บทที่ 65 เหยียบเท้าเซวียเยี่ยนอีกแล้ว

ชนบทในยุคนี้ไม่มีเครื่องบันเทิงทันสมัยอะไรให้เล่น ปกติลู่เจียเจียจะเข้านอนตอนสองทุ่มกว่า แล้วตื่นนอนตอนหกโมงเช้า

อีกอย่างเพราะเธอไม่เคยทำงานหนัก ร่างกายเลยไม่ค่อยเพลีย กว่าจะหลับบนเตียงตอนกลางวันได้ก็นานเอาการ

พระอาทิตย์ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก ลู่เจียเจียที่พลิกตัวไปมาบนเตียงในที่สุดก็เริ่มง่วง แต่ในตอนนั้นเอง ประตูด้านนอกก็ถูกเคาะดังปังๆ

เสียงตะโกนจากหน้าประตูดังลั่น “ต้ายา! ต้ายา! ลูกสะใภ้รองของเธอโดนคนตีแล้ว!”

อะไรนะ? เถียนจินฮวาโดนคนตีงั้นเหรอ! ความง่วงที่กำลังก่อตัวขึ้นของลู่เจียเจียหายเป็นปลิดทิ้ง เธอลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงทันที

เธอรีบสวมรองเท้าแล้ววิ่งออกไปข้างนอก ในตอนนั้นพ่อลู่กับแม่ลู่เองก็ออกมาแล้วเช่นกัน

แม่ลู่ที่กำลังนอนหลับอย่างสบายอารมณ์เปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

คุณยายหลี่เพื่อนบ้านที่อยู่หน้าประตูรีบกล่าวอย่างร้อนรน “ต้ายา เธอรีบไปดูเถอะ ลูกสะใภ้รองของเธอไปมีเรื่องกับพวกปัญญาชนเข้า หน้าโดนตบจนบวมฉึ่งไปหมดแล้ว!”

“เกิดอะไรขึ้น!” สีหน้าของแม่ลู่ยิ่งถมึงทึงกว่าเดิม ถึงแม้เถียนจินฮวาจะน่าโดนสั่งสอน แต่ก็ต้องให้คนในบ้านตระกูลลู่อย่างพวกเธอจัดการเท่านั้น

ตอนนี้กลับถูกคนนอกมาสั่งสอน แล้วคนตระกูลลู่อย่างพวกเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

คุณยายหลี่กล่าวต่อ “ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ เหมือนจะเป็นปัญญาชนหลัวน่ะ… เอ้อ ก็ปัญญาชนหลัวกับหลินเฟิงนั่นแหละ สองคนนั้นรุมตีลูกสะใภ้ของเธออยู่คนเดียวจนหน้าบวมฉึ่งไปหมด นี่ฉันเลยรีบวิ่งมาตามเธอเนี่ย!”

“อะไรนะ! ตบหน้าแถมยังตีจนหน้าบวมอีกรึ!” แม่ลู่ถลึงตาโตอย่างดุร้าย

นี่มันตบหน้าพวกคนตระกูลลู่ชัดๆ!

โดยเฉพาะยัยปัญญาชนหลัวนั่น คราวก่อนยังคิดจะแย่งงานลูกสาวฉันอยู่เลย นี่ผ่านไปไม่กี่วันกลับมากล้าทำร้ายคนในบ้านฉันอีก คิดจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินหรือไง!

พ่อลู่เองก็สีหน้าเคร่งขรึมลงเช่นกัน ในตอนนั้นคนในบ้านตระกูลลู่คนอื่นๆ ที่ได้ยินเสียงต่างก็วิ่งออกมากันหมด

“แม่ เกิดอะไรขึ้นครับ?” ลู่อ้ายกั๋วกำหมัดแน่นจนกล้ามเนื้อที่แขนนูนเด่นขึ้นมา

แม่ลู่หันไปหยิบคานหาบในบ้าน แล้วหันไปหาลูกชายทั้งสามคนที่วิ่งออกมาพร้อมตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ “เถียนจินฮวาโดนคนตบหน้า! นี่พวกมันไม่เห็นหัวคนตระกูลลู่ชัดๆ เป็นการตบหน้าพวกเราทั้งบ้าน! พวกแกทุกคนไปหยิบอาวุธมา เดี๋ยวฉันจะไปดูว่าพวกปัญญาชนพวกนี้มันจะเหิมเกริมได้แค่ไหน!”

สิ้นคำพูด พี่น้องทั้งสามก็หยิบไม้ในบ้านออกมา แม้แต่ต้าซานกับสือโถวต่างก็หยิบก้อนหินติดมือกันมาด้วย

คนในครอบครัวทุกคนพร้อมเพรียงกันหมด ยกเว้นก็แต่ลู่เจียเจียที่ยืนงงๆ ดูเหตุการณ์อยู่ด้านหลัง แต่ละคนดูท่าทางดุร้ายน่าเกรงขามไม่น้อย

แม่ลู่กวักมือเรียกลูกสาวที่อยู่ไม่ไกล “เจียเจีย มานี่ลูก”

ลู่เจียเจียกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาของที่ถนัดมือ สุดท้ายก็หยิบก้านหลิวที่แม่ลู่ใช้ตอนเที่ยงขึ้นมา

เธอเหยียดหลังตรง ในใจก็รู้ว่าวันนี้คงไม่มีการวางมวยกันจริงๆ หรอก เพราะพ่อลู่เป็นถึงหัวหน้ากองการผลิต ครอบครัวลู่ต้องใช้เหตุผลในการสยบคน

แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องมีมาดเข้าไว้ ต่อให้ไม่ได้ลงมือ ก็ทำให้คนขวัญหนีดีฝ่อได้

นี่แหละคือผลของการข่มขวัญ

ลู่เจียเจียถึงกับลังเลเลยว่าควรจะไปเปลี่ยนชุดดีไหมนะ ชุดกระโปรงที่เธอใส่อยู่ตอนนี้มันดูไม่ค่อยน่าเกรงขามเลย!

“เร็วเข้า” แม่ลู่เร่ง

ไม่ได้มีเรื่องตบตีกันมากี่ปีแล้วนะ วันนี้เธอต้องให้ลูกสาวได้เห็นความเก่งกาจของแม่คนนี้สักหน่อย

และต้องทำให้เจียเจียเข้าใจด้วยว่าตระกูลลู่มีคนคอยหนุนหลังอยู่ จะได้ไม่ต้องทนถูกรังแกอีกต่อไป

ลู่เจียเจียเห็นว่าคงเปลี่ยนชุดไม่ทันแล้ว เลยรีบวิ่งเข้าไปหา

ทั้งครอบครัวพากันเดินออกไปอย่างเกรียงไกร ลุงใหญ่พาลูกชายทั้งสองคนมารออยู่ด้านนอกตั้งนานแล้ว พอเห็นพ่อลู่เดินออกมา ทั้งหมดก็เข้าร่วมขบวนทันที ป้าสะใภ้ใหญ่ถลกแขนเสื้อขึ้น ในมือถือตะหลิวคู่ใจ

ชาวบ้านที่ออกมามุงดูเรื่องสนุกต่างตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า

นอกจากพ่อลู่ที่เป็นหัวหน้ากองการผลิตแล้ว ลูกชายคนอื่นๆ ของบ้านตระกูลลู่ต่างก็รูปร่างกำยำแข็งแรง สูงใหญ่มีเรี่ยวแรง โดยเฉพาะลู่เย่กั๋วที่ขึ้นชื่อเรื่องการใช้กำลัง เขาเคยมีเรื่องกับจ้าวเซ่อฮุ่ยจนเกือบจะไล่ตบตีหนุ่มๆ ในหมู่บ้านมาจนครบทุกคนแล้วตอนเด็กๆ

ลู่เย่กั๋วเป็นคนอารมณ์ร้อนและดุดัน เวลาลงไม้ลงมือไม่เคยกลัวตาย ทั้งยังเป็นคนกตัญญูมาก จึงไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขาโดยไม่คิด

แค่นั้นยังไม่พอ ยังมีครอบครัวของลู่เจี้ยนกั๋วอีก พี่น้องทุกคนรักกันรวมตัวกันได้ยี่สิบกว่าคน ใครหน้าไหนก็ต้องชั่งใจให้ดีก่อนจะมายุ่งกับบ้านนี้

ระหว่างทาง ลู่เจียเจียหันกลับไปมองขบวนที่เดินตามกันมา

พี่ชายทั้งสามคนของเธอเปลือยแขนอวดกล้ามเนื้อ ใบหน้าเคร่งขรึม พวกเขาสามคนเดินขนาบข้างเธอไว้

ส่วนจางซูอวิ๋นที่ปกติไม่ค่อยพูดจา แต่เวลาอยู่ข้างนอกเธอก็ร้ายกาจไม่ใช่เล่น ดูสิ ขนาดตอนนี้นางยังคอยเช็กเล็บมือตัวเองอยู่เลยว่าคมพอหรือยัง

พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องอีกสองคนด้านหลังยิ่งไม่ต้องพูดถึง ดุดันยิ่งกว่าจางซูอวิ๋นเสียอีก สายตาจ้องเขม็ง พร้อมที่จะพุ่งเข้าไปหาเรื่องได้ทุกเมื่อ

เกรงว่าในขบวนนี้คงมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ใช้กำลังไม่เป็น

แม่ลู่ที่เดินนำอยู่หน้าสุดคิดมาตลอดทาง ไม่ว่าเถียนจินฮวาจะผิดหรือไม่ผิด แต่วันนี้ยัยนั่นต้องแสดงบทบาทให้ดี ถ้าแสดงเป็นเหยื่อไม่ได้ กลับถึงบ้านเมื่อไหร่เธอจะตีให้ตายเลย!

เมื่อทั้งครอบครัวไปถึงที่เกิดเหตุ เถียนจินฮวากำลังเกาะแขนหลินเฟิงทุบตีทั้งร้องไห้โฮคร่ำครวญ แสดงท่วงท่าการเป็นคนพาลออกมาได้อย่างหมดเปลือก

เถียนจินฮวาคิดว่ารอบนี้ตนเองถือไพ่เหนือกว่า ต่อให้ต้องถูกสอบสวนเธอก็ไม่กลัว

ยัยปัญญาชนหลัวสารเลวนั่นกล้าดีอย่างไรมาแนะนำให้เธอหย่าร้าง ไม่ว่าจะมองมุมไหนยัยนั่นก็ไม่มีเหตุผลทั้งนั้น!

หลินเฟิงพยายามสะบัดเถียนจินฮวาออก จริงๆ แล้วเขารู้สึกเสียใจตั้งแต่ตอนที่ตบหน้าเถียนจินฮวาไปฉาดหนึ่งแล้ว

เขายังจำภาพตอนที่ถูกพี่น้องตระกูลลู่สามคนล้อมไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนได้แม่น ยิ่งนึกถึงกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ของลู่กั่งกั๋วแล้วเขาก็ยังขนลุกไม่หาย

ถ้าต้องสู้กันจริงๆ เกรงว่าเขาคงสู้ลู่กั่งกั๋วไม่ได้แน่

หลินเฟิงตัดสินใจใช้แรงทั้งหมดสะบัดเถียนจินฮวาออกไป แต่พอหันไปเห็นคนตระกูลลู่ที่กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทางข่มขวัญ เขาก็ถึงกับเข่าอ่อน ฟันซี่ที่เคยโดนต่อยก็เริ่มปวดขึ้นมาอีก

หมัดนั้นเขายังจำได้ฝังใจ ครั้งนั้นนอกจากหน้าจะบวมแล้ว ฟันเขายังคลอนไปตั้งสองซี่

ถึงแม้ในใจจะรู้สึกหวาดกลัว แต่เขาก็ยังทำหน้าที่เป็นสุภาพบุรุษด้วยการขยับไปบังปัญญาชนหลัวไว้ข้างหลัง

ทางด้านปัญญาชนหลัวเมื่อเห็นคนตระกูลลู่เดินมากันเป็นทัพใหญ่ก็ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย เธอแค่ตั้งใจจะเตือนเถียนจินฮวาเฉยๆ ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะบานปลายใหญ่โตขนาดนี้

แม่เถียนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นท่าทางดุร้ายของแม่ลู่ด้วยความกลัวว่าจะโดนหางเลขไปด้วย จึงรีบคว้าตัวลูกชายแล้ววิ่งหนีไปทันที

เมื่อมาถึง คนตระกูลลู่ก็ล้อมทั้งสามคนเอาไว้ในวงล้อม แม่ลู่มองปัญญาชนหลัวกับหลินเฟิงที่พยายามตีสีหน้านิ่งเฉยอยู่ตรงกลางด้วยสายตาเหยียดหยาม แต่กลับหันไปพูดกับเถียนจินฮวาว่า “ทำไมถึงได้ไม่ได้เรื่องแบบนี้ ให้ซักผ้าแค่ครั้งเดียวก็โดนตี แถมหน้ายังบวมเป่งขนาดนี้แล้ว จะพยายามลุกขึ้นยืนทำไมอีก!”

เถียนจินฮวาพริบตาเดียวก็เข้าใจนัยของแม่สามี วินาทีต่อมาเธอก็ทิ้งตัวลงไปนอนกับพื้นในท่าแกล้งล้มโวยวายหาเรื่องทันที “ทุกคนมาดูทางนี้เร็ว! ดูพวกปัญญาชนจากในเมืองนี่สิ มือหนักใจดำแค่ไหน! ดูรอยตามเนื้อตามตัวกับบนหน้าฉันนี่สิ ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือพวกมัน! ฉันต้องกินอาหารดีๆ อีกตั้งเท่าไหร่ถึงจะฟื้นตัวได้เนี่ย!”

ลู่เจียเจียพลันนึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาได้

วันนี้โดนตี พรุ่งนี้ได้ขับรถหรู

แม่ลู่บอกให้ลู่เจียเจียไปยืนหลบอยู่ข้างๆ

ลู่เจียเจียกวาดสายตามองครอบครัวตระกูลลู่ที่เปี่ยมไปด้วยพลังการต่อสู้อันล้นเหลือ แล้วหันไปมองปัญญาชนหลัวกับหลินเฟิงที่กำลังยืนตัวลีบเหมือนนกคุ่มที่อยู่ตรงกลาง เธอจึงเดินไปยืนหลบด้านข้างอย่างสบายใจ

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยเห็นฉากการมีเรื่องตบตีกันแบบยกครอบครัวมาก่อนเลย รู้สึกสนใจอยู่ไม่น้อย

ลู่เจียเจียถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น จนไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอเผลอไปเหยียบเท้าใครเข้าอีกแล้ว

เซวียเยี่ยนก้มมองปลายเท้าตัวเองแวบหนึ่ง แต่สีหน้าของเขายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลง

ฝั่งครอบครัวลู่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ปัญญาชนหลัวก็ปล่อยโฮออกมาก่อน เธอไม่ได้หันไปพูดกับแม่ลู่ แต่กลับหันไปทางพ่อลู่แทน “หัวหน้ากองการผลิตคะ เดี๋ยวนี้ประเทศเรากำลังรณรงค์ให้เป็นสังคมอารยะไม่ใช่หรือคะ พวกคุณมาล้อมพวกเราไว้แบบนี้ คิดจะทำร้ายร่างกายพวกเราหรือไงคะ!”