ใบหน้าที่ถูกตบจนแดงก่ำ “นี่ฉันตบหน้าตัวเองหรือยังไง! ไม่ใช่เพราะเจ้าหลินเฟิงนี่ตีหรอกเหรอ!”

ลู่กั่งกั๋วทำหน้าเคร่งขรึมเดินเข้าไปพยุงเถียนจินฮวาขึ้นมา

เถียนจินฮวาเป็นเมียเขา ต่อให้ทำผิดก็ควรเป็นคนบ้านตระกูลลู่ที่สั่งสอน ไม่ใช่หน้าที่คนอื่นที่จะมาชี้ไม้ชี้มือ

เถียนจินฮวาร้องไห้ดังขึ้นอีก ลู่กั่งกั๋วปัดเศษหญ้าบนตัวภรรยาแล้วเดินไปหาหลินเฟิงด้วยแววตาเย็นชา “ถ้าเป็นผู้ชาย ก็มาสู้กับฉันสักตั้ง!”

หลินเฟิงถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวทันที เขาส่ายหัว “ผมไม่สู้กับคุณ ผมจะคุยเรื่องเหตุผลกับพวกคุณ”

“ไอ้ขี้ขลาด” แม่ลู่กลอกตา “เคยได้ยินไหมว่าฆ่าคนชดใช้ด้วยชีวิต ติดหนี้ต้องชดใช้ด้วยเงิน? จะคุยเหตุผล แกก็คุยมาสิ บอกมาสิว่ามีสิทธิ์อะไรถึงมาตบลูกสะใภ้บ้านเรา!”

“ก็เธอจะตบผมก่อน” หลินเฟิงอ้อมแอ้มตอบ

เถียนจินฮวาตะโกนลั่น “เป็นแกต่างหากที่เริ่มพูดก่อนให้ฉันหย่า! ฉันไม่อยากหย่า แต่แกยังพยายามเกลี้ยกล่อมไม่เลิก ทุกคนช่วยตัดสินทีเถอะ ฉันจะไม่โกรธได้ยังไง!”

ลู่กั่งกั๋วไม่พูดอะไรสักคำ เขาคว้าแขนหลินเฟิงทันที พอหลินเฟิงคิดจะขัดขืน ลู่อ้ายกั๋วกับลู่เย่กั๋วก็พุ่งเข้ามา ทั้งสองคนกดเขาไว้แน่น

“พวกคุณจะทำอะไรกัน!” หลัวชิงชิงตกใจจนแทบจะกรีดร้อง

แม่ลู่ไม่สนใจหลัวชิงชิง แต่กวาดสายตามองเถียนจินฮวา “แกตบกลับไปเลย”

“ได้!” เถียนจินฮวารู้สึกเป็นครั้งแรกว่าการมีครอบครัวสามีที่เข้มแข็งมันดีแค่ไหน เธอถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วตบหน้าหลินเฟิงไปฉาดหนึ่ง

เป็นการระบายความคับแค้นใจในอก

หน้าของหลินเฟิงหันไปอีกทาง เขามองคนบ้านตระกูลลู่ที่ล้อมอยู่รอบๆ รู้ดีว่าความเงียบคือวิธีที่ดีที่สุด จึงไม่พูดอะไรสักคำ

ส่วนหลัวชิงชิงก็กลัวว่าคนบ้านตระกูลลู่จะจัดการหลินเฟิงเสร็จแล้วหันมาเล่นงานเธอ สีหน้าเย็นชาที่เคยปั้นไว้จึงรักษาไม่อยู่ เธอชี้ไปที่พี่น้องสามคนบ้านตระกูลลู่ “พวกคนพาล! พวกชอบรังแกพวกปัญญาชนอย่างพวกเรา ฉันจะไปฟ้องพวกคุณที่เมือง!”

หัวหน้าปัญญาชนซุนเจี๋ยตะคอกใส่หลัวชิงชิงทันที “เธอหยุดพูดเดี๋ยวนี้!”

เสนอหน้าไปเกลี้ยกล่อมให้คนอื่นหย่า แถมยังลงไม้ลงมืออีก ถ้าไม่ใช่เพราะคนอื่นเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง คงโดนรุมตีไปพร้อมกับหลินเฟิงแล้ว

หลัวชิงชิงน้ำตาไหลนองหน้า “พวกคุณ… รวมหัวกันกลั่นแกล้งฉัน! ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะพูดให้ชัดไปเลย ที่ฉันเกลี้ยกล่อมให้เถียนจินฮวาหย่า ก็เพราะเห็นใจเธอ…”

เธอชี้นิ้วไปที่แม่ลู่ “ฉันเห็นกับตาว่าเธอตีเถียนจินฮวา ยุคนี้สมัยนี้แล้ว ใครเขาจะยอมให้แม่ผัวใจร้ายทุบตีลูกสะใภ้กัน! บ้านของหัวหน้ากองการผลิตไม่รู้จักเป็นตัวอย่างที่ดีให้ชาวบ้าน ฉันยืนหยัดจะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ แล้วฉันผิดตรงไหน!”

ทุกคน: “…”

แม่ลู่สวนกลับทันควัน “แกมันบ้าหรือไง! ฉันสั่งสอนลูกสะใภ้ตัวเอง แกมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวาย! ทำไมไม่ไปยุ่งกับไอ้โง่ท้ายหมู่บ้านนั่นล่ะ ป่านนี้ยังไม่มีเมียเลย ถ้าแกใจดีมีเมตตานัก คืนนี้ก็ไปแต่งงานกับมันซะเลยสิ!”

หลัวชิงชิงเบิกตากว้างทั้งที่น้ำตานองหน้า “แล้วฉันมีสิทธิ์อะไรต้องไปแต่งงานกับเขา!”

“แล้วแกมีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องของบ้านตระกูลลู่เรา!”

หลัวชิงชิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะหาคำไหนมาโต้กลับ

เธอจึงเปลี่ยนเรื่อง “พวกคุณคนเยอะขนาดนี้ยังจะรุมรังแกคนอื่น! วันนี้ฉันจะไปร้องทุกข์ที่เมือง ทวงคืนความยุติธรรมให้ตัวเอง!”

“เกรงว่าเธอจะไปเองไม่ได้แล้วล่ะ” ลู่เจียเจียก้าวออกมา ใบหน้าเล็กๆ ของเธอฉายแววจริงจัง ทว่ากระโปรงสีเขียวที่เธอสวมใส่อยู่นั้นกลับเขียวยิ่งกว่าน้ำในทะเลสาบเสียอีก

หลัวชิงชิงใจกระตุก เธอจ้องลู่เจียเจียอย่างระแวดระวัง “กลางวันแสกๆ แบบนี้พวกคุณจะทำอะไร! บอกไว้เลยนะว่าที่นี่คือหมู่บ้านซีสุ่ยของประเทศ ไม่ใช่หมู่บ้านซีสุ่ยของบ้านตระกูลลู่ พวกคุณคิดจริงๆ เหรอว่าบ้านตระกูลลู่จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ!”

“อย่าเข้าใจผิดไปหน่อยเลย ไม่ใช่ว่าจะไม่ให้ไป แต่พวกเราจะคุมตัวเธอไปที่เมืองต่างหาก” ลู่เจียเจียพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ตอนนี้ฉันสงสัยเหลือเกินว่าเธอเป็นสายลับที่ประเทศอื่นส่งมา”

เซวียเยี่ยนเห็นเธออยู่ใกล้ริมทะเลสาบ กลัวว่าเธอจะพลัดตกน้ำ จึงเดินไปยืนอยู่ข้างหลังลู่เจียเจีย

ลู่เจียเจียแสร้งทำเป็นสุขุมลุ่มลึก เธอตั้งใจจะไขว้มือไปไว้ข้างหลัง ทว่าในระหว่างนั้น ปลายนิ้วของเธอกลับเผลอไปสัมผัสโดนอะไรบางอย่างเข้า